Opinions

Zeker best een aangename film, maar ook nogal leeg en weinigzeggend en mag niet in de schaduw staan van het veel en veel betere The Warped Ones. Drijft voor een flink deel op de uitstraling van Yûjirô Ishihara die inderdaad ongeveer zichzelf speelt. Aan de lange kant ook. Denk dat Kurahara en een compacte lengte beter werkt.

Het idee voor de film doet een beetje denken aan een idee voor iets als The Twilight Zone, maar dan met weinig uitwerking. Niet onaardig, maar weet in 12 minuten geen grote indruk te maken.

Soms kun je er radicaal naast zitten. Ik hoopt op een licht-mystieke en mysterieuze film over religie en seksualiteit. Ik kreeg een vrij flauw zouteloos licht-komisch relatiedrama. Ik vond het in bijna elk opzicht een behoorlijk saaie bedoeling eigenlijk. Saai script, fletse humor, weinig boeiende personages. Pas tegen het einde als alle verwikkelingen een beetje tot een ontknoping komen wordt de film wat leuker, maar dat is veel te laat.

2.0*

Oef, dat viel niet mee. Het boek vind ik geweldig, zelfs na het wel een keer of vijf gelezen te hebben. De film is dat helemaal niet. Legt vaak de verkeerde nadrukken, is ontzettend droog en weing fantasievol en vooral ook stukken saaier dan het boek.

Nou is het ook een moeilijk te verfilmen boek. Het boek is voor een groot deel een gedachtevlucht van Winston (logisch gezien de maatschappij waarin hij leeft). Die gedachten worden hier gereduceerd tot enkele statements die uit hun context gehaald zijn en daardoor hun doel missen. Erger is het nog dat de film wat al te veel onderdelen van de maatschappelijke setting van het verhaal mist. Wat er in de film overeind is gebleven is niet genoeg om Winstons en Julia's daden mee te kunnen voelen. Het laatste deel met de martelingen mist vooral opbouw, maar wordt enigszins overeind gehouden door een vrij sterke Burton. Verder is de kleurloze look van de film wat over de top. Beetje te makkelijk, net als de droomscenes in dat groene gras. Overigens wel vaak aardige muziek.

Ben blij dat ik het boek eerder las, want de film had me absoluut niet van het fascinerende en geniale van het verhaal kunnen overtuigen.

2.0*

Dat Yamanaka belangrijk is geweest voor de ontwikkeling van de Japanse film zie je meteen aan deze ene film. Er is met zijn vroege dood inderdaad een groot talent verloren gegaan.

Een andere Japanse historische film. Heroiek is ver te zoeken.

Een intrieste en pessimistische film vooral. Over gevangen zitten in een systeem. Over niet hogerop kunnen komen. Over je ambities niet waar kunnen maken. Over een liefde zonder toekomst. En vooral over idealen verliezen.

Een historische film, maar ik kan me zeker niet aan de indruk onttrekken dat de film ook gaat over het Japan van 1937. Vooral als je bedenkt dat de trieste toon juist hetgeen is wat Yamanaka veranderde aan het op een oud toneelstuk gebaseerde script. De film ging in premiere op de dag dat Yamanaka sneuvelde in de oorlog met China.

Voorlopig een 4.0*, maar een film die me waarschijnlijk zeer bij zal blijven en waar ik nog naar terugkeer.

Nogal een vreemd en vaak onlogisch geheel. Begint mooi en eindigt erg fijn maar zakt daartussen nogal in. Alsof het uitgangspunt en het einde al bekend waren maar ze dat niet goed aan elkaar wisten te plakken. Ik ben geen Dead Can Dance-liefhebber maar kon de muziek hier goed hebben, maar aan Lisa Gerrard is geen groot actrice verloren gegaan. De quotes van Gimli hierboven zijn echt zwaar overdreven, maar het is leuk om deze zeldzaamheid te hebben gezien.

2.5*

Of het een aparte keuze is of Blatty een betere schrijver dan regisseur is daar wil ik vanaf wezen maar ik zag noal wat botsende acteerstijlen in deze film. Er wordt vaak nogal overgeacteerd, beetje zoals ouderwets amateurtoneel "gek" acteert, ben het erg met yorgos eens en het zit me toch wel behoorlijk in de weg bij deze vreemde film, die ook wat scherpte mist. Maar bijzonder was het.

Depp en Polanski die samen een film maken, dat kan niet misgaan, dacht ik. Ik heb voor beiden een zwak. En toch gaat het mis.

Het verhaal mist ritme en is (en dat zeg ik niet snel) veel te lang. De hier zo geroemde sfeer was voor mij de halve film totaal afwezig. Sommige shots waren ronduit lelijk te noemen. De misplaatste humor deed afbreuk aan het verhaal. De sfeer was me bijlange na niet duister genoeg.

De film wordt nog enigszins gered door een aardig einde. Maar wat dat einde suggereert is dan weer matig uitgewerkt in de rest van de film. Ook sommige decors (die bibliotheken!) en het acteren van Depp trekken deze film nog een beetje omhoog. Maar echt ver kom ik niet.

2.0*

Wow, toch weer behoorlijk onder de indruk. Een film over het leven van een Japanse vrouw van haar geboorte in 1918 tot wat toen het heden was, begin jaren '60. Maar de nieuwe regisseurs van de jaren '60 lieten een heel ander Japan zien dan de oudere garde. Waar vrouwen daar vaak zichzelf opofferden voor anderen is Tome iemand die zich door geen tegenslag uit het veld laat slaan en steeds opportunistische keuzes maakt en uit is op welvaart. Als het af en toe nodig is om vrienden te verraden doet ze dat. Haar eigen overleven is belangrijker, veel belangrijker dan welke relatie met wie dan ook behalve misschien die met haar dochter.

Japan wordt in deze film voorgesteld als een maatschappij waarin iedereen vooral eigen succes nastreeft. Was het voor de oorlog meer een zaak van eer, na de oorlog is het meer keihard geld. Vrienden ben je zo lang het je meer oplevert dan dat je verliezen kan. Alles is besmet. Zelfs de sekteachtige kerk waarin Tome haar zonden opbiecht, Daar wordt ze gerekruteerd voor werk in een bordeel, nota bene voor een dame die daar een hoge functie heeft. Dit alles speelt zich af in de schaduw van scharnierpunten in de Japanse geschiedenis zoals de oorlog met China, WO2 (en vooral de overgave van Japan), de Amerikaanse bezetting en de protesten daartegen. Al zijn die gebeurtenissen voetnoten, want in de praktijk blijft Tome's leven een zelfde soort strijd.

Een film vol oneerlijke mensen uit op lust, geld en welvaart. Soms cynisch, soms ontroerend, soms pervers en soms ook erg grappig. Maar niet bepaald zonder hoop. In het prachtige einde zit in elk geval de suggestie dat Tome en haar dochter herenigd worden en ze kiest voor haar. Bovendien is Tome eigenlijk oersterk. Ze is dan wel bepaald geen engel, maar kan wel heel veel aan.

4.0*

Interessante film, maar zeker niet geweldig wat mij betreft. Stones regie zit me zoals wel vaker weer een beetje dwars. Niet mijn ding. De verwijzingen naar Citizen Kane hadden wel wat.

Inhoudelijk was de film ergerlijk oppervlakkig in de jeugdscenes. Nixon werd bijna voorgesteld als een man met een moedercomplex die een gebrek aan zelfvertrouwen had doordat hij altijd een bankzitter was gebleven bij Football. Laat het weg of doe er meer mee. Hopkins daarintegen was erg goed. Het script liep niet echt soepel en er zijn een aantal buitengewoon interessante foute kanten aan Nixons presidentschap blijven liggen.

Best interessant, maar uit de erg boeiende Nixon was nog meer te halen.

3.0*

Larrain kickt erg op authenticiteit. Nadat hij voor de eerdere films uit zijn politieke trilogie al jaren '70 camera's liet overvliegen gebruikt hij nu de aftandse camera's waarmee het Chileense journaal in de jaren '80 werkte. Het is vakmanschap om de authentieke beelden zo te mengen met de nieuwe dat het verschil inderdaad niet meer zichtbaar is, maar het ziet er inderdaad niet uit. Lang niet zo'n lelijke film gezien. Bij een andere film had ik het laatst nog over de schoonheid van super-8, maar hier is geen schoonheid aan te ontdekken.

De film is zoals hier al terecht wordt opgemerkt, een succesverhaal. Jongen begint met een groep mensen iets dat kansloos lijkt (en steeds kanslozer lijkt te worden, maar op het einde winnen ze toch. Larrain speelt er gelukkig wel een beetje mee. En Bernal begrijpt dat ook. De film zet Saavedra niet neer als held, maar als iemand die vooral gefascineerd is door het verkopen van een idee. Een ontwikkeling waarbij je hoe goed de uitwerking in Chili ook was, ook vraagtekens bij kan plaatsen. Bernal lijkt eigenlijk pas later in de film zelf langzaam met dat idee mee te gaan, zoals in de Mochizuki aangehaalde eindscene die dan weer tegenover de scene waarin hijzelf wordt aangeprezen als bedenker van de succesvolle Nee-campagne wordt gezet, om hem te verkopen

Dat geeft vooral nuance aan deze film. Plus dat ik me makkelijk laat meeslepen door dit soort verzet tegen onrecht.

3.5*

De Coens in vorm. Een film die in twee delen uiteen valt.Een sterk eerste uur met opvallend weinig dialoog en opvallend hard geweld voor Coen-begrippen. Een tweede uur op bekender Coen terrein. Met meer dialoog en meer veranderend perspectief.

Het verhaal en de moraal uit de titel zijn vooral een reden voor een erg fijn wegkijkende stijloefening. De Coens maken een film die meer dan ik eerder van ze zag voortkabbelt. Geen film die van climax naar climax gaat, zelfs de te verwachten eindclimax is er niet en dat vond ik fijn dwars Die prachtige scenes kent ( het resultaat van de drugsdeal bijvoorbeeld), vaak erg grappig is, maar ook altijd duister en volstrekt amoreel blijft.

4.0* , toch al wat jaartjes geleden dat de oscar beste film zo goed was.

Een Mexicaanse horrorvariant op Home Alone. Maar dan met twee jongetjes en zonder inbrekers Niet de beste film ooit. Maar het best leuk en wordt behoorlijk duister gelukkig. De kindjes zijn prima en ook de moeder speelt leuk theatraal. Je kunt je afvragen wat films als deze te zoeken hebben op het IFFR, want dit is erg mainstream en meer een film voor Imagine (en zelfs in die context is het mainstream) of Netflix ofzo.

Als ie daar nog ooit opduikt en je hebt zin een aardige horror, dan heb je hier een prima avond mee.

Viel me tegen. Ik vond het uiteindelijk een nogal lange, wat vormloze documentaire. Met niet altijd de goede nadrukken. En zoals altijd, Dylan die in interviews vooral heel weinig vertelt. Ergens een beetje gek ook dat in ruim 3 uur documentaire over nog geen viijf jaar een hoop ook niet aan bod komt.

Interessantste delen zijn zijn eerste stappen op de Newyorkse podia (al was dat stuk lang), zijn fascinatie voor Guthrie (waar weer weinig aandacht voor was) en vooral het verzet tegen zijn electrisch spel. De oude interviewfragmenten en publieksreacties waren een hoogtepunt.

Interessant genoeg, maar dat is het dan ook.

3.0*

Zeer interessante film en zoals Lakte zegt de beste uit de box,

Deze film is een soort mengelmoes. Er zijn Poliziotteschi -elementen, maar de film is een stuk ingetogener dan die meestal zijn. Er zijn ook wat giallo-trekjes en tegelijk is het script van de film erg noirish. Met een antiheld in de hoofdrol die buiten zijn schuld in aanraking komt met misdaad en begrijpelijke maar niet al te slimme keuzes maakt. Het originele einde van de film is nogal pessimistisch , dat vond de producent geen goed idee en er werd een happy end aan gebreid op een manier die ik ook ken uit sommige noirs. Het hangt zo aan de film dat je het bijna weg kan denken. De film is ook duidelijk politiek. Gerechtigheid is er niet meer. De professor wordt geloofd en de gewone man wordt gewantrouwd.

Bijzondere film.

Scherpe satirische oorlogsfilm met een slim script waarin vrijwel alle onzinnigheid en machteloosheid van de hele oorlog en vooral de bureaucratie van de VN aan de kaak gesteld worden. Heel veel wrange humor waar ik regelmatig om moest lachen. Ik vind het ook jammer dat hierboven de aanduiding komedie weg is. De film zit heel slim in elkaar. Alles wordt klein en overzichtelijk gehouden, maar het vat wel alle frustratie van de oorlog samen in het verhaal.

3.5*

Toen No Orchids for Miss Blandish uitkwam extreem slecht ontvangen, De Britse pers riep dat het de slechtste film ooit was. Dat het beschamend was dat in hun Engeland zulke rommel was gemaakt. Het was vergelijkbaar met de laagste en smerigste films uit Hollywood.

We zijn nu bijna 80 jaar verder en de reputatie is wat beter. Maar is het ook goed. Nah. De film begint rommelig en al meteen valt op dat in de film de boeven vooral proberen zich uit te drukken als Amerikaanse tough guys, terwijl de rijkelui utterly British klinken. De dialogen hebben ook een duidelijk een hoog gehalte van iemand die geen echt gevoel heeft van dat taalgebruik maar toch schrijft alsof we een film met Bogart zien (jake La Rue doet ook een poging om hem te spelen). Na een kwartier of drie gaat de film beter lopen, maar echt boeiend wordt dit verhaal waarin een rijke jonge vrouw verliefd wordt op haar ontvoerder nooit. De film is dan nog best te kijken maar komt te kort op zowel script als acteren als regie vergeleken bij de meeste films in dit topic.

De film heeft zich niet te houden aan de Hays-code en gaat hier en daar net iets verder, maar ook weer niet zoveel en is al helemaal niet zo erg als de recensies in 1948 deden voorkomen, Er vallen veel doden in het laatste deel van de film, maar aan het einde zijn ook alle slechteriken overleden, alsmede de vrouw die met de allerslechtste aanpapte.

Ik heb meer Brits in de planning. Ik hoop dat die wel wat beter gaan zijn.

Indrukwekkende film. Darryl F, Zanuck, de baas van Fox, las het verhaal en een combinatie van idealisme (wat hij het meeste had van alle studiobazen) en lef (wat hij het meeste had van alle studiobazen) zorgde ervoor dat hij zijn favoriete regisseur bij Fox op dat moment smeekte het te verfilmen. Er waren nog maar nauwelijks films over racisme gemaakt en soms was een verhaallijn over racisme in een verhaal weleens verdwenen in de film. De film laat knap de onderliggende effecten zien en is verbazingwekkend actueel voor een film van 71 jaar terug.

Minstens zo indrukwekkend als het thema is Poittier. Dit is nota bene zijn debuut en zowel het acteren als de hele uitstraling moeten toen echt een verpletterende indruk hebben gemaakt. Hij is geweldig. Widmark had geen zin in het spelen van de racist maar Zanuck en Mankiewicz haalden hem over. Widmark excuseerde zich bij Poittier na elke scene voor de racistische taal die hij moest zeggen. De film is ook razend goed in spanningsopbouw, zeker in langere scenes en weet op het juiste moment te stoppen. elke scene meer had er afbreuk aan gedaan. En had er meer een boodschapfilm van gemaakt, maar dit is toch ook echt een film noir.

Pas mijn tweede Mankiewicz, na het veel bekendere All About Eve dat hij nota bene in hetzelfde jaar maakte. Deze is heel anders maat behoorlijk gelijkwaardig. Ik heb nog het een en ander liggen.

Uitermate zwartgallige en en behoorlijk intense film over oorlog. Ik zag deze net voor The Burmese Harp en hoewel de film vaak in een adem worden genoemd zijn ze nogal verschillend. Fires on the Plain is nog veel pessimistischer. Feitelijk is het thema hier dat oorlog eeuwig is en dat als er geen tegenstander te zien is om tegen te vechten, we wel tegen elkaar gaan vechten. Het is het instinct dat als je verzwakt bent als laatste verdwijnt. .

Ik zag een aantal jaren terug al de remake van Tsukamoto. Die versie neemt niet zoveel afstand van het origineel. Voor mij gaat deze film niet over hoe oorlog je ontmenselijkt maar hoe het ingebakken zit in het menselijke instinct.

Misschien ben ik niet zo'n Tsukamoto-fan, want ik vond dit juist nogal onevenwichtig. Zoals bijna altijd bij zijn latere films eigenlijk.

Vooraf las die immer sympathieke man die opduikt bij interviews met Japanners op het IFFR een statement van Tsukamoto voor. Die vond het jammer dat hij niet bij het festival kon zijn, wilde al heel erg lang dit beroemde boek verfilmen. Hij benadrukte dat dat hij niet de film van Kon Ichikawa wilde remaken. En dat hij discussie wilde uitlokken over de gruwelen van de oorlog.

Ik bots regelmatig met de stroeve dramatische toon van Tsukamoto. Hij trekt me op de een of andere manier uit de film en in zo'n nachtmerrie-achtige oorlogsfilm heb ik daar toch wel moeite mee. De editing en de kleuren waren wel weer adembenemend, maar daar tegenover staan slomo's die ik weer het verkeerde vond benadrukken. Een film die ik bewonder, maar die me nauwelijks echt weet te pakken eigenlijk.

3.0*

In Noche wordt geprobeerd de weg naar de dood Miguel te begrijpen, terwijl Miguel bezig was het leven te vangen. Beiden ongrijpbaar, zonder eenduidige waarheid. Proberen de tijd die was vast te houden door de bandopnames. Proberen de onderlinge verhoudingen te houden zoals ze waren hoewel ze nooit hetzelfde zullen zijn. Omgaan met de desillusie van volwassen worden. Verleden botst met heden. Hoe het is met hoe het zou moeten zijn. De film heeft vaak een fraai soort mistig licht en de geluiden die Miguel opnam zijn in het grootste deel te horen. Beiden los van de dag.

Noche is broeierig en staat constant onder spanning. De achterblijvers zijn verscheurd.Voor altijd anders en nooit meer hetzelfde. Op het einde de meeste achterblijvers in het huis en is het onvermijdelijke aanstaande, het verleden haalt het heden in, de opname van de zelfmoord. Het uitstel door een de band uit te zetten en te vluchten in muziek ontroerd, de knal daarna is ontluisterend.

De opgenomen geluiden stoppen, sporen verdwijnen. De geluiden van de natuur blijven achter. Het wordt licht, dag.

Ontroerend, origineel en erg bijzonder.

4.5*

Helaas gaat, ondanks dat Cineart de rechten heeft de film niet uit in Nederland en dat is zonde, want dit is een film die mensen gaat verdelen. Die provocatief en actueel is. En bovendien een zeer knappe stijloefening. De film is beinvloed door films als Elephant en Dawn of the Dead, maar heeft genoeg eigen smoel.

Er is een minpunt. De film heeft wat lichte geloofwaardigheidsproblemen. Ik denk dat er niemand is die denkt dat na de daad de beste manier om uit handen van de politie te blijven gezamenlijk schuilen in een dichtbij gelegen warenhuis is.. Maar daar valt eigenlijk makkelijk overheen te stappen.

De film valt eigenlijk in twee delen uiteen: Het eerste deel is de aanloop naar en de aanslag zelf. En dat is minimalistisch in de zin dat je meteen middenin de gebeurtenissen staat en ondanks weinig achtergrondinformatie nagelbijtend spannend. Door te spelen met structuur, editing en timing. Een scene die los van de film weinig doet, wordt daardoor in de context heel effectief. Het tweede deel speelt zich af in luxe warenhuis. Daar maakt de film het meest expliciete statement mee, omdat de rest van de film bewust weinig informatie weergeeft. Dat statement is een discussie op zich waard, ik weet niet wat ik er zelf van vind (daders wijzen (consumptie)maatschappij af, maar in het warenhuis zijn ze er overduidelijk onderdeel van), maar interessant is het zeker. Die scenes worden gebruikt om de groepsinteractie te bestuderen.

De provocatie en het interessante zit 'm verder in de keuze van de daders en het weinig door laten schemeren van de motieven. Er zijn een paar verwijzingen, zoals naar de Franse revolutie. Die begon ook met daden die door de machthebbers van toen als terrorisme zouden worden gezien, als dat woord toen al bestond. De film suggereert verschillende motieven bij verschillende daders, maar is ook daar niet expliciet in. En dan komt de vraag boven: wat als de motieven van de daders iets zijn waar je achterstaat? Waar loopt de grens tussen revoluties die nu gevierd worden en waarbij ook vaak doden vielen en terrorisme? Wanneer is geweld verantwoord? In welke context zijn de daders misdadigers en in welke helden? Is het eerlijk dat in de film er geen eerlijk proces meer is maar veiligheid voor alles gaat en de daders allemaal geëxecuteerd worden?

Inperfecties genoeg, maar waar de film hier duidelijk niet iedereen aan het denken zette, deed hij dat bij mij wel. Ik twijfelde na afloop erg over de film, maar hij is alleen maar blijven groeien. Zou me niet verbazen als dit misschien aan het eind van het jaar mijn top 10 nog wel haalt ook.

4.0*

Gek dat er uberhaupt discussie is over theorieën. Het is allemaal klaar als een klontje. Dit is een wraakfilm. Een nogal geconstrueerde ook. En met veel neo-noirtrekken. Vaak valt overgeconstrueerde neonoir bij mij niet zo goed, maar dit werkte verrassend sterk. Deze boekverfilming heeft alleen als achterstand op Fords debuut dat het veel minder persoonlijk aanvoelt. Maar ik vond deze film toch beter dan verwacht. Ik vond de film psychologisch heel sterk, precies op het juiste moment stoppen en behoorlijk origineel. Twee op twee voor Ford,.

Mooie film. Ik moest af en toe aan Kaurismaki denken vanwege de uitzichtloze, tragikomische sfeer. Maar deze film heeft niet Kaurismaki's (in de twee films die ik zag) surrealisme.

Ook een erg gestyleerde film. Door het kleurgebruik en het decor lijkt alles dood. Waar je ook in het dorp bent, het lijkt alsof elk leven, alle frisheid eruit is.

Ik vond de film vooral erg grappig, maar het kroop niet genoeg onder mijn huid om me echt diep te raken.

3.5*

Er zijn de laatste jaren wel meer post-Amerikaanse droom films verschenen. Ook de vorige film van Zhao, The Rider hoort daarbij. Ik ben er vaak wel voor te porren maar had deze juist de titel die enigszins verrassend de Oscar Beste film won, niet gezien.

Prima film, maar wel wat minder goed dan een aardige hoeveelheid themagenoten. Soms worden scenes net iets te bruut afgekapt. Sommige ontmoetingen met bijfiguren zijn net iets te geforceerd (andere weer heel fijn) en de film komt nooit op een soort existentieel niveau dat sommige anderen wel halen.

Van dit rondje oscarwinnaars was het de laatste. Maar nu het einde in zicht komt wil ik vrij snel wel weer een nieuwe cyclus doen. Ik heb nu 78 van de 95 winnaars gezien.

Het is jammer dat de film een nogal recht vooruit moralistisch einde heeft en de ontknoping sowieso wat minder is dan de opbouw ernaar toe, maar dit viel me ontzettend mee en vond ik een stuk beter dan zijn niet al te beste reputatie. Bergman trekt de film behoorlijk omhoog en het vertellen van deze moral tale alsof het een noir-thriller is vond ik behoorlijk meeslepend en geslaagd. Ook prachtig hoe de film begint als Bergman in de problemen komt en niet de hele affaire laat zien, het maakt deze film op een fijne manier compact.

Niet echt slecht maar vooral een regisseur die niet weet waar zijn krachten liggen. Best sfeervol, met name in het begin, maar uiteindelijk is het vergeleken bij een Suspiria schaars. De nadruk ligt hier meer en te veel op het niet al te sterke verhaal. Door het bij vlagen echt heel goede begin kan ik nog wel een krappe 3 sterren kwijt hieraan

One Flew Over The Cuckoo's Nest met ouderen in de polder. Met Georgina Verbaan als nurse Ratchet en Aart Staartjes in de rol van Jack Nicholson. Met als uitje dit keer een een zwempartijtje. Helaas lang niet zo geraffineerd als die beroemde film.

Makkelijk, voorspelbaar en flauw. En daardoor zat ik in de tweede helft vooral naar het einde te verlangen. Reële problemen verpakt in oubollige clichés. Met een vreselijk einde ook. De acteurs (een paar eeuwen ervaring) hadden er zichtbaar meer lol in om dit te maken dan ik had om dit te kijken.

1.5*

Lichte tegenvaller, maar dat komt vooral ook omdat mijn verwachtingen vrij hoog lagen. Vond het decor het mooist, zo'n rare halfafgbouwde benauwende jaren '60 woonwijk. Erg Nederlands, ook een mooi punt. Doorzonrijtjeswoningen, gegluur door ramen. Had het idee dat de film soms wat al te zwanger was van symboliek en dat stoorde me een beetje omdat het absurdisme een veel sterker punt was. Het had van mij betekenislozer mogen zijn.Aanzienlijk beter dan Grimm, maar een echte Van Warmerdam-fan ben ik (nog) niet geworden.

3.5*

Ik ben iets kritischer dan verschillende mensen hier. Mooie film, bij vlagen heel erg mooi, maar zeker niet een van mijn Kurosawa-favorieten.

Eigenlijk lijkt het uitgangspunt in het begin verdacht veel op Ladri di Biciclette (in een naoorlogse, er weer bovenop komende stad, veliest een man een essentieel ding om zijn beroep mee uit te oefenen en brengt daarmee zijn bestaan in gevaar), sowieso refereert de film aan het neorealisme, naast de noir-elementen.

Het begin ( vooral de zoektocht van de jonge Mifune) vond ik erg mooi. Mooi sfeerbeeld van de slechte wijken van het naoorlogse Tokyo en Kurosawa die tegelijk zijn technische mogelijkheden en afwijkende shots onderzoekt. In tweede stuk ligt de nadruk wat meer op de oplossing van de misdaad en dat deel was wat minder sterk vond ik. Verschillende bijrollen overtuigden me niet echt (die danseres inderdaad) en ik vond in deze film de setting sterker dan het verhaal en die speelde een minder grote rol in dat tweede deel. Best een mooi einde, dat wel.

Ik genoot, zoals ik al zei, vooral van de setting. met soms erg mooie kleine details. Zoals kleine straatjochies die door gaten in de muur van het stadion kijken naar een honkbalwedstrijd om een willekeurig voorbeeld te noemen. Dat maakt deze film. Plus het idee dat Kurosawa hier zijn mogelijkheden als regisseur aan het aftasten was. Ik weet niet of dat voor meer films uit deze (pre-Rashomon) periode geldt, want dit is de eerste die ik zie.

Dikke 3.5*