Opinions

Bizarre film die buiten allerlei conventies valt die voor oorlogsfilms gelden. Al verschilt mijn gevoel bij de film wel wat met het bovenstaande. Ik vind, uiteindelijk, de zuster geen moreel contrapunt.

De film gaat voor mij vooral over hoe oorlog indiviuen vernietigd en dan niet lichamelijk, maar psychisch. Eerst is Sakura een soort engelachtige zuster.Iemand die haar menselijkheid behouden lijkt te hebben te midden van een wereld die zo gruwelijk en zo ontmenselijkt is. Waar mensen uit zelfbescherming hun emoties wegblokkeren of, in het geval van de dokter, verdoven met morfine. Waar geweten en moraal ver weg zijn. Maar naarmate de film vordert lijkt er toch iets anders aan de hand. Sakura is geen engel die zich opoffert, maar heeft gewoon net als alle anderen een manier gezocht om de waanzin te kunnen dragen. Een manier die net zo weinig met haar persoonlijkheid te maken heeft als de overlevingdrang van alle anderen in de oorlog. En dat is feitelijk nog veel triester.

Niet ieders kopje thee. Maar ik vond het het een fascinerende, emotionele en tegelijk gruwelijke en zeer pessimistische film.

4.0*

Ik ben een beginner voor wat betreft deze Kurosawa. Dit is de derde film die ik van 'm zag en de eerste die ik meteen echt heel goed vind. Bij de andere twee had ik na afloop het gevoel dat ik de film nog eens moest zien om 'm echt te kunnen waarderen. Bij deze niet. Al ben ik wel benieuwd naar de 115 minuten versie.

Een film die behoorlijk ongrijpbaar is vaak. En geen film die iemand helemaal zal kunnen begrijpen. Soms met duidelijke symboliek, soms ook totaal onduidelijke.

Bright Future is geen optimistische film, maar wel een hoopvolle. Sterker nog: hoop is het belangrijkste thema van de film voor mij. De veelgeroemde eindscene waar in het liedje verliefd worden een kleine revolutie wordt genoemd was inderdaad prachtig en zet me nog meer op dat spoor. Naast de rehabilitatie van de jongens ook het gevoel dat mensen soms zonder het te beseffen invloed hebben op elkaar.

Ik moest ook soms een beetje denken aan een andere Japanse film, namelijk Oretachi no Sekai (2007) . Er zijn enorme verschillen tussen de twee films, maar toch voelen ze verwant. Films van buitenstaanders waarin er toch een bloempje op het beton groeit.

4.0*

De Locarno winnaar van dit jaar voelt als een kruising van Gummo en Lilja 4-ever met een snufje Paradies: Hoffnung. Nou klinkt zo'n vergelijking een beetje of de film niks eigens heeft, maar dat is overdreven. De gure industriestad uit de omschrijving is vooral niet zo groot en niet zo stedelijk en door alles en iedereen waaronder de overheid verlaten en opgegeven. De plek is in verval en de mensen zijn dat ook.. De film lijkt vooral een betoog dat dat loslaten van een gemeenschap ertoe lijdt dat andere mensen de toch al kwetsbare mensen gaan exploiteren door met een neppe vorm van hoop te komen, waar de mensen die van de overheid niets meer verwachten zich aan vast klampen, als kind al. Dat wordt erg duidelijk als Maria's moeder haar eindelijk uit die plek wil weghalen. Maar dat staat voor Maria gelijk aan het loslaten van de hoop op glamour omdat waar ze is die modellenschool is
. Dat gebeurt nogal eens hier. De film is sfeervol, maar niet altijd even subtiel. Met name door die trefzekere sfeer was dit een veelbelovend debuut (qua lange film dan) van een regisseuse die er een is om in de gaten te houden. Maar met een Gouden Luipaard gaan meer mensen dat doen.

De eindscene, een scene waarin Maria en een aantal andere kinderen basketballen en het leven weer even een soort evenwicht terugvind, maar tegelijk is er ook een bitter randje, is wonderschoon.

Zo dat was even een verschil met de dwarsige jeugdigheid van vanochtend. Deze big budget film van Yoshida is een groots en enorm theatraal melodrama. Met een violensoundtrack waar geen Hollywoodregisseur zich ooit aan gewaagd heeft en mensen die vinden dat Mifune soms al te uitbundige en theatraal acteeurt, die moeten hier vooral bij wegblijven.

Bij mij werkte het een beetje andersom dat bij Mochizuki Rukero. Ik moest heel erg aan de film wennen. Daar heb ik zeker drie kwartier over gdaan en juist in de tweede gelft toen ik de aanzwellende violen en het over-de-top acteren geaccepteerd had kon ik er meer mee. Al is er met dit gegeven (zijn er eigenlijk meer films die ongeveer dit plot hebben?) nog veel meer te doen en ik ook wel meer ervan verwacht had. Maar juist omdat de film schaamteloos ècht alle registers opengooit vond ik wel weer interessant.

3.0*

Miike met een duidelijke genrefilm. Maar zoals wel vaker bij Miike te lang. Een minuutje of twintig minder en de film was opgeknapt. Vooral het laatste stuk mag korter. Drie kwartier dat soort energie stompte in deze film af en maakte het hoogtepunt van de film minder hoog. Zeker niet Miike's beste.

3.0*

Ik ben niet zo wild en dat is misschien ook omdat ik geen enorme Tsukamoto-fan ben, al vind ik zijn films per definitie wel altijd boeiend.

Op basis van die paar films die ik nu gezien heb (en waarvan Vital aan herziening toe is) vind ik eigenlijk dat Tsukamoto op zijn best is als hij zo abstract mogelijk te werk gaat, zoals in Tetsuo. Ook hier had ik weer regelmatig het gevoel dat het mijns inziens nogal onzinnige verhaal de film eerder in de weg zat dan dat het de film beter maakte. De film vond ik niet spannender dan een doorsnee horrorfilm en ontroerend vond ik het al helemaal niet. En dat laatste stuk had er wat mij betreft echt uitgemoeten, de film had moeten stoppen als de agente zegt dat ze wil slapen

Waar de film het natuurlijk van moet hebben is van zijn stijl. En daar vind ik Tsukamoto toch het leukst als alle registers opengaan. En dat gebeurde vooral op het einde, bij het laatste conflict en ik had een beetje het gevoel alsof hij zich eerder zelfs wat in had gehouden om naar dat einde toe te werken. Verder was de futuristische stad wel aardig, vond ik de beelden van het leven van de agente die even aan haar voorbijtrokken een leuke stijlbreuk. Maar helemaal overtuigend vond ik het toch echt niet.

3.0*

Suzuki noemde dit zelf schijnbaar zijn artistieke geboorte. Ik vind dat hij daarmee met name zijn vorige film Yajû no Seishun (1963) te weinig eer gunt. Maar ik vond deze wel erg bijzonder. Het gekke is dat deze film niet is wat je je voorstelt bij de artistieke geboorte van Suzuki. Je denkt dan namelijk aan Suzuki die vol speelde ideeën een misdaadfilm deconstrueert. Dit is wel in flinke mate anders dan de films die hieraan vooraf gingen maar om hele andere redenen.

Allereerst was dit tot mijn verrassing een period piece. De film speelt namelijk in de Taishoperiode (1912-1926), Suzuki maakte later nog en hele trilogie over die tijd en scheen er met enige weemoed aan terug te denken (hoewel Suzuki pas drie jaar was toen dat tijdperk eindigde met de dood van de keizer). Het was een liberaler en vrijzinniger tijd dan de periode erna die heel militaristisch en autoritair en eigenlijk gewoon fascistisch was. De film zelf is vooral een romantisch melodrama. Minder moralistisch dan eerdere juvenile deliquency films van Suzuki ook, maar zeker niet vies van beetje sentiment. Wat vooral anders is, is dat deze film aanzienlijk meer door karakter gedreven wordt en daardoor zijn Togo Konno en Emiko een erg geloofwaardig stel. Niet meteen wat je verwacht bij een wat latere Suzuki, maar ik vond dit een prachtige film.

Ik hou hier erg van. Intimiteit tussen vader en zoon, balancerend tussen documentaire en fictie. Vooral gaan kijken omdat de opvolger me dit jaar in Rotterdam uitstekend beviel. Deze is nog iets kleiner. Nog wat bescheidener. En ongeveer even goed. Gonzalez-Rubio sla ik in Rotterdam nooit meer over.

4.0*

Veel toegankelijker dan de gemiddelde film van Sokurov (voor zover ik ze heb gezien), al zullen er nog altijd genoeg mensen struikelen over de traagheid van de film. Helaas ook ietsje minder goed, maar dat is meer omdat Sokurov al ontzettend mooie films maakte en niet omdat deze niet goed is.

Ik geniet altijd van de intieme scenes van Sokurov en die van van Mother and Son en Father and son bekende scenes keren ook hier terug. Maar dan tussen grootmoeder en kleinzoon. Weinig regisseurs kunnen dat beter. Verder schetst de film een voor Sokurovs doen vrij naturel beeld van de sfeer in zo'n kamp als de oorlog lang duurt en een alledaagse bezigheid is geworden. Fraaie muziek en aparte, bewust wat vale kleuren. Galina Vishhnevskaya speelde een mooie hoofdrol als Alexandra (en blijkt volgens IMDB een operazangeres te zijn).

Sokurov bleek een opvallend kleine, stevig gebouwde man die vooral grappend zijn film aankondigde.

Dikke 3.5*

Erg mooie, kleine film. Mooi balancerend tussen rauw en mooi, ellende en hoop.

Een knap, realistisch aanvoelend documentaire-achtig beeld van straatkinderen in Casablanca. Maar ook een film over de betekenis van dromen om aan de rauwe realiteit te ontvluchten.

4.0*

Prachtige film. Hoort gewoon bij Scorsese's beste films wat mij betreft. Vooral ook een geweldig mooi script dat eigenlijk standaard romantische komedie lijntjes volgt, maar het qua dialogen, humor en tragiek veel humaner, genuanceerder en echter neerzet. Geweldige cast waarin een piepjonge Jodie Foster als een nogal jongensachtig vroegoud meisje in de paar scenes waarin ze zit al indruk maakt. Maar iedereen is heerlijk.

Dik 4.0*

Voor het eerst gezien. Het uiterlijk van de film was interessant. Rauw en grauw. Dat gaf de film sfeer. En het heeft de tand des tijds erg goed doorstaan. Verder is de film vooral een sterk staaltje spanningsopbouw. Vaak met heel subtiele geluiden (ruis van machines, voetstappen) wordt een een traag tempo naar een hoogtepunt toegewerkt.

Op het einde zakt het allemaal net een beetje in. De muziek wordt dominanter en verder ben ik het met onderhond eens dat Ripley wat al te eenvoudig zichzelf ontdoet van de alien. Ongeloofwaardig vond ik dat in de context van de film.

Desalnietemin heb ik me geamuseerd.

3.5*

Interessant, omdat beide films toch wel aan elkaar verwant zijn qua thema. Was er een kleine golf van introspectie in de filmwereld op dat moment?

Interessant punt maak je daar. IMDB zegt daarover:

Of hoe werkelijkheid en film wel heel dicht bij elkaar kunnen liggen.

Grandioos goed geschreven, dialogen zoals hier vind je niet vaak. Baxter is goed, Davis is geweldig. Nog maar erg weinig van gezien, maar als meer van haar rollen in de buurt van dit niveau komen heb ik er een favoriete actrice bij.

Voorlopig een dikke 4.0*

Ook deze net wat minder bekende Sirk is weer messcherp en stijlvol. Niets ten nadele van de andere acteurs, maar Barbara Stanwyck tilt het geheel nog naar een hoger plan. Wat een fenomenaal goede actrice was dat. Veel beter is er niet te vinden in studio-Hollywood. Dan Sirk, die hier ook de dorpse mentaliteit tegenover (een poging tot) groots leven plaatst, maar uiteindelijk iedereen met onvervulde wensen laat zitten.Zelfs het zogenaamde happy end (schijnbaar is Sirk daartoe gedwongen) blijft hier unheimisch aanvoelen.

Smullen dit.Sirk overtreft mijn hoge verwachtingen tot nu toe zelfs nog.

4.0*

Ik ben nogal verbaasd op het einde een redding zien, of ik het zo in beeld had gebracht daar heb ik grote twijfels bij maar ik dacht dat het overduidelijk was dat hij stierf en naar soort van hiernamaals ging, heb tot ik het hier las niet eens aan een andere mogelijkheid gedacht. In elk geval kiest Redford geen luie rollen zoals meerdere generatiegenoten en het is verfrissend dat de film alles heel erg gefocusd houd. Dus zonder enige verklaring (op de beginmonoloog na dan) en vrijwel zonder woorden werkt. Boeide me uiteindelijk wel minder dan gehoopt en ik kan niet volledig uitleggen waarom. Vind voorganger en opvolger van Chandor wel duidelijk sterker.

Erg mooie film. Indrukwekkend sociaal drama. Heel erg treffend en erg realistisch. Maar wat vooral opvalt zijn de acteurs. Allemaal extreem goed en zeker Spall had alle prijzen van de wereld verdiend.

Ik had na de film sterk de neiging om na te praten over de mensen die ik had gezien. Dat waren echte mensen. Met een heden, een verleden, emoties en noem maar op. Bijzonder knap.

4.0*

Zeer mee oneens. Ik vond hem heel erg goed en juist wel coherent. De sociale onlusten waren zoals heel vaak in India religieus. Dat is niet iets dat de documentaire koppelt. Dat is gewoon hoe het zit.

Hele fijne documentaire die pleit voor solidariteit met "all that breathes" en dat is de essentie. De broers die hun leven wijden aan het redden van vogels in een omgeving die door menselijke interactie onder hoogspanning staat en dat leidde toen de film gemaakt werd tot een golf van geweld. En daar nog een laag omheen is dat dezelfde religieuze tegenstelling al tot een decennialange koude oorlog tussen India en Pakistan. In die context lijkt het redden van vogels nikszeggend, maar deze film maakt daarvan een hoopgevende blik op hoe het ook kan.

Daarbij komt ook nog dat de film onnadrukkelijk fraai eruit ziet. Met in het begin een fraaie blik op het ecosysteem in het begin en meermaals mooie cameravoering.

Ik zie te weinig docu's in de bios.

Tweede Sirk die ik zag en weer raak. Iets minder openlijk bitter dan There's Always Tomorrow, maar ook dit zit vol laagjes. Te beginnen met de titel.

Ook hier is het suburbane leven van de middenklasse ook vooral een val waaruit niet te breken is. Zelfs de feestjes zijn zonder spontaniteit met mensen die hun rol spelen in de sociale interactie. En ook hier worden de kinderen neergezet als volledig gecomformeerd. Zet daar tegenover de feestjes van de houthakker. Ze is niet echt verliefd, ze verveelt zich, dus krijgt ze een TV (weergaloze scene trouwens).

Het einde is wel erg happy, maar ik gunde het ze ook wel. En bij dat hertje zat ik bijna te juichen voor de TV, ik vond het heerlijk dat Sirk dat gewoon durfde.

4.0*

Oh ja, Onlangs Far From Heaven uit een tweedehandsbak gevist. Die verdient een herkansing nu ik 'm na al die jaren veel beter kan plaatsen.

Na de Gouden Palm had ik ook de Gouden Leeuw dit jaar aan een andere film gegeven. Deze is wel beter dan Triangle of Sadness en het gevecht in de film tegen de kwaadaardige famile Sackler heeft mijn sympathie. Maar de film zat me te vol. Dit zijn drie films in een waardoor er twee in de verdrukking komen. We krijgen een film over de zus van Nan Goldwin die lang geleden een einde aan haar leven maakte en de poging van Nan om dat te reconstrueren. Er is een film over het leven en het werk van Nan Goldwin waarin ze verschillende scenes en steden rondstapte en door vele mensen is beinvloed. En terecht kwam tussen onder meer hippies, de vroege gay scene meemaakte, in de New Yorkse kunstscene rondliep, sekswerker was, drugsproblemen had en uiteindelijk ook een overlever is de opiaten van de familie Sackler. De derde film gaat over het gevecht tegen de familie en hoe dat gaat. Het tweede thema wordt het meest uitvoerig behandeld. De andere twee komen in de verdrukking terecht. De zelfmoord van Nan's zus krijgt een interessante verklaring op het einde, waardoor ik vooral meer wilde weten. De zwaar door de methodes van de aidsprotesten van Act Up beinvloede acties zitten ook in de verdrukking. Ik had graag meer geweten over bijvoorbeeld de gewetenloze marketing van de opiaten door Perdue, het bedrijf van de Sacklers. En de gelukte poging om door een faillissement een hoop rechtszaken te ontlopen. Uiteindelijk blijft de film in die thema's aan de oppervlakte hangen. Verder werkt het niet om foto's te laten zien als een slide show waar ik niet zelf kan bepalen hoe lang ik naar de foto's kijk, maar dat hoort bij het medium film.

Ik had de film niet de leeuw gegeven, maar gun de Sacklers ook geen rust, dus als die prijs daarbij helpt is dat ook mooi.

Erg goede film. Hoe een hoop pratende koppen, een stel typmachines en draaischijftelefoons met een afloop die je vooraf al weet een lekker spannend, boeiend verhaal op kan leveren. Erg droog en documentaire-achtig verfilmd, maar juist dat werkt uitstekend. Ook heel gefocusd, zich puur richtend op waar de film over gaat. Terecht geen vermoeide journalist die thuis komt bij een boze vriendin die aandacht wil of zoiets.

Hoffman en Redford misschien wel in hun allerbeste rollen. Maar iedereen acteert geweldig. erg realistisch aanvoelende film. Knap.

4.0*

De film tussen het veelbelovende George Washington en het wat tegenvallende Undertow eindelijk ook eens gezien. En dit is nipt de beste film van David Gordon Green. Met vooral een prachtig middenstuk. Maar toch voor mij niet de briljante film die ergens bij deze regisseur zou moeten ziten.

De film begint met een prachtig nummer van Will Oldham, heeft daarna wat tijd teveel tijd nodig om milieu (een uitzichtloos dorpje in het zuiden van de VS) en personages (de jong volwassenen die in dat uitzichtloze dorpje zijn blijven hangen) te introduceren. Heeft een bijzonder mooi intiem middenstuk als de liefde tussen de twee hoofdpersonen het meest intens is maar is wat minder sterk als er dan toch een dramatische scheiding komt. En die dramatiek had de film niet eens nodig. Ik had liever een optimistsiche film over bevrijdende liefde gehad denk ik.

Minder stijltrucs in dan in de andere twee genoemde films, maar dat klopt wel hier. Mooie, niet helemaal evenwichtige, film. Ik vrees alleen nogal voor de laatste drie films van David Gordon Green. Ben bang dat hij daar de met Undertow ingezette dalende lijn voortzet.

3.5*

Ik vond het prachtig. De film gaat zoals meer dit jaar op het IFFR over ontheemding en ontworteling. Wat moet je als je vanuit een overzichtelijk dorp wegens werk in een van de grotere steden in de wereld terecht komt? De film oogt echt prachtig en is ook een fraai stadsportret van Mumbai met een vlekkeloze locatiekeuze en raakt aan allerlei aspecten van het leven in zo'n complexe stad. In het laatste deel van de film keren we terug naar een van de dorpen en krijgt de film een mystiek en surrealistisch gevoel wat de film een bijzondere verbinding geeft met het verleden en met zijn omgeving.

Boe doet een soort Stalker. Gemixt met Eternal Sunshine of the Spotless Mind.

Haalt het wat mij betreft bijlange na niet bij Reconstruction. Die film bleef heel dicht bij het uitgeproken principe (Alles is geconstrueerd, maar toch doet het pijn). Deze film was een stuk gezochter en maffer, daardoor deed de "constructie" me hier eigenlijk niks en was dit vooral naar ideeën kijken, soms goed, soms wat minder. Visueel vindingrijk, maar minder mooi dat Reconstruction. Had ook iets meer de (vooral emotionele) diepte in gemogen.

3.0*

De film haalt zijn kracht uit het feit dat voornamelijk kinderen aan het woord komen en leiding en allerlei deskundigen helemaal buiten beschouwing worden gelaten.

De film heeft in het begin al twee scenes waarvan ik opkeek. Eerst een scene waarin jongeren de betekenis uitleggen van hun vaak erg slordige tattoos. Dit betekent "geef je nooit over aan de politie", dit betekent "alleen tussen vier muren" en zo nog een aantal. Je bent 13 en hebt een tattoo op je vinger waarmee je laat blijken gezeten te hebben. Je ziet even later een hoop hoofden van kinderen en die zeggen hun naam en vervolgens waar ze voor vastzitten. "Ik zit vast voor inbraak in vakantiehuisjes en ik heb twee jaar en drie maanden" "Ik zit vast voor moord en ik heb drie jaar". De verhouding is compleet zoek. Naderhand werd er een vraag over gesteld vanuit het publiek. En het blijkt dat Rusland de moordenaartjes niet anders straft omdat ze die min of meer opgegegeven hebben en toch wel terugverwachten jongeren- of volwassenegevangenissen en de dieven nog wel een kans toedichten bij een lange tijd in het internaat.

De film gaat over een gevangenis voor kinderen die hun misdrijf pleegden toen ze tussen de 11 en 14 jaar waren. Er worden twee kinderen min of meer uitgelicht. Twee uitersten van het spectrum. Een jongen van net elf die vastzit voor diefstal, veel huilt, geimponeerd is door wat hij daar meemaakt en niet om kan gaan met het feit dat hij daar nog ruim twee jaar zal zijn. De andere jongen is wat ouder en heeft een leeftijdgenootje zo ernstig mishandeld toen hij stomdronken was dat de jongen overleed. Die jongen is erg welbespraakt, streetwise en beseft heel goed wat hij gedaan heeft. Het lijkt alsof hij er met enige bravoure over spreekt. Dat focussen pakt goed uit, want naast het ritme van zo'n dag in de niet erg strenge inrichting wat ook te zien is, geeft het een beeld van de achtergrond van zulke jongens. Belangrijke reden voor het feit dat 91% weer in de fout gaat is het compleet ontbreken van enige vorm van psychologische begeleiding of resocialisatie. Na hun straf zitten de jongens weer gewoon op straat in hun woonplaats of bij hun vaak verslaafde ouders thuis.

3.5*

Trouwens: De link van Justice4all gaat zeker niet dezelfde instelling.

Ik sluit me bij de mensen aan die Genade het beste filmpje vonden, een prachtige, warme monoloog. 02/11 was ook goed, zoiets directs hoorde er ook in. Verder nog een paar goede filmpjes (Nachtwacht, Met uitzicht op Bloemen, Storm). Eén waar ik hardop om moest lachten, ondanks de flauwe clou (Restaurant). Een paar interessante ideeën die niet echt werkten (72 maagden, Stofwolk, Goodbye, Dylan). De rest van de filmpjes vond ik varieren van matig tot slecht.

Bij elkaar 3.0*

Ik ga niet beweren een groot meesterwerk te hebben verwacht, maar een lekker wegkijkend, plezierige zoete romantische film wel een beetje. maar ook dat viel me wat tegen. Vooral het script eigenlijk. Mijn idee na het zien van de onontkoombare stukjes op TV toen de film twee jaar geleden zo'n hit was, was toch dat van een iets scherpere film dan dit uiteindelijk bleek te zijn. De verhaallijn van Michiel Romeyn bijvoorbeeld was heel erg flauw. Veel van de andere verhaaltjes komen niet ver genoeg uit cliché's weg, missen een beetje extra kleur. En dan gaat het wel wat opvallen dat sommige scteurs gewoon net wat beter zijn dan anderen. Carice van Houten en Anneke Blok weten alleen door hun aanwezigheid al meer te maken van hun delen van het verhaal.

Al met al: Best geinig, maar meer forgettable dan ik van zo'n Nederlandse succesfilm verwacht had.

2.5*

Waar niemand het hier nog over gehad heeft is dat deze film enigszins gebaseerd is op de werkelijkheid. Cameron Crowe schreef namelijk in het echt al op zijn vijftiende voor Rolling Stone en heeft met vele bands getoerd. De band uit de film is fictief,veel gebeurtenissen zijn waargebeurd, maar dan bij verschillende bands. Al schijnt Stillwater nog het meest te lijken op The Allman Brothers.

Maar goed, wat vond ik ervan? : Een erg fijne jongensboek-ode aan rockmuziek. Met veel geweldig leuke scenes, een fijn tempo en lekker enthousiast. En als je van (rock-)muziek houdt helpt het erg en pakt deze film meteen nog wat meer.

Zoals vaak zit ik weer tussen 3.5* en 4.0* in..... toch maar 3.5*

Heel aardig. Bij vlagen een beetje Larry Clark-achtig. De film is vooral vrij sterk in het beschrijven van een groepsproces. Een stel suburban kids die allemaal in een andere fase de grenzen tussen verveelde baldadigheid, experimenteerzucht, beetje de wet overtreden en zware criminaliteit verkennen. Met uiteindelijk fatale gevolgen.

Zo zie je nooit een film met Justin Timberlake en zo zie je er twee achter elkaar en de vooroordelen worden niet bevestigd want in beide films is er niets mis met zijn prestaties. Vond de cast hier sowieso ok.

De film werkt alleen niet helemaal. Er gaan twee dingen fout. Het eerste is de vorm met de flashforwards in interviewvorm. Dat is zo weinig consequent doorgevoerd dat de een beetje loos aan de film hangen. Een nog veel groter probleem is het laatste stuk van de film, de film had moeten stoppen na de moord, nu hangt er nog een heel stuk over de arrestaties enhet zoekraken van de hoofddader aan de film. Een stuk dat nauwelijks wordt uitgewerkt, geen spanningsopbouw heeft en totaal niet werkt. Het zorgt voor en film die niet ontroerend of heftig eindigt maar die als een nachtkaars uitgaat. Gewoon de hele afloop in de regeltjes die erna kwamen samenvatten, veel beter.


Kost de film toch wel zeker een halve ster.

3.0*

Godard doet een dystopie, maar wel op de Godard manier. Hij neemt twee bestaande elementen (1984/brave new world achtige verhalen en Lemmy Caution, die hij laat spelen door Eddy Constantine) en gaat ermee spelen. Zorgt voor enerzijds makkelijke, maar tegelijk redelijk boeiende filosofische tegenstellingen. Maar saboteert dat ook weer waardoor het nooit zeker is wat Godard nou echt bedoeld. Soms bizar, soms fascinerend en altijd boeiend. En vooral een sterk laatste half uur.

3.5*

Viel tegen en mee. Een niet onverwachte tegenvaller was dat de film een behoorlijk deel van het boek loslaat. Zo vind ik het in de film ook zonder de eindscene, zeer duidelijk dat Dorbeck wel bestaat. De gelaagdheid uit het boek (wellicht de beste Nederlandse roman die ik ken) zit niet in de film. Het feit dat ik het boek zo goed vind en zelfs ken zat me een beetje in de weg. Maar dat is niet helemaal eerlijk ten opzichte van de film.

Maar als ik daarmee rekening houd (en ik rekende er een beetje op eigenlijk) viel de film me weer eerder mee. Het verhaal bleef intrigerend, is mooi gefilmd. En ik vond ook de acteurs (op enkele bijrollen na) van een heel behoorlijk niveau.

Tegen het einde toe als Ducker gevangen zit zakt het allemaal iets in. Maar er blijft een goede film over.

3.5*