Opinions

Wat oppervlakkig is de film zeker. Je kunt een 13 delige documentaireserie over Altman maken die boeiend blijft en vol analyses zit, maar toch een aangename fijne documentaire over een van de beste en meest dwarse en eigenzinnigste regisseurs die zich ooit in Hollywood begaf. En die ondanks dat hij niet zelden moest vechten als hij de tijd weer eens tegen had en vanaf de midden jaren '90 begon ook zijn gezondheid hem in de steek te laten en onderging hij onder meer een harttransplantatie. Ik heb nog veel ongezien Altman liggen en er is een hoop dat ik eens moet herzien. Deze docu zet me daar wel toe aan. Ben blij dat het geen pratende acteurs docu werd, maar dat die mensen (variererend van Lily Tomlin tot Bruce Willis) vooral even komen vertellen wat Altmanesque betekent. Bij zijn dood, was hij ondanks dat hij kanker had, nog bezig met de voorbereidingen van een film. Kunstenaars zijn alleen te stoppen met de dood.

Hoewel zijn invloed her en der merkbaar is, is er geen tweede Altman En die komt ook nooit.

Almodovar keert terug naar zijn roots. Dat is lef want het is veel minder succesvol (ik durf te wedden dat dit zijn minst succesvolle film was sinds All About My Mother ongeveer) , maar het werkt ook aanzienlijk minder goed omdat hij de kracht van zijn beste komedies (tip: kijk Mujeres al Borde de un Ataque de "Nervios" (1988) ) vergeten lijkt. Die komedie is veel uitbundiger en veel zwarter. Deze heeft alleen de schijn van uitbundigheid en is niet erg zwart. Het leukst op de extremere momenten, maar het is niet genoeg. Prima cast en gaat daarom niet helemaal ten onder, maar duidelijk een van zijn minste films.

Vooral erg apart. Een soort moderne Hans en grietje met een SM-randje.

Anders dan andere films, dat is al heel wat waard. Maar absoluut geen meesterwerk.

3.0*

Fraaie, aangrijpende film. Met twee formidabele hoofdrollen. Een heftige passionele liefde groeit op een bestaan waarin je niks meer te verliezen hebt. En het gaat juist mis als het onafwendbare lot verandert in iets te verliezen hebben.

Visueel heel erg mooi. Vooral de passionele, roesachtige nacht die de twee hebben op de 14e juli is indrukwekkend. Het einde is lekker schaamteloos romantisch.

Aanrader.

4.0*

Erg mooie film, waardoor ik The Dreamers (vond ik een leuke film destijds) terugkijkend wat kitscherig ga vinden eigenlijk. The Dreamers mystificeert mei 1968. Idealiseert die periode. Les Amants Reguliers gaat heel anders met het thema om. Juist de mystiek die er om die periode heen hing wordt afgebroken.

Dit is een film waarin ogenschijnlijk niet veel gebeurd, maar waarin achteraf veel heeft plaatsgevonden. De film laat zien dat er van een geheel geen sprake was en dat iedereen mee aan het doen was om zijn eigen motieven, maar interessanter is dat de film vooral gaat over de periode na mei. Iedereen wacht op wat nog komen gaat, op een nieuwe kans, maar langzaam valt het broze geheel uiteen omdat de echte wereld begint door te dringen.

De film is fraai geschoten, in nouvelle vague-stijl. Maar waar bijvoorbeeld Godard me tot nu toe vaak boeide maar nooit raakte, raakt deze film me wel.

4.0*

Het flinterdunne, weinigzeggende verhaaltje was in andere handen (en in andere tijden) ongetwijfeld veranderd in een nauwelijks uit te zitten film. Deze film is dat zeker niet. Daarvoor is er echt te veel sfeer. Is er Jeanne Mourreau. En wordt er beetje met de structuur en het ritme gespeeld. maar onder de indruk was ik ook niet echt. Ik vond de passionele nacht best mooi, maar niet meteen heel opvallend. Ik heb vast nog een flink aantal betere films van Louis Malle voor de boeg.

3.0*

Helemaal mijn ding is Amer niet, maar ik voorspel een toekomstige (cult)succes op Moviemeter, want er zitten hier genoeg mensen die dit geweldig gaan vinden. Dit is uberhaupt een film die op allerlei genrefestivals te zien zal zijn de komende tijd, kan haast niet anders.

Om te beginnen: Geweldig sound design. Constant worden bepaalde geluiden heel sterk benadrukt en andere juist niet. Dat tekent de sfeer van deze film nog meer dan het camerawerk. Dat inderdaad veel zoomt naar extreme close ups en weer terug. De film heft een minimaal plot en is bijna volledig en vaak erg knappe stijloefening.

Verder is dit een film waarbij ik me soms (vooral in het begin stoorde aan wel heel opzichtige Freudiaanse verwijzingen. Is de film toch echt wat te lang (met name het middenstuk trekt nogal vond ik) en ging ik er niet in op zoals de makers het bedoeld hadden.

Ondanks dat toch wel een kleine 3.5* en de aantekening dat liefhebbers van oude Italiaanse giallo's en van (horror)films die meer om stijl en sfeer dan om plot draaien dit beslist moeten gaan zien.

In mijn kleine project om in elk geval veel meer films uit onze eigen top 250 te zien was vandaag deze aan de beurt. Ik ben best een liefhebber van de vroege films van Ridley Scott, maar Gladiator vind ik nogal een miskleun en ik zag er ook niet erg veel. Ik vind Crowe doorgaans een van de mindere a-list acteurs mijn ervaring met rise and fall gangsterepiek is wisselend.

Wat opvallend is: Waar in dit soort films de rise vaak sterker is dan de fall. In deze film is het andersom. Ik vind een aardig deel van de film nogal basic, maar ook een beetje vlak en wel heel erg veel meer drijvend op plot en niet zo op karakters. Wel voldoende tijd voor sfeertekening gelukkig. Washington is behoorlijk goed, Crowe is wat vlakker. Maar de film gaat flink leven in het laatste derde als de spanningsopbouw echt gaat lopen en wordt dan ineens onverwacht sterk. De hoes trekt een vergelijking met Serpico en Scarface. Maar het niveau van de eerste wordt niet gehaald en 2007 Russell Crowe mag niet in de schaduw staan van Pacino in zijn beste dagen en an de tweede zag ik het origineel nog altijd niet en moet ik de remake (waarin Pacino in mijn herinnering al ver voorbij zijn beste dagen is) hoognodig herzien.

Maar al met al, niet zo goed als Scotts oudjes maar een veel beter film dan dat overschatte Gladiator. Viel bepaald niet tegen.

Overigens bevat de extended versie een epiloog op het einde en die is niet zo sterk. Originele einde is sterker.

Deze destijds gemist in de bios, zoals me op de een of andere manier altijd bij Arnold overkomt. En ik had al een voorgevoel dat ik daar spijt van zou krijgen. Vier jaar later eindelijk gezien en ja hoor, werkelijk fantastische film. Kan zo bij de beste Amerikaanse films van de jaren '10. Gemaakt met de blik van een Britse regisseur. Veruit Arnolds beste film.

In het studiotijdperk hingen er weinig genres zo aan één grote studio als musical. Alle studio's maakten ze maar nergens hadden ze zo'n prominente plek als bij MGM. Minelli was er belangrijk in. Donen ook. Kelly en Astaire zijn waarschijnlijk de meest legendarische mannen. MGM was ook de studio die het meest een droomwereld verkocht. Het Parijs uit deze film is dat ook. Je gaat er wonen als je kunstenaar wil worden. Er spelen lieve kinderen in smalle straatjes en je redt het nog net zonder geld. Op iedere straathoek kun je schilderijen kopen van beginnende kunstenaars en anders staat er een bloemenstalletje. Elk café biedt live muziek en je wordt er verliefd. Op wat oude beelden in het begin na is Parijs natuurlijk een studiodecor op MGM's backlot

Dit is amusement zoals het nu niet meer gemaakt wordt en ook niet meer succesvol zou zijn. Het verhaal is dun en dient vooral als lijm tussen de musical en balletnummers en met name qua dans is het vaak wel smullen. Met name in de fantasievolle scenes zoals de dagdroom van de pianist of de laatste lange scene waarbij alles uit de kast getrokken wordt. Met het verhaal hebben die scenes niet zoveel te maken, maar ergens is dat abstracte wel aantrekkelijk. Musicals van nu voor zover ze nog gemaakt worden gaan daar vrijwel nooit meer zo ver in.

Grappig om hier de vergeten Nederlandse actrice Nina Foch te zien opduiken in een bijrol. Ik ken haar voornamelijk van een stel 'lowbudget noirs, maar deze film tekent een beetje haar transitie naar een bijrolactrice in grotere films. Foch kwam uit Leiden en ging als peuter naar de VS. Een superster werd ze nooit maar ze maakte vele films tussen 1943 en 2004.

Dit vond ik elk geval een veel betere film dan Minelli's latere Gigi (die ook oscar beste film won). Juist omdat het verhaal hier naar de achtergrond wordt verwezen.

Wat hier niet toegankelijk is, is me eigenlijk een raadsel. Ik vond de film heel vlot wegkijken eigenlijk. Knap gevonden vorm, misschien wel de enige echt passende. En Giamatti is natuurlijk geweldig. De nerdvriend van 'm lijkt gigantisch te overacteren totdat je echte beelden van 'm ziet. Leuke film.

3.5*

Fijn om weer iets van Wenders te zien dat zo mooi is. Duidelijke invloeden uit film noir en Hitchcock (en vast ook Europese misdaadfilms uit dezelfde periode, maar daar zag ik er te weinig van), maar dan in een typische 70's desolate Europese stadssetting, wat de film veel eigens meegeeft.. Ik vond het plot niet het sterkste punt van de film, maar veel meer de sfeer en vooral de eerder genoemde prachtige en bloedspannende trein- en metroscenes. Ik moest er even inkomen, maar daarna werd ik al snel meegesleept.

4.0*

Voor het eerst zijn hier nog prille carrière vindt Antonioni zijn thema's. Het heeft heel duidelijk nog geen definitieve vorm. Maar dit is al een stuk beter dan zijn vorige films die ik zag.

De volgende in mijn trip langs een behoorlijk deel van zijn oeuvre wordt Il Grido.

Leuk en vermakelijk. In de versie met zes filmpjes die ik zag wel wat lang. Ik denk dat een versie met vier filmpjes beter werkt. Ook vond ik de volgorde op de DVD niet zo sterk. Hij begon namelijk met de twee energiekste delen, Official Visit en Party Photographer.

Uiteindelijk vond ik het niveau van de filmpjes redelijk gelijkwaardig en er is niet zoveel waaruit ik zou kunnen halen welke nou van Mingiu is. De toon varieert wel wat van vrij uitbundig komisch (Official Visit, misschien wel de beste van het stel) tot ingetogener en wat serieuzer ( Chicken Driver).

Volgens mij een onuitputtelijke bron, dit soort verhalen. En als je er nog meer talent uit de Roemeense cinema een kans mee kunt geven (want dat lijkt momenteel ook een onuitputtelijke bron), waarom geen deel 2?

3.5*

Zonder verwachtingen voor gaan zitten en het viel behoorlijk goed eigenlijk.

Het oogde fraai. En er werd mooi in geacteerd. Vooral natuurlijk door van Huet. Twee verschillende karakters, zelfs in houding en mimiek. Maassen viel me tegen. (Terwijl ik hem in Minoes erg goed vond) en is misschien een miscast.

Prettige verrassing was de surrealistische sfeer. Nederlanders zijn vaak conservatieve verhalenvertellers. Ik heb nog lang niet alle Nederlandse films gezien, maar ik zie zelden surrealisme. Een verhaal waarin ruimte wordt opengelaten ook. Op zijn Lynch spreekt het je eigen ideeen aan.

Het plot fascineerde me niet genoeg om echt een heel diepe indruk achter te laten. Maar ik vond het wel aangenaam.

3.5*

Jammer van de volgorde eigenlijk. Want het beste zit voorin bij deze episodenfilm.

Het eerste stuk was een soort mini-misdaadfilm in New York. Op locatie geschoten. En erg knap en dynamisch, waardoor het me door de stijl meteen pakte. Dat het uiteindelijk voooral uitdraait op een stijloefening is niet erg. Lizzani was de enige van wie ik nooit eerder wat had gezien.

Dan komen de segmenten van Bertolucci en Pasolini, de besten van deze film. Bertolucci balanceert op het randje in zijn segment en gebruikt op een geweldige manier een dansgroep om de doodsangst van zijn hoofdpersoon te verbeelden. Erg van genoten.

Pasolini is misschien nog wel beter. Al had zijn stuk nog wel wat langer gemogen. Geslaagde poging om de zorgeloosheid van een individu tegen de achtergrond te zetten van een wereld vol zorgen. Het was lang geleden dat ik nog eens wat van Pasolini zag, maar wat was dit weerzien fijn.

Godard zit in zijn eigen modus met discussies over revolutie. De tegenstelling tussen film en de echte wereld. En onderlinge relaties tussen personages daarbinnen. Mooi gefilmd is het wel, tikje saai soms ook wel.

Belocchio is het meest expliciet politiek en misschien ook wel het minst geslaagd, al is dat vooral in de context van deze film. Meer nog omdat de andere beter waren. Zijn segment hangt het meest aan de tijd (de studentenprotesten van '68, communisme was hip) en is in die zin interessant.

Al met al was dit een hele sterke film. Waarin een aantal van de meest opvallende filmmakers uit hun tijd duidelijk veel vrijheid kregen. Grote aanrader.

4.0*

Het was blijkbaar gezond om deze film te maken, want wat opvalt is dat de cineasten van dienst opvallend oud werden. Fellini valt wat uit de toon, hij werd 73. Maar verder: Zavattini werd 87, Maselli werd 90, Risi, Lizzani en Lattuada werden 91 en Antonioni werd 94. De opvallend veel jongere Francesco Maselli leeft nog steeds en is 90 jaar.

Blijft opvallend hoe populair dit soort omnibusfilms in Italië waren. Ik heb al een aardige rij gezien, maar er zijn er nog veel meer.

Deze presenteert zich als het eerste nummer van een visueel tijdschrift. Een beetje een maffe manier om de film een stijlthema mee te geven en dat Liefde in de stad moet je ook nogal breed zien.

Lizzani in het eerste filmpje en Antonioni in het tweede blijven het dichtst bij dat tijdschrift-idee. Het zijn fictie-reportages over prostitutie en zelfmoord. Beide komen door de vorm geforceerd over en de pogingen om het thema te vermenselijken komen niet erg uit de verf. Hier en daar bij beide een mooi shot, dat wel.

Risi bekijkt dansende jonge mensen in 1953 en is een stuk beter. Jongens die soms met bravoure en soms wat verlegen meisjes ten dans vragen. Meisjes die blijkbaar af en toen met een van hun ouders(!) naar dat soort plekken gingen. Mooi gefilmd met gevoel voor ritme.

Fellini lijkt hier al veel rijper als regisseur dan Antonioni. Zijn segment maakt van de hoofdpersoon en journalist en haakt aan bij het thema door de voice over in het begin. Opvallend genoeg is zijn segment op zijn fraaist als hij nog op zoek is naar het huwelijksbureau waar hij een reportage over wil maken. Dat is een schitterend kijkje in een appartementengebouw in een oude wijk in Rome, waarbij de camera in diverse huishoudens naar binnen gluurt en we van alles meekrijgen van de levendige gangen. Het tweede deel van zijn segment is lang zo leuk niet, maar toch is Fellini's segment wat mij betreft het sterkst.

Het filmpje van Maselli en Zavatini is typisch Zavatini. Die man is het beroemdst omdat hij de scriptschrijver was van neorealistische films van Vittorio De Sica met als bekendste voorbeeld Ladri Di Biciclette. Dit verhaal is sterk verwant aan die beroemdere film. Maar om twee redenen is het een stuk minder. Ten eerste voelt het bijna als een samenvatting van een eigen losse film die Zavattini ooit had willen maken. Het is hier het langste segment, maar voelt nog steeds te kort.Ten tweede worden De Sica's stijlvastheid en gevoel voor timing echt enorm gemist. Wat langer en met De Sica als regisseur en dit had een parel kunnen zijn.

Het laatste filmpje is een leuk idee, maar Lattuda mist ritmegevoel om er echt een topper van te maken. Maar fijn was het zeker. En lekker luchtig in vergelijking met de meeste andere filmpjes.

Met het magazinethema heeft het inmiddels helemaal niks meer te maken. Toch eindigt het het met een afkondiging van de eerste uitgave. Een tweede kwam er niet.

Deze film dankt zijn "faam" vooral aan dat er vroeg werk van Antnioni, Fellini en in mindere mate Risi in te vinden is. Tegelijk is het ook wel een film die met een been in het neorealisme zit en met het andere er graag uit lijkt te willen stappen. In die zin niet alleen een aardig tijdsbeeld van Italië, maar ook van de Italiaanse cinema.

In het begin viel Amores perros me flink tegen. Ik vond het eerste verhaal maar flauwtjes, het tweede maar een beetje leuker.
Maar toen kwam het derde verhaal. En dat was prachtig. De ommekeer van de moordenaar door zijn honden werd vreselijk mooi opgebouwd. Bijzonder mooie rol van de hoofdrolspeler uit het derde deel ook.
Dat trok deze film op het laatst nog flink omhoog.
Verder vond ik de opbouw nergens geforceerd aandoen. Het leverde een aantal leuke scenes op,
Mocht het laatste deel het enige zijn geweest, dan had ik 4.5* gegeven. Nu worden het er:

3.5*

Verder vond ik de opbouw nergens geforceerd aandoen. Het leverde een aantal leuke scenes op. En bovendien is dit mijn 500e stem.

Veel terechter dan Haneke's vorige Gouden Palm (Das Weisse Band). Een film over liefde op de momenten dat het er echt toedoet. Trintignant en Riva zijn wonderlijk goed als een echtpaar waarvan in kleine details van het begin af aan te zien is dat ze enorm veel van elkaar houden.

Opvallend open en zelfs optimistisch voor een Haneke. Zijn soms verstikkend zwartgallige blik op de wereld en neiging tot vingerwijzingen naar het publiek (hoewel ik dat in tegenstelling tot sommigen hier ook boeiend kan vinden) blijven hier grotendeels afwezig. In een stuk kan hij het niet laten (de verpleegster die ontslagen werd en daarna Trintigant uitscheld) en juist dat voelt in deze film een beetje misplaatst. Maar dat is makkelijk te vergeven. Vooral omdat de anderen genuanceerd worden weergegeven. Ook bijfiguren als de dochter, de leerling van Riva en de conciërge van het appartementengebouw bekommeren zich op hun eigen manier om wat er aan de hand is.

Amour vind ik ook geen film die gaat om een morele discussie over euthanasie, die daad is hier puur een uiterst gevolg van de band de hoofdpersonen met elkaar hebben, niet meer en niet minder. Meer reden om te leven voor Riva, zoals Ramon wil had de focus van de film volledig verlegd, want dan had er iets meer bewustzijn of manieren om zich te uiten bij Riva moeten zijn. En deze film draait niet om de keuze van Riva, maar om de gevoelens van Trintignant voor haar. Juist om het feit dat hij alles van haar leven in zijn handen krijgt en dat uit liefde op zich neemt. Had ook best boeiend kunnen zijn, maar ik vind deze invalshoek eigenlijk interessanter.

4.0*, een van de betere van Haneke.

Ik heb helaas niet de hele film gezien, alleen Truffauts deel *(en zal dus ook niet stemmen).

Truffauts deel is het tweede deel in zijn cyclus rondom Antoine Doinel en gaat over zijn eerste verliefdheid. Het knappe van deze korte film is dat het geen overromantisch beeld is. De verliefdheid is op dat moment hevig, maar de film maakt er tegelijk een terloopse gebeurtenis van. Stillistisch vergelijkbaar met zijn voorganger. Een beetje melancholisch, een mooi laagje humor en heel gevoelig. Alleen deze korte film zou ik 4.0* geven.

Ik dacht lang dat dit de laaste Doinel-film was omdat Truffaut was gestorven. Maar nu denk ik dat hij ook wel klaar was, Tevreden was hij niet over de film. Hij noemde het een "vergissing".

Ik vond het nogal een meevaller en eigenlijk de eerste 70 minuten erg goed. De toon van de film is weer een stuk serieuzer dan deel 3 en 4. En de film is vooral een reflectie op de vorige vier films. Truffaut bouwt de film op met een heleboel fragmenten uit die films en ook wat ongebruikt materiaal. De film heeft een paar thema's. De verhouding tussen de realiteit en kunst bijvoorbeeld. Maar gaat vooral over hoe verschillende mensen verschillende gebeurtenissen beleven. Doinel komt in de film mensen uit zijn verleden tegen en plaatst alles in perspectief. Truffaut maakt in deze reeks van kinderen zuivere wezens. Ziet volwassen worden als absurde straf waardoor je leven ontspoort en later mag je de scherven opgeven. Het is jammer dat Truffaut aan een interessante film geen overtuigend einde weet te breien. Hij laat invalshoeken liggen (Doinel's vaderschap bijvoorbeeld) en de laatste 20 minuten zijn niet erg overtuigend. Maar daarvoor vond ik het niveau hoger liggen dan de vorige twee Doinel-films.

Een film waarvoor ik 1001 redenen kan verzinnen om hem tot de grond toe af te branden. Alle drama is groots en onsubtiel. Het script het echt een paar toevalligheidjes te veel;. Lelouch zit vol bewijsdrang en is soms bezig met visuele bravoure als het bijna ongepast is. En hij wil veel te veel. Hij wil West Side Story, wil Romeo en Juliet, hij wil realisme en kunstmatigheid. Hij wil geweld en romantiek. Hij wil Martin Scorsese en jacques Demy, maar hij is geen tweeën. En dan is er nog de niet erg goed uitwerkte rol van Lionel die net iets te veel een token donkere jongen is.De pers is over het algemeen niet enthousiast en vorig jaar was dit de slechtst ontvangen film van de hele competitie in Cannes en dan duurt het ook 166 minuten.

Maar: ik liet me helemaal meeslepen door dit maximalisme. Ik vond de film ook bijna onberispelijk gecast en als je zo in de film als ik zit was 166 minuten ook nog eens geen minuut te lang. Ik vond het heerlijk, maar zou het niemand durven aanraden. Niet iedereen (en zeker niet iedereen van bijna 50 jaar) kan zich wentelen in donkere puberale romantiek als ik dat blijkbaar kan. Misschien ook de goede film op het goede moment voor me. Dit zou zo maar mijn jaar top 20 kunnen halen. En die dans op A Forest was schitterend.

Olaf K. heeft veel gras voor mijn voeten weggemaaid. Een grappige en frisse film die genadeloos het beperkte en gemaakte wereldje van zijn hoofdpersonen fileert. Twee jonge narcisten die genadeloos op hun nummer worden gezet door een manipulatieve jongen die zch bewust laaft aan al die aandacht en ze stevig tegen elkaar uitspeelt. Intelligent en heel bijzonder en nog wat beter dan het ook al zeer opvallende debuut van Dolan.

Heerlijke film, voor in mijn jaarlijst.

Dikke 4.0*

Bescheiden praatfilm, waarin er veel niet gezegd wordt. Slice of life over volwassen worden en het contact met je jeugd (zowel letterlijk als figuurlijk) kwijtraken. Heel sober en observerend met een einde dat de film dik boven het gemiddelde uittrekt (vanaf de ontmoeting met Matthias).

3.5*

Fijne acteurs. James Stewart is altijd uitstekend en ook George C. Scott was leuk.

Wel enigszins uit evenwicht. De aanloop naar de rechtzaak is wat lang, het einde wel heel erg kort, al was de laatste scene (met de suggestie dat het pleidooi van Stewart nonsens was) wel weer heel leuk. Lekker scherpe dialogen tijdens de rechtszaak en de jazz-muziek gaf een apart sfeertje.

Goede film, maar geen grootse film wat mij betreft.

3.5*

Maffe trailer op de DVD trouwens (de eerste).

Leuk, maar wat veel. De vaak opnieuw gefilmde Flying Circus scenes werken beter in de 25-minuten porties van de serie. Monty Python-films werken weer beter met iets meer samenhang zoals in The Holy Grail en Life of Brian. Nietemin toch aardig vol met soms tamelijk briljante scenes.

3.5*

De eerste helft van de film is niet geweldig en loopt nergens echt lekker. Maar dan komt de tweede helft en wordt het ineens steengoed en heel herkenbaar Lumet. Vooral als een voorloper van latere films als Network en vooral Dog Day Afternoon. En het is een New York-film. Altijd een grote plus bij Lumet. Met een sfeer van post-hippie pessimisme. Paranoia. Urban Decay. Pikzwarte humor en vooral een film die betoogt dat niemand weet waar hij mee bezig is. Wat je ook aan het doen bent. En zo krijg je een halve film van hoog niveau die als hij beter was begonnen waarschijnlijk een absolute klassieker was geweest. Ook nu wel een film die veel te onbekend is en zeer interessant is om te zien in de carriere van Lumet.

Dit is de op een na laatste Lumet die ik in de kast had liggen. De laatste (zijn remake van Gloria) kijk ik pas als ik het origineel heb gezien. Ik blijf Lumet zien, maar dan in Kino de komende tijd.

De laatste Tarkovsky die ik nog niet zag (van zijn reguliere werk dan toch) en dat was hij al jaren. En dat is toch opvallend voor iemand die de beste man heel hoog heeft zitten, Volstrekt eigenzinnig regisseur waarvan er nooit een tweede is geweest, al is zijn invloed wel op veel plekken te zien. Niet in het minst deze film waarvan veel sporen zitten in met name latere Russische cinema.

Me vandaag in het kader van Vrijdag-grote klassiekerdag er dus toch eens aan gewaagd. Ben erg onder de indruk. Van de duizelingwekkende zeggingskracht van het geheel en de impact van diverse losse scenes. En begint voor mij al in het begin bij de scene waarin de Andrei en zijn reisgezelschap schuilen voor de regen. En dat gaat op meerdere plekken in de film door. Een scene van een intense schioonheid die je helemaal de film in zuigt.

In de film onderzoekt Tarkovsky de verhouding tussen. kunst, christendom en de Russische geschiedenis, maar zijn er ook legio spiegelingen met wat toen het heden was. En gaat het ook over vrijheid en onderdrukking. Het is ergens ook een soort van statement over waarom Tarkovsky een kunstenaar is.

Ik mag de andere Tarkovsky's wel weer eens herzien.

Amateurisme ten top. Zwak scenario, beroerde montage, slechte camera, ongeloofwaardig, slecht geacteerd, oninteressant en vooral ook saai. Bijna een cynische poging om het nihilisme van eind jaren 70 in een film te vangen in een film die duidelijk gericht is op jonge mensen. Van Heijningen moet vooral daarin brood hebben gezien. Spetters dat een jaar later uit kwam vond ik ook niet erg goed maar is wel stukken beter dan dit en probeert in zekere zin hetzelfde. Volgens mij acteerde ik beter in de zesdeklasmusical dan Vrieling in deze film.

Wel geinig om het Nederland uit die tijd te zien. Grijze telefoons met meeluisterapparaat, voor vijfentwintig gulden een volle tank, bruine schrootjes, dorpswinkels waar je vijf minuten moet wachten voordat iemand je komt helpen. Dat soort details vond ik leuker dan de rest van de film.

1.0*