Opinions

Mooie film, goeie muziek en Cassel is klasse. Maar het einde bevredigde ook mij niet en dat knabbelt toch wat van mijn eindoordeel af. Ik vond het niet alleen onbevredigend, ik geloofde het ook niet echt.

Max die ineens voor Alice lijkt te kiezen, terwijl dat in de hele film niet veel meer dan de vrouw die toevallig in zijn bed lag was. En uiteindelijk voor zijn vrouw, die hij bijna vergeten leek te zijn. Maar vooral de ontploffing vond ik echt too much.

Dat zit me toch te veel in de weg op een verder erg mooie film.

3.5*

Behoorlijke film. Het plot is wat voorspelbaar, maar de achtergrond en de personages zijn boeiend genoeg. Hier en daar mooie scenes, maar soms ook misplaatst gemanipuleer met kleuren en effecten.

3.0*

Het laatste deel van de Apu-trilogie is wederom een prachtige film en gaat over Apu als volwassene.

Apu worstelt met het leven. Zijn pogingen om hogerop te komen gaan niet bepaald van een leien dakje. Hij heeft moeite om de huur van zijn armoedige kamertje te betalen en moet gedwongen stoppen met zijn studie.

Apu trouwt nadat hij zijn studie afbreekt vrij plotseling. Maar hij gaat toch erg veel voor zijn vrouw voelen. Dat deel van de film is van een prachtige subtiliteit. Blikken van verstandhouding, opofferingsgezindheid voor de anderen en af en toe subtiele verwijzingen naar lichamelijke liefde.

Nadat het noodlot toe heeft geslagenvlucht Apu in zijn verdriet. En dat duurt lang. Tot het laatste stuk. Als Apu zijn zoon terugziet en in de laatste scene geaccepteerd wordt door zijn zoon weet je dat het goed is. Hij heeft de dood van zijn vrouw een plaats kunnen geven. En daarnaast misschien wel zijn hele leven. Het feit dat hij niet ver op de sociale ladder heeft kunnen stijgen en dat hij zijn familie vroeg verloor. Acceptatie is het sleutelwoord.

Prachtige afsluiting van een fraaie trilogie. Qua verhaalstructuur en filmstijl misschien nog wel meer schatplichtig aan Italiaans neo-realisme dan de eerste twee, maar tegelijk ook heel erg Indiaas. De eerste film Pather Panchali behoort tot het mooiste dat ik ooit zag. De andere twee waren "gewoon" heel erg goed. 4.25*, maar vooralsnog:

4.0*

Ik heb me best wel vermaakt, maar echt indruk achterlaten doet het niet. Deze film is me toch iets te veel een soort pompeus melodrama. Nou hoeft dat geen probleem te zijn, maar er zit iets in de toon van de film waardoor het voor mij niet helemaal werkt. Wellicht dat Medem mijn regisseur niet helemaal is.

3.0*

Net iets te anekdotisch voor een slice of life. De film gaat van een gebeurtenis naar de andere en wisselt ook nog weleens van perspectief. Maar de film is vaak grappig, soms magisch en constant innemend. Aan het einde wordt duidelijk dat de leraar in het verhaal gewoon Truffaut is die zichzelf in het verhaal schreef net zijn passionele pleidooi voor kinderrechten naar aanleiding van de mshandeling van Julien, een onderwerp dat Truffaut heel nauw aan het hart ging. Vooral een warme kijk op opgroeien en kinderen.

En doordat er nu weer dik 40 jaar voorbij zijn is deze film ook behoorlijk nostalgisch geworden. Ik ben van een jaar of tien later dan de meeste kinderen in deze film, maar ook ik herken nog wel aardig wat dingen uit mijn jeugd.

Truffaut heeft betere films over opgroeien en kinderen gemaakt, maar ik heb hier behoorlijk van genoten.

3.5*

Interessante film. Op de extra's van de DVD doet Bresson voorkomen dat hij meer en meer op intiutie films maakte, maar ik had niet die indruk. L'argent is van de Bresson-films die ik zag (Les Dames du Bois de Boulogne uitgezonderd) het duidelijkst gescript en maakte het meest een statement over Bressons zeer pessimistische kijk op de mens. De film constateert minder dat het zo is, maar zegt duidelijker dat het samenleven van mensen per definitie leidt tot een bijna verdorven mensheid. Met dit in mijn achterhoofd vind ik het einde waarin Yvon zich aangeeft een beetje buiten de film staan.

Mouchette en Au Hasard Balthazar vond ik duidelijk nog een klasse sterker, maar ook dit was een erg fascinerende film.

4.0*

Overigens heeft het veel later gemaakte, maar door mij eerder geziene finse Frozen Land precies hetzelfde uitgangspunt, wat weer gebaseerd schijnt te zijn op een verhaal van Tolstoj. Alleen is die film veel minder gefocust en komt uiteindelijk nogal ver van het oorspronkelijke uitgangspunt uit.

Matige film , ondanks dat ik iets meer van hoopte, weer een film die de oscar beste film niet verdiende. De terugkerende conclusie deze cyclus. De eerste 15 minuten zijn het sterkst. Een intro dat wat broodnodige nuance aanbrengt en de bestorming van de Ambassade waar de spanningsopbouw het beste werkte. Affleck is best een aardige regisseur, zijn rol is nog steeds vlak en kleurloos. Daar helpt zijn kapsel geen bal aan. Na het begin verdwijnt alle nuance en krijgen we een vlak verhaal vol Amerikaanse heroïek in een iets ruwer jasje om het te verbergen. Nou neemt deze film nogal een loopje met de werkelijkheid, maar erger is dat de film het zo duidelijk laat merken door telkens de spanning op exact dezelfde manier op te bouwen. Vooral door in een bekend ritme heen en weer te snijden tussen een dreiging en de vluchtende gijzelaars die vervolgens net ontsnappen. Het maakt de film voor mij tamelijk ongeloofwaardig den helpt de spanning aardig om zeep en voor een film die het daar wel van moet hebben is dat wel een issue.

Ben benieuwd of voorlopig mijn laatste oscarwinnaar morgen het meer gaat waarmaken. Dat wordt mijn 67e van de 94.

Soms selecteer je een film puur op regisseur. Het plot sprak me niet aan en is het niet een slecht teken dat de nieuwe Patino van Samsara dat in 2023 in mijn top 10 stond in Rotterdam te zien is voor de wereldpremière? Rotterdam staat in de pikorde niet echt bovenaan qua festivals. En zijn shorts die ik ook zag waren enigszins wisselvallig.

Nou Samara is het bij lange na niet. En echt aanspreken deed het me nog niet. Al zag de film er wel herkenbaar als Patino uit (bij vlagen ook behoorlijk mooi) en was het geenszins een ramp. En een regisseur mag ook best een film maken die me niet helemaal ligt.

Ik kwam er pas op het festival achter dat dit de regisseur is van twee films die ik al zag. Maar hij had al snel een plekje op het programma. Zag er interessant uit, er zijn altijd wel goede Russen in Rotterdam ook en hij had een mooi plekje op de eerste donderdag met weinig concurrentie van andere films op hetzelfde moment.

En dit is met een straatlengte de beste film die ik van Khlebnikov zag. Arrhythmia is vooral een beresterk dertigersdrama. Met een fantastisch script en vooral ook twee weergaloos goede hoofdacteurs. Oleg is een ambulancedokter en is een tijdje samen met verpleegkundige Katya. Oleg is goed in zijn werk, maar drinkt veel te veel en Katya is maatschappellijk aan het klimmen. Katya wil weg bij Oleg. Het knappe is dat je dankzij script en acteurs al binnen hele korte tijd ziet wat Katya in Oleg zag en tegelijk waarom de relatie op springen staat. Het enigszins onaangepaste gedrag van Oleg bij zijn schoonfamilie is tegelijk aantrekkelijk en irritant bijvoorbeeld. Dat eerste heeft oo je 23e misschien de overhand, maar op je 30e kan dat al heel anders voelen. Die geloofwaardigheid en nuance blijven de hele film in beide karakters zitten. Ze zijn eigenlijk gek op elkaar maar hebben erg veel moeite met elkaar te leven. Ontzettend geloofwaardig.

Daarnaast krijgen we nog een scherpe en vaak droogkomische weergave van Olegs werk. Hij probeert mensen te redden maar heeft ondertussen door allerlei hervormingen met bureaucratisch gedoe te maken. Zeer tegen zijn karakter in. Grappig, relevant en het helpt Oleg nog beter te leren kennen. En de film is vaak dynamisch gemonteerd, maar neemt soms ook zinvol de tijd om scenes te laten leven.

Genieten dit.

Behalve een paar jaar terug Le Samurai (die ik nodig moet herzien) heb ik nog niets van Melville gezien. Deze had ik al tijden liggen. Vandaag was het moment.

Wat ik al begin te herkennen bij Melville is een zekere gestileerde soberheid. Zowel in de grauwe kleuren, als in de ingetogen acteerstijl, als in de weinige muziek, als in de beperkte, maar uitermate mooi gebruikte voice over zit dat. Zelfs spannende scenes die in andere films stevig omkleed zouden worden zoadat we weten dat het het hoogtepunt van de film is trekken hier opmerkelijk ingetogen voorbij. Dat zorgt voor een paar effecten: De film wordt nergens heroisch, blijft mede door het kleurgebruik grauw en scenes die heftig zijn vallen haast nog kouder op je dak.

Een film waar ik even moest inkomen, want Melvilles stijl is even wennen, maar daarna vond ik het genieten.

4.0*

What you see is what you get in deze b-film. Nog geen 70 minuten. Geen echte sterren. Een eenvoudig verhaal met weinig tot geen ruimte voor zaken als psychologie, existentialisme of slimme dialogen. Politie en boeven. Pistolen. Maar deze vroege film van Fleischer heeft toch wel wat zaken die voor de film pleten, Stillistisch is het erg noir met veel contrast en deep focus. De film is zelfs nog grotendeels op locatie geschoten. In LA ditmaal. Brodie, de acteur van de film van gisteren is hier een van de rovers. Verder heeft de film nog een fijn beetje sleaze, ongeveer zoveel als nog net lukte met de Hays code. De vrouw van een van de boeven doet het met een andere en is een burleske danseres. Dat is ongeveer het dichtst bij prostituee dat je mocht komen in 1950. Zowel de politie als de boeven zijn tamelijk trigger happy. Zelfs de titel is bijna uitdagend op een What You See is What You Get manier. Ik denk dat vrijwel niemand hier een meesterwerk of belangrijke film in ziet, maar eigenlijk is dit erg effectief in zijn soort.

Ik had met Villeneuve een valse start. Incendies vond en vind ik een draak, De twee films die ik erna zag Sicario en Blade Runner 2049 vond ik veel beter. Arrival haalt dat niveau niet en had van mij nog een tikje minder grijpbaar en een tikje minder sentimenteel gemogen, met wat minder betere wereld gehalte en minder voorspelbare kantjes de oorlogslanden zijn Soedan, Rusland en China natuurlijk, Al verkies ik dit elke dag boven de Nolans van deze wereld en was het intrigerend genoeg om mijn aandacht vast te houden. En is het nu 3-1 voor de goede Villeneuve films. Zou Incendies waarmee hij doorbrak dan voor mij zijn enige miskleun zijn?

Afwijkende Capra. Niet het normale heerlijke sentiment in deze. En daarom dacht ik ook lang dat ik 'm veel minder vond. Maar hoe verder de film was, hoe leuker de film werd. En hoe grappiger en absurder en gekker ik 'm ging vinden. Mijn favoriete Capra zal het zeker niet worden, maar leuk was het wel.

3.5*

De meningen zijn sterk verdeeld over deze film en mijn verwachtingen waren niet erg hooggespannen. Maar wat een enorme meevaller is dit. Ik vond de film prachtig.
Haley Joel Osment was fenomenaal (zelden een kind zo goed zien acteren). Het verhaal was ontroerend en origineel. Visueel is het spectaculair en de muziek is schitterend. Oversentimenteel vond ik het ook al niet. Er zat constant een zeer donkere onderlaag in de film. Het einde was wat mij betreft ook eerder triest. het geluk duurt slechts erg kort in vergelijking met de periode van het wachten erop .
Over een jaar of tien volgt de rehabilitiatie van deze schromelijk onderschatte film, let op mijn woorden.
Een ongelofelijk mooi, ontroerend, donker sprookje.

4.5*

P.S. Ik heb het vaker gezegd, maar volgens mij is er bij iedere film die meer dan 100 minuten duurt wel iemand die gaat zeuren dat de film te lang is, bij deze film begrijp ik daar weer eens geen snars van.

Vrij saaie film. Met een clichéverhaal over het stukgaan van een relatie. Erg toneelmatig. Het speelt zich bijna geheel in een ruimte af en is zeker voor een Japanse film erg gericht op dialoog. Geschoten op video, maar zelfs daarvoor zag het er nog behoorlijk amateuristisch uit. Erg vale kleuren.

2.0*

Hierboven is al aardig wat gras voor mijn voeten weggemaaid al had ik wat minder moeite met het vlindertje en de auto op het eind, mocht van mij wel, al is het op het randje.

Ook ik vond het een prachtige film. Een bijzondere gelaagde film met Ozu-thema's die ontzettend aan zeggingskracht wint door de lichte benadering van het verhaal en de liefdevolle portrettering van eigenlijk alle familieleden, al zijn de onderlinge verhoudingen al lang niet meer wat ze moeten zijn.

Een van de scenes die door mijn ziel sneed was het moment dat de Oma vertelde dat ze elk jaar de geredde jongen uitnodigde omdat ze wilde dat hij iets van haar pijn zou blijven voelen

Het hooguit aardige Hana is 'm volledig vergeven.

Dik 4.5*

Er zijn vele regisseurs die kleine kinderen aan het acteren krijgen en soms zelfs op fenomenale wijze. Ook in iran. Amir Toodehroosta hoort daar niet bij. Helaas wordt de film daardoor al niet erg geloofwaardig. Maar als dat alles is waar de film de boot mist, was het nog wel te vergeven. Numb is helaas is moreel verwarde film geworden, Alsof de regisseur een kritische film wilde malen maar tegen werd gehouden door de censors die alles zo ver afzwakten dat er een soort lege huls overblijft. Ik weet niet of dat waar is maar de laatstse jaren zijn filmmakers in Iran zo hard aangepakt als ze niet in de pas liepen. En dat in een land met een zeer fraaie filmhistorie. De film is best goed als hij gewoon de kinderen observeert en niet een plot kwijt moet met een hoop ellende. Een kind dat bezig is met zijn levensvraag, namelijk "Hoe krijg ik een broertje?" Hoe leer je geloof aan een kind in een door en door opgelegd religieuze maatschappij? De film heeft daar nog sporen van een kleine rouw over de onschuld die snel verloren gaat. Meisjes dragen hoofddoekjes en zitten niet meer met de jongens op school.

Helaas heeft de film ook nog punten te maken. Over kindermishandeling bijvoorbeeld. En dan krijg je van die potsierlijke arthousekitsch als een kind dat een masker draagt tijdens het ontdekken van de nare volwassen wereld Of een kind dat de mishandeling waar hij getuige van was naspeelt in en schooltoneelstukje of een scene die suggereert dat het pestende kind het andere aanzet tot het naar beneden gooien van zijn babyzusje die gelukkig niet in de maxicosi lag, maar de film haalt daar wel een spannend suggestief momentje binnen. Iets te veel van dit soort scenes deed me meer afhaken dan de acterende kindertjes.

Zo'n film waarvan ik de soundtrack wel kende, maar de film niet. Erg plezierige film. Beetje dromerig, lekker plagerig verhaal. Speels. Sfeervol. Fijne film.

Einde is jammer, zoals al eerder gezegd. Een kleine domper zelfs. Dat houdt me net aan van de 4 sterren af.

3.5*

Na vele jaren eindelijk eens bekeken. Misdaaddrama over de tijd dat New York nog niet de glossy stad van nu was waar bijna alleen welvarende mensen nog een huis kunnen betalen. Komt maar erg moeizaam boven het maaiveld uit wat mij betreft. Sfeertekening en cameravoerinig komen wel aardig uit de verf, maar het vaak clichématige en uitleggerige script en het feit dat Burns toch echt een betere regisseur dan acteur is zijn echt minder. Beter dan de DVD-hoes, maar minder dan de poster dus.

Ik hang ongeveer tussen Mug en gimli in, al komt mijn waardering wel veel dichter bij die van Mug. Uniek is de film wel. Asjik Kerib wordt in een groot deel van het uiterste zuidoosten van Europa en in het aangrenzende deel van het Midden-Oosten al eeuwenlang verteld. In deze film zie je hoe dat op allerlei manieren gebeurde. Een manier van spelen die waarschijnlijk erg lijkt op de manier waarop dit verhaal in dorpen uitgebeeld werd. We horen muziek, waarvan ik niet weet, maar wel vermoed dat die ook veelal over dit verhaal gaat of in ieder geval uit dezelfde cultuur komt. Weelderige kostuums, afbeeldingen en wat al niet meer. De film is een ode aan eeuwenlange folklore die ongetwijfeld op zijn minst bedreigd wordt door de enorme veranderingen in de wereld in de afgelopen ruim 100 jaar.

Maar film is meer dan een cultureel antropologisch ding, is voor mij meer dan het kennismaken met de folklore van culturen die ik niet ken. En daar wringt voor mij de schoen. De film pakte me geen moment ècht. Kon niet de culturele afstand die ik heb overbruggen. De constante stroom aan minstreelmuziek werd langzaam zelfs irritant. Uiteindelijk kan ik hier dus maar bar weinig mee. Jammer, maar helaas. Parajanov geef ik echter nog niet op.

2.0*

Hustons zevende lange speelfilm was een experiment van MGM. De studio deed het op dat moment niet zo goed. De wat sjieke overdadige stijl van MGM was enigszins uit de mode en er waren mensen actief die meer hedendaagse films wilde maken. Huston was net weg bij Warner en werd gekoppeld aan deze film.

The Asphalt Jungle was een van de vroegste heistfilms en ook een vroeg voorbeeld van een film die lange tijd bij de boeven volgt, dusdanig lang dat je ze sympathie voor ze hebt. En de film neemt daar veel tijd voor en schetst de verhouding tussen de boeven en suggereert zelfs de zwakke plekjes. Uiteindelijk stort alles natuurlijk in elkaar door verraad, wantrouwen en domme pech. De rijke karakterisering is wat deze film maakt.

Huston is een bijzondere filmmaker die 45 jaar relevante films bleef maken. De laatste letterlijk in een rolstoel en aan de beademing. Nog voor de premiere stierf hij. Heb nog zat van hem liggen en ga dat het komende jaar bekijken denk ik.

Ook een van de eerste films van Marilyn Monroe in een kleine rol. De tweede keer dat ik haar voor dat ze echt groot was zie deze maand.

Zo zie je na 20 jaar de opvolger van een favoriet van ja. En nee, dit is lang niet zo sterk als La Haine, maar het is ook ongeveer 128x beter dan de drol Babylon AD, de enige andere Kassovitz die ik ooit zag. Het is een film waarin opvolging van een huurmoordenaar ongeveer als een bakkersleerling wordt voorgesteld. De pogingen om dat geweld aan een overdosis media te koppelen werken voor geen meter en doen zelfs wat onbeholpen aan, maar Kassovitz is hier wel zijn stijlvolle zelf en daarom best een prima film die vooral de urgentie van La Haine nogal mist,

Het kan verkeren. Een jaar na het fraaie The Go-Between waarvoor hij een Gouden Palm won kwam Losey met deze richtingloze brei. Met een rampzalige Burton die meer aan Trifonius Zonnebloem doet denken dan aan Leon Trotsky en er vooral een charismaloze man van maakt die 24/7 bezig is met zijn eigen plaats in de geschiedenis. Delon en Schneider zijn de andere sterren en minder slecht maar ook niet bepaald overtuigend en beiden nogal pathetisch en theatraal. Verder kun je afvragen wat Schneider precies in de film deed.

In het hart van de film zien we een heel lange stierenvechtscene waar Losey nogal een potsierlijke poging doet om het lot van stier tot een metafoor te maken voor het lot van Trotsky geeft het niveau van de film goed weer.

De scene van de uiteindelijke aanslag is dan weer verrassend sterk. Dat laatste stuk is zonder meer het beste deel van de film. Tegelijk banaal en klein als een grote, theatrale tragedie. Balancerend tussen gekte en principes en hoe verleidelijk ook om dat wel te doen, zonder pasklare antwoorden.

Effectieve variant op Night of the Living Dead. Maar dan zonder de zombies. Bij vlagen spannend, soms knap suggestief, soms een goed geplaatst heftig moment De terloopsheid waarmee dat meisje met dat ijsje overhoop geknald wordt bijvoorbeeld. De film wordt er flink minder op in de dialoogscenes door een aantal vrij knullige acteurs. En dat is best een beetje jammer. Gelukkig niet te lang, toen ik het beu was was het ook afgelopen, en nogal snel ook eigenlijk, de climax is wel heel kort.

Dikke 3.0*

Ik heb me vergist. Ik was van plan alle ongeziene films die ik had liggen van Bertolucci in omgekeerde chronologie te bekijken maar keek eerst Little Buddha en erna deze die ik lange tijd terug van TV opnam. En deze is later.

In elk geval voelt deze meer eigen voor Bertolucci dan Little Buddha dat pas tegen het einde stillistisch een beetje loskomt van zijn schoolse sfeer. Hier is hij ouderwets stillistisch uitbundig. We zien onder andere slow motions en versnelling, jump cuts, bewegelijk camerawerk. De film is warm qua kleuren. Soms is er cross cutting tussen scenes die niet op hetzelfde moment spelen. Stillistisch komt in mijn herinnering La Luna het dichtst bij van de Bertolucci's die ik zag. Verschil is dat het script hier veel minimaler is. Feitelijk een verhaal over een obsessieve liefde, waarvoor iemand alles over heeft al is het onbereikbaar. maar dan vanuit het oogpunt van degene op wie de man met de obsessie verliefd is. Een film die ook gaat over het gebrek aan communicatie tussen de twee hoofdpersonen.

Werkt het? Nou wat mij betreft niet helemaal. De stijl en het plot voelen niet evenwicht. Daardoor bleef het op afstand voor mij en vond ik het vooral een interessante stijloefening. Volgendeongeziene Bertolucci wordt The Sheltering Sky.

Alles is al wel zo'n beetje gezegd. Geen makkelijke kost, maar ontzettend bijzonder. Niet voor niets uit 1989 lijkt me, toen de Sovjet Unie uit elkaar viel en er nog geen alternatief was. Een onnavolgbare opbouw, veel humor, maar ook een enorme troosteloosheid en doordrenkt met verdriet. Een achtbaanrit aan emoties. Een film die soms naar je toekomt en je dan weer wegduwt. Even verwerken.

4.0*

Ben niet direct een liefhebber. Al vind ik zijn vorige drie films zijn beste drie en dan is dit een lichte tegenvaller. Meer dan ooit wordt de film bevolkt door een heel regiment aan bekende acteurs. Merkbaar is dat zowat iedereen in een Anderson wil en het liefst in meer dan een. Visueel is het hier minder uniek dan zijn vorige film. Typische Wes Anderson kleurtjes met veel pans en af en toe een splitscreen. Het script is mager en gaat niet echt ergens heen, laat staan dat het universeel wordt. Gewoon een Wes Anderson zonder dat het uitblinkt in zijn ouevre. Sterker nog: zijn minste film sinds 2009.

De tweede uit een klein drieluik halfvergeten jeugdcriminaliteitsdrama's uit de jaren '80 die ik deze periode ga zien. Even ruimte maken op de harde schijf van de TV ontvanger. Eens dingen kijken die ooit van TV opnam.

Deze is veel beter dan de eerste. Foley heeft ambitie, de film opent erg fraai en gedurende de film gaat hij interessant heen en weer tussen seventies grittiness en een soort neo-noir sfeer. Het voelt niet helemaal evenwichtig, maar vond het de film toch veel extra's geven. Dat en vooral Sean Penn tillen deze film ver boven een gewoon waargebeurd verhaal van de week uit. Acteurs als Walken en broertje Chris Penn voldoen prima, maar Sean Penn is zo sterk dat alleen hij deze film al naar een hoger niveau tilt.

Imponerende ijsvaktes en volledig in de inuit-taal. Bijzonder authentieke film. Met een universeel verhaal dat niet alleen als een legende aanvoelt, maar het ook blijkt te zijn. Erg meeslepend en geen seconde te lang wat mij beteft.

4.0*