Abrir Puertas y Ventanas (2011)

Vond het wel een goede film. Sfeer is relaxed (qua tempo) maar zit vol met onderlinge spanningen. Je valt zo in de film en er wordt niets uitgelegd, maar de spanningen zijn wel begrijpelijk volgens mij. De film is ook een soort van coming-of-age. Na het wegvallen van de oma is de oude "machtsverhouding" en evenwicht weg en ontstaat er midden in de rouw een nieuwe wankele verhouding, waarbij de oudtste zus de verantwoordelijkheid op zich neemt, en Sofia (die in huis blijft) stelt de nieuwe leider op proef, daarbij heeft ze ook een onvolwassen/puberale/rebelse houding. En de jongste zus kiest ervoor om te vluchten. Volgens mij gaf het laatste liedje ook aan dat ze terug naar huis wil. Die verschillende reacties kun je volgens mij ook uitleggen doordat ze alle drie verschillende persoonlijkheden hebben. Zo zijn ze in een voor alle drie verstikkende situatie gekomen waar ze inderdaad zoals de titel zegt de ramen en deuren open moeten gooien, en elk doet dat op haar eigen manier. De camera komt ook niet verder dan de tuin, wat samen met het oude huis vol herinneringen die verstikkende situatie versterkt. Ik vond, naast die onderhuidse spanningen en sfeer, ook de cinematografie en het natuurlijke van de film erg mooi. Hoewel de film een rustig tempo kent verveelde ik me geen moment, tijdens elk rustmoment valt wel te genieten van de sfeer, de beelden, de dialogen, enz. Ruim 3,5* wat mij betreft, richting 4*. Deed me ook erg aan Quemar las Naves | Burn the Bridges (2007) denken, een soortgelijke film over een broer en een zus in een vergelijkbare situatie en met een vergelijkbare sfeer, al is die film qua verhaal wel wat breder dan deze.

Haast geestdodende film over drie (later twee) zussen, die elk op hun eigen manier proberen om te gaan met de leegte in hun leven na het overlijden van hun oma. Afgezien van een handvol leuke scènes en wat onderling gekibbel gebeurt er hoegenaamd niets. Saai.

Ik kan de meeste meningen hier alleen maar onderschrijven. Ik hou wel van een slow burner, maar hier was zelfs geen vlammetje zichtbaar. Erg langdradige prent met bitter weinig inhoud en een plot dat nauwelijks van de grond komt. Als er al een plot te ontwarren valt. We volgen drie zusjes die na het overlijden van hun oma achterblijven in het huis. Eentje vertrekt en wat volgt is wat gekibbel en kinderachtig gedoe. Men probeert wat alternatief te doen door vervelende shots te draaien (met een statisch cameraperspectief), maar dat deed meer kwaad dan goed. Grappig vond ik wel de scène met de bewusteloze Marina wiens arm verschillende malen van de bank viel waarbij die ene gast plichtsbewust die arm wou terugleggen.