Opinions

Dat onsamenhangende vond ik de zwakke plek van de documentaire. Varda meandert me wat al te vrijblijvend door haar thema, maakt af en toe een onnavolgbaar uitstapje en blijft soms wel erg kort hangen bij een interessant figuur Het heeft iets charmants, is op het kinderlijke af soms en voelt wel puur, maar al met al denk ik dat een wat strakker kader toch een betere film had opgeleverd.

Desalnietemin best een boeiend portret van rafelrandjes van de maatschappij en een interessante kijk op een volgens mij unieke wet.

3.0*

We zijn het allemaal weer volkomen eens. Staat als film helemaal niet op zichzelf en is een extra hoofdstukje aan de docu. Voor mensen die meer willen. Niet meer en niet minder.

2.5*

Glas maakte Haanstra voor zichzelf. In kleur en zonder de schoolse voice over en met in de eerste heflt een jazzsoundtrack en in de tweede een experimentelere deels electronische. Dat gecombineerd met het gevoel voor stijl en ritme zorgde voor de eerste Nederlandse oscarwinnaar ooit en nogal een internationaal beroemde film. Ook zeer fraai gemonteerd en prachtige kleuren. Net als Over Glas gesproken uit het voor de Nederlandse film belangrijke jaar 1958.

Laat ik het zo zeggen: Door films als deze te kijken (af en toe dan) leer je goede films weer beter te waarderen. De eerste helft is saai, de tweede helft belachelijk.

1.0*

Niet slecht, maar veel minder dan voorganger This Gun For Hire. Ook de personages van Lake en vooral ook Ladd zijn echt minder. En de film is veel plotgerichter. Deze film is een remake van zes jaar oude film van This Gun for Hire -regisseur Frank Tuttle. Hij werd door Universal georganiseerd toen insiders al voor die film uit was nogal onder de indruk waren van Lake en vooral Ladd.

Lichte tegenvaller. Ik had net wat meer verwacht. Goede film, maar een echte click ontbrak.

Veel acteergeweld. Pacino, Baldwin en vooral Lemmon springen eruit.

Het verhaal begon veelbelovend, maar zakte toch wat in. De inbraak vond ik jammer. De film had ik stukken interessanter gevonden als er simpelweg was gefocusd op de strijd tussen de verkopers. Ik vond het een beetje een geforceerde ingreep.

Wel bij vlagen messcherpe dialogen en een mooie kritisch-satirische toon, ook een paar geweldige scenes. Naast de fameuze scene in het begin, vooral de scene met Lemmon, Pacino en de klant op het eind en een aantal van Lemmons scenes.

3.5*

Geidealiseerde verfilming van het leven van Glenn Miller die verdween voor hij ten onder kon gaan, de film heeft dus alleen een rise en die wordt erg rimpelloos weergegeven maar deze film is zo gemaakt dat je niet anders zou willen. En wie kan het beste een milk & toast versie spelen van de man die die rare swingjazz acceptabel maakte voor een zeer breed en ook wit en middle class publiek dan Jimmy Stewart himself. Hij deed natuurlijk veel meer, maar dit soort zeer sympathieke types hebben altijd bij zijn repertoire gehoord, Allyson kende ik niet goed, maar is hier een perfecte tegenspeler. Mann is ook zo slim om Millers muziek als lijm te gebruiken om de film bij elkaar te houden en daar niet per se gebeurtenissen voor te gebruiken, En dan krijg je nog een paar cameo's zoals Gene Krupa en Louis Armstrong die zichzelf speelden, hoewel ze er eigenlijk te oud voor waren. Resultaat is een geslaagd sprookje waar door de vorm het einde nog net wat harder aan komt.

Cassavetes kan echt niets fout doen bij mij blijkbaar. Ik hoorde nogal eens dat dit een mindere zou moeten zijn. Volstrekte nonsens, Dit is volbloed Cassavetes. En hij is gewoon in topvorm hier. Geldt ook voor Rowlands. En dat het werkt komt door de regie die constant speelt met de vorm.

Gloria was bedoeld als een commercieel script dat Cassavetes kon verkopen. En dan kon iemand anders de film regisseren. Rowlands belande in de rol en wilde dat Cassavetes de film zou maken en zo geschiedde. En dan krijg je een eigenzinnige regisseur die zijn eigen pulpy scrpt verfilmd terwijl dat nooit de bedoeling was. En dan doet de film dat erg afwijkend. In de regie ligt de nadruk vaak niet op de actie, maar op de interactie tussen Gloria en de jongen en de omgeving. Het gecaste kind is nooit echt schattig. De verhouding tussen Gloria en het kind blijft schuren, zelfs in de dialogen. De film is een ook nog eens een schitterende New York-film en heeft een prachtige soundtrack die vaak door lijkt te hebben wat Cassavetes doet. Het einde wordt er in een klap ambivalent door (iemand opgevallen dat als de jongen op het station is het beeld gespiegeld staat )en dat staat bijna symbool voor de hele film. Wat als je een pulpy script heel dwars regisseert en je hebt een wereldwonder van een actrice als Gena Rowlands in de hoofdrol. Dan krijg je dus iets prachtigs.

Was te zien in Kino door het overlijden van Rowlands. En een Cassavetes die ik nog niet zag, daar moet ik natuurlijk naar toe.

Dat zou zonde zijn. Ik zag hem laatst en denk serieus dat je die erg goed zou vinden.

Deze is duidelijk minder, maar veel beter dan gevreesd. Ik snap nog steeds niet zo goed waarom je 19 jaar later een remake van een goed ontvangen en succesvolle film (zeldzaam voor een Cassavetes) nog eens zou maken.

Een van de redenen waarom deze film werkt is omdat Lumet zich vrijwel altijd thuisvoelt in New York. Het origineel is een prachtig sfeerbeeld van de achterkant van New York rond 1980. Deze film doet dat in een tijd waarin New York al vaak neergezet werd als yuppenstad.

Wat er vooral minder is aan deze versie zijn twee dingen: Sharon Stone mag de veters van Gena Rowlands nog niet strikken. Rowlands Gloria is veel kleurrijker, veel leuker en veel intrigerender als Stone's Gloria. Verder is deze versie een stuk uitleggeriger. Wat hier een diskette is, is in het origineel een opschrijfboekje. In het origineel zijn de boeven veel minder aanwezig. Dat maakt ze onvoorspelbaarder. Er duiken in die film overal mensen op die je niet herkent die er ook bij horen.. Verder weten we hier zo ongeveer wat er op de diskette staat terwijl in het origineel het boekje een MCGuffin is. En dat bevalt me beter dan Lumets sardonische boeven.

En het hele andere einde van de oude Gloria wint het ook dik van het einde van deze. Het einde was hier een beetje een anti-climax.

Maar toch: De film is lang niet zo erg als hij me leek. Het is en blijft een fijne New York-film die duidelijk Lumets stempel wel heeft een niet een op een remake is.

Toch ben ik blij dat ik bij mijn grote Lumetprojectje van vorig jaar deze even achter heb gehouden om het origineel eerst te zien. Nu is echt alles op wat ik op DVD of Blu-Ray had liggen van Lumet.

Heerlijke film, nog net een stukje beter dan Unmade Beds later zou zijn. Ik vond het effect van de 8mm-beelden ook deels dat de film bijna aanvoelde als of het zelf een herinnering was. Verveling is voor een deel het thema, maar er hangt constant een lekkere spanning in de film en verlangen is nog meer het thema.

Vertelt niet meteen veel nieuws, maar doet dat wel heel, heel erg goed. Fijne soundtrack ook.

4.0*

Inderdaad een coherenter plot. Waarbij het gaat om ede schuld afschuiven en een samoerai dwingen tot rituele zelfmoord. wat uiteindelijk bij de samoerai een vorm van verlossing brengt en bij de dwingers niet. De film is vooral een opbouw naar de monoloog van de samoerai en zijn seppeku .Thema's, sfeer en muziek verbinden de drie delen die ik min of meer gelijkwaardig vind.

Twee recente projectjes komen hier samen voor mij. Ik ben bezig met Losey en met gouden palmwinnaars. Dit is de winnaar van Losey en vergeleken met veel Loseyfilms die vaak niet helemaal in evenwicht zijn is dit erg stabiel en fraai van begin tot eind. De film koppelt en bewustwording over standenverschillen (en vooral hoe je je verwachtingen van je klasse moet voldoen) aan en bewustwording over relaties en verliefdheid. Christie speelt prachtig. Bates en de jonge Guard doen er nauwelijks voor onder.

En nadat de vorige minder was is deze weer meer dan op niveau. Fris, vol energie en creativiteit en met zowaar nog een special effect op het einde.

Duidelijk een nakomertje van de Hazes docu. Probeert voor een deel dezelfde formule uit, maar het lukt niet echt. Dat ligt niet aan Duncan Stutterheim of aan ID&T, maar vooral aan de makers. Stutterheim stelt duidelijk geen grenzen en hoewel hij bepaald niet altijd even sympathiek uit deze documentaire naar voren komt, durft hij wel die kanten te laten zien. En de barsten in het jongensboekverhaaltje van ID&T zijn erg duidelijk.

De makers maken echter vreemde keuzes, er zitten echt compleet nietszeggende scenes in, terwijl het verhaal dat verteld wordt een heleboel kanten heeft die niet of nauwelijks aan bod komen. Een portret van iemand maken zonder daarbij een voice over te gebruiken of interviews in beeld te brengen is moeilijk en dat lukt gewoon niet in deze, tamme, veel te saaie documentaire.

2.0*

Het is een beetje jammer dat het tweede stuk, gefilmd in 1985 niet langer is en nog wat dieper graaft. Want de quote van IMDB die hierboven staat is absoluut waar. Tegelijk is het ook een film die als double bill zou kunnen met een boek, de klassieker Hoe God verdween uit Jorwerd van Geert Mak, want de film raakt ook stevig aan de teloorgang van de landbouw, wat een van de grootste veranderingen van de 20e eeuw is. Een levensstijl voor de meerderheid van de mensen voor tienduizenden jaren vervormt in een enorm tempo tot bedrijven die alleen nog maar bestaan bij de gratie van schaalvergroting.

Knappe film die aan heel veel thema's raakt door gewoon een doorsnee Amerikaans dorp te portretteren zoals er duizenden zijn. Een stuk of 5000 inwoners. Wit, grotendeels conservatief en republikeins, vrij religieus, gemoedelijk, ons kent ons en een heel vertrouwde omgeving als je daar tegen kunt. Er is een motel en een diner. Een winkel die van alles en nog wat verkoopt, een verpleegtehuis en een postkantoor. Main street-USA, het is hoe een heel groot deel van de Amerikanen woont.

Dit is een film die beter is in 2020 dan in 1986. In de context van wat erna gebeurde zie je meer dan je toen zag. Ach, laat ik maar naar boven afronden.

Zo weer een schandalige film op mijn to-see lijst minder. Ik heb de hele trilogie al tijden op koop-VHS in huis en heb me eindelijk aan deel een gewaagd.

Er wordt schitterend geacteerd in deze film en de sfeer is vaak bijzonder goed getroffen. Je wordt goed heen en weer geslagen tussen sympathie en antipathie voor de karakters. Het ziet er prachtig uit. De film had een prima tempo en ik heb me geen moment verveeld.

Toch zal deze film geen absolute persoonlijke favoriet van me worden. Daarvoor is het niet genoeg "mijn film". Maar ik vind het absoluut niet gek dat deze film nummer een in de MM-top 100 staat.

4.0*

Nog een kleine anekdote: Ik las laatst dat de studio zeer grote twijfels heeft gehad bij dit project. In 1968 was namelijk een maffiafilm (the brotherhood) enorm geflopt. Daardoor is deze film bijna niet gemaakt.

Nu dan deel twee. Ik vind hem iets beter dan het eerste deel. De stuctuur (prequel en sequel is interessant. De emoties zijn beter uitgewerkt en het verhaal is minder spannend, maar toch boeiender. Met name het laatste uur is sterk en zeker het einde. Maar ik kan het allemaal nog steeds niet als meesterwerk beschouwen.

4.0* voelen goed, maar dat had ik al aan deel een gegeven. Voor mijn gevoel moet daar een half sterretje af.

Zo, nu eindelijk ook deel 3 gezien. Aardser en minder episch dan de eerste twee. Ik vond hem minder goed, maar niet heel veel. Mijn favoriete trilogie is het niet. maar ik snap wel waarom veel mensen dit zo mooi vinden.

3.5*

Boven verwachting sterk. Mooi drama over eenzaamheid, ouder worden en herinneringen. Iedereen is erg goed op dreef.

Erg knap hoe alles voelbaar en geloofwaardig wordt gemaakt.

4.0*

Laat ik het houden op "niet echt aan mij besteed". Ik vond het maar een flauwe, oubollige film. Een curieuze kruising tussen een mislukte slapstick, een foute seventies documentaire, een homevideo van Prins Bernhard en een aflevering van The A-Team.

2.0* voor een paar keer (glim)lachen en omdat het best uit te zitten was. En ach, heb ik ook eens een film uit Botswana gezien.

Oshima's zwanenzang is verre van perfect, beetje toneelmatig soms, veel dialoog, maar wel een interessante draai aan de samuraifilm en best spannend bovendien. Fascinerend hoofdpersonage waarvan ik me de hele film zat af te vragen of hij bewust met zijn schoonheid de militie ten gronde aan het richten was of dat hij naïef was en dat niet bewust deed. Het einde geeft niet echt volledig uitsluitsel, al was het dudelijk dichter bij de eerste mogelijkheid.

Leuk om Kitano in zo'n rol te zien en als je dan toch erg mooie jongens moet casten die ook nog kunnen acteren kun je slechtere keuzes maken dan Matsuda en Takeda.

3.5*

Hong-jin Na kende ik nog van The Chaser, een film die niet bepaald perfect was maar erg sterke goede kanten hand. Deze is wat beter en heeft een rare genremix en gaat van een politiefilm die niet zelden komisch is naar horror en zeker ook drama met een opvallend Christelijke beleving van goed en kwaad, zonder dat het een erg drammerig religieuze film wordt overigens. een film als Memories of Murder is nooit ver weg, al is dit wel veel meer horror. Knap gemaakt. En ik vond het niet eens te lang.

Van het plot moet deze Miike het niet hebben. Het is vooral een chaos waar je de weg al snel in verliest. Dat is op zich niet erg, integendeel haast. Helaas zit de film vol dwarse ideeën waar vervolgens maar weinig mee gedaan wordt. En vaak enorm flauwe grappen. Daardoor komt de centrale drijvende kracht achter de film nauwelijks uit de verf. een kersverse Yakuza wordt vampier en veroorzaakt een vampirisme epidemie, waardoor de gewone burgers haast opraken, wat de Yakuza bende niet kan hebben, want aan wie moeten ze dan verdienen?. Het laatste deel (een minuut of veertig) is best leuk maar de weg er naar toe vond ik zelfs saai. Niet mijn Miike

Leuke Miike. Waarin hij een van de dingen dloet waar hij goed in is. Een uitgangspunt nemen wat misschien wel een beetje taboe is, kinderyakuza's in dit geval, en daar dan mee spelen, kijken hoever je kunt komen. Het levert een erg vermakelijke film op, vooral in de actiescenes die op dat uitgangspunt gebaseerd. Het is eerder gezegd: de film verliest wat stoom tegen het einde. Maar als geheel, een leuke vindingrijke film.

Ruime 3.5*

Bepaald niet Porumbuiu op zijn best. Deze neo-noir zit vol Godard-achtige verwijzingen naar de filmhistorie (een personage Gilda noemen is de duidelijkste), Tegeli9jk ook een hoog gehalte aan post-moderne meta verwijzingen naar film en een plot waarin iedereen elkaar aan het verraden is en niemand nog enig principe lijkt te hebben. Nog steeds gelardeerd met flink wat humor. Geen slechte film, maar het niveau van zijn fantastische meesterwerk Police Adj. is ver te zoeken. Ik heb betere Roemenen gezien de laatste jaren.

Geloof de hype. Gomorra is een beresterke film. Ontdaan van alle mystiek en romantiek die er om de maffia heenhangt is dit wat er overblijft. Flats in volksbuurten van Napels waar kinderen op de uitkijk staan en waarschuwen als er politie is. Bendeoorlogen waarvan de aanleiding voor de buurt onduidelijk is maar die invloed hebben op alles en iedereen. De verwevenheid met legale bedrijven. Van alles komt aan bod in vijf ontzettend goedgekozen verhalen (ik begreep dat er in het boek nog veel meer staat). Gevoel voor details en snoeihard als dat moet. Een rauwe film die echt een totaal uitzichtloos beeld geeft van de situatie in Napels.

Zeker 4.0*, een film waar over 20 jaar nog naar verwezen wordt.

Veel kwaliteiten. Zeer sterke acteurs, Knappe en realistische sfeerschepping. Begint als een ijzersterke thriller, maar de overgang naar drama met moreel dilemma gaat te snel, is onevenwichtig en vooral nogal erg vergezocht en bijzonder weinig geloofwaardig en dat terwijl de film die plottwists niet eens nodig had om, als het dan toch het doel is van de film, naar zo'n moreel dilemma toe te werken. Na een klein uur zat ik op minstens 4 sterren, aan het einde nog maar op 3.

3.0*

De meest succesvolle film ooit schijnt dit nog steeds te zijn. Qua bezoekersaantallen in ieder geval.

De film was wat anders dan ik verwacht had. Ik had weinig voorkennis en had eigenlijk niet verwacht dat Scarlett een onsympathiek personage zou zijn en ook niet dat de film geen happy end zou hebben.

Buiten dat is dit dus een duidelijk geval van niet echt aan mij besteed. Het verhaal hield je wel bezig en dat Technicolour heeft altijd wel iets, maar om nou te zeggen dat het me boeide of ontroerde? Nou nee. Niet echt. Ach, het hield me een avond van de straat, maar verder eigenlijk nogal koud. Ik heb ook niet echt het idee dat ik deze film voor, pakweg november 2029 nog eens hoef te zien. Geinig om te zien waar in 1939 zoveel mensen voor warm liepen, dat wel.

2.5*

Zeer goede film.

De dramatische, komische en maatschappijkritische zijn perfect in evenwicht. Mooi, origineel verhaal.

De film is ook een soort verwerkingsfilm voor voormalige DDR-inwoners. En dat is bedoeld als compliment. In een heel erg toegankelijke film krijgen zowel nostalgie naar Oost-Duitsland als schaamte om het verleden op een schitterende manier een plaats.

Erg sterk.

4.5*

Aanzienlijk minder goed dan de vorige (volledige) Fatty/Buster film. Minder spectaculaire, minder tempo en vooral veel minder grappig. Ook is Busters rol weer kleiner. En grappen maken rondom Fatty in vrouwenkleren wordt oud in deze context.