Opinions

Eerste keer Van Warmerdam en dat viel nogal tegen. Ik had er veel meer van verwacht. Het eerste half uur vond ik het leuk. Vanaf het moment dat ze in Spanje zijn had ik vooral de indruk te kijken naar een interessante filmmaker met een gebrek aan goede ideeën. Af en toe geweldig absurdisme (de scene met Kees Prins bijvoorbeeld, of de dansscene, de scene in de tent), soms erg mooie plaatjes. Maar helaas ook veel oninteressant gedoe. Het gebrek aan logica vond ik geen enkel probleem, het gebrek aan echt interessante scenes wel. De goede scenes waren dan vaak weer zo goed, dat ik toch erg nieuwsgierig blijf naar Van Warmerdams oudere werk.

2.5*

Erg cheesy dialogen inderdaad. Zeker niet onaardig, maar zo'n film waarvan ik meteen zeker wist dat er veel betere in het genre moeten zijn. Films die meer sfeer hebben en niet zozeer een sfeer proberen te scheppen die niet helemaal overkomt.

Hoewel dit voor het eerst was dat ik iets van Franco zag en ik sowieso nog veel te weinig klassieke horror heb gezien om dit echt te kunnen plaatsen had ik het gevoel naar een doordrukje van een goede film te kijken. Zoals je nu na een paar succesvolle films rond een bepaald thema ook gegarandeerd mindere imitaties krijgt.

Maar ik heb me aardig vermaakt.

2.5*

Opvallend hoe veel mensen hier lijken te denken een natuurdocumentaire te krijgen. Of een heldenverhaal. Dat is het niet en is ook nooit zo bedoeld. Dit is vooral een portret van Timothy Treadwell. Een van de dingen die deze film beter maakt dat het enigszins verwante Into The Wild is voor mij dat deze film een vat vol tegenstrijdigheden laat zien en er niet een benadrukt. Into the Wild slaat gigantisch door naar een soort verering.

Treadwell was uniek. Een stadsjongetje dat dertien zomers lang tussen Grizzly's overleeft (ik was binnen een dag dood geweest) en ook vol kinderlijk enthousiasme en passie. Maar ook theatraal, op het kinderlijke af en nogal overtuigd van zijn eigen gelijk, terwijl daar heel veel op af te dingen valt. Een narcist is het ook en de film suggereert dat hij dat in toenemende mate werd. Met het prettig ongepolijste Herzog-randje. En die werd ongetwijfeld tot de man aangetrokken omdat ze wat eigenschappen delen.

Aardige film, maar het werkt voor mij toch niet echt.
Een thriller vind ik het nauwelijks, alleen het eerste (erg sterke) stuk is spannend. De flashbackstructuur maakt de film wat al te verbrokkeld. Ik weet niet hoe het precies had gemoeten (chronologisch werkt ook niet helemaal denk ik) maar het liep niet helemaal zoals het moet lopen.
De dramakant was me net allemaal te vlak. En dat gold eigenlijk zowel voor de relatie tussen Egon en Axel als voor de voor elkaar bestemde geliefden Marjoke en Egon.
Desalnietemin was de sfeer erg sterk, was de opening zelfs heel goed en heeft het me niet verveeld.

Krappe 3.0*

Aardige karakters in een aardige comedy. Het script koppelt nogal geforceerd drama aan zwarte komedie en dat werkt niet helemaal lekker. Niet slecht. De regisseur heeft zeker talent.

3.0*

Tweede film die ik van Balabanov zag. De andere is het latere Kochegar (2010) en deze wijkt daar thematisch niet zoveel vanaf. Beide films zijn zwartkomische films over de Sovjet Uinie en Rusland in een verwarrende periode. Benaderd als een verhaal wat eindeloos door mensen is doorverteld en steeds grootser en bizarder wordt, maar ondertussen een behoorlijke kern van waarheid bevat. Moderne mythes. Verwerkingsverhalen misschien wel. Al is dat woord eigenlijk veel te sentimenteel. en is dit eerder een snoeiharde afrekening. Deze film gaat over de periode tussen de dood van Brezjnev en voor Gorbatsjov (die samen met Jeltsin nog even op TV is) toen de Sovjet Unie eigenlijk even nauwelijks geleid werden (er werden twee stokoude opvolgers gekozen die binnen heel korte tijd ook weer doodgingen voordat de veel jongere Gorbatsjov het mocht doen) en de Sovjet Unie aan het vastlopen was.

Deze film is nog net wat beter dan A Stoker. Die film legt de komedie er wat dikker bovenop dan deze. Deze komt daardoor net wat steviger aan en bevat ook echt de betere scenes (bijvoorbeeld die discussie over God aan de tafel van de illegale stokerij).

Het wakkert mijn nieuwsgierigheid naar de (vooral latere) films van deze man behoorlijk aan want ik vind de manier waarop hij de recente geschiedenis benaderd heel bijzonder en erg vermakelijk.

4.0*

Heel af en toe heb ik een film die voor mij meer is dan iets dat ik zomaar wil zien. een film waarvan ik intuitief aanvoel dat ik 'm echt heel goed ga vinden. Ik had dat met Pather Panchali bijvoorbeeld of met Jeanne Dielman. Ik kon maar deels verklaren waarom ik dat zo voelde. Met deze film had ik hetzelfde.

Films die ik zomaar graag wil zien kunnen best tegenvallen. Films waarbij dat speciale gevoel heb, die vooralsnog eigenlijk nooit. Het blijkt een gevoel dat ik kan vertrouwen (alleen jammer dat het zo zeldzaam is). A Brighter Summer Day blijkt namelijk ook een geweldige film te zijn. Zo'n film die constant beter en completer wordt naarmate de film bezig is en onderweg naar huis blijft groeien. Er werd op het IFFR een print vertoont die niet aan elkaar geplakt mocht worden en dus na elke rol kort stopte (hetgeen overigens veel vlotter ging dan vorig jaar met de Koreaanse film Hanyo). De print zag er subliem uit en het was heerlijk om dit in Cinerama 1 te mogen zien.

De film speelt zich af in het Taiwan van 1959 en 1960. Taiwan was een aantal decennia een Japans eiland geweest. Na de Tweede Wereldoorlog kwam het in Chinese handen. En toen de communisten op het vaste land wonnen van de nationalisten vluchten de leden vam de regering samen met een hoop inwoners van China naar Taiwan. Taiwan beschouwde zichzelf als het overgebleven niet-communistische deel van China en China beschouwde Taiwan als een opstandige provincie. Die status quo duurt min of meer tot vandaag.

De film speelt dik tien jaar na de onrust. Tijdens de Japanse overheersing was de cultuur van Taiwan wat verjapanst. De regering probeerde Chinese taal en cultuur hevig te stimuleren, maar er bleef een soort van scheiding bestaan tussen de Taiwanese inwoners van voor eind jaren '40 en de grote groep die er toen bijkwam. S'ir is de zoon van een immigrantengezin. Hij groeit op in een familie die worstelt met het verleden, met een been nog op het Chinese vasteland staat. Zich ergert aan al te Japanse, maar ook aan Westerse invloeden. Si'r is zoekende naar een eigen identiteit ín een samenleving die daar ook naar zoekt en vind die in Rock 'n rollliedjes, Amerikaanse films en jeugdbendes. Sir ontleent daar meer en meer zijn hele identiteit en eigenwaarde aan. met fatale gevolgen.

A Brighter Summer Day is een, ondanks de lengte vrij toegankelijke en tegelijk complexe film. Het is tegelijk een historisch document, als een filosfische film over indentiteit en een verhaal over de ondergang van een gevoelige tiener. Een film die op al die niveaus heel veel te vertellen heeft en over echte mensen gaat heeft sowieso een geweldig scenario. Daarbij komt ook nog dat de film sentiment en bombast kan vermijden, vol zit met intieme en oprecht gevoelige scenes.

Zonder meer beter dan het bekendere Yi Yi (al heb ik zin om die film binnenkort weer eens te herzien) en als de DVD komt dan is dat een verplichte bestelling voor me.

4.5*, maar herziening levert wellicht 5 sterren op.

Maakt me trouwens heel erg benieuwd naar Hou's A City Of Sadness.

In Kino is er deze dagen een serie Taiwanese New Wave films te zien. De enige die ik nooit zag was deze en dit is wellicht de film die het allemaal begon. Vier debuterende regisseurs nemen vier decennia en vier leeftijden. Het eerste segment is 50's en gaat over schoolkinderen en ouders die ze verschillend opvoeden. Dat segment is ook een beetje kinderlijk, maar niet onaardig. De betere segmenten zijn het tweede (jaren 60, middelbare school) over een meisje dat verliefd wordt op een onbereikbare aanzienlijk oudere jongen en en jong jongetje die haar aandacht wil en het derde segment (jaren 70 studentenleven) over het mijnenveld van verliefdheid. Die twee segmenten zijn zowel qua stijl als toon het interessantst. Het vierde segment is een wat kluchtig segment dat in wat toen het nu was speelt en over jonge werkenden gaat.

Ik wist al kijkende niet wel segment bij welke regisseur hoorde. En gokte dat de veruit bekendst geworden regisseur Edward Yang (ik heb hem hoog zitten) het derde of misschien tweede segment had gemaakt. Het bleek het tweede. Het derde segment is van Yi Chang die ook nog een serieuze loopbaan had. De regisseurs van het eerste en vierde segment zijn van regisseurs waarvan nadien niet veel vernomen is.

Aangenaam puzzelstukje dat ik nog miste in mijn kijk op de Taiwanese new wave.

Toen ik een paar jaar terug eindelijk veel films van Antonioni keek werd me duidelijk dat mijn halve top 10 invloeden van ´m heeft en sindsdien staat ook een van zijn films erin. In Nederland zijn nooit veel regisseurs geweest die een sterke Antonioni-invloed hebben. Nederlanders zijn meestal directer. Een uitzondering is Nanouk Leopold. En deze film, de enige die ik nog moest zien, is het meest Antioni-achtig. En dan vooral L'avventura en in iets mindere mate La Notte.

Met Leopold had ik ooit een Valse Start. Ik kon echt totaal niets met Iles Flotantes. Daardoor keek ik haar latere films later en die bevielen me allemaal in zekere mate. Zelfs haar nogal onevenwichtige laatste Cobain was bij vlagen erg goed. Maar het veel directere scenario waar ze in die film mee werkt is toch iets wat haar minder ligt.

Guernsey gaat over een moderne vrouw. Samen met een man en kind leeft ze welvarend. Als ze voor haar werk op reis is pleegt een vrouw met wie ze daar is zelfmoord. Ze kent de vrouw niet goed maar ze heeft wel een gesprek met haar gevoerd en niets in dat gesprek wijst vooruit naar wat ze gedaan heeft. Dat zet haar geoliede leven op losse schroeven. Want wie ken je nou echt en wie kent haar nou echt? En wat weten we van elkaars diepste emoties? En kunnen we daarachter komen? En zo ja hoe dan?

Prachtige film met een zeer laag tempo en erg weinig plot en voor mij naast The Brownian Movement en Boven Is het Stil het beste van Leopold. Maar het wordt tijd voor een nieuwe. Cobain is alweer zes jaar oud. En misschien toch eens Iles Flotantes herzien.

Het is Kramer, dus de film is de boodschap en dat is meteen het grootste bezwaar. Het hele script en het hele samenspel zijn gericht op de boodschap en de film is daar heel duidelijk in. Kramer heeft in vrijwel alle films die hij regisseerde en zelfs in die hij produceerde een lesje te leren. Een idealist die wereld wilde verbeteren.

Ik wist niet dat de film over een liberaal gezin zou gaan en niet over een dame die haar zwarte vriend kwam voorstellen bij haar ultraconservatieve familie. In die zin was de film genuanceerder dan gedacht. Tegelijk is het ook een film waarin alle hoofdrolspelers extreem eloquente mensen zijn. Dat is iets geforceerd en het tweede en laatste bezwaar.

Maar daar tegenover staat dat de cast van het scherm spat. Niet vreemd dat Tracy, Hepburn en vooral Poitier zo groot waren. Daar gebeurt magie. Ook fijn was de lichtkomische toon die een deel van de bezwaren afhalen.

Ik bungel een beetje tussen 3 en 3,5. Ik rond naar beneden af.

Silly, maar behoorlijk geinig. Deze Taiwanese horrorkomedie die tegelijk een soort parodie is op de celebrity cultuur en de overdaad aan talentenjachten.

Het idee van de film is dat je als je doodgaat je een geest wordt en moet bewijzen in een talentenjacht dat je het in je hebt om mensen bang te maken. Dan mag je weer een jaar door anders verdwijn je als geest. Je moet ook mensen blijven bang maken. Daar komen ook al die verhalen over spookhuizen en creepy urban legends vandaan. Een film die vol met ideeën zit maar ze goed doseert. Daardoor is de film niet kort, maar het klopt bij de inhoud. Van de drie horrorfilms die ik dit IFFR zag was dit zonder meer de beste.

Een clandestien geschoten, erg kleine waarnemende film over een man die, je raadt het al, terugkeert naar Burma. De film speelt zich af onder voornamelijk Chinees-Burmezen, een van een stuk of zeven etnische groepen in het land. Je ziet de hoofdpersoon vooral in gesprek gaan met zijn vroegere vrienden en dorpsgenoten. De gesprekken gaan veel over geld en manieren om weg te komen, want daar zijn de jonge Burmezen op uit. Naar Maleisië of China of voor de echte geluksvogels, Taiwan. Conclusie van de film is dat de tijd in het land stil heeft gestaan. Er is geen ontwikkeling onder het volk. Er zijn nog steeds geldproblemen die iedereen probeert op te lossen. en mensen proberen hun verveling te verdrijven door te roken, te praten, te drinken en te zingen.

Geen hoogvlieger, vooral wat te eenzijdig qua thematiek. wel met behoorlijke interesse gekeken en respect voor de regisseur.

3.0*

Een niet onaardige film over ouder-kind relaties en opgroeien in een slechte buurt. De vertelstructuur werkt niet altijd even geweldig en maakt de film, zeker in het begin, wat hak-op-de-tak. En een groot talent is Montiel als regisseur ook niet echt. Maar het is best te kijken.

De titel zal ongetwijfeld in het boek wel duidelijk terugkomen, maar voor de film is hij nogal raar gekozen.

2.5*

Een Lumet in Kino op 35mm.

Larry Cohens filmografie geeft meer aan wat voor film dit is dan die van Sidney Lumet. Want dit is pulp. En geen verheven pulp, maar gewoon pulp. Een film voor de onderste plank van de VHS-videotheek met een hoes die het lettertype van een hitfilm (Basic Instinct ofzo of The Firm) kopieert en meer sex suggereert dan er in de film zit. Johnson weet best dat het pulp is. Hij is al nooit een acteur geweest die uitblonk in talent, maar lijkt hier echt genoegen te nemen met wat dit voor film is en heeft er best lol in. De Mornay lijkt het serieuzer te benaderen maar de volkomen over de top manier waarop ze de idioot-lollige eindscene benadert laat zie dat ook zij moet hebben geweten wat ze aan het doen was. Blijft over Lumet die niet helemaal weet hoe hij dit moet benaderen. Het is niet bepaald een film die zijn stijl draagt en maar ook hij laat af en toe zien de grap te snappen door maffe scenes die de timing hebben van een cliffhanger uit Goede tijden, Slechte tijden. Juist door de cartooneske benadering van vrijwel iedereen is dit goed te doen. Hier en daar nog leuke platte maar quotable dialoog en je verveelt je geen moment.

De 90's waren niet de beste tijd in de carrière van Lumet. Waar hij in de jaren '80 nog een paar kritieke successen had gehad, was hij dat in de jaren '90 behoorlijk kwijt. Deze valt ook in die rij tamelijk vergeten films die slecht ontvangen zijn. Pas zijn laatste twee films kregen weer enige bijval.

Dit was de laatste film uit het retrospectief van Lumet in Kino. Uiteindelijk waren dat 12 van de 13 beloofde films en ik heb ze allemaal gezien plus nog alles wat ik op dvd en blu ray had liggen (op de remake van Gloria na, dan moet ik echt eerst het origineel gezien hebben). Sommigen voor het eerst en ook wat herzieningen. In de komende dagen maar eens tot besluit een geupdate Lumet-ranglijstje maken.

Ik kan het niet nalaten nu al een paar dingen te zeggen, hoewel ik me nog zo had voorgenomen mijn "verdediging"voor te bereiden, maar goed.
Voor mij kunnen schilderijen (en talloze andere dingen) wel degelijk lelijk zijn, maar me toch zo diep in mijn gevoel raken dat ze voor mij waarde hebben. Of simpelweg mooi en lelijk tegelijk zijn. Met Gummo is het net zoiets. Een film die mijn kijk op mooi en lelijk totaal omgooid.
Gummo is voor mij niet de werkelijkheid, maar een troebele kijk daarop. De kijk van Korine en voor een deel (soms) ook de mijne. Een stap van mijn werkelijkheid verwijderd. In Gummo is alles zo ontzagwekkend nutteloos. En dat is voor mij herkenbaar, niet altijd, maar voor mezelf in een bepaalde state of mind wel.
Verder heeft film meerdere scenes (de scene met bunny boy in het begin bijvoorbeeld of the scene waarin bunny boy wordt "beschoten" en geschopt door de cowboytje spelende kinderen en nog een behoorlijk aantal ander) die me flink raken, keer op keer weer. (Ik heb de film zeker vijf keer gezien inmiddels en ik koester mijn video-opname). Ze doen me wat om verschillende redenen, maar het ontbreken van hoop bij de personages en dat niet eens erg lijken te vinden is misschien wel de meest belangrijke. Deze film is troosteloos tot op het bot, maar iedereen lijkt het te hebben geaccepteerd.

Haalt het net niet bij zijn reputatie, maar is toch een fijne noir (absoluut wel trouwens, geen twijfel mogelijk). De eerste film van Lewis die ik zie. En dat is een van die b-film-regisseurs die net na zijn carrière een flinke herwaardering uit Frankrijk kreeg. Hoogtepunt is de long take tijdens de bankoverval. Ondanks het lage budget van de film is er een duidelijke dynamiek en energie waarmee de film zijn tijd een wel enigszins vooruit was,

Hoewel de film serieuzer en veel minder sensationeel is pikt Gun Fight min of meer de draad op waar Bowling For Colombine 'm achterliet en is deels een update van wat er daarna qua wapens in de VS gebeurde. En dat is niet bepaald meer "control", maar juist minder. Veel regels zijn weer afgeschaft en de meer extreme stadsregels in Chicago en Washington (in die steden gold een totaalverbod op handvuurwapens) zelfs afgeschoten door het hooggerechtshof. De wapenlobby heeft in de jaren tussen de beroemde docu van Michael Moore vrijwel alleen maar gewonnen, geholpen door acht jaar Bush en Obama, die federale wapenwetten ook niet bepaald tot prioriteit maakte en zich er veel minder mee bezig houdt dan bijvoorbeeld Clinton

Gun Fight bracht weinig nieuws en ging niet echt de diepte in. De nadruk van de film ligt op de wapenlobby van de NRA en aanverwanten en de anti-wapenlobby waar bijvoorbeeld een van de Virginia Tech-overlevenden actief in is. De antiwapenlobby focust zich op kleine stapjes, bijvoorbeeld op een maas in de wet in sommige staten waardoor je als je wapens koopt van officiële handelaren en een kort onderzoek krijgt naar je achtergrond, maar als je legaal op dezelfde wapenbeurs een wapen koopt van een particulier dan hoeft er niks gecheckt te worden en kan de zwaarste crimineel zelfs AK-47-achtige wapens kopen, volledig legaal. Door de invloed van de wapenlobby en de vier miljoen leden van de NRA is meer onmogelijk. Over die huidige situatie gaat de film .

Interessant aspect van de film waar helaas te weinig aandacht voor was is dat hoewel de NRA al jaren in een winning mood is, er nog steeds mensen naar de club gelokt worden met dreigementen dat bij wijze van spreke alle wapens binnenkort van ze worden afgepakt. Er is absoluut niets dat daarop wijst en heel veel dat erop wijst dat dat de komende decennia zeker niet aan de orde zal zijn, maar het is de manier voor de NRA om fondsen en leden te werven. Er moet wel wat gecreeërd worden om tegen te vechten en een enkele stadswet die wat streng is, is daarvoor niet genoeg, een opgeklopte doomsday-toon is nodig.

Best aardig verder, maar niet al te bijzonder.

3.0*

Dat is de essentie van de film en ook gewoon een tamelijk gewaagde vormkeuze. Gunda doet een redelijk geslaagde poging om als mens een film te maken over hoe wij denken dat andere dieren de wereld zien. Zeer fijn is het weglaten van muziek en voice over. Je hoort de brei aan natuurlijke geluiden die er op de boerderij zijn. De camera is meestal op de hoogte van de dieren. Dus vlak boven de grond.

Gevolg is wel dat je een film overhoudt zonder veel houvast. Het is meestal geen duidelijk verhaal. De montage is ook niet associatief. In verhalen en associaties denken is namelijk wat mensen doen, niet wat varkentjes doen. Het aangrijpende einde brengt je weer terug in de wereld waar ook mensen zijn. Eerst met de landbouwmachine en later met de afwezigheid van de biggen. Maar dat is ergens ook een compromis in een vrij compromisloze film.

De film pakte me niet helemaal in, wat wellicht het ritme van de film was of het feit dat dieren me meestal wat minder boeien dan mensen. Maar het is wel heel bijzonder. Zie overigens nu dat dit de regisseur is waarvan ik eerder Svyato zag. Vergelijkbaar thema maar dan met een klein kind dat voor het eerst zichzelf ziet, maar waar die film storend inconsequent van vorm is, is deze film zuiverder.

Ik kan er niet precies mijn vinger opleggen, maar het maakte allemaal niet echt genoeg indruk. Beetje een doorsnee filmhuis-politiek-sociaal-drama, maar de film slaagde er niet echt in om me echt mee te doen leven. Niet echt slecht, maar minder dan gehoopt.

2.5*

P.s. Die paar zinnetjes Nederlands van twee toeristen waren wel een grappig detail.

Grant ligt me geloof ik niet zo. Ik vond 'm hier vrij irritant. Ik weet niet, iets te nadrukkelijk ofzo. Ik geloof dat ik meer kan lachen om acteurs die er niet uitzien alsof ze grappig doen als ze een grap maken.

Sowieso is Gunga Din mijn ding niet. De film is enerzijds zichtbaar wat op zijn tijd vooruit. De toon is eigenlijk bijna hetzelfde als een heleboel komische actiefilms die hierna verschenen zijn. Ik weet niet of deze film dat uitvond, maar het was wel opmerkelijk om dat in zo'n oude film te zien waarin bijvoorbeeld actiescenes gevolgd worden door stoer-grappige oneliners. Maar dit komt uit de tijd dat je nog steeds een soort koloniale avonturenfilm kon maken en in die zin is de film nogal verouderd. En dat is het dan ook. India is een exotisch land waar de Britten de good guys zijn en de tegenstanders zijn een stel bizarre figuren die een vage godin aanbidden.

Ik vind het een vaak flauwe film die bovendien nogal lang was. En dan gaat dat koloniale gedoe op den duur meer ergeren dan bij een leuke film waar ik het de film wel vergeven had.

Niet mijn film.
2.0*

Prachtige film die zo subtiel is dat het bijna niet subtieler kan. Het is belangrijk om in de trage flow van deze film te komen en goed te bekijken wat je zet, want je mist zo van alles. Het verhaal wordt verteld met scenes die op het eerste gezicht en uit context misschien niet veel lijken te zeggen. En sommige belangrijke momenten zie je juist niet in beeld. Het is een waarnemende film over een relatie die vanaf het begin ten dode is opgeschreven, want er is constant een subtiel verschil in hoe ze alles benaderen. Je ziet het niet meteen, maar het is er ook dan al wel. Dat zit in de manier waarop ze eten, de prioriteiten die ze hebben, de fase van hun leven waarin ze zitten. In alles. Het grootste ongeluk het verliezen van het kind wordt wel getoond. De vriend is dan al niet meer in beeld. Fraai.

Tsja, het zal aan de koppeling van seksuele opwinding en marteling hebben gelegen dat dit de keuring in Engeland niet overleefde, want echt schokkend was het allemaal niet.

Een groot probleem is dat er geen keuze wordt gemaakt tussen serieus en onzin qua toon. In de film ontbreekt een echt duistere sfeer en hoewel bijvoorbeeld de flashback (bedoeld of onbedoeld?) lachwekkend en belachelijk is en de finale haast bevrijdend onzinnig is er ook niet sprake van een relativerende of komische insteek. Het is van allebei een poging tot een beetje... ofzo.

Zoals bij heel veel horrorfilms is de context (waaronder de genoemde flashback, maar eigenlijk alle scenes buiten de martelscenes) van een abominabel niveau. Qua sfeersetting wordt vooral vertrouwd op kleurenfiltertjes en cassettebandjes met klassieke muziek. Wat wel opvalt is dat deze film er vrij gelikt en goed uitziet voor een lowbudgethorrording.

Beste idee van de film was de endeldarmscene, daar was ik zelf nog niet opgekomen. En het was uit te zitten want gelukkig nogal kort. Maar veel indruk maakte het niet.

1.5*

Ja, dezelfde problemen als mijn twee voorgangers, Vooral na het begin een niet al te boeiend verhaal. Nogal onevenwichtig, soms veel te traag (en tamelijk saai eigenlijk) en soms ehm, wel heel snel. En heel sentimentele muziek.

Maar als het mooi werd, werd het ook heel, heel mooi. Dat was net niet vaak genoeg voor een echt hoog cijfer helaas.

3.0*

Vooral door een minder scherp scenario een wat mindere film dan Memories of Murder en Mother. Misschien is het omdat het gegeven al zo bizar is maar de unieke, intelligente genremixen van de andere twee films mis ik hier een beetje. Al is dit ook wel weer humor, horror en drama tegelijk, maar het blijft een wat oppervlakkiger verhaal. Weet net voldoende clichés te omzeilen om nog wel echt leuk te blijven.

3.0*

Mensen met vooroordelen tegen Japanse films naar deze film meenemen zou alleen maar betekenen dat ze bevestigd worden. Deze Miike is druk en ogenschijnlijk chaotisch, heeft maffe kapsels, is over de top op het hysterische af en is absurd zonder daar overigens echt heel ver in te gaan. Het blijft een makkelijk te volgen verhaaltje.

De film is best vindingrijk en bij vlagen echt leuk (vaak ook heel flauw trouwens), maar het probleem is vooral de lengte. Ik vond 'm bijlange na niet goed genoeg om een lengte van 135 minuten te verantwoorden en tegen het einde zat ik Ace Attorney uit te zitten.

2.5*