Opinions

Ik vond 'm wel een beetje belerend, maar mij stoorde dat niet. Misschien is het beter om te zeggen dat deze film een statement wil maken, duidelijk een kijk geeft op de hedendaagse maatschappij, debat wil uitlokken, op reacties uit is. Zeer sterk camerawerk en de scenes waar het echt om gaat, die tussen de jongens, zijn zeer geloofwaardig en confronterend. De inbedding van Ostlund, met de scene met het wiegje (een licht komische terzijde waarin hij laat zien hoe de maatschappij zich druk maakt om iets pietluttig), de scenes met het indianengroepje (die al evenveel van vooroordelen bij anderen gebruik maken als de dadergroep en de confrontatie tussen de vader van een slachtoffertje en een dader (waarin Oslund het duidelijkst een statement maakt, doorgeschoten politieke correctheid? Zeker in combinatie met de eerdere scene waarin de daders (en slachtoffers hardhandig de bus uitgetrapt worden en niemand iets doet) vond ik interessant, al twijfel ik wel een beetje of de film niet nog sterker was geweest, met een eenzijdiger focus op het hoofdverhaal.

Al met al vind ik Play een relevante film, die ik regellmatig met ingehouden adem zat te kijken en in die zin bijna eenzelfde snijdende spanning wist op te roepen als Elephant. Hoewel die film heel anders is weet je in beide gevallen waar het heengaat, maar is de onvermijdelijke weg er naar toe toch iets dat me serieus wat doet.

Typisch voorbeeld van een film waar Mochizuki Rokuro en ik het stevig over oneens zijn en daar zijn er ook weer niet al te veel van.

4.0*

De film piekt in het begin, de rest is wat minder leuk, maar dat begin is waarschijnlijk het leukste wat ik tot nu toe van Keaton zag.

Tamelijk geniale openingsscene. En een heerlijk wie-is-wie en waar zitten de cameo's zoekplaatje en een amusante Hollywoodsatire. Vaak erg grappig.

Desalnietemin wat al te zelfbewust voor mijn smaak. Dat begint al in het de eerste scene waar gepraat wordt over de openingsscene van Touch of Evil in een scene die hevig naar die scene verwijst. Mede daardoor niet mijn favoriet van Altman.

Kleine 3.5*

Tati in chronologische volgorde kijken is een aanrader. Dan zie je de ontwikkeling van de regisseur heel duidelijk. Van de vriendelijke, ouderwetse dorpshumor in Jour de Fête wordt Tati steeds abstracter. Steeds minder directe humor en steeds minder plot.

Waar Mon Oncle nog een milde afwijzing van moderne techniek bevatte, daar is Play Time eigenlijk anders. In deze film is Monsieur Hulot verdwaald in de moderne wereld. Zijn wereld is er niet meer en hij moet zich redden met wat er nog wel over is. Hulot is in deze film een voorbijganger, een figurant en een waarnemer. Vaak op de achtergrond, vaak buiten beeld en maar af en toe de hoofdpersoon. De film heeft een opmerkelijk mild einde eigenlijk. Het stadsleven is dan wel een rare, grijze mallemolen, de spelende mens vind uiteindelijk toch wel een weg

Play Time is ook een zeer verzorgde film. Vooral als aan alle kanten in beeld iets gebeurd en je niet weet waar je moet kijken. Echt heel knap en ik keek vaak mijn ogen uit.

Zonder meer mijn favoriet vanTati.

4.0*

Hier begon het ernstig mis tegaan met Disney. De liedjes zijn matig, de sfeertekening zwak en het script vond ik niet boeiend. Hoewel ik een goede disney best kan waarderen, is deze film volgens mij echt alleen voor meisjes van 6.

Een van de dingen die de film wat mij betreft juist de das omdoet is het realisme. Realisme en animatie gaan zelden fatsoenlijk samen. Irrealisme is juist een uiting van creativiteit in dit genre.

Prachtige film. Een sfeerfilm met als excuus een soort thrillerplot heeft maar vooral om andere dingen goed is. Het zijn vooral flardjes va het leven van diverse mensen die op dezelfde nachttrein belanden, maar zonder dat het soapy wordt. Met wat nadruk voor de twee hoofdkarakters maar de film zit vol met die fijne schetsjes. Daarbij is de film fabelachtig mooi geschoten met heel zorgvuldige kaders. En een prachtige timing. En daarbij ook nog een superstijlvolle soundtrack die Italiaans aandoet. Van de regisseur zag ik eerder Mother Joan of Angels van twee jaar later. Totaal andere film maar ook veel sfeer en stijl. Ik wil graag meer zien.

Erg fraaie deconstructie-achtige gangsterfilm met noirelementen. Een uitgekleed vrij eenvoudig verhaal waar alleen nog maar de basis er toe doet. Zorgvuldig gekozen voor die tijd modernistische locaties en verrassend dwars voor een studiofilm uit 1967. Boorman had zeer duidelijk vooral niet-Amerikaanse cinema als invloed. Lee Marvin speelt de ultieme Lee Marvin-rol en Caroll "Archie Bunker" O'Connor steelt de show tegen het einde van de film.

Opvallend dat Boorman (ik zag hiervoor alleen Deliverance) zo'n wisselvallige carrière tegemoet ging en ik vraag me af de belofte van deze film ooit wel helemaal door hem is ingelost.

De drie verhalen in Poison zijn doorelkaar gegooid. Iets dat de film niet echt ten goede komt. Te meer omdat de drie segmenten slechts zeer zijdelings (vage verbinding is dat het gaat om negatieve aspecten van de mensheid en allen geinspireerd door teksten van Jean Genet) iets met elkaar te maken hebben.

Hero is in Amerikaanse commerciele tv documentaire stijl en best aardig om te kijken, maar niet meer dan dat. Horror is visueel het meest interessant. Duidelijk een parodie op een B-film uit de jaren '50. Echter met een nogal flauw met hoofdletters naar AIDS verwijzend verhaaltje. Homo faalt al helemaal in elke ambitie en is gewoon vervelend.

Haynes heeft veel bijgeleerd na deze film.

1.5*

Ik ben minder enthousiast, hoewel absoluut een goede film. Deze film is wat mij betreft bijna nog meer een film over identiteit dan over teloorgang. Pierre tracht zijn gevormde identiteit los te laten, maar vind niets terug dat echt hijzelf is, beland in een leegte en dat is zijn ondergang. Voor mij vielen niet alle stukjes helemaal op zijn plaats. De trigger die Isabelle was niet, de soms nogal filosofisch benaderde identiteitskwestie, de mentale teloorgang, de beelden en de zeer sterke soundtrack. Los allemaal interessant, maar helemaal aansluiten deed het niet. En een scene die me zo meesleepte als de quatorze juillet-scene uit Les Amants Du Pont Neuf (wat beter dan deze wat mij betreft) zat hier niet in.

3.5*

Ge-wel-dig!

Van de vorige film van Porumbuiu was ik al erg gecharmeerd en deze is zowaar nog een aardig stuk beter. Niet eens zo heel veel anders dan zijn vorige, dat was, zo lijkt het, een heel duidelijk visitekaartje. Dus we zien weer een duidelijk beeld van Roemenie, er is weer een hilarische gesprekssetting, er zijn weer trage shots.

Politist Adj.heeft een geweldig uitgangspunt en is een filosofische en maatschappijkritische film, maar boven alles een hilarische komedie. Zowel in taal als in plagerig lange shots die duidelijk maken hoe ontzettend zinloos het werk is dat Cristi staat te doen of met je publiek spelen door drie keer hetzelfde nummer te laten horen om vervolgens een schitterende dialoog over de betekenis van dat nummer nog hilarischer te maken.

Ik ben vaak een beetje huiverig voor komische films en ga ze misschen zelfs iets te vaak uit de weg, maar met deze man deel ik echt zowat één op één mijn gevoel voor humor.

4.5*

Helaas vond ik deze minder goed werken dan de vorige drie Poliziotteschi´s deze week. Het plot is een stuk maffer en luchtiger dan de meer grimmige vorige films. Bijna silly. Dit is zo´n film waar je verlangd naar de actiescenes, omdat wat er tussen die scenes in maar niet echt boeiend wil worden. Het is best amusant, maar ik was best blij dat ik er doorheen was.

Ook ik had hier wat meer van verwacht. Vooral wat meer nadruk op de psychologische wisselwerking tussen Rampling en Bogarde vooral. Dat plotje met die rechtszaak kon me gestolen worden. Vond de bizarre relatie tussen die twee veel interessanter en veel boeiender. Met een paar mooie surrealistisch aandoende scenes vooral. Verder qua look heel Europees-jaren-'70. Beetje doffe kleuren, ietwat lompe editing. Bogarde en Rampling zijn wel erg sterk.

3.0*

Zowel Jason als filmer Shirley Clarke komen uit de kringen rondom Andy Warhol. Nou waren die kringen rondom hem vrij groot. Jason is vooral een theatrale persoon die het liefst op Broadway zou staan (maar niet blijk geeft van voldoende talent daarvoor), maat ondertussen een zware jeugd had vooral aan de randen van de maatschappij leeft en zijn geld onder andere door prostitutie bij elkaar scharrelt en de veel van de gebeurtenissen al lachend zit te vertellen. Hij is zwart en homoseksueel en tussen de regels door zijn beide een reden tot zelfhaat.

De film is zoals alles uit Warhol kringen erg rudimentair. Soms onscherpe beelden en een draagbare camera gericht op de hoofdpersoon. En Jason geniet bij vlagen van de aandacht die hij altijd al wilde.

Het knaagt ook wel. Jason lijkt min of meer dronken gevoerd te worden (en is ook stoned trouwens) en als Jason vervolgens bijna op de grond ligt en dicht bij zijn emotie ziet confronteren ze hem met zaken die niet fraai waren die hij in het verleden gedaan heeft en het feit dat hij grotendeels een rol speelt en misschien zichzelf zo diep begraven heeft, dat zijn ware ik misschien wel voorgoed kwijt is. Wie is Jason eigenlijk nog? En dwingt de maatschappij (van 1968) Jason om zichzelf zo kwijt te raken. UIteindelijk gaat het naar Jason beledigen. Daarmee doen ze hem pijn (en misbruiken ze hem misschien wel), maar het laat wel meer van Jason zien.

Bedenkelijk, maar ook wel fascinerend. En bij toeval was het vandaag op de dag 54 jaar geleden dat dit gefilmd is.

Sterke film . Eindelijk weer eens een echt overtuigende Russische film op het IFFR gezien. De liefdesverklaring als ultieme wraak, op een manier voor mijn gevoel veel meer manupilatie was dan een Christelijk martelaarschap. Verder daar ook te menselijk en te gevoelig om alleen maar dat te zijn. Geeft weer eens een tamelijk miserabel beeld van Rusland, geen vrolijke film, wel een met hoop. Van het einde was ik even stil.

4.0*

Als regiedebuut van Verhoeven niet al te bijzonder. In een grijs verleden heb ik ooit een jaartje school voor journalistiek gedaan een van de dingen die je in het eerste jaar met een groepje deed was een nieuwsreportage maken uit bestaande beelden, voorzien van commentaar. Het begin van deze film deed me daar wel een beetje aan denken.

Wat verderop in de documentaire komen er wel dingen die in 1968 wellicht meer bijzonder waren en dan vooral inhoudelijk. Omdat het breekt met twee ietwat tegengestelde algemene aannames van voor die tijd. De ene was dat Mussert een landverrader was, terwijl deze film er vrij veel nadruk op legt dat Mussert zichzelf beschouwde als uitermate vaderlandslievend. Het tweede (en dat wordt te sumier in de film behandeld) was van Mussert een beetje een beeld ontstaan als dat van een omhooggevallen burgermannetje, terwijl Mussert juist erg gevoelig was voor decorum en oók (en misschien wel vooral) voor een semi-onafhankelijk Nederland streed naast Nazi-Duitsland omdat hij zichzelf als de leider daarvan zag. Een van de interessantere stukken is het verhaal van de BS'er over zijn arrestatie, waar dit wel duidelijk doorschemert. Waarschijnlijk was het ook nieuw dat mensen als Roskam, de weduwe Rost van Tonningen en enkele oostfrontstrijders, de geen van allen spijt hadden van hun keuzes ononderbroken gesprekstijd kregen. Daarna zijn alledrie de dingen vaker en uitgebreider belicht en gedaan.

Verder is de film heel kort en vluchtig en daardoor vrij oppervlakkig en lijkt het soms meer een educatieve TV-uitzending dan een documentaire. Zeker niet oninteressant, maar ik durf er heel wat onder te verwedden dat er in de omroeparchieven vele uren aan beter materiaal ligt dat iedereen vergeten is om dat het niet van Paul Verhoeven is.

2.5*

De Toyoda-elementen zijn er al volop hier. Al is dit misschien wel de kilste (dat is het beste woord denk ik) van het stel. Ik zag ze niet op volgorde, maar de eerste vier Toyoda's lijken per film in die zin iets milder te worden, met de nadruk op iets. Maar zijn stem klinkt in elke scene door. Toch een behoorlijk herkenbare regisseur.

Erg boeiende film, maar Toyoda was hier nog niet helemaal rijp. Visueel zeker nog niet en ook vooral qua toon nog niet. Het evenwicht tussen zijn blik op de maatschappij, geweld/kilheid en intimiteit/warmte/hoop en tussen ernst en humor, daar durft hij in de latere films meer mee te doen en slaagt daar ook wat beter in.

Toch weer genoten. Nu The Blood Of Rebirth eens ergens vandaan toveren.

3.5*

Met Post Tenebras Lux lijkt Reygadas heel erg vanuit zijn gevoel te hebben gewerkt. Hoewel er wel degelijk enig narratief in de film zit, is de samenhang iets dat jezelf moet zoeken of liever gezegd, voelen. Heel persoonlijk, er zit familie van 'm in en een huis van 'm in.

Heel moeilijk wat ik moet zeggen over deze film. Hij verdeelt de pers enorm, hij zal het publiek enorm verdelen. En ik zat er zo met mijn gevoel in. Een poging om voor mij de essentie te pakken, iets wat vrij duidelijk in de film zit.

Het begint met een geweldige openingsscene die ik nooit zal vergeten en die voor mij het begin van een van de rode draden, misschien wel de essentie van de film is. Een meisje loopt in een modderige wei en benoemt wat ze daar ziet. Voor dat kind is wat ze ziet wat er is. Zelf is ze ook gewoon. Naar mate mensen ouder worden dan is "gewoon zijn" er niet meer. Door alles wat je in je leven meeneemt, aan ervaringen opdoet is je leven ingewikkelder en complexer en kom je verder van dat "gewoon zijn" af te staan. Er is veel meer dan dat en veel meer te ontdekken van de film, maar dat is wat me uiteindelijk het meest raakte.

Ik wil dit nog zoveel vaker zien. Er is nog veel meer aan te ontdekken ook. Voorlopig laat ik het hierbij.

5.0*

Net als Redlop vond ik het ook een behoorlijk trieste onderlaag hebben. Domenico, eigenlijk nog gewoon een kind wordt een strak volwassenenleven ingesleept. Het vroege einde van zijn jeugd en het begin van een afgestompt, overgeorganiseerd kantoorleven. Maar de film verteld dat bijna terloops. En dat is mooi gedaan.

Weer een mooie oude Italiaanse film.

Ruim 3.5*

Propagandafilm die erg simplistisch is maar ook opvallend actueel is gebleken. Je kan de film zo remaken.

Fuller begon als "newspaper man" en rolde vanuit die rol Hollywood binnen. Het verhaal van deze film kwam voort uit die roots. Fuller schreef het verhaal, Robert Andrews schreef het script. Hij deed dat voor tientallen low budgetfilms en ook voor veel radiosoaps. Lew Landers was de low budget regisseur van dienst.

De film is ook duidelijk propagandistisch van karakter. Tegen de nazi's, maar propaganda voor een goede zaak blijft propaganda. De VS was betrokken geraakt bij de tweede wereldoorlog ondanks dat behoorlijk wat Amerikanen dat maar niets vonden. Die komen er in deze film niet zo goed vanaf.

De film is nogal zwartwit simpel met een duidelijke lijn tussen goed en kwaad en een einde waarin de rommel keurig wordt opgeruimd. Niet onaardig en leuk gezien te hebben en boeiend als tijdsbeeld. Maar zonder de credit van Fuller was dit onder een dikke laag stof verdwenen in een obscuur studio-archief.

Over de hele geschiedenis is Italie mijn favoriete Europese filmland. Heel gavarieerd en veel regisseurs met heel veel lef en niet te vergeten Verschrikkelijk goede muziek. Vaak zelfs in films die niet zo goed zijn. Gemeten over de laatste 15 tot 20 jaar is het Roemenië. Het interesseert me geen lor of de new wave nu een jounalistenverzinsel of een echt ding was en of die nog voortduurt of over is, maar zo lang regisseurs als Puiu, Mingiu , Jude, Muntean en Porumboiu actief blijven valt er heel wat te genieten.

Zo ook bij deze Berlijn-winnaar. Regisseuse Netzer schetst een tamelijk complexe moeder-zoon-relatie die eerst hechter lijkt te worden door een vreselijke gebeurtenis, dan op barsten staat maar na de confrontatie met de familie van het slachtoffer wellicht een nieuw evenwicht vind Een film met een zuivere maar erg complexe moraal. wat is schuld, wat is vergeving, wat is eigenbelang en wanneer ben je oprecht en zuiver in je bedoelingen zijn vragen die deze film stelt. Boeiend en uitdagend en alweer een Roemeen op de schier oneindige stapel aan goede films uit dat land. Plus de durf om van die moeder een flink manipulatief en vervelend personage te maken,

Liefde op de bouwplaats. Eerste Muratova in kleur en de eerste na een moeilijke periode. Misschien dat ze daarom nadrukkelijk voor arbeiders als hoofdpersonages koos. Ze hadden dan wellicht niet helemaal door dat in de film dat ook voorgesteld wordt als een oneindige sleur waaruit passie een uitvlucht kan zijn . Die bouwplaats vormt een mooie en voor dit soort verhalen een originele achtergrond. Met de vrachtwagens, het cement en de modder. Verder een gevoelsfilm, het meest van alle Muratova's die ik zag. Ik lees trouwens overal dat ze dit zelf haar mooiste vind en dat verrast me wel.

3.5*

Ik zag kort geleden met Motel Destino voor het eerst een film van Karim Ainouz. En hoewel ik daar niet wild van was in mijn kast gedoken en een andere opgedoken. En deze blijkt een stuk beter.

Praia do Futuro blijkt een boeiende en open film in drie hoofdstukken. Het eerste deel is n Brazilie en handelt over de verdrinking en het redden van Konrad en de verhouding die ontstaat tussen hem en Donato. Het tweede deel speelt in Berlijn waar Konrad thuis is maar Donato ontworteld is en terug lijkt te willen keren. In het derde hoofdstuk blijkt hij gebleven te zijn en komt zijn broertje hem jaren later opzoeken.

Zoals gezegd een hele open film waar je met meerdere blikken naar kunt kijken. Het is een relatiedrama, het gaat over mannelijkheid, over ontworteling, over twee broers. Zorgvuldig geschoten met prachtige shots van het strand in Brazilië maar ook van Berlijn en dan vooral 's nachts. Met als hoogtepunt op dat vlak een paar scenes waarin het nachtelijke licht spiegelt in de helm die gedragen wordt.

Erg fijn dit.

Had op meer gehoopt. Ik kon niet echt mee in de film en vond 'm nogal wisselvallig. Goede scenes en mindere stukken. Qua toon soms een TV-film, maar wel beter gemaakt. Uiteindelijk ook wel een enorme opeenstapeling van ellende. En omdat ik toch al niet helemaal in de film zat ging ik op details letten, zoals de scene waarin Precious zegt dat de mensen om haar heen "praten als TV-zenders waar ze niet naar kijkt" en dan lijkt ze vooral in metaforen te bedoelen, terwijl ze twee scenes later ook op zo'n manier praat

De bekentenisscene van Mo'Nique maakte de meeste indruk, maakt zelfs veel goed en maakt haar oscarnominatie in elk geval begrijpelijk. En Sibide ook nog wel. De andere vier begrijp ik veel minder goed.

2.5*

In het begin van deze compilatiedocumentaire lijkt realisme afgewisseld te worden met geacteerde versies ervan. Maar dan realiseer je je dat je naar zorgvuldig gearrangeerde fragmenten kijkt die destijds allemaal gemaakt waren om de sovjetstaat te promoten dus zelfs het "realisme" is geacteerd. Verderop zien we regelmatig lofzangen op de sovjetstaat die uit het hoofd geleerd klinken. Daar vallen vooral het nationalisme, de religieuze referenties en de over de top mythevorming rondom Lenin op. Dit is vooral het Chroesjtsjov tijdperk dus geen referenties aan Stalin meer. Zeer fascinerende film.

Ouderwetse griezel inderdaad. Eigenlijk precies wat je je bij een oude Poe-verfilming voorstelt. Overdadige decors in een oud, donker landhuis. Waar het nooit dag lijkt te zijn en altijd mistig is buiten. Uiteraard onweert het met enige regelmaat. De muziek is over de top en zeer overdadig, maar wel fraai. Sfeervol is de film zeker, mede dankzij de opvallend mooie kleuren.

Het geheel is in een studio met achtergrondschilderingen en een rookmachine gemaakt en laat je nergens de illusie hebben dat dat anders is .Maar erg is dat zeker niet. Hoewel ik zeker niet zo'n liefhebber ben van dit genre als MacHammerfan was dit wel een aardige film. Op een nostalgische manier. Als jeugdsentiment zonder de film in mijn jeugd te hebben gezien. Of zoiets. En Corman is een interessant figuur in de filmwereld. Dus ik zal vast nog wel meer van 'm gaan zien.

3.0*

Vermakelijke film waarvan het uitgangspunt nogal ambitieus lijkt, maar de film zelf is vrij aards. En erg licht van toon, vaak komisch, soms op het platte af, maar stiekem zorgt de toon er wel voor dat je de hele wirwar aan gezinproblematiek en gebeurtenissen makkelijker accepteert dan als de film zwaarder was aangezet en dat heeft de regisseur duidelijk door. Kijkt erg soepel weg. Films die terugblikken op de jaren '90 met dochter die Kurt Cobain-fan is enzo heb je nog niet veel. Dat was ook weleens leuk,maar had voor mijn gevoel iets nadrukkelijker gekund.

Helaas wel een kwartiertje te lang en als geheel geen film die me echt stevig bij zal blijven. De lichtvoetige toon en een beetje gebrek aan een eigen smoel en stijl zorgen daar voor. Ook zijn, onvermijdelijk haast bij dit soort films, de acteurs in het begin aan oude kant en tegen het einde van de film weer wat jong voor hun rollen. Maar een lekker tussendoortje is dit zeker.

Kleine 3.5* of een dikke 3.0*, voorlopig even het tweede.

Tsja, films als deze doen me het ene moment afvragen waar ik aan begonnen ben terwijl ik vijf minuten later zit te genieten. Ik weet nooit zo goed wat ik ermee moet. n na afloop heb ik toch weer zin om de volgende te kijken. Esthetisch mooi is het meestal niet, maar Godards humor redt zoals altijd weer het een en ander en hoe de film op een gegeven moment zelf niet meer weet of het nu om overval els excuus voor een film of over een film als excuus voor een overval gaat vond ik wel weer geinig. En ook best geinig: Godard die de vermoeide en gek geworden regisseur uithangt in de film, dat zal ongetwijfeld ook wel een autobiografische grond hebben gehad.

2.5*

Stel je voor: Ik ga met een camera het IFFR verslaan. Ik focus me op de kaartverkoop die weer eens moeizaam gaat. Op die mafkezen die in een lange rij tot ver om de hoek in de januarikou gaan kleumen om als eerste kaartjes te bemachtigen voor de voorstellingen die je wil zien. Op de sponsors die worden uitgenodigd voor een openingsfilm en gewend als ze zijn aan Hollywoodfilms zenuwachtig doen alsof ze het goed vinden. Op de mensen achter de schermen die die mensen al even zenuwachtig van hapjes en drankjes voorzien.

Of ik neem een cameraploeg mee naar Lowlands. Ik focus me op de veel te lange wachtrij op donderdag. Laat een hoop dronken mensen in het 24-uurs-cafe zien. Laat de organisatie achter de schermen zien en hoe de mensen daar calamiteiten vermijden.

Dat soort dingen maken ook van die evenementen iets banaals. En toch: ik kom daar graag en heb er niet alleen plezier gehad, maar ben er oprecht ontroert. Heb er dingen gezien die me raakten. Het heeft mijn passie voor film en muziek aangewakkerd. Ik heb er mensen ontmoet, gesprekken gevoerd en mooie herinneringen opgedaan.

Deze film focust op de knulligheid van hoe Nederland zich vermaakt, maar ik ben ervan overtuigd dat, ondanks dat ik naar de meeste plekken met geen mogelijkheid te krijgen ben, zeker bij de helft van de evenementen er ook makkelijk ontroerdende, passionele en bijzondere belevenissen te filmen zijn. Natuurlijk zijn er genoeg zaken in deze film die zuiver banaal zijn (Zoom in op Zutphen of Bataviastad om er maar eens twee te noemen, niet geheel toevallig de sterkste stukken uit de film), maar toch voelt deze documentaire vooral makkelijk en regelmatig flauw aan. En veel minder scherp en tegelijk ook veel minder open dan Van Erps Lang Leve...-serie.

Daarbij komt nog dat alles als typisch Nederlands voor wordt gesteld, terwijl ik er niets van geloof dat dat bij het grootste deel zo is. Een documentaire als deze kun je in alle landen maken waar mensen het stadium van overleven gepasseerd zijn.

Uiteindelijk vooral een nogal teleurstellend geheel.

2.0*

Jemig wat een verademing om deze biografische film te zien na Bohemian Rhapsody. Heel andere film en het grootste deel van de wereld heeft geen idee wie Joe Cole was, maar toch ik moest er wel aan denken. In plaats van een serie anekdotes worden hier prachtige ,rijke en complexe karakters gecreëerd en waar de film vol kansen zit om zaken emotioneel uit te melken verliest het nooit zijn passende lichte toon. Gek dat ik dit ook weer pas twee decenna na My Beautiful Laundrette zie, maar het kan verkeren.Oldman is prachtig, Molina misschien nog wel beter.

Er begint langzaam een cultuur op te komen waarin de homobeweging haar eigen historie meer een meer in kaart brengt. En dat leidt ook tot films. Bijvoorbeeld 120 Battements par Minute (2017) en Milk (2008) . Films die beiden zaken laten zien die je onderdeel van de gay canon van de 20e eeuw zou kunnen noemen. Pride is ook zo'n film. Niet zo goed als de twee eerder genoemde films. Pride kiest bewust voor een tamelijk luchtige toon met veel humor zonder meteen de serieuze zaak waarover het gaat uit het oog te verliezen. De film strijkt alles een beetje glad. Zo wordt de zeer linkse poltieke kleur van LGSM en vooral ook Mark Ashton een beetje onder het tapijt geschoven en ziet alleen iemand die een beetje oplet af en toe wat communistische symbolen. Verder is het script een nogal keurige opsomming van mensen in allerlei smaken. Waaronder de mijnwerker in de kast en de jongen die er uit durft te komen en de homofobe dame die de homo's niet kan accepteren. Maar het werkt wel. En mede door een consequente toon en erg overtuigende acteurs.

En het is sowieso goed om te blijven benadrukken hoe enorm schadelijk het beleid van Thatcher was,

Op de soundtrack veel 80's hits die niet zelden behoorlijk gay waren.

Net ook wat beelden bekeken van de echte organisatie en dat valt op dat ze erg de uitstraling goed getroffen hebben.