Opinions

Godallemachtig wat stompzinnig dit. Knap dat Breillat er in slaagt om een film als deze zo saai te maken. Verhaal met best een aantal boeiende uitgangspunten wordt gesmoord door (vooral in het begin) bouquet reeks-dialoog op voorleestoon opgezegd door de twee hoofdrolspelers. Slappe hap.

1.0*

Ik zat me al kijkende af te vragen of William Shakespeare, als de beste man het nog had kunnen vertellen, liever had gehad dat we hedendaagse interpretaties van zijn werk maakte of getrouwe, in de tijd geplaatste verfilmingen.

Dit is een heel getrouwe verfilming. Zelfs nog getrouwer dan de meeste verfilmingen en toneelvoorstellingen ervoor,. omdat de acteurs die Romeo & Julia spelen hier ongeveer de leeftijd hebben die ze in het verhaal hebben en geen volwassenen zijn die doen alsof ze minderjarigen zijn. En dat is een enorm pluspunt. De tijd is niet anders, mannen in maillots met zwaarden dus en het taalgebruik is ook origineel.

Mede door de letterlijke tekst komt de film niet helemaal los van de toneelversie en blijft het een beetje een verfilmd toneelstuk. Iets minder respectvol naar de originele tekst had ik wel lekker gevonden eigenlijk. Heel groot pluspunt is de prachtige muziek. Die bleek van Nino Rota en is een van de soundtracks die ik al kende zonder dat ik het wist. Duidelijk muziek die vaker gebruikt is na deze film.. Maar in deze film is de muziek, dramatisch, maar niet te sentimenteel of bombastisch, van hele grote meerwaarde.

Kleine 3.5*

Jiri Weiss vluchtte voor de nazi's en weer na de Praagse Lente. Dat versterkt mijn gevoel dat Romeo, Juliet a Tma wel in de oorlog gestueerd is maar ook duidelijk verwijst naar de situatie in Tsjechoslowakije.

De film is qua stijl een beetje neo-realsime anno eind jaren '40 en komt daarom wat ouder over dan 1960. Weiss is in deze film verre van een artistiek uitdagend regisseur. Het thema is vooral angst. Angst voor je omgeving, angst dat alles instort twerwijl je niets fout doet menselijk gezien. Angst voor de buurvrouw die heult met de Duitsers of angst voor onrust n de straat. En natuurlijk en onmogelijke liefde in een door en door rotte wereld.

Kleine, bescheiden en geslaagde film.

3.5*

Mijn jaarlijkse jongensprostitutiefilm op het IFFR.

Geen hoogvlieger, maar best een leuke film. In tegenstelling tot vorig jaar (Twist) dit keer niet een helse voorstelling, maar op een surrealistische ontmoeting tegen het einde na leek het nog haast een gezellig beroep. Je komt nog eens ergens.

Steden in het donker zijn altijd leuk en de hoofdrolspeler mocht er ook best wezen.

3.0*

Omdat Ophuls vond dat hij te weinig vrijheid in de VS maakte hij zijn laatste vier films in Frankrijk. Dit is de eerste ervan. Een verfilming van een toneelstuk. Waarin hij een deel van zijn sterke punten kwijt kan, zoals beweging. Het stuk heeft een verteller en speelt met het decor en echt en nep. Je krijgt geen uitwerking van de personages, maar de zwierigheid is fraai. Toch vind ik dit bepaald niet de beste film van Max Ophuls.die ik zag en zeker twee van de Amerikaanse films van hem nog een stuk beter.

Prachtige film die een extreme situatie gebruikt om een beeld te schetsen van de kracht van de band tussen moeder en kind en het vermogen van kinderen om zich aan te passen aan zelfs de meest extreme situatie. Uiteindelijk vooral sterk omdat de film zich daarop richt en niet in de verleiding trapt om andere plotpunten te gaan behandelen. Ook fijn dat de blik vrijwel de gehele film die van Jack blijft. Larson is fantastisch en Tremblay als Jack een speld in een hooiberg. Waar hebben dat talent gevonden?

Tja, hoe beoordeel je zoiets. Ik ben maar op een 3 gaan zitten. Maar dit is nu een cultfilm geworden waarbij voorstellingen in de hele wereld gepaard gaan met rituelen en zinnen die naar het scherm worden geroepen en ja, deze film is echt zo slecht dat het lachwekkend wordt.

Wisseau speelt de hoofdrol, regisseert en schrijft en hij bezit voor geen van drieën talent. Zijn timing als acteur is vaak hilarisch beroerd en slechtere dialogen als hier hoor je eigenlijk nooit. Daarbij is de hele film erop gericht om Johnny als een fantastische kerel neer te zetten, eigenlijk zelfs een held die als het moet je nog even komt redden van iemand die een vuurwapen tegen je hoofd zet en die gemene Lisa (of zo is de suggestie eigenlijk: de vrouw) maakt die fijne man volledig kapot.

Ik heb me prima vermaakt.

Al is het ook weer niet iets wat ik elk jaar moet gaan zien op groot scherm. Eens per pakweg vijf jaar is genoeg.

Gek is dat. True Grit viel gisteren tegen. Dit vervolg, waar ik veel minder van verwachte was juist een meevaller zodat beide films op dezelfde waardering terecht komen.

Je krijgt bijna het gevoel dat Wayne wist dat zijn carriere aan het stoppen was. Dit was zijn een na laatste film en een reprise van een van zijn favoriete rollen. Zoals eigenlijk tijdens een flink deel van zijn carrière oogt Wayne ouder dan de 67 jaar die hij hier was. Hij was overduidelijk in een mindere conditie dan 6 jaar hiervoor. Er was af en toe wat hulp nodig in de monage. In plaats van het kind gespeeld door een jong volwassene van toen wordt hij hier gekoppeld aan generatiegenoot Katherine Hepburn. En die twee maken er een oudemensenfilm van met een smeltende Cogburn, met een indian als beste vriend en werkende voor een damn Yankee en bijna verliefd wordend op een oude vrijster. Het werkt ook nog best aardig. Wayne en Hepburn weten prima wat ze doen. De landschappen zijn zelfs voor een western behoorlijk fraai. Het plotje is minder. En de boeven zijn zonder veel uitstraling de zwakke plek. Je bent ze eigenlijk meteen vergeten.

Niet heel ambitieus, maar misschien juist daarom best leuk. Ook nog eens de laatste film van de producent Hal B. Wallis.

Een jaar later maakte Wayne nog ëén film, in 1979 was hij dood. Hepburn acteerde nog tot in de jaren 90. En stierf pas in 2003 op een moment dat ik al op Moviemeter zat. Ach ja, tijd.

Hitchcock nummer vijftien voor mij. Een van de bekendste die ik nog niet had gezien.

Een van de beste films van Hitch ook. Het decor klopt. Het Leopold-Loeb-uitgangspunt
blijft zeer fascinerend. De combinatie van een klein filmisch experiment en een toegankelijke film met een intelligent script klopt ook. Hitchcock is goed in in films in kleine ruimtes, zo laat hij ook zien in Rear Window, zo eng goed is Rope niet, maar ik heb zeer geboeid gekeken. Mooi cameragebruik ook.

De scene waarin de huishoudster langzaam aan de gang gaat om het eten van de kist te halen en de boeken erin te leggen, terwijl de overige gasten rustig doorpraten is niet alleen de beste uit deze film, maar behoort wat mij betreft tot de beste scenes uit het oeuvre van Hitchcock.

4.0*

Ik heb eens een boek gelezen over drie gevallen van collectieve godsdienstwaanzin in Nederland met nare gevolgen. In Appeltern in 1900, op een schip uit Katwijk in 1915 en in Meerkerk in 1944. Ik kende de verhalen al uit het geweldige boek Moordenaarswerk van Hans van Straaten, maar in het boek De Messias van Blauwe Sluis worden de drie verhalen nog veel uitvoeriger belicht. Extreem boeiende zaken.

Deze film gaat over een vergelijkbaar Zweeds voorval. Het thema is boeiend. Waar trek je de grens tussen godsdienstvrijheid en psychiatrie? Wanneer wordt iemand een gevaar als hij het idee heeft met God te communiceren? Deze film is echter niet helemaal overtuigend en zet de sekte eigenlijk van begin af aan al neer als behoorlijk extreem en maakt de aantrekkingskracht ervan niet overtuigend . Er wordt ook vrij dik aangezet geacteerd. Deze film was gebaat geweest bij een rustiger en meer subtiele benadering, zonder de inhoud te maskeren,

Herziening in de bioscoop.. Echt een fantastische film die zeer zorgvuldig is opgebouwd. Heeft een fraai New Yorks decor. Een themaliedje dat liefelijk en creepy tegelijk klinkt. De eerste keer dat ik dit zag twijfelde ik de hele film of Rosemary paranoïde was of dat er echt iets aan de hand was. De eindscène is meesterlijk, net een klein beetje dik aangezet maar niet te veel en fantastisch camerawerk en bijzondere wisseling van emoties.

4.5* blijft staan.

Vreemd genoeg pas mijn eerste Petzold. Ik begreep van mij gezelschap dat het niet per se een heel representatieve is. Maar het is wel een erg goede. Een film over kijken. En dat je geen schrijver kunt zijn als je niet ziet wat er om je heen aan het gebeuren is. Of dat je zelfs niet creatief kunt zijn. Het schijnt het tweede deel te zijn van een losse trilogie. Waar Undine het eerste deel van is.

De film komt weg met een tamelijk lichtvoetig begin en een wat grotesker en serieuzer vervolg. Met een fijn ambivalent einde. Het levert vooral een gelaagde film op die op meerdere niveaus gewoon werkt. Als een filosofische en metaforische film over creativiteit, als een relatiedrama en in het begin ook als een awkward film vol glimlachmomenten over onderlinge omgang. Thomas Schubert is zeer goed in de hoofdrol.

Ik heb al vaker opgemerkt dat in internationale cinefiele kringen Nederland veel meer aanzien heeft als documentaireland dan als speelfilmland. Dat het IDFA als grootste ducumentairefestival ter wereld Nederlands is lijkt geen toeval. In de jaren na de oorlog was dat verschil nog groter. In het spoor van Joris Ivens kwamen er meerdere makers op wiens documentaires internationale prijzen kregen en hoog werden aangeslagen. Een van hen was Herman van der Horst.

Deze film staat niet als een van zijn beste bekend en is vooral een opdrachtfilm die tot doel heeft om Nederlanders in het algemeen en Rotterdammers in het bijzonder een hart onder de riem te steken. De stad en haven die zoveel geleden hadden in de oorlog worden binnen weken na de oorlog weer herbouwd.

Rotterdam is al 13 jaar mijn woonplaats. Daardoor heb ik wel wat meer interesse in films over Rotterdam en de beelden van verwoesting zijn altijd indrukwekkend, maar de filmische finesse zou ik pas vinden in een latere film van van der Horst. Ook over Rotterdam.

Laten we beginnen met het goede nieuws. De cast was leuk en speelde heel aardig. De sfeer was met name in het begin en op het eind leuk neergezet. Vooral Malkovich zet een geinig typetje neer.
Maar uiteindelijk redt dat deze film niet. Het verhaal is namelijk een groot Hollywood-cliche. Dit keer verplaatst naar het pokerwereldje. Er zijn honderden, misschien wel duizenden films met exact dezelfde scenario trucjes. Met name in misdaad- en sportfilms zit het veel.
Iemand is gestopt met zijn sport/met de criminaliteit. Er komt een reden waarom hij in de problemen komt. Hij speelt of steelt nog een keer. Op het einde komt het grote spel/de grote kraak. Het lijkt goed te gaan, daarna komt er even een moment dat alles fout lijkt te lopen. Maar dan loopt alles nog goed af.
Dit maakt de film ergerlijk voorspelbaar.
Om dan nog iets van de film te kunnen maken moet er heel erg veel toegevoegde waarde zijn. En dat is bij deze film te weinig.
Helaas kom ik niet verder dan:

2.0*

Fijne coming of age film tegen een maffia achtergrond. Doet niet heel veel nieuws maar doet het wel goed. Wat fraai gedaan is, is dat het maffiaverhaal grotendeels verteld wordt vanuit het oogpunt van de dochter. De dochter is oud genoeg om veel door te hebben, maar wordt er nog te veel buiten gehouden om het volledige plaatje te schetsen. De film stapt daar een enkele keer uit (zoals wanneer de vader met zijn bendeleden vijanden doodschiet en dat is een minpuntje.

Wat fijn is de vader en dochter warmte in de film die erg geloofwaardig is. Met een prachtige lange bekentenisscene. die alle kans krijgt om helemaal uit kristalliseren en echt prachtig is.

Dat trekt deze film toch wel naar een kleine 4 sterren.

Hoewel ik de meeste films niet al te vers in mijn geheugen heb, denk ik wel dat ik dit de fijnste Pen-Ek Ratanaruang. Ik snap niet dat iemand het hier over pretenties heeft want het lekkere was dat dit nu juist een zekere pretentieloosheid had. Vaak bijzonder fraai geschoten en met mooi gedoseerde quirky humor en surrealisme. Mooi in evenwicht deze film die ik ver nadat dit een beetje een hype was op de site eindelijk eens zie.

Een greep uit wat er door starbrights boys hoofd schoot toen hij Ruhr keek.

"Hè, een tunnel"

"Daar komt een auto aan"

"Grappig dat beweging bijna spannend wordt"

"Kijk dat blaadje"

"Bomen"

"wat is dat geluid?"

"Het is en vliegtuig!"

" Tamelijk geniaal dit"

"Soms lijkt het net en besneeuwd berglandschap als je anders tegen dit shot aankijkt"

"Volgens mij sliep ik net even"

"Ik ga nooit meer naar zo'n film"

"He'een fabriek"

"Zijn dit de Duitse hoogovens ofzo"

"Zie ik daar een mens op de achtergrond?

" Toch eens wat van Andy Warhol gaan zien, die deed ook van dit soort dingen toch?"

"Een moskee"

"Veel mensen voor een film als dit"

"Ben heel benieuwd hoe dit zich verhoudt met eerder werk van deze maker"

"Graffitiverwijdering"

"Kost nog aardig wat moeite

"Ik ga elk jaar zo'n film in mijn programma zetten"

"Een schoorsteen"

"En hij niet meer te zien door alle rook"

"Volgens mij heb ik even geslapen"

"Het aantal weglopers valt wel mee eigenlijk"

"Nu zie je de schoorsteen weer wel"

"Hoe lang nog eigenlijk?

"Waarom krijgt de schoorsteen eigenlijk meer tijd dan de rest"

"Verrek het is afgelopen"

Wat nu te stemmen?

Het is een laffe 3.0* geworden.

Vooral stilistisch echt veel te fraai om lager te zetten. Deze nogal door Grandieux beïnvloede film. Er wordt nogal uitgepakt met veel beelden met donkere schoonheid en een fraaie geluidsband. Inhoudelijk heeft het namelijk erg weinig om het lijf. Een verhaal dat al vele malen beter verteld is en regelmatig een vermoeiende opeenstapeling van ellende is.

Maar omdat het toch ook meer een stijlding is: 3.5*

Een tijdje geleden zag ik de andere Hinton-verfilming van Coppola: The Outsiders, die film vond ik niet meer dan best goed. Rumble Fish is een meevaller vergeleken bij die film. In alle opzichten beter wat mij betreft. Mooier verhaal, prachtig gestileerd en Matt Dillon en vooral Mickey Rourke zijn super. Verschrikkelijk mooie zwart-wit beelden, spelend met licht en schaduw en een verhaal dat het cliché-bendeverhaal wel overstijgd.

Meevaller.

4.0*

Overigens nog een cameo van S.E. Hinton als prostituee.

Tweede western die ik van Ray zie. De andere was het meer unieke Johnny Guitar. Dit Run for Cover is wel typisch Ray in de zin dat hij zijn eigen thema's en beeldtaal in een studioformule kwijt kan. Deze moral tale over eigenrichting en recht had nog boeiender kunnen zijn als er meer risico's genomen waren, als Cagney bijvoorbeeld terecht vast had gezeten of Derek in leven was gebleven maar voor zo'n onduidelijke moraal was het in 1955 nog veel te vroeg. De film haalt veel kracht uit de locatieopnames en potentiële minpunten zoals de relatie tussen Cagney en Lindfors wordt voor fifties Hollywood opvallend onsentimenteel neergezet. Niet een van de beste Nicholas Ray-films, maar hij haalt er wel veel meer uit dan veel tijdgenoten hadden gedaan.

Het is een beetje jammer dat de film de twee verhalen niet helemaal lekker aan elkaar knoopt. Zowel de dramakant van de film (de oorzaak van alles in het verleden zit niet heel lekker), maar met name de misdaadkant zijn imperfect. Een voorbeeld: de Luikse garagehouders bijna misplaatste komische sidekicks.

Hoewel ik het had kunnen weten (een oscarnominatie!) had ik ergens een ruwere film verwacht. Rundskop is zeer vaardig gemaakt, maar ook vrij klassiek, balancerend tussen Europees en Hollywood zelfs en soms, zeker in het iets te groots uitpakkende einde niet helemaal mijn ding.

Wat de film een stuk beter maakt is een geweldig sterke hoofdrol. Het enthousiasme in Belgie is zeer terecht, want Schoenaarts is echt fenomenaal goed. Of het nou in scenes is waarin zijn agressie de overhand krijgt of zijn onzekerheid, het komt echt over. Veel meer dan alleen zijn enorme fysieke inzet.

3.5*

Herzien in het kader van het Kino-retrospectief van Lumet en de film was nog best vers. En ik blijk nog helemaal achter mijn eerdere bericht uit 2012 te staan. En ik treur weer een beetje om River Phoenix.

Wat mij betreft zou je drie films van 'm gezien moeten hebben die hem als gigantisch acteertalent schetsen: Stand By Me, deze en My Own Private Idaho.

Wat een onevenwichtge film zeg. Om te beginnen: de positieve kanten: De enorm duistere sfeer vooral. Dat was erg lekker. het gevoel dat echt helemaal niemand te vertrouwen is en de hele wereld vol met mensen zit die eigenlijk totaal gestoord zijn en alleen maar uit op eigen gewin. Een jongetje op de vlucht dat alleen maar geschifte pooiers, hoeren, pedofielen en maffiosi tegenkomt. Geen saai good vs. bad verhaal.Dat beviel me erg goed en zeker voor een film waarvan ik de nadruk op sfeer niet zo had verwacht.

Nadeel waren de vaak geforceerde cameratrucjes, terwijl de film veel meer profiteerde van de glossy duisternis uit andere delen van de film. Vaak foeillelijk en èrg irritante sfeer- en stijlbreuken. Misschien nog erger vind ik het einde. Zelden zo'n stompzinnige plottwist gezien als de hoofdpersoon die een undercoveragent blijkt te zijn. Ten eerste past het niet in het verhaal, dat met gaten achterblijft en ten tweede past het helemaal niet bij de toon van de film en leidt het naar een van de geforceerdste happy ends die ik ooit heb gezien.

Dàcht ik een serieuze meevaller te zien, verknalt de film het uiteindelijk zelf nog.

2.5*

Leuke film. Minder geforceerd en daardoor leuker dan The Royal Tenenbaums. Bill Murray is altijd goed, maar ook Jason Schwartzman vond ik leuk. Tegen het einde iets minder scherp, maar over het geheel toch een fijne film met af en toe leuke wendingen. Mooie liedjes ook, Andersen heeft smaak. Toch begrijp ik de enorme cultstatus die Wes Andersen in (vooral) de VS heeft niet helemaal.

3.5*

De video stond aan omdat ik twijfelde of ik hem nu wel wilde zien. Gewoon gaan zitten en ik heb me absoluut niet verveeld. Tsja, ik vond het dus wèl mooi. Alleen de muziek was al schitterend. Zo mooi zelfs dat ik de aftiteling straks nog even ga spellen op namen van componisten. In een soort droomachtige toestand zweefde ik als kijker door de Russische geschiedenis, kunst en cultuur. Af en toe werd ik geraakt door de plaatjes die flarden geschiedenis laten zien of door schilderijen. Juist de dat de film in een take is opgenomen (en de manier waarop) droeg wat mij betreft duidelijk aan de droomsfeer bij. Opvallend genoeg vond ik het niet alleen een technisch trucje.

De gids en de verteller hadden voor mij wat minder toegevoegde waarde. Hier en daar wel boeiend en soms zelfs grappig, maar misschien dat een iets andere opzet me beter was bevallen.

Plots mis ik bij films zoals deze nauwelijks. Poetische, boeiende en bij vlagen ontroerende ode aan Rusland, kunst en gevoel. Ik vond het een heel erg bijzondere film. Ik laat 'm staan op video, want ik wil 'm absoluut vaker zien.

4.0*

(oei, nu neemt FisherKing me vast niet meer serieus )

Ik en het met bovenstaande eens. Vond het plot ook wel geinig, een beetje dystopie, een beetje Blow Up. Maar door die tand des tijds kwam ik eigenlijk nooit echt in de film. Het vroege tijdstip hielp ook niet echt mee, maar als de film echt boeit dan maakt dat ook niks meer uit. Raar begin ook, waarbij het lijkt of je naar een tweede aflevering gaat kijken en de eerste samengevat wordt door een Engeltalige voice-over. Dat zal wel een internationale versie zijn. Ik heb ook de indruk dat de versie van het IFFR nog wat korter was dan de bovenstaande 108 minuten.

2.5*

Deze debuutfilm is alles heel erg new wave. Dit keer Pools. Daarin vaak vindingrijk, soms erg leuk, maar vooral inhoudelijk eigenlijk ook niet meteen zeer opvallend of al te eigen. Vooral weer een film die aantoont in hoeveel landen het in de cinema aan het borrelen was in deze periode. Al lees ik dat Skolimowski beweert de nouvelle vague-films pas een paar jaar later gezien te hebben. Ik twijfel daar een beetje aan. Te meer omdat het personage uit deze film (gespeeld door hemzelf) nog in andere films opduikt. Klinkt toch ook wel een beetje als die andere bekende hoofdpersoon uit de Franse nouvelle vague.

Onderlaagje in de film is een soort van kritiek op Polen. Maar die uit zich in apathie bij de hoofdpersoon. Met name in de scene in het begin waar hij het leger in wil is een hoop subtext te halen. Maar het is voldoende verborgen om niet meteen in de problemen te komen in het Polen van 1964.