Opinions

Ergens had ik het kunnen weten. Ik zag vier keer eerder een film van Ophuls en drie ervan waren een stuk fraaier dan verwacht. Ook, hoewel ik hem (te) laag heb staan zijn Nederlandse director for hire-film Komedie Om Geld. Alleen Caught viel me vele jaren terug niet mee (maar zou ik ook moeten herzien). Maar deze film maakt het definitief. Ik ben een groot liefhebber van Ophuls. Dit is een complex melodrama vol met morele vragen en prikt op hoog niveau de samenleving van die tijd door. Nog voor mensen als Nicholas Ray en Douglas Sirk daar in de jaren '50 menig topfilm mee vulden. Daarbij is er nog de bewegelijke en zeer levendige stijl van Ophüls die heel veel van de inhoud weerspiegelt.

De film bevat met de hoofdrol van Joan Bennett een van de fraaiste hoofdrollen in het studiotijdperk Hollywood die ik ken en met de scene waarin zij zij het lijk gaat verbergen een van de mooiste scenes. Dan heb ik het nog niet gehad over de fraaie rol van Mason en alle andere acteurs. De bijzondere rol die het personage van de zwarte huishoudster Sybil in deze film heeft en het perfecte einde. Nooit verwacht dat dit zou gebeuren met mijn noircyclus deze maand, maar ik maak een plekje vrij in mijn top 10.

Bijzondere film met hoge herkijkwaarde. Interessant gegeven om een film zoch bewust te laten zijn van de constructie die het is, maar toch een mooi ontroerend verhaal van een passionele liefde te vertellen. En juist omdat hij in dat tweede slaagt ontsnapt de film weer aan zijn constructie.

4.0*

Ik hoorde weer dat de studio twintig jaar later contact zocht met John Huston met de vraag of hij de originele cut nog had, want ze wilden die alsnog uitbrengen. Hij was er niet en nadien dwong Huston altijd af dat er een kopie van zijn cut in zijn bezit zou komen. Dat was onderdeel van al zijn contracten. Voor het geval dat.

En helaas is het duidelijk te merken dat de film nogal toegetakeld is. Het lijkt erop dat de studio, na slecht verlopen tests bij de twee uurs-versie, de film hermonteerde met vooral de actiescenes. Toch is er nog best wat te zien over het doel van het verhaal. Het is duidelijk een film die gaat over heldhaftigheid en dat relativeerde. Dat was toen nogal gewaagd en vermoedelijk de oorzaak van de test screening. Heldhaftigheid komt door omstandigheden en hoe de battle uiteindelijk afloopt. Audie Murphy met zijn babyface speelt de jonge soldaat. Behoorlijk goed, maar ik vermoed dat deze film even legendarisch had kunnen zijn als pakweg Paths of Glory.

Interessante film, vooral de eerste helft is heel erg intrigerend. Met de vrouw die via de beveiligingscamera's een hele stad overziet en uit evenwicht raakt door wat ze ziet. De tweede helft en vooral het stuk na de (zeer sterke) seksscene is helaas een aardig stuk minder sterk. De afwikkeling van het plot gaat wel erg hard en is veel minder zorgvuldig en precies opgebouwd dan de rest van de film. Desondanks een interessante film, interessant genoeg om meer van Arnold te willen zien.

3.5*

The Red Shoes begint bijna als een sfeerschets bij een balletuitvoering. In sommige stukjes lijkt het wel een ouderwetse, Britse en wat theatrale versie van zo'n ensemblestuk van Robert Altman (die trouwens ook een balletfilm maakte). Dat duurt niet zo lang, want al vrij snel gaat de film zich focussen op het echte verhaal. De kunst of de liefde. Met een script dat bepaald niet subtiel het theaterstuk uit de titel spiegelt.

Hoogtepunt is de ruim 15 minuten durende dansscene in het midden.

De film is in technicolour en een studioproductie en dat altijd wat artificiele sfeertje past wel bij de film. Met een afloop die theatraal en bigger than life is, zoals erg goed bij het geheel past eigenlijk.

Van genoten, al was het geen film die me diep raakte.

3.5*

Zeer interessante film over John Reed, zeg maar dè Amerikaanse communist tijdens de Russische revolutie, maar zeker geen meesterwerk in mijn ogen.

De film begint wat moeizaam. Eerste uur is moeilijk door te komen, maar vanaf de Russische revolutie is het meteen veel boeiender.

De film is een beetje onevenwichtig. Het verhaal van de relatie tussen John en Louise loopt wat met horten en stoten (zeker in het begin). De politieke kant is duidelijk beter uitgewerkt.

Aparte stijlkeus is dat in de film af en toe ooggetuigenverslagen voorbij komen. Soms best interessant, soms een hinderlijke onderbreking en soms een rare manier om het verhaal wat op te laten schieten.

Nichelson in een erg mooie kleine bijrol acteert heel gemakkelijk. Beatty en Keaton zijn ook erg goed. En ondanks de kritiek is dit een behoorlijk boeiende film over een zeer apart figuur in de Amerikaanse geschiedenis.

3.5*

Je kunt je afvragen hoe oneerlijk het is vanuit het oogpunt van die instanties Vanuit die instanties gezien is het ongeveer zo: Hij vernielt een huurhuis en doet dat al zeven jaar. En dat mag niet. Dan loop je de kans om uitgezet te worden. Hij doucht bij de buurvrouw (waarschijnlijk zonder dat ze dat weet) omdat hij dat in zijn eigen badkamer door zijn toedoen niet meer in kan. Hij laat geen mensen binnen die zijn verwarmingsketel reparen. Er zijn mensen die na zijn uitzetting naar hulp zoeken voor 'm. Hij heeft een vader die om 'm geeft en als die het niet meer aankan is er een plek waar hij hulp kan krijgen.

Het probleem is dat Matthijs moeite heeft met interpreteren van signalen. De meeste mensen voelen veel beter aan wanneer het echt fout dreigt te lopen. Matthijs kan er niet mee omgaan. Deze zaak is veel ingewikkelder dan eerlijk/oneerlijk. Matthijs kan niet met de wereld omgaan en de wereld niet met Matthijs. Dat is triest. Dat plattelandshuisje in Groningen van NarcissusBladsp. is nog het beste idee. Ik heb als jongen daar een aantal jaar gewoond en daar woonden ook een aantal Matthijs-achtige types en dat ging voor zover ik dat kan beoordelen wel beter dan in deze film.

Juist dit allemaal brengt de film behoorlijk sterk in beeld.

3.5*

Het antwoord op wat wereldwijd gezien de belangrijkste Nederlandse acteur is, lijkt me redelijk eenvoudig. Rutger Hauer. De belangrijkste Nederlandse regisseur is al lastiger. Er valt wat te zeggen voor Paul Verhoeven, Bert Haanstra, maar misschien nog wel meer voor een van Haanstra´s invloeden± Joris Ivens. Nederland heeft altijd meer betekent op documentaire dan op speelfilm-gebied en was ook veel invloedrijker.

Ivens begon al met filmen in 1912. Toen was hij pas 13 jaar. Die film, De Wigwam, ging verloren en maakte hij in 1931 opnieuw. Toen had hij Regen al gemaakt. Een montage van in twee jaar gefilmde regenbeelden. Beinvloed door de avant-gardistische stadsfilms uit deze tijd vertelt de film in amper een kwartier de invloed van regen op Amsterdam. De film was oorspronkelijk zwijgend maar er zijn ook versies met muziek. Het valt vooral op dat Ivens een prachtige gedetailleerde blik heeft. Ivens zoekt constant de schoonheid en poëzie van in dit geval het zeer alledaagse. Druppels die van een blad afvallen, opspattend water op straat, de reflectie van een fietser in een plas, een regenpijp, mensen die onder hun paraplu's een andere lichaamshouding aannemen.

Na het begin waarin hij invloedrijke avantgardistische documentaires maakte, maakte hij uiteindelijk zeer politieke en sociale films en leverde zijn mening hem meerdere malen problemen op (Ivens was communist, bewonderde net als vele anderen Mao toen de rampzalige gevolgen van Mao's beleid nog niet duidelijk waren en steunde de onafhankelijkheidsstrijd van Indonesië toen Nederland het leger er heen stuurde om dat de kop in te drukken). Hij bleef tot op zeer hoge leeftijd filmen.. Zijn laatste film voltooide hij een jaar voor zijn dood op zijn negentigste.

Regen is prachtig en het eerste dat ik van Ivens zie. Zeker niet het laatste. Ivens maakte deze film en nog een andere met tijdgenoot Mannus Franken die uiteindelijk in toen nog Nederlands Indie terecht kwam en daar ging filmen.

Dit moet een invloed op Altman zijn (en niet alleen op Gosford Park, dat haast een semi-remake is). De ogenschijnlijke chaos die in sommige van zijn films zit is het eerste dat opvalt aan La Regle Du Jeu. Verder is het vaak een bittere en scherpe film over een totaal stuurloos milieu. Waar iedereen door de mand valt als ze de regels van het spel (zeg maar wat je in het openbaar doet) niet meer volgt. Ook ik vind de film nogal uitbundig kluchterig en dat houdt me van een hogere scores af. Zeer interessant, maar mijn voorkeur ligt bij andere Renoirs.

3.5*

Een film die in de vorm van een reisje op en schip de draak steekt met de communistische kijk op bijvoorbeeld kunst en vooral de neiging om zaken tot in het absurde te analyseren en langs een meetlat te leggen. En vooral de enorme bureaucratie n hoeveel woorden je kunt gebruiken om niks te zeggen. Moet voor een kritisch denkende Pool in 1970 als een soort bijzondere opluchting hebben gevoeld. Dat effect is nu wat minder en naar het schijnt gaat een deel van de humor verloren in vertaling.. Toch zijn de dialogen bij vlagen hilarisch en heeft deze komedie zowaar wat slapstick invloeden.

Deed me bij vlagen denken aan de uitstekende documentaire The Autobiography of Nicolae Ceausescu. Daarin zitten hele stukken die laten zien dat in het Oost Europa van toe het er echt zo aan toe ging. Dat zal in Polen niet veel anders zijn geweest dan in Roemenië.

Prima film, al vind ik het niveau tussen de scenes wel wat groter dan verwacht. De twee automobilisten en de bruiloft op het eind steken er een flink stuk bovenuit en zijn beide echt steengoed. De korte proloog komt daarna en drie andere verhalen zaten toch echt een paar niveautjes lager, dat verhaal van de cafetaria had ik waarschijnlijk op de montagevloer achtergelaten, dat mist nogal een punt en is ook lang niet zo zwartkomisch. Mede doordat een van de betere verhalen aan het einde zit overheerst het goede gevoel.

Makkelijk, weinig nieuws, heel erg een gemiste kans, soms best vermakelijk.

Charles en Maher mogen dan wel voor een groot deel voor mijn parochie preken, maar dit was toch echt niet wat ik hoopte. Vooral makkelijk door de montagetrucjes en veelal flauwe (en vooruit, af en toe erg rake) opmerkingen van Maher. Er is niet zoveel nodig om te lachen om religieus extremisme. Het maakt zichzelf vaak veel grappiger belachelijk dan de betere grappen van Maher, maar ze kregen daar de kans juist niet toe omdat Maher er weer tussen kwam met een opmerking die alle dicussie doodsloeg. Soms komt een discussie wat beter uit de verf, juist als Maher zich in weet te houden (die met de Jezusacteur in dat Christelijke pretpark). Soms nog eens laf in de auto napraten over wat de man zojuist gezegd had (en dat dat nonsens was).

Veel te veel bezoekjes ook, waardoor nogal wat geinterviewden er bekaaid vanaf kwamen. Bij sommigen niet zo erg (Wilders, Elatik), bij anderen doodzonde (zoals de discussies met bezoekers uit dat park waarvan we slechts flardjes krijgen. Wat overbodige mafketels ook (zoals die man van die "marihuanakerk"). Overigens kwam het stuk uit de VS vaak beter uit de verf dan de stukken in Israel en vooral Nederland.

Hmm, uiteindelijk zijn er betere anti-religiefilmpjes door amateurs op Youtube te vinden, vaak grappiger ook.

2.0*

Oef. Ik vind Stanwyck zelfs waarschijnlijk de allerbeste Hollywoodactrice van de jaren '40 en '50. Geweldig en echt enorm veelzijdig. Nou zie ik McMurray ook behoorlijk graag. En samen zijn ze niet mis. De bekendste van hun films samen is waarschijnlijk de beroemdste film noir ooit. Double Idemnity. En samen zaten ze ook in mijn favoriete Sirk: There's Always Tomorrow en dat is een van mijn favoriete Hollywoodfilms uit de jaren '50. Verder deze film en ook nog de western The Moonlighter, die ik niet ken. En dat zijn de vier films die ze samen maakten.

Remember the Night is de laatste film die Preston Sturges schreef en nog door een ander geregisseerd werd. Deze film ging begin 1940 draaien en later in het jaar kwamen de eerste twee films die Sturges regisseerde. De film is niet alleen iets wat zich afspeelt met kerstmis. Het is in de basis ook naast een romantische komedie een lievige ode aan kleinsteeds gezinsleven. McMurray is de openbaar aanklager. Een ongetrouwde rokkenjager. En in een economisch verteld begin zit hij ineens opgescheept met de vrouw die hij aanklagen moet. Met de kerstdagen, terwijl hij naar zijn moeder moet. Het einde is natuurlijk keurig volgens de Hays-code. Wat de film aantrekkelijk maakt is dat het enerzijds een heel erg lichte film is.; Maar er worden vrij donkere thema's aangesneden waardoor er veel meer reliëf komt. Ook fijn is hoeveel er tussen de regels van de dialogen zit. In het begin al met de vermoedens die gesuggereerd worden over het doel van Mcmurray. Ook veel leuke dialogen en veel dwarse nadrukken. En McMurray en Stanwyck hebben beiden een zeer sterke komische timing maar kunnen ook dramatisch body geven aan hun rollen. Leisen kende ik nog niet als regisseur, maar hij weet hier prima wat hij aan het doen is.

En zo kom ik door mijn eigen stukje een halfje hoger uit. Omdat ik de conclusie trek dat er toch wel heel veel goed was aan deze film die ik vooral opzette vanwege het kerstthema.

Vond het lichtvoetige karakter van deze film nogal een verrassing. Ik heb alleen de twee laatste films van Jia Zhangke gezien en die hebben dat aanzienlijk minder. Niet dat je van deze film over de grond rolt van het lachen, maar vaak zat ik toch met een flinke glimlach te kijken. Tamelijk unieke humor ook, een soort subtiel, onderkoeld cynisme ofzo. Waaronder een lollige verwijzing naar eerdere films die Jia Zhangke maakte of produceerde en de knulligste bankovervalpoging uit de geschiedenis van de cinema.

Verder voor mij een bevestiging van wat ik al eerder van Jia vond. Jia is een getuige van de ontwikkeling die China de laatste jaren doormaakt en maakt er op zijn eigen manier kunst van. Deze film is nog veel ruwer dan die laatste twee die ik al eerder zag. Minder ontwikkelde digitale camera's helpen daar ook aan. Toch zitten er met die handicap een aantal juweeltjes van scenes in. En Jia's stijl leent zich ook niet echt voor het vertellen van een plot. En dat doet hij dan ook nauwelijks in deze sfeerschets.

Jia Zhang Ke blijft toch wel echt heel erg mijn ding. Ben nu nog benieuwder naar de rest.

4.0*

P.s. Het gekke is trouwens dat de twee films die ik zag die Jia Zhang Ke voor protege's van 'm produceerde, me geen van tweeën bevielen. Stillistisch zitten ze er niet eens heel ver vanaf (hoewel beiden duidelijk knulliger waren), maar het bewijst dat het ook heel erg belangrijk is wat je op die manier filmt.
( Lai Xiao Zi (2006) en All Tomorrow's Parties (2003) )

Makkelijk genoeg redenen te vinden om dit flink af te kraken. Het is een film die nogal wankelt tussen kunst en kitsch, tussen exploitatie en abstractie, die vol gezwollen donkere romantiek en levensangst zit en nog eens boordevol verwijzingen naar literaire thema's, mythologische verhalen en psychoanalytische theorieën. Een film die stiekem veel naïever is dan hij wil zijn. Maar ik vond het prachtig.

Hoewel ik deze film niet zo sterk vond als Je,Tu,Il,Elle,Jeanne Dielman en News From Home vond ik 'm toch behoorlijk goed. Anna (die overduidelijk op Akerman zelf is gebaseerd) ontmoet vijf mensen die allevijf iets blootgeven over hun gevoelens en de redenen waarom ze niet gelukkig zijn. Anna luistert, maar luistert gedurende de film niet naar haarzelf en haar leven gaat constant verder, zonder dat ze de zelfreflectie bereikt die de mensen die ze ontmoet juist laten zien aan haar.

Ik heb maar twee films van Fassbinder gezien en beet me bij de eerste film nogal stuk op de acteerstijl, bij de tweede had ik daar al minder last van. De acteerstijl in deze film (die sober en quasi-emotieloos, maar tegelijk ietwat toneelmatig is) deed me daar nogal aan denken en daar moest ik even aan wennen, maar het stoorde me eigenlijk al snel niet meer.

Het hoogtepunt uit de film vind ik het moment dat Anna een lied zingt op het einde. Tot mijn verbazing bleek daar juist het boegeroep tijdens de tumultueuze premiere in 1978 te zijn begonnen.

3.5*

Kleine aanvulling op wat hierboven al staat. Minder dan een vier geven kan ik echt niet, maar ik merkte wel dat ik Eros + Massacre (ook 4.0* bij me) beter vind en ben geneigd die op te waarderen (maar ik zou 'm eerst weer eens moeten zien denk ik). En dat komt eigenlijk doordat ik hier (iets) meer van begreep. Juist waar beavis het kan waarderen dat hij hier het punt wel vangt vond ik dat lichtjes jammer. Ik vond het wel lekker compleet te verdwalen zoals in Eros.

Ik moet echt even de tijd nemen voor een Yoshida thuis, maar wat geeft het voldoening.

4.0*

Intrigerend vond ik het wel en het eerste kleine uur erg goed, alleen als de film directer wordt laat hij ook gelijk heel wat steken vallen. De bijeenkomst waarop besproken wordt wat er aan de hand is vond ik tenenkrommend en veruit de slechtste scene uit de film. Een scene die alles explicier uitlegt en nog wat matig uitgewerkte andere zaken (zoals stad vs platteland) heel erg nadrukkelijk benadrukt. Draait daarna wel enigszins bij, maar een flink deel van mijn interesse was ik daarna wel kwijt.

Coming of Age deel 2. Een film over een vriendengroep van twintigers die een nieuwe identiteit aan het zoeken zijn. Geen afscheid van de jeugd, maar eerder afscheid van adolescent zijn. Bij vlagen erg fraai. Bijvoorbeeld hoe herhalingen van situaties ineens andere betekenissen krijgen en hoe herinneringen worden geidealiseerd. Gedrenkt in melancholie.

Frisse en zelfverzekerde en soms ook nogal zelfbewuste film. Gaat speels (en soms bijzonder goed) met chronologie om. Met veel eeuwig hippe muziek op de soundtrack. Uiteindelijk wel een stuk oppervlakkiger dan de film lijkt te willen zijn. Geen film die na het kijken heel lang door blijft werken, maar toch absoluut een leuk debuut.

3.5*

Ik heb het weer. Emotie in heel mijn lichaam. Geraakt zijn in mijn ziel. Maar heel weinig films veroorzaken dit soort verwarring. Dit is er een van.
Repulsion grijpt me behoorlijk aan. Zelden zo'n hartverscheurende film gezien over een mens dat "stukgaat", niet meer met de wereld om kan gaan.
De eenvoud en tegelijkertijd het beklemmende van de muziek en de geluiden. Hoe de huisbaas uitgerekend haar het laatste zetje geeft om echt compleet van de wereld af te vallen. De manier waarop alles gewoon moet zijn als ze staat te strijken, zonder stekker in het stopcontact.
Repulsion is wat mij betreft veel meer een aangrijpende film dan een spannende. Hoewel Carols gevoelens niet de mijne zijn, volg ik haar wel. Deneuve en Polanski moeten erg gevoelige mensen zijn.

5.0*

Maf. Ik heb ook de verwijderde scenes zitten kijken en vond het juist een bewijs hoe belangrijk schrappen bij een film kan zijn. Zo ongeveer alle scenes hebben zeer terecht de film niet gehaald. Sommige zijn tamelijk nietszeggend, maar belangrijker nog is het verwijderden van een aantal uitleggerige scenes en een enkele scene die de lijn van de film en de karakteropbouw hadden verstoord. Nu, met die economische lengte was de film zeer geslaagd.

Wat vooral heel goed werkt is Schmidts benadering van dit verhaal als een tragedie zonder schuldigen. Er zijn heel wat mensen die oprecht om Michaela geven en het beste met haar voor hebben. Toch gaat ze haar ondergang tegemoet.

Verder prachtig gedetailleerd in de voorstelling van de jaren '70, een ijzersterke hoofdrolspeler en een einde dat op en nogal gewaagd, maar erg goed gekozen moment komt, net voor de ondergang. Requiem verdoezelt niet, maar is wars van sensatie en daarom indrukwekkend.

4.0*

Begrijpelijk waarom Herzog dit verfilmde. Maar voor Herzog-begrippen nogal conventioneel en zelfs wat gelikt. Niet voor Hollywoodbegrippen, wel voor Herzog. Hoogtepunt is de ontsnapping. Aan de gevangenschap wordt meer tijd besteed, maar het is te luchtig en Herzog doet er te weinig mee. Daardoor is er weer te weinig tijd voor de ontsnapping. Geen hoogtepunt in zijn oeuvre.

Zo weer een schandalige film uit mijn to-see-list opgeruimd.
Het knapste aan deze film is dat ie van bijna niks toch iets heel leuks weet te maken. Want zeg nou zelf: het verhaal klinkt als een groot cliche en de hele film speelt zich bijna op een locatie af.
Tarantino gooit echter de boel zo leuk door elkaar, is een geweldige dialoogschrijver en laat in een film over een overval, de overval zelf niet eens zien. Dit maakt de film erg vindingrijk (helemaal in 1992). Bovendien erg goed geacteerd. Vooral omdat de typetjes nooit al te dik aangezet worden. Superieure onzin dus, dit.
Toch ook voor mij een hap-slik-weg film. Geen film waarvan ik nog meerdere kijkebeurten verlang, of de dvd wil hebben. Daarvoor ligt de perfect opgeklopte lucht van Tarantino me toch iets te weinig. Ergens snap ik de ultrahoge top 100 notering dus wel, ik zou hem er zelf echter nooit neerzetten.

3.5*

Van Sant maakt twee soorten films. De films die hijzelf schrijft zijn vaak de meer experimentele, de scripts van een ander die hij verfilmd (vaak van jonge, beginnende scriptschrijvers) zijn vaak wat conventioneler. Dit is er een uit de tweede catagorie.

Bij een paar eerdere mensen wil ik me wel aansluiten: Nee, dit is niet van Sants beste en ja, deze film doet wat denken aan Harold and Maude, zonder dat niveau te halen.Verder vind ik het heel erg een Van Sant. En dat is goed, want het script is op het randje van corny, maar Van Sant houdt het met zijn vrij lichte en vooral kleine benadering makkelijk binnenboord. En omdat dan zo'n afscheidsbrief heel mooi aards blijkt te zijn lukt dat ook prima. Op het einde herhaalt Van Sant iets dat hij al eens eerder deed, namelijk een toespraak niet laten zien, in die andere film was dat gemakszuchtig, hier is het de enige juiste keus, erg mooi zelfs. Van Sant bewijst ook maar weer eens een prima muzieksmaak te hebben. Mooie soundtrack (van Elfman) waar ook de liedjes in werken.

3.5*

Uitstekende film. Gaat in essentie over de onmogelijkheid van de hoofdpersoon zich hechten en suggereert sterk dat dat komt door de adoptie. Het hoofdpersonage is impulsief, gooit regelmatig haar leven om en zoekt van alles maar weet vaak eigenlijk niet eens helemaal wat. Ze duwt alles en iedereen weg als ze de controle in de relatie, vriendschappelijk, liefde of familiair niet heeft. Liever zelf weggooien dat het verliezen. Haar Franse vriendje mag meteen weg als ze de controle in de relatie met haar vader kwijtraakt. De regisseur is beïnvloed door onder meer Antonioni en Wong Kar-Wai maar geeft er een eigen draai aan. Aan het einde schrijft ze : "ik denk dat ik gelukkig ben" en je weet dat dat het beste is dat ze er ooit van kan maken.

Zou weleens mijn jaar top 10 van dit jaar kunnen halen. De vier sterren zijn naar beneden afgerond.

Best oké, maar wat al te toneelmatig naar mijn zin. Er wordt nogal groot geacteerd en dat zat me een beetje in de weg. Het dorp was met name in het begin ook nogal carnavalesk. Mooiste rol is van de actrice die Martins vrouw speelt, maar die valt door haar subtiele spel een beetje uit de toon.

Desalnietemin best een leuke film met een niet onaardig, onderhoudend verhaal. Maar geen film die me zal bijblijven.

2.5*

Belushi had er lol in, maar voor de rest vond ik het allemaal erg weinig voorstellen. Plotje was wel aardig, maar dat deden ze in twilight zone beter.

1.5*

Lang mocht het vervolg doen. Hij had daar genoeg vertrouwen voor, maar was ook bijlange na niet groot genoeg om een film als het origineel te krijgen. Waar de eerste film nog iets van wortels in de werkelijkheid had is dat bij deze film echt totaal niet meer het geval. Er moest een vervolg op een succesfilm komen dus werd er een plot verzonnen hoe het verder had kunnen gaan. In een parallel universum ofzo.

Dit leek me altijd een moetje voor Lang en niet een film waarbij hij veel gevoeld zal hebben en dat denk ik deels nog steeds, maar toch zie je zijn invloed hier en daar in de film. In de roof vroeg in de film bijvoorbeeld en vooral bij het einde bijvoorbeeld. Niet genoeg om deze film hoger te waarderen maar lager ga ik ook niet.

Jackie Gleeson als de zoon van Jesse was tot mijn verbazing pas 18 hier, maar voelt als type te oud voor zijn rol. The Major blijkt zowaar ook nog advocaat en her en der schijnt door dat de schrijver en Lang het niet al te ernstig namen. En dan lees ik hier dat dit het debuut van Tierney was, nog een reden om deze film te zien.

Lang zou hierna een aantal anti-nazi films tijdens de oorlog maken. Dat was persoonlijker voor hem.

In veel opzichten een standaarddrama. Met twee plussen: het sterke acteren van de hoofdpersonen en een interessant dilemma om jezelf voor te leggen.

3.0*

Begint als een neo-noir. Met iemand die door een vrouw min of meer een onbezonnen crimineel feit pleegt, waardoor de bodem onder zijn bestaan wegvalt. Hoewel de film wat te veel kunst en vliegwerk nodig heeft om het zover te laten komen zijn de confrontaties daarna erg boeiend en op zijn eigenzinnig introverte manier spannend. Wat volgt is een film over schuld en vergeving, over perceptie en werkelijkheid en over berusting over wat je niet kunt veranderen.