Opinions

Het regiedebuut van Campillo leidde tot meer dan een scenarist die gaat regisseren, er kwam een Franse en daarna een Amerikaanse serie uit voort. Het uitgangspunt is zeer intrigerend, het verloop van de film is dat ook. Het gaat vooral om de onmogelijkheid om de teruggekeerde doden en de familieleden weer in eenzelfde emotionele band te krijgen en ook een beetje over de maatschappelijke reactie die zo'n extreme gebeurtenis zou oproepen. Dat laatste was wat te braaf uitgewerkt. Ik denk dat het veel ontwrichtender zou zijn. Maar de film blijft intrigerend en heeft erg goede muziek. Het hoge niveau van de twee latere films die Campillo regisseerde wordt nergens gehaald.

Nogal doordeweekse thriller, in Europese stijl, dus niet niet zo gelikt als de Ameikaanse films. Het beste wat er over te zeggen is dat het niet verveeld door een stevig tempo, maar bijzonder is het helemaal niet. Het script had ook van een straight-to-DVD Amerikaans thrillertje van de onderste plank van de videotheek kunnen zijn. De overvalscene is niet best, dat doen ze zelfs in veel Amerikaanse cheapies beter.

2.0*

Begint eigenlijk niet eens zo sterk in het stuk dat Dong Hyun nog een kind is, er zitten daar een paar cliches te veel, maar de film wordt in het deel dat hij aan het puberen is zo maar ineens een fraai moeder zoon portret tegen de achtergrond van emigratie. Veel beter en gelaagder dan het in het eerste kwartier leek te worden.

Wil overduidelijk een soort gedemysticeerd wilde westen laten zien en daarddoor erg veel nadruk op alledaagse handelingen en nogal uitgekleed qua stijl. Helaas is het plotje dat we krijgen dan weer zo chiche als je kunt hebben. Het script was van Nichelson. Maar zeker niet zo slecht zoals hier ook wel beweerd wordt.

Er zijn gelukkig ook mensen hier die zien hoe goed deze film is. Ik heb nu vijf
Ranown westerns gezien en deze en The Tall T zijn de beste. The Tall T leunt meer op script. Deze is poetischer en heeft bijzonder sterke beelden.

Deze film heeft als decor een erg spaarzaam landschap. Het land van pioniers, waar nog bijna niks is en zeker weinig mensen. Maar zelfs in dat spaarzame land is het idee van een schone lei, een land zonder zonden is ook al lang verschrompeld. Omdat er mensen zijn is er rottigheid en zonde. Ook als je iedereen verplaatst naar een nieuwe wereld. In dat spaarzame landschap waar nog niks is worden veel scenes geschoten in het schemer. Alsof je dan de bijbedoelingen van de personages kunt achterhalen. Geen man is zonder zonde hier en veel van de mannen proberen de bedoelingen van de anderen te achterhalen.

Scott blijkt het niet te gaan om de bounty , maar om een wraak die alles consumeert. Het gevangen nemen van Billy is een middel om wraak te nemen of Frank, die niet alleen zijn vrouw vermoorde maar ook zijn vertrouwen in de mensheid. Daarom verbrandt hij the hanging tree, in een poging zijn eigen ziel terug te vinden. De cast naast Scott is ook fantastisch. Niet in het minst Steele die bijna de spiegel van Scott is en ook een dolende ziel

Heerlijk dat de film ook in breedbeeld is, wat de film nog leger maakt. De locatie is heel essentieel in deze schitterende film.

Precies dit. Niet zo uniek en al helemaal niet zo revisionistisch als Peckinpah's latere westerns, maar ook zeker veel meer dan een doordeweekse western. Wat het afmaakt is de twee rollen van ouder wordende westernacteurs, waarbij Scott het helemaal afmaakt door hierna te stoppen met films maken. Bepaald een zeer eervol einde van zijn carriere. Low budget en in de VS werd het uitgebracht als B-film in een double bill. In het script (dat Peckinpah al stevig herschreef en pas in Europa kwam de erkenning, die Scott zelf dus al lang besefte.. Dus meteen al veel van de thema's die Peckinpah interesseerde. In veel opzichten een traditionele studiowestern, maar toch ook al een oog voor detail dat duidelijk verder gaat, bijvoorbeeld in de hele huwelijksscene.

3.5*, maar wel een dikke.

Fantastisch. Wat onmiddellijk opvalt is de setting. Noir is bijna altijd een stadse aangelegenheid. LA, New York, San Francisco, Chicago of desnoods Boston. Hier zitten we in een klein grensplaatsje richting de grens tussen de VS en Mexico.

Typische noir hoofdpersoon. Gagin heeft geen plek in de omgeving waar hij is. Hij is duidelijk weg van zijn normale plek. Hij snapt de regels en gewoonten daar niet. Weet niet waar hij moet slapen. Weet niet dat er tijdens Fiesta (een carnavalachtig feest in het dorp dat constant op de achtergrond bezig is) geen hotelkamer te krijgen is. Gagin komt met een doel dat ergens in de film een keer wordt uitgelegd maar wat eigenlijk haast niet belangrijk is. Want de film drijft vooral op sfeer en het door elkaar lopen van de arme bewoners (veelal van Mexicaanse of native american afkomst) en de toeristen (die veelal blanke mensen uit de stad zijn en veel rijker dan de bewoners).

Een film die een rudimentair plot heeft en daardoor ruimte heeft voor tonnen sfeer en vooral draait om het steeds hulpelozer worden van Gagin die zijn doel niet kan bereiken in een omgeving waar hij zich nooit helemaal thuisvoelt.

Grote aanrader.

Overigens heb deze maand al meerdere films gezien waarin de grens een rol speelt. Opvallend veel. En ik weet dat er nog minstens een gaat komen

De Ang Lee-film voor mensen die geen fan van 'm zijn geloof ik. Erkende Ang Lee-fans als BBarbie en gauke hebben deze relatief laag staan. Terwijl ik dit als niet-fan zijn een na beste vind. Kilometers onder The Ice Storm dat wel. Lekkere van deze film is dat hij niet drijft op plot, maar een deel van de burgeroorlog voor mij wel invoelbaar maakt. Interessante en terecht heel jonge cast ook. Laat zich lezen als een soort Bratpack voor eind jaren '90 met als verschil dat ze bijna allemaal een behoorlijke puinzooi van hun leven en/of carriere maakten en daardoor eigenlijk nogal mislukten (inclusief Maguire (die ook niet veel succesvols deed naast zijn Spidermanfilms) en ook voor Jewel (die in deze tijd heel succesvol was als zangeres werd dit geen nieuwe carriere (ze is een beetje de zwakke schakel in deze film ). Einde is wat langerekt. Maar behoorlijk goede film

Het soort film dat ik nooit echt slecht vind, maar ook zelden echt geweldig. Daarvoor zal dit echt te weinig blijven plakken. Een beetje in de lijn van films als Wonder Boys en As Good As It Gets. Een bepaald soort komisch benaderde drama's. Of het nu gedurfd is of juist dom dat de weg omhoog van Beverly niet in de film zit , daar ben ik nog niet uit.

3.0*

Leni Riefenstahl was een uitermate fascinerende vrouw en blijft ook mijn nieuwsgierigheid opwekken. De makers kregen voor deze film toegang tot haar archief, waarin ze erg veel had bewaard. Cassettebandjes met interviews, vele foto's en veel filmmateriaal en zelfs fanmail. Er zijn wat nieuwe puntjes die dat archief duidelijk maken, maar als je al het een en ander over Riefenstahl gezien en gelezen hebt biedt deze documentaire toch niet heel veel nieuws. De vraag die het meeste fascineert (waar stond ze precies tussen de apolitieke opdrachtfilmer die ze zelf beweerde dat ze was en de oorlogsmisdadiger waar sommigen haar voor uitmaakten zal nooit helemaal beantwoord worden, maar er zullen de komende decennia nog vele mensen zijn die die vraag proberen te beantwoorden.

Als je een Masumara-film gaat kijken weet je nooit wat je krijgt. Dit was mijn zesde en de films die ik al gezien had lijken hier geen van allen op. Maar er zit vrijwel altijd veel kwaliteit in zijn werk.

Deze film speelt zich af in 1938 in een zeer oorlogszuchtig Japan waar een ambitieuze oudere man in het leger op eigen houtje getalenteerde militairen rekruteert om spion te worden. De keuze tussen werk of prive komt al vroeg in de film en gaat ook wel gepaard met enige druk. We zien vervolgens delen van de opleiding die ze krijgen. Daarna neemt het verhaal een afslag die een beetje vergezocht is als zijn verloofde gerekruteerd wordt als spion voor de Britten en ze tegenover elkaar komen te staan. Geloven deed ik het niet zo, maat boeiend was het eigenlijk wel. Vergeleken met zijn andere werk is dit een tamelijk ingetogen spionagedrama met een thrillerrandje. Heel toegankelijk en niet zo uitbundig als Masumara ook soms kan zijn.

Masumara's werk is de laatste jaren op vrij grote schaal opgeknapt en er zijn vijf films te zien op Camera Japan dit jaar (dit is er een van). Zondag heb ik er nog een gepland.

Dat brengt onder woorden waarom deze film me beviel. En omdat het dunne plot overduidelijk naar de achtergrond wordt geschoven. Wel op een erg studio-hollywood-manier. Vooral met heel erg witty dialogen en een beetje actie, een beetje drama, een beetje comedy. Karakters waar je makkelijk van kan houden. Slim geschreven en slim gecast.En de film neemt de tijd, wat ik erg, erg lekker vond. En in zo'n film hou ik van spelende regisseurs. Zoals de eerste minuten in een behoorlijk dialooggedreven film gewoon geen dialoog hebben. Of close ups bijna weglaten.

Ik ben toch gegaan, alternatieven waren allemaal net te krap of te last minute. Maar ik had inderdaad net zo goed weg kunnen blijven. Eerst komt de film niet goed op gang en het einde is potsierlijk en zit vol doorzichtige symboliek en is erg lelijk. De bedoeling ligt er best dik bovenop, maar nergens lukt het de film om er iets universeels van te maken.

1.5*

Veel complexer dan wat ik eerder zag en vrolijk is het niet, maar zijn romantische zelf is Iwai nog wel af en toe. Bijvoorbeeld in de scene met de vliegers. Maar verder is dit vooral een hard portret van teenage angst, van vluchten voor het leven door in jezelf te kruipen of juist door je geweten los te laten. Elkaar vinden op een forum met een gezamelijke passie. Maar uiteindelijk niet door pantsers heenkomen

Veruit de meest ambitieuze en eigenlijk ook de meest geslaagde Iwai die ik tot nu toe zag. Met veel verschillende sferen. En Debussy combineren met chatteksten klinkt bizar maar pakt geweldig uit.

4.0*

Als je het neorealisme in de beperkste vorm ziet was dit een van de laatste films die ik nog moest zien. Met een beetje goede wil heeft De Santis er nog eentje ( Roma Ore 11 (1952) ) en er zijn filmhistorici die Europa '51 (1952) er ook nog toe rekenen en beide zag ik niet, maar de rest van de meestgenoemde namen zag ik wel. Dit is net als bijvoorbeeld Ossessione een film die ook aantoont dat neorealisme en film noir twee takken aan dezelfde boom zijn en ook nog eens verwant aan het soort drama dat grote regisseurs als Nicholas Ray en Douglas Sirk de wereld in de jaren '50 voorzette.

Zoals het hoorde bij het neorealisme zette De Santis je feitelijk op de rijstvelden af en kun je de vochtige omgeving bijna ruiken, daarop ontvouwt zich een hoogemotioneel drama gedreven door de povere sociale omstandigheden van de hoofdpersonen en dat lijkt even je eigen gevoelens en collega's verraden om maar die ellende te komen een heel aardig idee.

Ik ben een grote liefhebber van dit soort films en heb een beperkt aantal lager dan 4 sterren gegeven. Ook dit was weer fantastisch. En ik ga toch eens kijken of ik aan genoemde andere film van De Santis kan komen.

Enerzijds: dik aangezet, vol heel erg weirde details, soms echt matige dialogen en rare acteursregie waarbij de ene acteur naturel lijkt te spelen terwijl een andere nogal theatraal is. En het amorele donkere sfeertje is behoorlijk over de top. Anderzijds: Erg fascinerend en gedurfd en behoorlijk afwijkend. De opvallende balans tussen realisme en een soort ongrijpbare droomsfeer (of liever nachtmerrieactige sfeer) die deze film heeft. Een bizarre moral tale die toch even nazingt. Te eigenwijs en origineel om slecht te zijn, te onevenwichtig om echt goed te zijn. Maar interessant was het zeker.

Gebaseerd op hetzelfde boek als de documentaire.The Battle Over Citizen Kane.

Aardige, wat oppervlakkige en platte verfilming van de gebeurtenissen rondom Citizen Kane. Eigenlijk een nogal risicoloze film over een destijds omstreden film. Kijkt erg soepel weg en is best vaardig gemaakt, maar indrukwekkend is het zeker niet.

2.5*

Was oorspronkelijk trouwens bedoeld als een veel ambitieuzere en duurdere film met een veel grotere namen in de cast (o.a. Edward Norton, Marlon Brando en Dustin Hoffman).

Ah, Italianen en hun episodenfilms.

Rossellini zit onder zijn niveau met het minste filmpje van de vier. Een flauwe Freudiaanse zedenkomedie

waarin de jaren '60 vormgeving het leukst is.

Godard is intrigerend en wijst in zijn carriere wat vooruit (al deed het e ook wel een beetje aan L'annee derniere a Mariebad denken. Een film die zogenaamd over het einde van de wereld gaat, maar eigenlijk een filosofische verhandeling is over het verband tussen ervaring en werkelijkheid. Als je iets als veranderd ervaart is het dan veranderd?

Pasolini gedijt wel vaker goed in zo'n film. Zo ook hier weer. Het is een film over het maken van een film en hij beukt weer eens in op de kerk. Maar weer zit het vol leven, is het bij vlagen echt grappig en krijgen we Orson Welles.

Zoals ook wel vaker doet er ook een regisseur mee doen die veel minder bekend is geworden. Dit keer Uro Gregorretti. Met een te lange, maar bij vlagen geslaagde film over kapitalisme en consumptie. Dit deel heeft meer dialoog dan de andere drie delen samen. Gregorretti blijkt meer toneelregisseur en brak nooit echt door in film.

Al met al: Behoorlijk goed. Met Pasolini als beste en Rossellini als tegenvaller.

Midi Z volg ik al een beetje sinds zijn debuut op het IFFR. Het veelbelovende, tussen documentaire en speelfilm in zittende Return to Burma. Hoe imperfect die film ook was. Hij prikkelde destijds genoeg om de opvolger te zien. Poor Folk was echter bepaald geen inlossing van die belofte. Midi Z bleek erg veel moeite te hebben met de vastere structuur die die film had. Een duidelijk verhaal vertellen bleek lastig.

Dat gaat een stuk beter in deze film. Die ben ik gaan kijken omdat de ontvangst vrij positief was. Maar of de belofte die ik ooit zag eruit gaat komen er echt is valt nog te bezien. Want bijzonder vond ik deze film niet. Het frisse van het debuut is er wel vanaf, wat hier overblijft is vrij doorsnee actueel drama uit de wereldcinema. Bovendien is de film behoorlijk inconsequent qua toon. Dan weer waarnemend en vrij subtiel en dan weer behoorlijk expliciet en in your face, het bijt elkaar een beetje.

Ik weet niet of ik de volgende film van Midi Z nog ga zien.

3.0*

Ik heb genoten van de mooie, zeer gestyleerde beelden en de prachtige muziek. Ik vond de acteurs erg fijn (vooral Newman, maar ook Hanks, waar ik normaal geen grote fan van ben, ik hou ook wel van eens een keer lekker afwijkend casten). Ik vond het verteltempo mooi. Maar helaas was het verhaal beduidend minder interessant. Maar er was dus genoeg over om die twee uur geboeid te blijven kijken.

Een einde waar Hanks was blijven leven had ik trouwens helemaal niks gevonden.

3.5*

Vreemde kritiek hier af en toe. Waarom die behoefte aan een film die totaal dichtgesmeerd is met antwoorden? Waarom naar het zuiden? Omdat daar hoop is. Misschien totaal nergens op gebaseerd, maar waar ga je anders op af dan op hoop in deze omstandigheden. Het is hoop of dood.

Fraaie film. Prettig ingetogen. Met soms een angstig moment of wat gepast sentiment. Maar erg gedoseerd, zonder schadende overdaad. Hetzelfde geldt voor de muziek. Zeer fraaie rol van Mortensen.

Een hoopvolle film ook. De hoop zit 'm met name in het personage van de zoon die een geweten blijft houden in de zeer extreme omstandigheden van de film. De film gelooft daarmee in onschuld en heeft een optimistischer wereldbeeld dan ikzelf vaak heb. Ergens noemt zijn vader hem zijn God en dat zit ook duidelijk in de film. Waar de vader niemand meer vertrouwt en zijn geweten langzaam an het verliezen is is de zoon de drager van zijn waarden.

Vooruit: De desolate landsschappen zijn soms zichbaar special effects en filters en de flashbacks werken niet helemaal, maar dat wordt zeer ruim gecompenseerd.

4.0*

Interesant hoe open deze versie is in iets wat vaak wordt weggepoetst: Robinson Crusoe was een slavenhandelaar die Vrijdag tot slaaf maakte en hem volstopt met zijn eigen denkbeelden. Dit is vooral een nogal compacte versie die de 28 jaar , 2 maanden en 19 dagen in anderhalf uur krijgt. Gedreven door een voice over (vooral voor Vrijdag er is). De oscargnoneerde Dan O'Herlihy acteert vooral wat stevig aangezet al Crusoe, maar dat past wel bij het techniocolor zondagmiddagsfeertje. Overigens de enige film van Bunuel gefinancierd met Amerkaans geld. Eerst is Orson Welles overwogen voor de hoofdrol maar toe Bunuel en co keken naar Macbeth (1948) om te kijken hoe Welles er met baard uitzag wilde hij Dan O'Herlihy. Bunuel hield zijn poot stijf en kreeg zijn eerste keus. Wat mij betreft geen spoor van Bunuels eigenzinnigheid en voor zo'n klassieke avonturenfilm ook vrij zichtbaar low-budget.

Visconti's Bellissima vond ik wel leuk, maar deze film vind ik oneindig veel beter.

Ik zit enigszins in mijn Italiaanse periode en hoe meer Italiaanse films ik zie, hoe meer ik ze ga waarderen, maar dit is tot nu toe wel de beste. Wat een prachtig, ontroerend en emotioneel meesterwerk.

Na het moeizame begin met de schoonfamilie lijkt alles zo hoopvol als het begint te sneeuwen. Een trotse moeder met haar zoons die zich spoeden naar de eerste kleine buitenkans die ze hebben om het te maken in de stad. Vol hoop op een beter leven. Totdat de wereld de idylle verstoort.

Het afglijden van de ene broer versus de zelfopoffering van de ander is zo gruwelijk ontroerend in deze film. Stap voor stap zie je het misgaan tot de scene waarin het definitief in een sduikvlucht naar beneden lijkt te gaan. Rocco leeft met de illusie dat zo lang hij alles opgeeft het goedkomt, maar je weet dat hij fout zit. Enorme opofferingsgezindheid redt niet.

Iedereen, maar vooral Delon is hier zo'n beetje briljant bezig.

Ik had voor mijn eenjarig jubileum op de site bijna geen betere film kunnen zien en ik stem hem hiermee ook nog terecht de tip 100 in.

4.5*, maar dat laatste halfje komt er vast ook nog wel een keer bij.

Vermakelijke variant op de highschoolfilm met heel veel fijne Ramones-nummers en een beetje absurdisme. Had van mij nog wel wat absurder gemogen trouwens, wat meer van dat en wat minder onderbroekenlol.

De film was trouwens ook een poging om The Ramones wat grootschaliger te laten doorbreken. Dat lukte op dat moment alleen in Nederland waar het titelnummer een top 10-hit was.

3.0*

Goed bedoelde film die bij conservatieve, Amerikaanse christenen wellicht wat begrip kan losmaken en daar ook primair voor bedoelt lijkt. Oprecht en (te) voorzichtig, wil de doelgroep niet voor het hoofd stoten (al is de frontal nudity in dat kader nogal vreemd). Nogal amateuristisch soms, erg matige acteurs en lelijk geschoten in een mooie omgeving. Kon er maar weinig mee.

1.5*

Flauwe film. Te weinig liefdevol voor een ode, Niet grappig en scherp genoeg voor een parodie, te voorspelbaar voor een drama. Aniston-met-pruik overtuigt niet als rock-chick. Leukste grap zit in de aftiteling als het bedenkelijke muzikale verleden van Mark Wahlberg er nog even bij gehaald wordt.

Ik kijk liever Almost Famous of School of Rock in ieder geval. En het wordt hoog tijd dat ik This is Spinal Tap eens ga zien.

1.5*

Vooral in de eerste helft erg mager en in sommige scenes pijnlijk slecht. Een nauwelijks interessant verhaaltje dat maar niet opschiet, een vervelende voice over en vol met slechtgetimede humor en kleurloze personages die geforceerd een kleur wordt aangemeten (de een noemt iedereen die hij niet mag "immigrant", een ander blijkt homoseksueel). En met een aardige aanzet tot een karakter (Johnny Quid bijvoorbeeld) gebeurt te weinig. En dan na een dik uur begint de film ineens een stuk beter te lopen en wordt het zowaar nog best een lekker wegkijkende film, maar dat is natuurlijk gewoon te laat.

2.0*

Bij de inleiding vooraf werd beschreven dat de Japanse new wave anno 1960 ontstond doordat Schoziku snel de traditionele doelgroep voor haar films (vrouwen) aan het verliezen was. De tv kwam op en vrouwen bleven thuis. De filmstudio gaf daarop kleine budgetten aan deze regisseur en Oshima en ze haddenn veel vrijheid in een verwoede poging een nieuwe doelgroep aan te boren.

Nog veel duidelijker dan bij Oshima is bij deze film zichtbaar dat Les Quattre Cent Coups, Ascenseur Pour L'echefaud en vooral À Bout de Souffle eind 1960 Japan al bereikt hadden. Deze film is typisch nouvelle vague. Opstandige jongen mensen die zich vervelen. Af en toe wat dwarse filmische dingen. Stijlvol. Vol jazzmuziek en zelfs nog refereren aan Juliette Greco en dat soort Franse helden.

Leuke film, hoewel wat minder dan een aantal van Oshima's vroege films. De allerbeste vroege Japanse new wave film is zelfs nog drie jaar ouder en is Masumara's juweel Kuchizuke (1957).

Kleine 3.5*

Ik ben het toch niet helemaal met Onderhond eens.

Deze film is geschoten in een soort blauw-wit. Dat geeft de film een wat kille uitstraling. En houdt de boel ook op een afstand.

Ik vond de kinky en bizarre scenes er wel heel duidelijk uitspringen. Het drama leek er een beetje met de haren bijgesleept om het geheel een doel te geven. Maar de pure dialoog-scenes (twee mensen, weinig actie) doen wat onbeholpen aan. Evenals het acteren (op de laatste twintig minuten na) van de man die Rinko's echtgenoot speelt.

Visueel soms geweldig, maar op andere momenten niet echt mijn ding. Toch boeiend genoeg om nog eens wat van Tsukamoto te zien.

3.0*

Ik zag hiervoor alleen La Strada van Fellini en dan is dit toch heel wat anders. Wat heb nog allemaal voor de boeg?

Roma is parodie, sfeerschets en liefdesverklaring tegelijk. Een bont geheel van scenes. Vol met druk pratende mensen, rondspringende kinderen, rijdende auto's, stadse trams, springend door de tijd en tussen droom, realteit en herinnering

De aankomst van jonge Fellini in Rome is zo leuk, dat ik prompt zin kreeg om bij ze in te trekken. Ik zou het er vermoedelijk niet lang uithouden, maar toch.

Een hele mooie scene is de scene bij het restaurant in het begin. Druk kwebbelende mensen die aan het eten zijn en zich laten gelden, een kind dat vieze liedjes zingt, een tram komt constant voorbij rijden en daar lopen wij, als kijkers, dan tussen, de ene keer vangen we wat op van de ene tafel, de andere keer van de andere. Erg leuk en fraai gedaan.

Meest bizarre scene is de kerkelijke modeshow die tot enorme bizarre proporties uitgroeid, met op het einde de Paus die gewoon god lijkt te spelen. Teglijkertijd een visueel overdonderende scene, alsook totaal over de top en een scherpe sneer naar de Katholieke kerk.

Al die leuke scenes, vol met humor, italiaanse liedjes en bonte kleuren maken dit toch wel tot een erg leuke film die ik eigenlijk nog eens in de bios moet zien.

4.0*