Opinions

Degelijke, aardige psychologische thriller die gedragen wordt door Lodeizen in een erg leuke rol.

3.0*

Sterk en zuiver en eigenlijk verrassend licht drama over het verloop van een relatie. Met een juiste toon, twee mooie personages en veel compassie. Erg geloofwaardig. Ergens qua thema vergelijkbaar met La Vie D'Adele, alleen veel bescheidener (en met een jongen en een meisje) en veel aardser. Mooie film.

3.5*

Omdat ik eigenlijk nog maar heel weinig Spaanse films gezien heb (en al helemaal geen oude) heb ik me voorgenomen daar in 2006 eens wat aan te doen.

Heel hoog gemiddelde en maar weinig stemmen, het een hangt met het ander samen. Geen film voor iedereen, verwacht geen duidelijke antwoorden en geen spannend verhaal, maar eerder een subtiele, gelaagde poëtische film. Toch mag deze film wel wat meer gezien worden.

Franco was opmerkelijk genoeg nog aan de macht toen deze film gemaakt werd, want een van de subtiel in de film verweven thema's is de desillusie na zijn machtsovername. Indrukwekkende hoofdrol van Ana Torrent ook, nog een klein kind hier (ze is altijd blijven acteren, ruim twintig jaar later zou ze bijvoorbeeld de hoofdrol spelen in Tesis).

Erg gevoelige film die vrij moeilijk in woorden te omschrijven is. Prachtig. Intrigerend. Ontroerend.

4.0* maar een film die ik beslist vaker wil zien.

Opvallend dat de regisseur hierna tien jaar geen film meer maakte.

De doorsnee-film zoals het op de poster lijkt is dit niet. Een politiek arthousestatement ook niet. Al lijkt het zo haast nog wel te beginnen, maar gedurende de film komen er wat scenes waaruit blijkt dat we het ook weer niet te serieus moeten nemen. Bljft over een goedgemaakte, vaak spannende film over de overlegingstocht van een man met een erorme stoet mensen achter zich aan. Gallo speelt een zeer toffe rol. En wat is het en goede keus om 'm te laten zwijgen. Heel sterk sounddesign ook.

3.5*

Film met thema's die we al vaker gezien hebben. Bij vlagen heel goed gedaan, maar soms benadrukt de regisseur bepaalde punten te veel, terwijl de film beter is als het wat subtieler is. Sterk begin met een overval van een bende en nota bene een alarm is een school en de kinderen die wegens het gevaar weggestuurd worden. Ook later hier en daar een schitterende scene, De spelende kinderen op het terrein waar misdaden plaatsvonden bijvoorbeeld. De film gaat over een kind in een oorlog, in dit geval tussen drugsbendes en tevens een film over een jongen die ontdekt dat zijn ideaalbeeld van zijn vader niet klopt. Tegenover de mooie scenes staat bijvoorbeeld de vader die het hondje doodschopt en daarmee van een onzekere nietsnut bijna verandert in een psychopaat, wat de film een stuk minder interessant maakt. Ook een scene waarin de kinderen het gedrag bij een spoorwegovergang van volwassenen spiegelen is te nadrukkelijk. Al met al: best goed maar met wat vlekjes.

Documentaire die te lijden heeft onder zijn lengte en vooral onder de nadruk die wordt gelegd op de uitspraken van Estamira. De toon van de docu is dat ze wellicht veel dichter bij een waardevolle filosofische kijk op het leven zit als veel mensen denken. Probleem is echter dat ze volgens mij niet zo heel bijzonder was daarin. Ik zie gewoon een intelligente vrouw met schizofrenie. Met beurtelings een verwarde en minder verwarde kijk op het leven. Verder was twee uur eigenlijk zeker drie kwartier te lang.

In het begin vrij imponerend gefilmd op die grote vuilnisbelt (dat shot van de lucht), maar door het beperkte decor went dat vrij snel.

2.5*

Hij viel mij dan weer tegen. Ik vind veel mensen opvallend mild over dit vormloze misbaksel. Een nogal gedateerde film die vooral ruikt naar flauwe pikanterietjes uit vroeger tijden en waar Vadim vooral zichtbaar op Bardot zat te geilen. Hoe ze in bijna elke scene wordt geacht sensueel te bewegen bijvvoorbeeld. Het is niet gek dat Vadim, ooit een erg succesvol regisseur, inmiddels een vergeten relikwie van toen is. Van talent van zijn kant blijkt uit deze film eigenlijk werkelijk helemaal niks. Timing, een visie of iets van creativiteit eigenlijk is ver te zoeken. De enige reden om niet nog lager te gaan heet Bardot die in ieder geval elke scene steelt waar ze in zit en zeker in de danssene op het einde..

Wat mij betreft nèt niet het niveau van Munteans vorige, Tuesday After Christmas. Maar het scheelt nauwelijks. En als die film je beviel moet je dit zien. Het is jammer dat de belangstelling voor Roemenië iets wegebt, want volgens mij gaan we deze onterecht niet zien in de filmhuizen hier. Second Run (of een andere Britse DVD uitgever) zal hoop ik de film wel willen uitbrengen.

Want ook dit is weer heel sterk. Muntean is een geweldige acteursregisseur en vertelt subtiel, voorzichtig en vooral ook zonder opsmuk en zijplotjes over een man die worstelt met een moreel dilemma en vooral zijn eigen zwaktes tegenkomt. Hij is zo gehecht aan stabiliteit dat hij ontzettend veel moeite heeft om wat er door zijn hoofd maalt eruit te gooien.

4.0*

Hele mooie film. Feitelijk een rouwverwerkingsdrama is een prachtig stijlvast en stijlvol jasje van een erg Brits spookverhaal. Gaat vooral om het vasthouden van iets ongrijpbaars als herinneringen aan iemand die er niet meer is. En door de knappe dubbelrol van Swinton wordt onderstreept hoe de moeder in de dochter voortleeft. Fraai spel met de omgeving waar de tijd lijkt te hebben stilgestaan i een film waarin feitelijk alleen het bestaan van smartphones en wi-fi een tijdsbepaling zijn. Het zoeken naar herinneringen losgemaakt van de tijd. Ook met hele fraaie muziekkeuzes.

Vrij lang naar uitgekeken. Vrij hoge verwachtingen. Ik hoopte op Kaufman die een film maakt die gevoeliger is en niet meer volledig drijft op een ingenieus origineel plot. Gondry het geheel speels in beeld brengt. Carrey die ingetogener dan ooit speelt. En precies dat gebeurt deels ook en zal in ieder geval de bedoeling zijn geweest. En toch is het voor mij allemaal net niet. Het is ook nooit goed met mij.

Het begin (tot de optiteling) vond ik eigenlijk nog het sterkst. Een sfeervol ontmoetingsverhaal met een paar hintjes naar wat komen gaat. Carrey blijkt nog veelzijdiger dan iedereen dacht. Veel mooie muziek. En enkele bijzonder mooie scenes.

Het script was me iets te veel Being John Malkovich-light. Te twilight zone-achtig.

Het deel dat zich afspeelt in het brein gaat te lang door. De subplotjes vond ik maar flauw eigenlijk. Voor Gondry zitten de constante overgangen naar nieuwe decors wat in de weg. Soms ronduit prachtige momenten, maar ze duren altijd maar kort. De overgangen tussen die momenten zijn best leuk. Maar ook die vallen nogal in herhaling.

Het ergste is nog dat deze film, hoewel er duidelijk moeite wordt gedaan om en emotioneel coherent verhaal te vertellen me weer vrij koud laat. En dan heb ik toch liever dat Kaufman echt uit de bocht vliegt en kies ik toch Being John Malkovich en Adaptation boven dit.

Best een frisse, vindingrijke amusante film. Maar zeker niet de topper waar ik op gehoopt had.

3.0*

De film had vooral in het begin nogal wat te lijden onder stijve dialoogscenes en daardoor was hij nogal weinig overtuigend, maar de film knapt een flink stuk op als de gijzeling begint. En dat is best een boeiend gegeven, de confrontatie mèt pistool tussen een niet accepterende familie en de homozoon. Qua script schort er wel wat aan, maar de film komt uit een heel goed hart. En godzijdank een optimistisch einde, dat moest in deze film.

Dikke 3.0*

Een boeiende mix van melodrama, pinky en een politieke subtekst, zelfs met een moraal. In de wereld van de film lijkt alles te koop. Maar wat Wakizaka echt wil hebben is dat niet, een door hemzelf verzonnen en geidealiseerd leven met het meisje van zijn dromen. Telkens weer probeert hij zijn droom zoveel mogelijk te benaderen in het licht van zijn "dood", telkens weer begint hij ook weer opnieuw, lijkt ook telkens weer wat verder de goot in te glijden, om aan het einde van de film zijn fantasie compleet te zien verbrijzelen als zijn droomvrouw èn op zijn geld uit is èn 'm verraad.

Een film die makkelijk heen en weer schuift tussen theatrale zeer dramatische scenes, veel ingetogener stukken en soms wat licht experiment. Voor een Oshima toegankelijk met een ogenschijnlijk vrij rechtlijnig verhaal, waarachter meer schuil gaat.

Hangt tussen een ruime 3.5* en een kleine 4.0*, mist net dat kleine beetje extra om er een echte topper van te maken, maar desalnietemin een boeiende film.

Losey met een film die qua thematiek nogal aansluit op met name Italiaanse tijdgenoten als de vervreemdingstrilogie van Antonioni en misschien nog wel meer Fellini's Dolce Vita. Deze film haalt dat niveau nergens en koppelt het ook aan een theatralere uitwerking. Losey heeft ook geen enkele compassie voor Tyvian en lijkt ook Francesca af te schilderen als iemand die haar ondergang te danken heeft aan een bijna ziekelijke naiviteit. De enige die in deze wereld kan overleven is degene die aan zichzelf denkt en zich niet anders voordoet dan dat ze is. En dat is Eva. In die zin is dit een pak cynischer dan de tijdgenoten.

Film is op zijn best in de meest theatrale scenes. Zonder (hoorbare) dialoog en met muziek. Begin is ook prachtig.

Ik zag de directors cut van 126 minuten die door Eye zoveel mogelijk werd samengesteld op basis van hoe Losey de film had gewild. En daar weer de blu ray van. Die blu ray bevat 4 verschillende cuts va de film.

Ik vind de film bij vlagen echt te aardig om echt laag te gaan zitten, maar hij is wel een beetje mislukt. Van Sant lijkt zich er behoorlijk aan vertild te hebben. Aardige scenes wisselen af met vervelende. De acteerstijlen botsen, de film is te ingehouden om lekker uit de band te springen, terwijl het verhaal zich daar wel voor leent. Thurman bakt helaas ook niet zoveel van haar hoofdrol, in bijna elke scene is het de ander die veel beter is.

Krappe 2.5*

Alsof Eternal Sunshine of the Spotless Mind en The Matrix een baby hebben gekregen met ADHD. En dan grappig. Ofzo.

Vooral een film die het eerste uur leuk is als het uitgangspunt wordt neergelegd leuk is. Maar mijn issues zitten vooral tegen het einde of liever gezegd : De eindes. De film melkt dat enorm lang uit en ik begon de film echt beu te raken. Tegen het einde van de film was het ritme volledig uit de film.

Grappig is dat de film een concept heeft waar je letterlijk alle kanten mee op kan. En dit is ook een ideetjesfilm van twee filmbuffs die jarenlang coole ideeën hebben opgeschreven en die krijg je dus voor je kiezen.

Overigens is dit absoluut niet een typische Oscarfilm. Zowel stilistisch als qua toon heeft het echt nauwelijks overeenkomsten met eerdere beste film winnaars. Onbegrijpelijk dat sommige mensen dat hier beweerden

Het verhaal is natuurlijk onzin.

Maar deze film is wel een grote idiote-ideeën-show. Ik heb deel 1 niet gezien, maar Raimi heeft volgens mij veel lol gehad in zo bizar mogelijke ideeën verzinnen en ze dan ook nog uitvoeren ook. Totaal over de top, maar vaak heel erg coole effecten en mooie cameravoering en gekke grapjes.

Maar dat is dan ook alles waar deze film om draait en ik had het na een klein uurtje al wel gezien eigenlijk.

3.0*

Met gepaste afstand de beste telefilm van dit seizoen. Vooral omdat de psychologische strijd tussen de uitzetters en uitgeprocedeerden spannend en geloofwaardig was. Vooral hoe ze door de pogingen om ze de bus uit te krijgen tot een groep gemaakt werden en hoe averechts het kan werken om meerdere mensen in zo'n cel te zetten als je doel uitzetting is.

Hoewel ik niet zo naïef ben dat er in het Nederlandse asielbeleid geen fouten worden gemaakt vond ik de flashbacks naar het verleden van een van hen een zwaktebod. De film had zijn sterke punten kunnen benadrukken door in het midden te laten of het vluchtverhaal klopte of zelfs te suggereren dat het niet klopte. Ook die Van Es was als personage wel erg cynisch en zonder nuance, de pogingen om dat relief te geven door de flashbacks waren niet bepaald overtuigend. Muziek was trouwens erg matig. En ja, ik weet dat gebaseerd is op een waargebeurd incident, maar dat vind ik minder relevant.

Ondanks de kritiek zat ik op het puntje van mijn stoel en was het een film met meer lef dan de andere telefilms van 2013.

3.5*

War volgde Blake Edwards zijn grote hit Breakfast at Tiffany's mee op? Nou met deze dus. Edwards is zeker later in zijn carrière vooral bekend geworden om komedies. Maar wat vroeger was hij breder georiënteerd.

Enigszins arbitrait wordt de eindgrens van de klassieke noirperiode vaak gelegd in 1958 (Touch of Evil is de laatste) of 1959 (Odds Against Tomorrow is de laatste). Daarna werden noir-achtige film ook wel wat zeldzamer en veel verder in de 20e eeuw kwamen er weer meer.

Dit voelt als een film die een prominent voorbeeld was geworden van sixties noir als er meer waren geweest en de klassieke periode had doorgelopen.. De film is behoorlijk noirish al zijn er ook verschillen. Een van de belangrijkere vind ik dat de politie goed zijn werk doet en te vertrouwen is en de karakters zijn niet erg grijs en de villain is alleen maar dat. De setting is een fantastisch gefilmd suburbaan San Francisco op een heuvel in de wijk, jawel, Twin Peaks. Waar Remick wordt aangevallen in de garage van haar drromhuis dat voldoet aan alle American Dream eisen van de tijd. De film ziet er zo fraai uit dat het bijna verbazingwekkend is om te horen dat Zwartwit geen artistieke keuze was, maar gewoon een budgetding.

Ford, Remick en Powers zijn prima en ook de boef die als acteur niet op de optiteling genoemd wordt, maar pas bij de aftiteling is dat ook. De film maakt er gebruik van dat we lang niet weten hoe de man eruit zien en laat ons de paranoia van Remick voelen. Dan is er nog muziek van Mancini die inderdaad van grote meerwaarde is.

En ik kan me niet voorstellen dat Lynch niet door deze film is beïnvloed. De naam Twin Peaks, Er schijnt ook een boef die Red heet in de serie te zitten (hier heeft hij de achternaam Lynch trouwens). Verder is dreiging in suburbia een Lynch ding is is Badalamentis muziek niet heel ver verwijderd van die van Mancini hier.

Sowieso een fijne sixtiesthriller.

Ik loop al een jaar de discussies hier te vermijden om maar niet beinvloed te worden bij het kijken van deze film. Ik heb nu toch gekeken en daarna gelezen wat ik allemaal gemist heb en ik vond het, net als een aantal anderen, een volstrekt belachelijke en compleet idiote film.

Het probleem zit hem niet eens zo zeer in dat zoiets heel erg uit de hand kan lopen (al heb ik zo'n vermoeden dat er tegenover het Stanford experiment een enorm aantal onbekende psychologische proeven staan die nooit beroemd worden omdat ze niet uit de hand lopen, Stanford is alleen maar beroemd omdat het zo'n uitzondering is) maar de manier waarop het hier uit de hand liep, ik geloofde er simpelweg helemaal niets van. Een film moet geloofwaardig blijven binnen zijn eigen geschapen wereld. Als een film zo duidelijk mikt op realisme ligt de lat hoger dan bij andere films, zo merk ik aan mezelf.

De eerste 3 kwartier gingen nog wel. Al viel het me daar al een beetje tegen, ik vond het nauwelijks boven een gemiddelde Duitse TV-krimi uitkomen, het obligate vriendinnetje ergerde me en er zaten al een paar ongeloofwaardigheidjes in. Maar daarna loopt niet alleen het experiment uit de hand, maar schiet de film ook volledig uit de bocht. Zo erg dat ik niet op het puntje van mijn stoel zat maar me al ergerend door de film aan het worstelen was. En dat is doodzonde, want een thema als dit heeft enorme potentie.

1.0*

Almodovar is hevig beinvloed door klassiek Hollywood. Zijn kleurgebruik bijvoorbeeld is duidelijk Nicholas Ray-achtig. Veel genre's die hij leuk vind kan hij in zijn andere films smokkelen. Maar voor westerns is een andere setting nodig. En westerns zijn niet erg populair, dus ik denk dat dat de reden is dat hij er een kleine kortfilm van maakte.

Het feit dat een short hier zelfs een officiële release kreeg toont het enome krediet aan dat Almodovar heeft. Vrijwel alles krijgt een release.

Ik ben het met de mensen eens die het juist jammer vinden dat deze film niet langer is. Almodovar lijkt alle vlees uit het verhaal geschrapt te hebben om alleen het essentiele nog over te houden. Het leidt tot een pastiche met een aardig gegeven en wat innuendo's in de dialogen. Maar ook een film die nooit zijn toon en lengte vind en nooit tot bloei komt. De cast inclusief Hawke is leuk. Maar de film komt mede door de lengte niet uit de verf.

Staat met een aantal slashers, wat films van DePalma en nog wat meer staat dit vaak terecht op lijstjes met Amerikaanse gialli. Maar weel een met een paar compromissen. Zo voelt het liefdesverhaal in de tweede helft iets wat bijna door de studio opgelegd lijkt.. Hoe Kershner de film opzet is als een soort botsing tussen 70's- urban decay en 80's videoclipcultuur. Met een soundtrack vol disco. Met als bekendste nummer. Dat toen de film uitkwam een recente hit was. En een titelsong van Barbra Streisand die eerst de hoofdrol zou spelen. De eerste helft is beter dan de tweede en de film is niet zo stylish als de beter gialli. Maar best lekker.

Herzien. En het blijft een geweldige film. Prachtig en gevoelig verhaal over lust versus liefde, veiligheid versus zekerheid en fantasie versus dingen die je echt wenst. Geweldig van sfeer, timing en toon. Prachtige muziek. Zeer intrigerend einde. Net geen 5.0* film. Ik blijf bij mijn 4.5*.