Opinions

The Ramones hebben (samen met andere bands) de popmuziek een beetje gered. Ik heb het altijd wel gemogen, vooral de elementaire vroege nummers en de meer poppy Joey-kant.

Dit is een fijne, goed gemaakte documentaire waarin weinig verbloemd wordt, de bizarre tegenstellingen goed naar voren komen en die godzijdank net op tijd gemaakt is. Want Joey was al dood en Johnny en DeeDee zouden snel volgen. En nog wat fijne, soms erg obscure oude beelden op de koop toe.

4.0*

Mooie indie met een warm kloppend hart vooral. Ook een sterke acteursfilm.

Ik heb in de jaren '90 vaag iets meegekregen van de hype die er in bepaalde kringen was rond het boek Infinite Jest. Een complexe postmoderne roman van meer dan 1000 bladzijden die een hele nieuwe generatie schrijvers flink beinvloed heeft (iemand als David Eggers bijvoorbeeld). Maar veel wist ik er niet van. De stills die ik vooraf zag zorgden eigenlijk voor lage verwachtingen. Het leek me een soort quirky botsing tussen een bewonderende journalist en een wereldvreemde schrijver en dan dik aangezet gespeeld.

Dat is het godzijdank niet. Het is een ontmoeting tussen twee intelligente mensen die in de paar dagen die ze samen optrekken af en toe botsen maar vooral een flard van elkaar begrijpen. Soms verwantschap voelen. Verwantschap die blijvend is. Vooral Eisenbergs karakter is niet compleet veranderd na de ontmoeting, maar ook nooit meer helemaal de oude.

Segel is heel erg goed in deze film. Trapt nergens in de vallen die op de loer liggen en maakt een oprecht mens van zijn David Foster Wallace. Een wijs en intelligent man. Een overgevoelig iemand ook. Met onhebbelijkheden. En daar heeft de film geen grote geforceerde emoties voor nodig. Soms ontroerende momenten, bijvoorbeeld als hij heel treffend over zijn depressies praat.

De film is zich bewust van zijn onmogelijkheden. Een compleet beeld schetsen van David Foster Wallace gaat nooit lukken. De invalshoek met Eisenberg (de film gaat minstens zoveel over Lipsky dan over Wallace, hoewel Lipsky een minder boeiend mens is) is dan ook goed gekozen. In plaats van een biopic is dit een film over de interactie tussen die twee. En dat levert een oprechte, warme film die ik zelfs een van de meest irritante cliché's , eindigen met een speech die ergens voorgelezen wordt om een voice over te vermijden nog wel kan vergeven, al had de raamvertelling na de dood van Wallace wat mij betreft uit de film gemogen.

3.5*

Bijzondere film. Heel documentair. Ook zonder handleiding. Je ziet fragmenten uit het leven van Francois zonder precieze tijdsaanduiding. Je ziet de problemen waarin hij verzeild raakt, je ziet de pleegouders die hun best doen maar het ook niet zo goed weten en het is verdrietig wat je ziet. En een oplossing is er niet.

Deed me qua stijl een beetje aan de enige film die ik van Cassavetes zag denken (A Woman Under The Influence) al zijn de scenes hier veel korter en is het wat minder rauw. Ik moest ook een beetje denken aan dat andere Franse debuut over een jongetje met problemen (Les Quatre Cent Coups) en ook aan een recente film als Entre Les Murs. Ergens in die driehoek zou ik het ongeveer plaatsen denk ik.

4.0*

Soms zet de film een paar uitroeptekens waar ze niet horen (bijvoorbeeld die droomdialoog die al eerder aangehaald is, de overdosis en prostitutiescene aan het einde, het vlindertje). De muziek is wat zeurderig in combinatie met de film. De film is helaas ook niet helemaal consequent in het volgen van het oogpunt van Jimmy. Maar toch geen verkeerde film. Op zijn best als Jimmy in zijn kleine worstelingen geobserveerd wordt terwijl hij constant tegengestelde boodschappen te verwerken krijgt.

Ergens tussen een dikke 3 en een kleine 3.5*, ik rond toch net aan naar beneden af.

Tigerfilm op het mini-iffr festivalletje dit weekend. Deze is heel goed. Een klassiek melodrama over een geadopteerde zoon in een goede familie in het Portugal van de zestiende eeuw. Maar dan sober verfilmd. Zonder het drama te benadrukken. Maar wel heel goed. Onder andere een fraaie belichting en een manier op me meteen mee te krijgen: een geweldig gevoel in casting en filmen voor gezichten.

Indrukkkende decors, prachtig verzorgde voorstellingen in de film en zo'n beetje de door kos genoemde punten, Des te opmerkelijker gezien de omstandigheden waar deze film in werd opgenomen.

Mooie film, maar hèlemaal mijn ding is het niet. Miste iets van de magie van bijvoorbeeld Letter From An Unknown Woman, als we het over historische liefdesmelodrama's hebben. Kan er mijn vinger niet opleggen.

Vooralsnog 3.5*

Voelde inderdaad meer als Cocteau dan als Melville (ik dacht al dat hij zelfs de voice over zelf in had gesproken) en is bijna onvergelijkbaar met zijn debuut van een jaar hiervoor. Fascinerend maar ook afstandelijk en bevreemdend. En dat zulke thema's op deze manier in 1950 werden behandeld is op zijn zachtst gezegd bijzonder.

Bogart is wel de nummer 1-acteur op noirgebied. Hij heeft er in de jaren 40 en 50 meer an 15 gemaakt. Afhankelijk van hoe je telt moet ik er na deze nog een stuk of twee, drie.

The Enforcer is een politiefilm die zijn inspiratie duidelijk haalde bij de murder inc. -processen in het begin van de jaren 40. Toen het voor het grote publiek ineens duidelijk begon te worden dat zoiets was als georganiseerde huurmoord. Criminelen die mensen betalen die een ander vermoorden en mensen die van moord hun beroep maken. Murder inc, was hoe de New Yorkse losse groep huurmoordenaars werd genoemd. Er wordt geschat dat ze in een jaar of 12 tussen de 400 en 1000 mensen hebben vermoord,

Gek genoeg ie The Enforcer niet eens echt een Bogart-film en dat lijkt de belangrijkste reden waarom deze minder bekend is. Bogart krijgt wegens zijn status de grootste rol, die van politieagent. Maar dat is nou net de meest kleurloze rol in de hele film. En Bogart slaagt er niet echt in om er meer van te maken. Het plot in het licht van de gebeurtenissen 10 jaar eerder en de sfeer in vooral de eerste helft helpen meer mee bij deze film.

In het begin krijgen we een kroongetuige gespeeld door Ted de Corsia die bang is dat hij vermoord gaat worden op de vooravond van een groot proces om een Mysterieuze man genaamd Mendoza van de straat te krijgen. De film probeert wat spanning te halen uit het feit dat we Mendoza eerst niet zien, maar dat lukt niet helemaal. Dan volgt er een reeks flashbacks die bij vlagen sterk beelden laten zien over de innner workings van zo'n organisatie van contract killers. Deze film doet ook een beetje zijn best om de kijker dingen uit te leggen over huurmoord en verklaard termen als contract en hit., Ook wel opmerkelijk.

Regisseur van dienst was ene Bretaigne Windust, een verder vrij onbekende regisseur met Franse roots. hij regisseerde een aantal films, maar kram uiteindelijk vooral aan de bak als Tv-regisseur,

De film is vooral sterk in het neerzetten van die moordclub als een soort meedogenloze organisatie uit wiens klauwen je maar moeilijk wegkomt. Hoe graag je ook zou willen.

Weer ander personeel achter de schermen. En weer is het te merken. De nieuwe regisseur is de debuterende James Fargo die hiervoor vooral als assistent had gewerkt en al vrij spoedig bij de TV zou belanden. De ene schrijver had zijn piek met In the Heat of the Night en schreef later populaiire films als The Towering Inferno. De andere debuteerde hier en kwam vooral terecht in het schrijven van B-actiespul.

De film doet wel een stevige stap terug, Wat allereerst opvalt is het hoge tempo. Dat doet ook wel wat Tv-achtig aan, Het leukste deel van de film is echter een lange achtervolging te voet die qua tempo anders aanvoelt omdat het verhaal niet vooruit wordt gestuwd. De film is vooral nogal silly. De politieke groepering (waarschijnlijk geïnspireerd op de Symbionese Liberation Army, bekend van de Patty Hearst affaire kort voordat deze film uitkwam is ronduit belachelijk en ongeloofwaardig. Hadden de eerste twee films nog een gekke aan elkaar tegengestelde gedachte, in de derde film zit helemaal geen gedachte meer. Misschien behalve dat Harry nu een vrouwelijke partner krijgt. Opvallend is dat het heel even lijkt alsof er een romance onstaat maar Harry moet sexloos blijven.

Toch kijkt de film heel vlot weg en door het hoge tempo vliegt de tijd. Dat is ook wel wat waard. Maar de reeks begint slijtage te vertonen,.

Ik ben aanzienlijk milder, maar de film heeft zijn prijzen in Venetie waarschijnlijk toch aan de achtergrond te danken, want ergens voelt dit ook als een wat omhooggevallen sociaal project uit de sloppenwijken.

Positief punt vond ik juist dat de film het gevoel geeft in take te zijn opgenomen (met een goedkope digitale camera en op lokatie). De camera schokt van het ene naar het andere personage en volgt die dan een tijdje door de nauwe straatjes waarbij spelende kinderen, pratende moeders, drinkende mannen en wat al niet meer in beeld zijn. De film ruikt en voelt heel erg als zo'n wijk. Ook een sterk punt vind ik de boosheid die er vanaf straalt. De citaten van de burgemeester en andere gemeenteleiders over misdaad. Het cynische gbruik van het volkslied (denk ik) in het begin en het einde van de film). Goed gedaan.

Het amateurisme van de film verraad zich in het acteren van sommige jochies en vooral in de vechtscenes. Die er zeer nep uitzien en dat wordt door een camera die nog veel erger gaat zwiepen om dat te verbergen maakt dat er echt niet beter op, in tegenstelling tot wat de regisseur misschien denkt. En omdat het zo schort aan die twee breng je je het felle realisme nogal in gevaar en dat is toch wel een groot probleem in de film.

2.5*

Tamelijk ongeloofwaardig plotje tegen de achtergrond van de codekrakers tijdens de tweede wereldoorlog. Met wat liefde dat het spionagegedoe bemoeilijkt. Helaas op een vrij suffe manier geregisseerd. Het kabbelt zo'n beetje voorbij, zelfs in de scenes die spannend bedoelt zijn. Het acteren is vooral degelijk, te degelijk. Best te doen als tijdverdrijf. Echt slecht is het niet, vooral iets dat je kijkt en een paar dagen later al weer bijna vergeten bent.

2.5*

P.S. Was dit niet die film die er een paar jaar geleden steeds werd bijgehaald om te bewijzen dat er ook films die nauwelijks Nederlands waren profiteerden van de film-cv financieringsmogelijkheden?

Het begint nagenoeg briljant. Eerste half uur stevent de film bijna op een top 10-plek af. Visueel is vooral het laatste stuk echt adembenemend mooi. Het is alleen een beetje jammer dat Noe teveel een wat gemakszuchtig en bij vlagen wat plat verhaaltje door al het moois heenweeft. Want dat komt juist in deze film nogal stevig naar boven als zijn zwakke plek. Bijvoorbeeld de verklaring van de band tussen broer en zus. De film had dat ook helemaal niet nodig. Het gegeven bood enorm veel mogelijkheden om juist dat weg te laten. Focus je op de emotie en laat de interpretatie in het midden, Als Noe dat de volgende keer weglaat dan kan hij maar zo echt een briljante film maken, abstracter dus.

Ik neem het de film ook weer niet enorm kwalijk. Daarvoor was het vaak veel te meeslepend, heb ik te vaak met open mond gekeken en dwingt de film ook echt veel te veel bewondering af. Teveel unieks ook. Erg bijzondere film.

4.0*

Goede film. Vooral omdat ie enorm veel valkuilen weet te omzeilen. Bijvoorbeeld partij kiezen, te rooskleurig zijn, drama's te dik aanzetten. Fel realistisch en zonder muziek, zelfs niet op de aftiteling, herkende er veel sfeertjes in uit mijn eigen middelbare schooltijd. En knap hoe met een paar scenes karakters worden neergezet, zonder in al te makkelijke archetypen te vervallen.Sommigen zullen het gemis van een spanningsboog tot heel ver in de film misschien niet trekken, ik vond dat prettig.

4.0*

Er is niet eens zoveel fantasie voor nodig om je dit verhaal voor te stellen als een sentimentele hollywoodfilm uit de golden age. Jaren '40 of '50. Met een grootser aangepakt liefdesverhaal en een flinke nadruk op de spiegeling in de trauma's van moeder en dochter. Maar deze film is totaal anders. Marcello heeft een totaal andere verteltrant en legt andere nadrukken en zijn werkelijk prachtige analoge opnames zien er tegenwoordig uit als niet van deze tijd. Deze film oogt al even fraai als Martin Eden en is ontroerend terloops en onvoorspelbaar. L'envol blijkt een verfilming van een Russisch kort verhaal uit 1923. Martin Eden was een verfilming van een boek uit 1909. Marcello's bronnen zijn oud. Hijzelf lijkt een oude ziel. En dat verhaal wordt opgediend met kleine magisch-realistische tintjes en prachtige poëtisch -mysterieuze folkliedjes. De filmzalen gaan hier niet vol voor zitten, maar ik hoop dat de mensen die dit mooi vinden het ook weten te vinden.

De voorgeschiedenis van deze film is wel bijzonder. Laurent Cantet had deze film in voorbereiding. Hij overleed echter veel te jong op 63 jarige leeftijd aan kanker. Robin Campillo is een soort leerling van Cantet. Hij was ook een van de beste vrienden van Cantet. Hij begon als editor bij hem in de jaren '90 en schreef erna ook mee aan scripts van Cantet voor hij films ging regisseren en dat leverde prachtfilms op als Eastern Boys en 120 Beats per Minute. Ik heb beide mannen hoog zitten en hun stijl is erg verwant aan elkaar. De thematiek van Enzo bevat elementen van beiden. Campillo maakte de film voor zijn vriend, hij besprak dat op zijn sterfbed een beschouwt het zowel in de optiteling als in interviews nadrukkelijk als Cantets film.

Het is wedeom heel fijn. Enzo is bezig zichzelf uit te vogelen en vat zijn gevoelens nog niet, weet amper wei hij is en is zich nog nauwelijks bewust van dat alles. Hij heeft geen zin om te studeren en gaat in de bouw werken, probeert zich daar nadrukkelijk dat milieu eigen te maken. Hoewel zijn gegoede afkomst hele andere verwachtingen geeft. Veelkleuriger dan het lijkt. Deze film is een coming out drama dat ook gaat over sociale klassen en de onmogelijkheid om daar volledig aan te ontsnappen en hoe anderen. je eigen zelfbeeld beinvloeden. Een mooie psychologisch heldere film met een geweldige casting van erg goede acteurs met veel uitsraling.. Campillo heeft Cantet een mooie afscheidsfilm gegeven, Hij zal gemist worden.

Eo is toch wel behoorlijk anders dan die andere ezeltjesfilm. Waar Bresson zijn "modellen" op een bijna academische manier laat acteren zodat je de emotie in jezelf moet gaan zoeken en zijn films eerder sober zijn vormgegeven, daar is Skolimowski juist viseueel uitbundig en wordt er gespeeld met perspectief, kleuren, licht en camerabewingen. Bovendien is de film van Bresson sterk verwant aan Christelijke ideeën (en Bresson iemand die Christen had willen zijn, maar het lukte hem niet om erin te geloven), dat is EO niet. Eo tracht de ezel van buitenaf naar de mensen te kijken. Dat is heel gewaagd en gaat vaak, maar niet constant verrassend goed. De film heeft daardoor een minder duidelijk plot en voelt vaak als een koortsige nachtmerrie. Of een Noodlotsdrama ondersteund door een geweldige soundtrack.

Skolimowski lijkt er nota bene op zijn 84 nog zowat mee door te breken. Een film die zo'n golf aan positieve kritieken kreeg dan heeft deze veteraan (debuterend in de jaren '60 en maar 5 jaar jonger dan die beroemdere Poolse regisseur) nog niet meegemaakt. Ondanks dat ook hij engelstalige films maakte is Skolimowski altijd een beetje een cultfiguur gebleven. Prijzen in Cannes, in de jaarlijstjes op vele plekken (New York Times tot Cahiers du Cinema) en zelfs een oscarnominatie die voor mij toch vrij onverwacht is nu ik de film gezien heb.

Toch blijf ik met pijn in mijn hart steken op een 3.5* en dat komt omdat de film veel minder sterk eindigt dan de film eerder is. En dan bedoel ik niet de krachtige eindscene maar ongeveer het kwartier ervoor. Jammer.

De regisseur en editor hebben zeker talent. De soundtrack is prachtig, maar als geheel vond ik het erg weinig overtuigend. Het plot en de uitwerking daarvan waren soms op het stompzinnige af zelfs. En dan kun je nog zo'n mooie soundtrack hebben, meeslepen lukt dan echt niet meer. De sterren zijn vooral voor de muziek en het feit dat ik op een soort technisch niveau nog wel een beetje van genoten heb.

Vond het toch wel weer heel fijn. Niet zo mooi als Sanxia Haoren, maar wel heel bijzonder. Met de hierboven genoemde elementen die allemaal erg mooi in elkaar schuiven en van Jia Zhang Ke een soort van poëet van het veranderende China maken. Dit keer gesymboliseerd door een oude communistische fabriek die wordt afgebroken om een luxe appartementengebouw neer te zetten. De regisseur (van wie ik zijn andere films hoognodig moet gaan zien trouwens) schuift steeds verder op richting experimenten met vorm en grens tussen fictie en realiteit en lijkt daarmee een beetje de weg van Kiarostami in te slaan.

4.0*

Een drieluik. Net zoals veel new wave films teruggrijpend op de jaren '60, waarin de meeste van de regisseurs jong waren. In dit drieluik gaat het vooral over geld en hoe vooruit te komen als je weinig kansen hebt. Alledrie gebaseerd op verhalen van een Taiwanese auteur

De film van Hou (waar de titel aan ontleend is) is wat ingetogener dan de rest en bovendien wat serieuzer en minder grappig. En verrassend genoeg ook wat minder sterk. Het gaat over de opoffering van een laag opgeleide vader om zijn gezin te onderhouden, wat ironisch en tragisch genoeg ten koste van zijn gezin (en zichzelf) gaat.

Het tweede en derde verhaal zijn veel duidelijker komedies die de draak steken met het verlangen naar succes. In het tweede proberen twee mannen met ambitie en in nette pakken succesvolle verkopers van rijstkokers te worden. Vaker gedaan in films, maar meestal niet zo leuk en to the point als hier. Uitbundiger dan andere Taiwanese new wave.

Dat geldt helemaal voor het lekker chaotische maffe laatste verhaal, waarin een ongeluk ineens een buitenkans wordt om je eindelijk te ontworstelen aan je lot. Als het gezin eenmaal onder de hoede is van de Amerikanen die flink aanwezig waren op Taiwan dan krijgen ze eten dat ze normaal nooit kunnen betalen, zoals appels en voor ieder 'n flesjes drinken.

De twee andere regisseurs hebben niet veel aandacht meer gehad in het westen en Zuang Xiang Zeng maakte volgens IMDB nog zelfs maar twee films na deze met amper stemmen op IMDB.

Vermakelijke scherpe en grappige film.

Kleine 4.0* kan er wel vanaf.

Het voorlopige einde van mijn Rossellini-cyclus de afgelopen maanden levert zeker niet zijn beste film op. In dit oorlogsdrama van later datum wordt vooral de urgentie van zijn oorlogstrilogie nogal gemist. Bovendien heeft het scenario nogal wat kunstgrepen nodig om bij de les te blijven en juist dat komt op mij na de afgelopen tijd veel films van 'm gezien te hebben over als iets dat helemaal niet bij 'm past. Ik vind zijn films vaak eenvoudig en gefocust qua plot.

Is het een slechte film? Dat ook zeker niet. Het is bij vlagen zelfs een ontroerende film, vooral in de kleinere scenes in het midden van de film. En als Rossellini even niet het plot vooruit hoeft te helpen en de film sfeer en diepte geeft is het ook fijn. Maar dat dit niet tot zijn meest gevierde films behoort kan ik goed begrijpen.

Ook ik heb deze meegepikt in Kino waar ze bijna het hele filmoeuvre van Lynch vertonen. En hij was erg aan herziening toe. Ik beet me hierop stuk in 2003. We zijn nu bijna 22 jaar verder en ik heb veel meer filmervaring. Ik zag nu een droomfilm met droomlogica die vooral over angst gaat. Angst van Henry voor relaties, voor verantwoordelijkheid, voor liefde, voor het leven. Met een prachtig volle geluidsband en een schitterende belichting die de film zijn sfeer meegeven. Ik vermoed dat Lynch qua film inspiratie haalde uit radicaal avant gardistsche cinema, maar daar zag ik zelf te weinig van. Maar deels moet het ook volkomen nieuw zijn geweest, want het is echt een radicale film.

Lynch financierde de film door geld in te zamelen bij vrienden en kennissen. (met een piepjonge Sissy Spacek als een van de vele mensen die er geld in zat. En hij vond gelukkig via omwegen zijn publiek. Een van de mensen die onder de indurk was was Mel Brooks, die bezig was om The Elephant Man van de grond te tillen.

Twee volle sterren omhoog.

Zeer interessante, boeiende film. Maakte mijn verwachtingen waar. Behoorlijk one-of-a-kind en anders dan Eureka (al is er wat mij betreft wel degelijk een sterke thematische verwantschap).

Ik ben het eigenlijk een heel eind met danuz hierboven eens en zou veel van zijn stukje zo kunnen copy/pasten.

Het feit dat de film tegelijk heel down to earth is en toch ongrijpbaar maakt 'm erg boeiend. Dat zit 'm vooral in de visuele kant van de film als ook in de muziek en soms ook in het verhaal als je bijna terloops iemand aan een electriciteitspaal ziet hangen bijvoorbeeld.

4.0*

Het meeste is al genoemd. Geen Monty Python, al worden er wel verwoede pogingen gedaan. Een van de aardiger ideetjes vond ik dat de goden een stel spelende kinderen bleken, had alleen nog veel meer uitgehaald kunnen worden. Verschillende scenes zijn wel degelijk (bijna) net zo leuk als Monty Python, maar Robbins is een miscast van jewelste, Cleese en Jones worden weggestopt in bijrollen en tussen die wat te sporadische aardige tot leuke scenes door is Erik The Viking een mislukte avonturenfilm.

2.0*

Het verhaal van een fotograaf die een enorme impact op de wereld had door zijn omgeving te fotograferen. Het boek werd verboden in zijn eigen land, maar ging de wereld over. Hij moest gedwongen weg en dan komen we bij waar de film echt over gaat. Ontheemding. Het feit dat hij in de Verenigde Staten terecht kwam had een enorme impact. Zijn foto's die hij daar maakten sloegen onterecht minder aan omdat wat hij fotografeerde minder direct was in zijn thema's en minder ging over heel zichtbare onderdrukking. Hij bleef nog een tijd fotograferen de foto's kwamen nog zelden bij het publiek terecht en de ooit gevierde man zakte weg in de vergetelheid terwijl hij dieper wegzakte in depressies en zelfs dakloos werd in de VS. Uiteindelijk maakte hij geen foto's meer. Cole stierf uiteindelijk jong. Nota bene in de maand waarin Nelson Mandela vrij kwam. Uiteindelijk werden er onder enigszins mysterieuze omstandigheden veel negatieven teruggevonden in Zweden en aan de hand daarvan en bijvoorbeeld aantekeningen en brieven wordt zijn leven verteld in deze film.

Ik hou erg van straatfotografie en vind de foto's van Cole erg goed. Maar zoals wel vaker met foto's in een documentaire werkt de weergave niet helemaal. Omdat je zelf niet de keuze maakt hoe lang je naar een foto kijkt vooral. De keuze om de film te laten vertellen door een verteller die in de ik-vorm verteld is ook opvallend en werkt vooral goed in het eerste deel van de film. Het is merkbaar dat de schrijvers er tegen het einde als er duidelijk minder bronmateriaal is wat meer worstelen. Visueel is de film vooral een collage van foto's (bijna allen van Cole) en archiefbeelden die een beeld schetsen van zijn omgeving.

Ai, wat een zwakke zwanenzang van Antonioni. Soms moest ik denken aan die matige soft-erotische series die vroeger nog weleens op de commerciele zenders in de late uurtjes kwamen. Iemand die dit als eerste Antonioni ziet gaat zich geheid afvragen waar de status van Antonioni toch vandaan komt. Ik vond het eerder pijnlijk dan prikkelend.

Soderbergh is wel aardig en redelijk stijlvol gedaan, maar vooral een nogal geforceerd en wat flauw ideetje dat hij maar met enige moeite nog een half uurtje interessant weet te houden.

Veruit het beste is Wong Kar-Wai met een mooie kleine film, past naadloos in zijn oeuvre.

Voor het geheel een 2.5*

Bij films als deze heb ik nog steeds wel wat tijd nodig om de inhoud los te laten, want te begrijpen was het nauwelijks voor me. Heden en het verleden worden naast elkaar gezet, in het heden zien we twee jonge mensen die geinteresseerd zijn in een stel uit de jaren '20 dat er voruitstrevende ideeën op nahield op het gebied van vrouwenrechten en politiek en door een tragedie aan hun einde kwam. Dat is het zo ongeveer. Maar zodra ik dat bij dit soort ongrijpbare films weg kan laten gaat het leven en zit ik er in en ga ik mee in de stroom beelden en muziek. En van de drie smaken Yoshida van dit weekend veruit de beste. een film die ik absoluut vaker wil zien waarvan minstens één keer geheel zonder ondertiteling.

Er is een Franse DVD, laten we hopen dat dat resulteert in een uitgave met Engelse ondertiteling. Tot die tijd,

Dikke 4.0*

Op de laatste dag nog de enige film op het festival gezien waarvan ik me echt afvroeg wat de film daar nou deed. Ik kon uit Errors of the Human Body niet veel meer halen dan een B-thriller met een erg, erg matig script. Met een obligate Oost-Europese zogenaamde bad guy. Een film die zogenaamd onderhuidse spanning haalt uit een vage stukgelopen romance en een plottwist op een moment dat het me allemaal niet zoveel meer kon schelen, die bovendien veel te grotesk en bizar is in vergelijking met de rest van de film. Sheean wil stiekem eigenlijk een grote regisseur zijn zo laat hij soms wat geforceerd zien, zoals in een droomscene waaruit blijkt dat hij The Shining heeft bestudeerd,

Blijft over Eklund die zijn best doet (maar magere tegenspelers heeft), een best interessant begin (de eerste 30 minuten zijn het sterkst).

2.0*

Degelijke, goed gemaakte gevangenisfilm. Prettig sober. Eastwood is geweldig.

3.5*

De muziek vond ik nou net wel leuk gedateerd eigenlijk. Plaatst de film erg in zijn tijd. Verder een aantal goede ideeën en soms sfeervol, maar ook soms een boel onzin die ik moeilijk kon aanzien (de vechtscene in de boksring en die scene waarin de het vliegtuig van het WTC geduwd wordt en met Snake als figuur kon ik ook al niet veel. Ik ben misschien te weinig een jongetje en heb dit ook niet gezien toen ik jong was, maar ik ben meer van het type die het liefst dieper die rare gevangeniswereld in was getrokken. Maar een gematigd positief gevoel overheerst en het is zo om.

3.0*

En daar hebben we Nina Foch weer, zo zie je haar nooit en zo in bijna elke film. Dit staat wel een paar treetjes lager dan de vorige twee. De film is geregisseerd door Budd Boetticher en werd vooral bekend door zijn latere westerns. Boetticher heet hier op credits nog Oscar Boetticher jr. Dit was zijn vijfde film van de tientallen die hij zou maken.

De film valt eigenlijk alleen op door veel, heel veel mist en een aardige sfeer en de film ontleent zijn kleine beetje spanning aan,aan de vraag aan welke kant de personages staan. Pro-japans of niet. Want we zitten aan het eind van de tweede wereldoorlog en de VS was nog in oorlog met Japan.Verder is het een tamelijk ongeloofwaardig en niet een heel boeiend spionageplotje en de sfeerschepping compenseert niet genoeg.

In een cameo zien we nog heel even het debuut van Shelley Winters als actrice, het duurt maar een halve minuut ofzo.