Opinions

De versie uit 1946 van Siodmak wint het van deze film. Die film is een volbloed noir en heeft een bitterder en meer cynische toon. Maar vooral Lancaster en Gardner worden hier gemist. Cassavetes en Dickinson kunnen niet in de schaduw staan en de film is gewelddadiger en meer recht door zee dan het origineel. Twee zaken maken deze film aantrekkelijk. Het is de laatste rol van Ronald Reagan (en de enige bad gay die hij ooit speelde, hij zelf vond dat maar niets en stopte snel met acteren) en Lee Marvin (die alles uit zijn rol ik haalt), En de film heeft Siegel die ik steeds meer zie als een flink onderschatte regisseur die een verhaal weet te vertellen. Dit is niet zijn beste film maar mede door een sterke regie veel beter dan ook had gekund.

Nicci French schrijft (of liever schrijven) de ideale vakantielectuur. Spannende pageturners met redelijk intelligente plots. Geen boeken die zoveel indruk maken dat ze je de rest van je leven bijblijven, maar ideaal voor in de vakantie.

Ook van dit boek was een fraaie film te maken. Maar deze film faalt daarin echt volledig. Eerste manco is de casting van Heather Graham en Joseph Fiennes in de hoofdrollen. Chemie ontbrak compleet tussen deze twee flutacteurs. En dat in een film die over de ultieme passionele verliefdheid gaat. De muziek is cliché Hollywoodmateriaal en veel te dominant aanwezig. Het script legde nadruk op de sexscenes, maar de gemmiddelde erotische RTL5 film bevat meer passie. Het script is totaal uit evenwicht en maakt onlogisch wat perfect logsich had kunnen zijn.

Doodjammer dat van een sterke thriller zo'n buitengewoon slappe film is gemaakt.

1.0*

wackyboy: In het boek is het personage van Graham niet onnozel.

Geweldige film. Derde Cassavetes die ik zie en weer van een zeer hoog niveau. Vooral door een zeldzaam fascinerend hoofdkarakter. Een man die op de grens van legaal en illegaal leeft en daar ook wil zijn, maar ondertussen zichzelf viert als geslaagde man. Zijn tent is verlopen en de shows zijn zielig, maar met trots vertelt Gazarra dat hij zelf alles geselecteerd en geregisserd heeft. Juist die zelfoverschatting leidt er ook toe dat de moord uiteinndelijk lukt en dat verschillende van zijn werknemers met hem weglopen. Dat alles zich afspelend in verlopen straatjes van het New York van de jaren '70. Geweldig camerawerk en veel mooie stiltes.

4.0* minstens

Voorlopig mijn favoriet van deze regisseur. Al zit er ook weer geen vier in, maar ik kon hier veel meer mee dan met The Lobster. The Killing of a Sacred Deer is een beetje als een vroege Haneke-versie van Pasolini's Teorema. Een onschuldig lijkende wat awkward jongen stort een gezin in het ongeluk. Dat gegoten in een zelfbewuste vorm die deed denken aan een mildere Funny Games. En dat Keoghan Martin speelt helpt ook enorm. Niets ten nadele van Kidman en Farell maar hij steelt hier de show. Of Lanthomis een visie op de maatschappij met zijn films wil overbrengen blijft altijd een beetje op de vlakte voor me. Is het voor hem een vormspel vol verwijzingen of is er een kritiek op de moderne wereld in verstopt? Zijn films bevallen me in elk geval beter als dat ambivalenter is dan als er eigenlijk duidelijk vooral leeg absurdisme te zien is.

Fraaie Kubrick weer. Mijn achtste inmiddels en volgens mij heeft de goede man echt geen slechte film gemaakt. Hoewel ik ook wel benieuwd ben naar de invloeden van Kubrick, lijkt zowat elke Kubrick film van invloed te zijn geweest op anderen.

De vertelstijl is natuurlijk subliem. Deze film werkt meerdere keren naar het hoogtepunt toe daardoor. Het maakt het verhaal nog een stuk interessanter. De voice over was prettig klassiek (een amerikaanse reporter en gaf tegelijkertijd het verhaal meteen al een lichtvoetig toontje. Ook de casting en de dialogen pasten perfect in die lichte vertelstijl. Het zag er allemaal fraai en gelikt uit.

Ik heb me weer erg vermaakt vannacht.

4.0*

Zonder meer de beste film die ik tot nu toe van Fukasaku zag. Een mix van typische new wave elementen en sociaal drama. En dat gaat erg goed samen.

Een film over dromen, vriendschap, lot, hoop en afkomst. Over hoe het verleden je altijd zal proberen in te halen en slechte kanten van je karakter nooit helemaal verdwijnen.

Er zullen ongetwijfeld mensen zijn die moeite hebben met wat uitbundig acteren of het wat melodramatische einde. Ik niet. Erg mooie film.

4.0*

Deze maand zal voor mij ook in het teken staan van het inhalen van films van Lanthimos. En kijken of er een bij is die me echt ligt. Ik zag lang geleden Dogtooth en een paar maanden terug Poor Things en beiden kwamen tot 3 sterren bij me en pakten me om verschillende redenen niet echt. Ik kijk later deze maand ook nog zijn overgebleven lange films (behalve zijn obscure debuut) en een van zijn shorts.

Dit is het begin daarvan en pakt me zelfs nog wat minder dan de genoemde films. Kinetta is vooral een handelingsfilm die lang wat ongrijpbaars heeft tegen een troosteloos decor van een verlopen vakantieoord in het laagseizoen. Veel handheld camera, vrij lange shots en minder drijvend op plot en concept dan de latere films die ik zag. Helaas ook slechts bij vlagen een beetje intrigerend en met een weinig enerverende conclusie, Ik had weinig geld gegeven voor een carrière zoals Lanthimos nu heeft op basis van deze film.

KIng Ivory is een soort mozaïekfilm. We zien meerdere verhaallijnen rondom Fentanyl en aan het einde komen ze samen. De film doet wat denken aan Traffic van Soderbergh (een film die ik lang geleden niet goed vond) en net als die film bevat ook deze een verhaalliijn waarin het kind van een van de personages verslaafd raakt en net als toen is dat het minste deel van de film. De pogingen om een opstandige jongen te schetsen zijn tergend oppervlakkig en het meest dramatische deel komt zelden verder dan een waarschuwend waargebeurd verhaal film. De andere delen zijn veel minder op drama gericht en veel meer een genrefilm. Waarbij zwaarbewapende agenten de boeven achterna zitten in een totaal verrotte wereld. Terwijl ze ook ergens beseffen dat wat ze doen hooguit een druppel op de gloeidende plaat zal zijn. Veel diepte heeft dat ook niet, maar de spanningsopbouw en de donkere sfeerschets zijn behoorlijk goed. Een onevenwichtige film dus.

Weer zo'n gevalletje eerste-in-zijn-soort. Hoeveel films zijn niet direct of indirect nakomelingen hiervan?

Wat me vooral opviel was het hoge tempo. En de charme, het hart. Eng vond ik het helemaal niet, maar wel verrassend, met dat grootse bizarre decor op dat eiland en die rare inheemse stam. En duidelijk nog in de pre-Hays-code fase zo'n scene waarin King Kong stukjes jurk van Wray afscheurde hadden ze zelfs twee jaar later niet meer gemaakt.

Door deze film wel nog minder zin gekregen om ooit die van Jackson te zien, vooral door zijn lengte. Deze had een lekker tempo, maar een dubbele lengte? Tsja.

3.5*

Ietsje te perfect en iets te duidelijke rollen voor de verschillende personages. Dat doet mij vermoeden dat het een beetje gescript en gemanipuleerd is hier en daar en dat niemand het erg vond, want wat is er nu mooier om voor je spelletje aandacht te krijgen dan een grote strijd der giganten? Volgens mij hebben de makers het op een akkoordje gegooid met de baas van Twin Galaxy en is dit vooral de film die hij wilde zien.

Erg vermakelijk verder. Maar de enorme roem van deze documentaire maakt hij niet helemaal waar wat mij betreft. Vooral door het bovenstaande, niet omdat ik dat moreel verwerpelijk vind, maar vooral omdat het uiteindelijk een gewone sportfilm is geworden, met wat andere en soms best geinige karakters, dat wel.

3.0*

edit>> Lees nu het quotje van IMDB van Donkerwoud, sta er niet van te kijken.

Ik was nieuwsgierig geworden naar meer Ferrera na Bad Lieutenant. Bad Lieutenant is op een bepaalde manier een veel uitbundiger film. Vol symbolen en met een stevig aangezette sfeer. King Of New York is relatief subtieler, maar bijna net zo zwartgallig. Iets minder goed ook wat mij betreft. Ik weet niet zo goed wat ik van de vaak stoicijnse Walken moet denken. Past ergens wel bij zijn rol maar helemaal over kwam het niet. Ik denk dat mijn probleem bij Ferrara tot nu toe een beetje is dat ik getuige blijf van zijn wereld maar nooit helemaal mee kan, boeiende regisseur, maar niet helemaal mijn ding, al is het interessant genoeg om meer van 'm te zien.

3.0*

Vlak voor vandaag weer eens de Oscars worden uitgereikt mijn streven om alle winnaars op termijn te zien weer eens opgepakt. De winnaars blijven een mixed bag. Er zit veel goeds tussen, maar ook behoorlijk wat slechte films. En natuurlijk wat er zo tussenin hangt. Zijn naam is nu terecht een vies woord in Hollywood, maar lang was Harvey Weinstein nogal goed in het promoten van de door zijn productiemaatschappij geproduceerde films (eerst Miramax, later The Weinstein Company) bij de oscarjury. Dat was weleens terecht. Maar er zijn ook nogal wat omhoog gevallen films bij. The King's Speech is daar een van. Niet dat het echt slecht is en zelfs bijlange na niet de slechtste winnaar. Maar het is allemaal wel heel erg formule-achtig en voorspelbaar. Iets omhoog gehaald doordat de acteurs en met vooral Geoffrey Rush in een fijne rol. Maar verder pijnlijk doorsnee en niet van het soort dat ik helemaal door de vingers kan zien omdat het heel erg mijn smaak is.

Voor mij toch wel. De toon- en stijlwisselingen, de knappe opbouw van het verhaal, de verwijzingen naar andere films en andere zaken. De toverbal (zoals Wendy Vortex terecht opmerkt) dat maakt voor mij de film en dat maakt dat de film makkelijk wegkomt met de opeenstapeling van ellende en het sentiment. Het is juist wat er voor zorgt dat de film me boeit en raakt. Ik weet lang niet zeker of ik een andere film van deze regisseur ook zo goed ga vinden, want het is een heel dun koordje waarop Nakashima loopt, maar deze vond ik erg mooi.

4.0*

Vond het erg mooi. Vooral het begin waarin we als Elephant vanuit allerlei perspectieven een schooldag volgen en er duidelijk iets ongrijpbaars in de lucht hangt het fraaie einde waarin de normaal geworden rollen van verschillende personages uit de rails lopen.

Vooral ook een warm portret van jongeren in een prestatiecultuur op een leeftijd waarop ze zichzelf aan het ontdekken zijn. Met Kirishma als symbool van perfectie die er gewoon mee ophoudt. Intelligent, gevoelig en vooral heel empathisch. En vaak ook nog grappig. Knappe film.

4.0*

De film wekte mijn interesse vanwege het thema rouwverwerking. In Japan zijn er nogal wat films die daar overgaan en vaak zijn ze nog erg mooi ook. Een Europese variant daarop die zich deels in Japan afspeelt klinkt best interessant. En vanwege de referenties aan Tokyo Story. Een variant op dat thema kan prima naar het heden verplaatst worden.

Helaas werkt deze film wat mij betreft helemaal niet. Alles wat de film wil vertellen wordt er in metersdikke lagen opgesmeerd. En de film slaagt er maar zelden in om echt een diepere gevoelslaag bij me te bereiken. Daarvoor is er veel te veel dat me stoort. Een paar voorbeelden: De kinderen hebben geen tijd voor de ouders, akkoord, maar dat er maar een bij de crematie van moeder is en de zoon na de dood van Japan naar Duitsland vliegt, maar voor de crematie al weer terugvliegt gaat er bij mij niet in. De kinderen waren regelmatig op het hatelijke af. Terwijl een genuanceerdere aanpak, waarbij je de kinderen ook nog wel een beetje zou begrijpen, veel beter zou werken. De film wordt in die eerste helft nog redelijk overeind gehouden door de ietwat karikaturale, maar wel innemende stel ouders. De scenes waarin ze samen zijn en met milde, warme humor in het begin hun verschillen werden duidelijk gemaakt waren het mooist.

De tweede helft heeft nog meer problemen. Alles aan de film is te nadrukkelijk, te onsubtiel. En die tweede helft is vooral te lang, waardoor het wat over de top gaande einde wat er al de halve film aan zit te komen eerder een gevoel van opluchting gaf dan dat het me ontroerde.

Een film die echt veel meer subtiliteit en veel meer grijstinten nodig had. Erg jammer.

2.0*

Ik had op een mindere Koreeda gerekend en dat kreeg ik ook, maar zelfs een mindere Koreeda steekt nog stevig boven het maaiveld uit en is een behoorlijk sterke film. En bovenalles is het gelukkig heel duidelijk een echte Koreeda. De film hangt soms tegen het randje van een film met iets te wijze kinderen met iets te scherpe opmerkingen aan maar weet die valkuil ontzettend handig te omzeilen. Het is een feelgoodfilm met een mooi en zuiver dramatisch randje. De film is inderdaad Koreeda's luchtige familiefilm, maar gelukkig niet te vrijblijvend of al te oppervlakkig. Graaft wat minder diep en is daardoor ook wat minder beklijvend dan sommige van zijn andere films, maar is veel beter dan ik had gevreesd.

3.5*

Deze maakte zijn naam wel behoorlijk waar voor me zeg. Behoort zonder meer tot de betere noirs die ik gezien heb. Deels vanwege een aantal vaker in de betere noirs opduikende elementen, zoals het feit dat zowat niemand echt aardig is en deels omdat dit een mooi gelaagd verhaal is dat aardig begint, maar naarmate de film vordert steeds beter wordt. Uiteindelijk vooral het verhaal van een man, de mensheid misschien wel, die zo obsessief op zoek iets naar iets dat iedereen om 'm heen en zijn hele leven in elkaar stort. Prachtige, zwaarmoedige en weinig hoopvolle kijk op de mensheid tegen de achtergrond van de koude oorlog. Vond de door sommigen genoemde onafgewerkte stukjes plot ook geen probleem, uiteindelijk is iedereen een pion in dit verhaal dat bijna obsessief is.


De mooist geschoten noir is dit zeker niet en het is soms zichtbaar een met niet al te veel budget gemaakte film. Maar zoals de betere noirs zijn is dit een fijn soort verheven pulp.

Heerlijk.

4.0*

Na jarenlang niets van Wilder te hebben gezien heb ik besloten de stapel aan films die ik hier van 'm heb liggen eens te gaan kijken. Eerst zijn comedy's uit de jaren '60. Dit is de derde.

Toch wel grappig om ook hier weer te zien dat toen Wilder wat pikanter mocht zijn, zijn films plots wat meer verouderd aan gaan doen. Ik had dat met Irma La Douce en ook hier was het weer zo. Wilder heeft ook weleens wat beter gecast. En het happy end is raar. Zegt Wilder nu echt dat het goed is om vreemd te gaan als je wensen daarmee uitkomen (edit: Wat Tommeh hierboven ook al aanhaalt) Ook bij zoiets is het duidelijk dat het 1964 was en niet 1957. Wereld van verschil in Hollywood. Vermakelijk, maar binnen de Wilders die ik zag een mindere.

3.0*

Een New York-noir ditmaal. En het begint in het Chryslergebouw, dus meteen een herkenbaar gebouw. Zelfs de gevangenisscenes zijn gewoon gefilmd in Sing Sing nota bene. Eentje met een stevige dramatische onderlaag, vergelijkbaar met Clash By Night deze maand. Niet al te subtiel misschien met de zelfopoffering op het einde en Christelijke symboliek in de namen van de karakters. En met een vrouwelijke voice over, dat hoor je ook zelden.

Ik vond Mature erg goed en gemakkelijk in staat de fiilm te dragen. Dat Widmark nare mensen kan spelen wist ik al, maar hier begon dat. Vorig jaar zag ik ook een Hathaway die me licht tegenviel. Deze was toch wel erg fijn. Met fraaie, enigszins lange goed opgebouwde scenes.

Sterke film met een fraaie omkering van rollen op het einde. Fraai script. In het begin wat toneelmatig, maar dat draaide nog wel bij. De verbeelding van de filmische dromen had nog wat uitbundiger gemogen. Maar verder heel mooi.

3.5*

Om realisme te benadrukken is locatie filmen vaak beter. Maar als je een nachtmerrie-achtige sfeer wil benadrukken en als je de sfeer en belichting zeer sterk in eigen hand wil houden dan is een studiofilm vaak ook erg fraai. Zoals deze film. Meer dan een misdaadfilm is dit een tragedie-noir over twee beschadigde mensen vlak na de oorlog. Er zijn elementen van donker melodrama. De studio is London. In de titels vooraf wordt benadrukt dat dit gaat over beschadigde mensen door de oorlog in een beschadigde stad door de oorlog. De film is visueel heel fraai.

Lancaster is zeker in deze tijd eigenlijk altijd erg goed en er is veel chemie met Joan Fontaine. Deze film zou eerst een project van Robert Siodmak worden, maar doordat hij films aan het maken was die belangrijker werden geacht werd hij vervangen door Norman Foster., Een hele sombere film noir met een anti held en veel gevoel voor wat had kunnen zijn. Het einde (zeg maar de laatste drie minuten) zijn niet zo sterk, maar daar is veel moois aan vooraf gegaan.

Een soap avant-la-lettre. Een verfilming van een tamelijk voorspelbaar, uiteindelijk moralistisch, meisjesboek over klasseverschillen enzo. Met een paar thema's die voor die tijd wel enigszins gewaagd waren. Zowel de weinig sprankelende regie van Wood als de, ondanks de Oscar, verre van grootse Rogers en de nogal kleurloze mannen helpen deze film niet echt. De tand des tijds is er niet vriendelijk voor geweest.

2.0*

Zo, Estland kan ook weer van mijn lijstje "landen waar ik nog nooit een film uit zag"-af en het is een van de erg weinige Estse films die een aardige tour door de wereld heeft gemaakt en in veel landen is aangekocht.

Klass is de film voor wie Elephant te vaag vond, voor wie Blue Bird te subtiel vond en in zekere zin zelfs de film voor wie Das Experiment te ongeloofwaardig vond. Een film over een school shooting, over pesten en over de werking van groepsdruk.Op dramatisch niveau zitten er her en der wat haken en ogen aan. Vond de grootste pestkop, Anders, niet bepaald de sterkste rol en de rollen van de ouders en leraren waren wat karikaturaal en overdreven (al is het in de basis, weet ik uit ervaring, ook weer niet zo ver van de waarheid). Toch houdt de film het allemaal geloofwaardig genoeg, ondanks dat Klass verre van subtiel is.

Eigenlijk een sterk punt om over de dramatische tekortkomingen heen te stappen is dat Klass stiekem vooral een thriller is. Met een knappe spanningsopbouw die steeds verstikkender wordt, waardoor ik toch echt steeds aandachtiger zat te kijken. Eigenlijk een hele klassieke opbouw, maar het werkte wel.

De film is vrij dynamisch geschoten en er wordt soms snel geëdit en hier en daar gespeeld met snelheid en sound design. Dat gebeurt echter niet echt met een artistieke visie, maar lijkt meer een (redelijk geslaagde) poging om de film jong aan te laten voelen. Niet echt opzienbarend verder.

Goede film.

3.5*

Klopka is een behoorlijk sterke sociale thriller. Bij vlagen erg spannend. Grauw sfeervol en zwaarmoedig van toon en een mooi, pessimistisch portret van hedendaags Servie als achtergrond. Mooie rollen ook, met name de hoofdrol.

Het is nogal jammer dat de geloofwaardige worsteling van de vader in de film verstoord wordt door behoorlijk wat toevalligheidjes in het script. Dat bijt helaas wel wat met de toon van de film en de meeste zijn ook nog eens vrij eenvoudig te vermijden. Bij sommige films kan ik dat hebben, bij andere niet. Hier trok het me op bepaalde momenten zo erg uit de film (met name als na het aanbod van het geld door uitgerekend de vrouw van de dode ook nog eens het kind wegwandelt van de intensive care) dat ik het de film toch behoorlijk kwalijk neem.

Ik kom daardoor op 3.0*

Realistisch valt nogal vaak hier. Dat vond ik nou niet meteen het meest geslaagd aan deze film. Niet echt als portret van een slechte Duitse buurt en ook was de film nou niet altijd even geloofwaardig voor wat betreft de criminele carriere van Michael. Veel van de bijrollen waren nogal cliche-typetjes. Dat hielp ook niet echt. Het lijkt alsof een film die realistisch oogt (en kleurenfilters gebruikt die alles een stuk grauwer laten ogen) en zich op straat afspeelt sneller realistisch wordt gevonden.

Ik heb ook wat probleempjes met de soundtrack. Toffe bandjes die samen een lowlandstent kunnen vullen, maar vaak vrij misplaatst eerlijk gezegd.

Maar deze film wil volgens mij ook stiekem helemaal niet een sociaal drama zijn waarin serieus iets over de wereld van nu wordt verteld. Het is eerder een soort misdaadthriller/drama. Maar dan met pubers in de hoofdrol. De film is constant ruimschoots interessant genoeg om verder te kijken en voor ik het wist was hij om. Best lekker op de vrijdagavond. En een ontzettend effectief en spannend einde.

3.0*

Het beroemdste van deze film is een quote die een eigen leven is gaan leiden:

In 1948 nam Bogart het heft in eigen handen. Hij richtte zijn eigen productiemaatschappij op. Hij noemde dat bedrijfje naar zijn boot, Santana Productions. De eerste film die hij maakte was een boekverfilming an de bestseller Knock On Any Door. Dat was een soort sociaal realistische roman die de verbinding wlllen leggen tussen sociale omstandigheden en criminaliteit. En pas de tweede hollywoodverfilming ooit gebaseerd op een boek van een african-american schrijver.


Hoewel Ray op dit moment Ray niet zo ervaren was (hij had één redelijk succes en goed ontvangen film gemaakt (They Live By Night) en één flop (A Woman's Secret). Het was waarschijnlijk die eerste film waardoor Ray werd geleend van RKO. In die film laat Ray namelijk een groot gevoel voor de onderlaag van de samenleving zien. De film wijst ook vooruit naar Rebel Without a Cause en is in die zin typisch Ray.

Deze is helaas minder goed dan They Live By Night en Rebel Without a Cause. Dat komt met name door het nogal boodschapperige en nogal letterlijke einde. En de film komt niet helemaal goed los van de cliché's van de rechtbankfilm. De film is echter op zijn best als hij op straat is. Waar Ray het ghetto nogal pittig weergeeft. En de opening is echt fantastisch. Ook in de rechtbankscenes zitten af en toe wel fraaie details. De zwetende rechter bijvoorbeeld. Ben niet helemaal weg van Derek als acteur, het is geen Granger, Dean of Mineo. Maar hij voldoet.

Mooie film. al heeft Ray betere. Maar zijn regie is hier van meerwaarde.

Ik werd er een beetje gelukkig van. Verrassend sterk, deze film. Een stuk beter dan de veel latere Zelenka die ik zag (Karamazovi) ook. Een film over toeval. En een Tiger-winnaar van jaren voor mijn IFFR-tijd.

Vaak buitengewoon grappig, vol originele ideeën en ook nog eens hoe langer hoe beter. Met onder meer een discussie over het ontbreken van vloekwoorden in het Japans, de bizarste fetish die ik ooit in een film zag en een tijdrijziger die bij een plaatselijk radiostation uitkomt. En als absoluut hoogtepunt een schitterende dialoog tussen een man en vrouw die al jaren op elkaar zijn uitgekeken en in een vervallen huisje aan het spoor wonen.

Heerlijke film, 4.0*

Bijna net zo goed als The Ear. Kachyna's film is vooral sober, maar dat werkt. Het verhaal ervoor wordt (iets te) snel in tekst verteld en de film gaat alleen over de koets die onderweg is en de mensen erin. Het ziet er zeer verzorgd uit en wijkt geen moment van de kern af. De film gaat uiteindelijk over hoe oorlog mensen ontmenselijkt en hoe je weer mens wordt, of niet.

Het aantal geweldige Tsjechoslowaakse films in de 60's begint bijna bizarre vormen aan te nemen. Wat een explosie van creativiteit vond daar toen plaats zeg.

Leuk.

Ik had nog nooit iets van Balabanov gezien, maar was wel nieuwsgierig naar zijn werk. Dit zal ongetwijfeld niet zijn beste film zijn, maar ik vond 'm leuk.

A Stoker is een soort moderne mythe over het einde van de Sovjet-Unie. Toen dat land een tijdlang in een periode terechtkwam waarin de slimste mensen met met schijt aan de wet het voor het zeggen kregen. Een dik aangezet, vaak erg komisch sterk verhaal. een broodje aap. Een verhaal dat je met allerlei gedetailleerde versiering tijdens dronken nachten als pseudo geschiedenis kunt rondvertellen.

De vroegoude hoofdpersoon houdt krampachtig vast aan de oude Sovjet-unie terwijl die om 'm heen aan het instorten is. De stoker heeft een zwartwit beeld over goed en kwaad, houdt vast aan het verleden (door het op te schrijven) en trekt zich terug in zijn eigen wereldje. Maar ondanks alles houdt hij de nieuwe werkelijkheid niet buiten natuurlijk.

Een vrolijke zwartkomische film met een flink donkere ondertoon als een kleine voetnoot bij de recente geschiedenis. Verwacht geen Russisch poëtisch realisme ofzo, want dan kom je bedrogen uit. Verwacht een film die steeds maffer wordt, als een verhaal dat steeds groter wordt naarmate het vaker is doorverteld.

Ik hoop dat Balabanov nog eens iets met Jeltsin gaat doen. Volgens mij zou 'm dat liggen.

3.5*

Weer een fijne Ozu. Ik geniet altijd van zijn films. Ze hebben veel overeenkomsten (het zijn altijd familiedrama's) en terugkerende thema's (onderlinge relaties binnen het gezin, voortschrijdende tijd en modernisering in de maatschappij), maar telkens ligt de focus en de toon weer net een beetje anders.

Hier zijn er toch al behoorlijk wat moderne invloeden in Japan binnengeslopen Coca Cola, Marlboro en Honkbal hebben hun intreden gedaan. Verder veel ouder-kind realtie in deze Ozu. De vader van het gezin is vaak zowel kind als vader.

Deze film is net wat minder goed dan de vorige Ozu's die ik zag. Hij mist iets van de scherpte en trok mij wat minder in de film. Desalnietemin blijf ik Ozu altijd erg fijn vinden.

Ruim 3.5* (bijna 4.0*)