Opinions

Ook ik vond het eerste uur erg sterk en vindingrijk, maar daarna ging het nogal stevig mis tussen de film en mij. In het tweede uur valt de film in herhaling na herhaling, is er nauwelijks meer ontwikkeling en werd het langzaam maar zeker meer naar het einde verlangen (dat dan ook nog eens tegenviel). Uiteindelijk verschrompelden de dikke 4 sterren voor het eerste uur tot net aan 3 sterren voor het geheel.

Inderdaad, maar die film is in alles beter.

De film moet nogal op gang komen, pas tegen het einde wordt het echt goed. Met twee goed geacteerde monologen. En een mooi slot.

3.0*

Prachtige film. Iets opener en minder verstikkend dan Clean Shaven (die ik te laag heb staan denk ik), maar wel bloedmooi en met een zeer indrukwekkende hoofdrol. Het einde was het enige juiste, Wat William daar doet is herbeleven wat er gebeurde, misschien bevrijd het hem van zijn demomen?Ook zo ontzettend fijn consequent.

4.0*

Niet al te overtuigende film naar een schokkend waargebeurd verhaal. De film bouwt op als een thriller en dat lijkt vooral bedoeld om het publiek vast te houden maar is vooral een weinig genuanceerd drama. Met vooral een aaneenschakeling van alle moeilijkheden die hoofdpersonen doormaken in hun prille relatie. Zonder dat waar het echt om zou moeten draaien, de liefde, echt overtuigend vorm krijgt. De film wordt daardoor erg belerend van toon. Misschien zinvol als de juiste mensen ervan leren, maar voor mij werkte het niet.

Nassim komt niet uit de verf en blijft ontzettend oppervlakkig als karakter, de film probeert meer met Peter te doen, maar dat wil ook maar niet lukken. Edwards forceert er met een paar zwartwitscenes wat weinig overtuigende stijlelementen in.

Pluspunt is dat de film Europees is en de seksscenes daadoor iets explicieter zijn dan veel geforceerd kuise homoseksscenes in Amerikaanse films. Dat is ook het belangrijkste onderscheid van een film die vaak meer wegheeft van een middelmatige TV-film.

2.0*

Geinige gevangenisfilm met milde, lievige glimlachhumor die inderdaad gaat over de voldoening uit dat gebrek aan vrijheid.

Een beetje een nadeel vind ik dat de film op een gegeven moment een wat romantisch sfeertje krijgt, wel heel aardig allemaal.

Heb best genoten, maar had iets meer verwacht.

3.0*

Bepaald niet de beste Suzuki. Een detectiveverhaal dit keer, alleen zonder de detective maar met een naar een sensationele scoop zoekende journalist die de hele boel bovenhaalt. Zulke onjapanse dingen als heroindesmokkel met name. En nog wel met een sekte als dekmantel. Niet zo stijlvol als de Suzuki's die meer een noir grenzen en ook zeker niet het boeiendste plot dat hij ooit verfilmde. Maar leuk compact vermaak is het zeker wel.

Ergens in het forum staat de vraag wat de filmzwakte van de MM'ers is. Ik wist het toen niet echt. Maar ik vergat mijn zwak voor Larry Clark en Harmony Korine.
Beiden scheren met elke film langs provoceren om te provoceren, maar er ligt altijd zoveel gevoel achter (voor mij althans) dat ik het als functioneel blijf zien.
Qua thema hangt Ken Park ergens tussen Kids en Gummo in. In een wereld die te koud is als je gevoelig bent groei je als tiener op. Ouders die geen moeite doen om zich in je te verplaatsen (of erger), leegheid en dan maar lust als entertainment. Geen vrolijke visie (en wederom is dit een film vol basket cases.) maar wel een menselijke. Doorspekt met inktzwarte, verontrustende humor.
Ken Park is uiteindelijk voor mij meer gevoeligheid dan provocatie. En dan het einde waarin de jongeren al vrijend mijmeren over een betere (seksuele, want dat lijkt soms bijna het onschuldigste, het ultieme vluchtmiddel) wereld en bovendien Ken Park zelf al bijna vergeten te lijken zijn is bijna positief. Zou de zelfbescherming hen misschien toch werken?

4.0*

Wordt nog weleens vergeleken met The Killing van Kubrick. En er zijn inderdaad wel wat overeenkomsten, vooral in het script.

Een verschil met de vorige drie films uit de Nikkatsu Noir-box is dat deze minder Japans aandoet. Dit is wel gewoon een zeer toffe heistfilm. Stijlvol als altijd en met twee dikke pluspunten. Het eerste is dat de hele film over de verhouding tussen bad guys onderlng gaat. Het andere voordeel is dat de film een fraaie draai maakt naar een wraakfilm op het moment dat de hoofdrolspeler door zowat alles en iedereen verraden is.

3.5*

Kon niet direct chocola maken van de allegorie op de Japanse maatschappij die dit schijnt te zijn. En het viel nogal op dat de acteurs die de schooljongens speelden dichter bij 30 dan bij 16 zaten en dat tast de film wel wat aan, maakt 'm veel minder verontrustend en pittig dan had gekund. Maar binnen Nikkatsu was het vast onmogelijk om hier echte pubers voor te casten. Nogal gewaagde, vaak lollige verwijzingen naar masturbatie en seks.

De film is op zijn best in de hevigst gestyleerde, meer abstracte shots en komt dan af en toe in de buurt van Branded To Kill, maar het verhaaltje met vooral veel tegen elkaar vechtende schoolbende's was niet bijster boeiend. Niet een van Suzuki's sterkste films.

3.0*

Prachtige film die zijn kracht vooral haalt uit lange scenes die vooral sfeerschetsen zijn. Zoals gewoon de wandeling in de mijnschacht van Billy's broer, of de voetbalwedstrijd en de douche achteraf. Er wordt heel ruim de tijd genomen om allerlei scenes te observeren. Precies dat en dat de film die observerende stijl zo consequent volhoudt maakt deze film toch wel een stuk beter dan de paar latere films van Loach die ik zag. Geweldige hoofdrol ook.

4.0*

Mwaoh, dat toneelmatige vond ik nogal meevallen. Er werd ondanks het beperkte decor genoeg film van gemaakt. Ik vind het ook vaak wel leuk, zulk soort films. Ik heb me prima vermaakt.

Ondanks het hoge sterrengehalte (Robinson, Becall en Bogart en Barrymore in één film, zeer hoog ingezet van Warner destijds), is het wat mij betreft Claire Trevor die de show steelt en wel wat meer nadruk had mogen krijgen. de scene waarin Claire een lied zingt in ruil voor drank is mijn favoriete in deze film. Ik heb Bogart nog nooit zo dienstbaar zien acteren, ben er nog niet uit of ik dat wel zo'n goed idee vond.

Het einde en dan bedoel ik vooral de boot die aan komt gevaren met held Bogart erop en Becall die smachtend op 'm wacht vond ik er net over. Geen perfecte film, maar de tijd vloog om.

3.5*

Fraaie slice of life. Slaagt er in de laatste 20-25 minuten in nog wat boven zichzelf uit te stijgen en zo'n beetje de poezie van het alledaagse te worden. De scenes met de jongen en de oude deurenmaker zijn wondermooi. Zit duidelijk een trapje boven de twee Panahi's die ik de afgelopen dagen zag en doet me ook meer dan Kiarostami's Taste of Cherry.

4.0*

Wat Scream was voor de slasher is Kick-Ass voor de superheldenfilm. Post-modern, zelfbewust, spelend met clichés. Het soort film dat alleen werkt als er al zoveel films in het genre zijn dat er een hoop cliches zijn. Vrolijk vermaak. Jammergenoeg lang niet zo verdorven en duister als gehoopt, erg nadrukkelijk vissend naar een cultreputatie ook. Neemt niet weg dat vooral het eerste uur behoorlijk fun is, het tweede uur is echter nogal voorspelbaar. Cage haalt lang niet alles uit zijn rol, Johnson en Moretz zijn leuk. En de verleiding was vast groot om alles nog net een beetje te minderen voor een ruimere rating, gelukkig is dat niet gebeurd.

Vermakelijk voor twee uurtjes, maar ik zie er zeker niet de popcorntopper in die veel MM'ers erin zien.

3.0*

Deze heb ik gezien, lang geleden, maar heeft zoveel indruk gemaakt dat ik 'm me nog heel erg goed kan herinneren. Fantastische documentaire, samen met het Amerikaanse Black Tar Heroin het boeiendste die ik ooit over verslaving zag.

4.0*, maar ik wil 'm graag nog eens terug zien.

Het boek zal vast beter zijn (dat voel je in de film ook wel aan eigenlijk) maar de film is ook niet mis. Voelt alsof een oude maat die alles heeft meegemaakt het verhaal van zijn leven verteld. Bob Evans veranderde eigenhandig Paramount van een worstelende studio op zijn retour midden in de het auteurstijdperk in de meest spraakmakende studio van de jaren '70. Zijn eerste hits als producent waren Rosemary's Baby en Love Story. Maar hij was ook de man die zorgde dat risicovolle films als Harold and Maude en Chinatown en grote klassiekers als The Godfather van de grond kwamen. Werd in de jaren '80 irrelevant en raakte aan de grond door cocaine en maakte in de jaren '90 een soort comeback maar haalde nooit meer het niveau van wat hij de jaren '70 voor elkaar kreeg. Evans is een heel smakelijke verteller. Een man met een flinke persoonlijkheid en stevig ego, maar hij weet dat van zichzelf en dat maakt hem ook wel sympathiek. De woorden van Evans worden begeleid door een interessant gemonteerde fotocollage met wat historische beelden. Evans is twee jaar terug uiteindelijk overleden. En nog 89 geworden wat een godswonder mag heten met zijn tamelijk wilde leven en de bergen coke die hij in de jaren 80 opsnoof. Nadat deze film gemaakt is zou hij nog als producer dienen voor één film en in het verlengde van zijn andere latere werk was dat geen heel spraakmakende klassiekermeer maar de wisselend ontvangen komedie How To Lose A Guy In Ten Days.

Dat vind ik juist niet. De kracht van de film is nou net de eenvoud en det de film niet in de verleiding komt om te veel uit te leggen. Tussen de regels door wordt er juist heel veel psychologisch geloofwaardige bagage meegegeven. De hele sterke acteerprestaties van de twee hoofdrollen helpen ook. Geen meesterwerk, maar een heel fris en stilistisch eigen debuut. Regisseuse is er een om in de gaten te houden.

Heel aardige film maar niet zo goed als hij wil zijn. Ergens had ik de indruk dan Noel Clarke (die de film schreef) een soort Do The Right Thing had willen maken. Een snelkookpan met wat giftige ingrediënten die tot een ontploffing komt, maar tegelijk ook een jong doelpubliek niet uit het oog verliest die gewoon een spannende en herkenbare film willen. Het leidt tot een rauwe en goed en geloofwaardig geacteerde hood-film die een beetje meer de diepte in had gemogen en dan echt heel goed had kunnen zijn, Ben benieuwd naar de twee vervolgen.

Niet het grootse meesterwerk wat ik hoopte te zien, maar absoluut een intrigerende film. De stormscenes in het begin waren erg spectaculair. Het verhaal was tegelijk erg intrigerend, maar had ook wel wat ergerlijke rammeldetails. En de personages (op de prostituee na) werden nooit echt mensen. Ik heb sterk de indruk dat Uchida niet zo'n acteursregisseur was als bijvoorbeeld Ozu of Kurosawa. Toch heb ik drie uur erg geboeid zitten kijken.

3.5*

Voor mij is het de zestiende Almodovar en ook voor mij is het eerder minor Almodovar en ik vraag me af of hij wellicht met deze film en iets als The Flower of My Secret (ook geen favoriet) in een overgangsfase zat tussen de "oude" Almodovar en zijn latere zeer succesvolle melodrama's. Hier werkt de humor niet zo voor me en ook het dramatsche gehalte laat wensen over. De film voelt vooral als een imperfecte Almodovariaanse bijna-parodie op Hitchcock, maar zonder dat het spannend wordt. Het is niet echt slecht maar in mijn top 16 is dit toch wel bottom 5.

Schijnbaar heeft Takahisa Zeze deze film pas na twee decennia van geld bedelen kunnen maken. En dan nog met weinig geld. Waarschijnlijk ook met weinig compromissen, want de film duurt ruim drie uur en is duidelijk een film over een nogal specifieke periode in de Japanse geschiedenis. Er is wat uitleg in beeld , maar aan de introductie bij de voorstelling had ik wel wat. Grofweg van de grote aardbeving in Tokyo van 1923 (wat Japan in een enorme crisis bracht) tot ongeveer een jaar later, als de VS een wet aannemen die Japanse emigrate naar Amerika verbiedt.

Ik vond 'm erg goed, maar ik zou 'm eigenlijk aan niemand aan durven raden. Er wordt groot (maar heel sterk) in de film geacteerd en hij is behoorlijk theatraal. Het gaat veel over het streven naar gelijkheid van de anarchisten in een toen al vrij reactionair en behoorlijk conservatief Japan. Het verhaal wordt gekoppeld aan vrouwelijke sumo-wostelaars. Ook dat bestond blijkbaar in dezelfde tijdsperiode. En de film zit ondanks zijn lengte nogal vol. Takahisa Zeze vertelt veel en met name in het begin voelt de film wat hak-op-de-tak daardoor. Maar toen ik eenmaal in de flow zat, pakte de film me ook echt. En zag ik een passionele film over streven naar identiteit, hoop (en het einde ervan), naief idealisme, gecrushte dromen.

Kleine 4.0*

Voor elke film is een tijd en dus vandaag voor deze.

Mooie, lieve film.

Hoe een eikel van een vent op zijn manier een beetje openbreekt door een verlegen wat eenzaam jongetje.

Ook een film vol vrijheidsdrang en met mooie universele humor. Soms ook hele kleine scenes zonder dialoog die meer zeggen dan 100 woorden.

4.0*

Met dank aan MM.

Erg mooi thema, maar net als bij Oosthoeks vorige telefilm, helaas geen perfecte film. Al wist dit me wel meer te overtuigen dan Gebroken Rood. In de eerste helft vind de film wat moeilijk zijn weg. De tweede helft vond ik beter. Regie was matig, de acteurs sloten soms niet erg goed op elkaar aan. Vooral Dragtsma overtuigde me niet. Het fraaie einde (vanaf de prachtige chatsessie (zeer, zeer oneens met de varagids hier)) redt de film uiteindelijk.

3.0*

Een omgevallen videotheek en een teken van Tarantino's kunnen als beeldregisseur. Meer dan in zijn vorige films. Bijna scriptloos dit keer en dat viel me toch wel ontzettend op, bij zijn vorige films lag dat nogal anders. Per hoofdstuk wordt het stillistisch anders aangepakt, geinig, maar de film wordt niet bepaald de som van de soms indrukwekkende delen. Laatste gevecht was erg overdaad schaadt, maar ik ben ook nooit een echt jongetje geweest. Ook zeer teleurstellend is het muziekgebruik. Altijd een van de sterke punten van Tarantino, maar hier zit hij er wat mij betreft vaak volkomen naast. (Behalve bij Nancy Sinatra in het begin, geweldige keus).

Best vermakelijk, maar verre van een meesterwerk. Beetje dubbele gevoelens vooral. Voorlopig hou ik het op een naar beneden afgeronde...

3.0*

Tarantino is zijn gevoel voor dialoog wel een beetje kwijt zo lijkt het, jammer. Het laatste uur had behoorlijk wat potentieel maar bezwijkt een beetje door die flauwe greep naar een waarheidsserum en de dialogen. Bizar vond ik dat. Ook qua muziek (ik noemde het bij deel 1 al) valt het zeer tegen.

Dat stuk met die Kung Fu leraar was natuurlijk regelrecht uit Aziatische B-films gehaald, maar doe er dan meer mee. Vond die hele scene een gemiste kans.

Kill Bill was absoluut sterker geweest als er 1,5 uur was weggeknipt uit de twee films en ze een geheel waren geworden. Deel 1 was teveel een rollercoaster, deel 2 slaat weer bijna door naar de andere kant. Door elkaar mengen en roeren, vind ik. Dat was evenwichtiger en sterker geweest als beide losse delen. Dan had je een sterke B-film pastische overgehouden. Had maar zo 4 sterren kunnen zijn.

Ik verkies toch uiteindelijk de visuele rollercoaster van 1 boven deze film. Tarantino's minste.

2.5*

Onder de drie sterren gemiddeld. Onbegrijpelijk . Ontzettend sterke film. Die regelmatig van het ene genre naar het andere lijkt te vliegen en het toch allemaal keurig bij elkaarhoud en juist mede daardoor zo boeiend is. Wheatley heeft duidelijk een flink aantal seventies-cultfilms gezien, maar vertaald het helemaal naar nu en speelt met de kijker om de film te laten beginnen als een drama over de familiezorgen van een huurmoordenaar. Maar zelfs daar bouwt hij al spanning op. Als de film verdergaat gaat ook het tempo van de spanningsopbouw haast ongemerkt steeds een treetje hoger om tegen het einde in een regelrechte nachtmerrieachtige sfeer uit te komen. Legt godzijdank niet teveel uit en weet knap kleine beetjes humor in het verhaal te smokkelen zonder dat het de film verder in de weg gaat zitten.

Erg van genoten.

4.0*

De neergang van Peckinpah begint hier. Hij had zich in Hollywood bijna overal onmogelijk gemaakt en kreeg alleen nog werk bij United Artists en hoewel deze film beter is dan latere films als Convoy en The Osterman Weekend zie je duidelijk aan de film dat Peckinpah veel compromissen moest sluiten om dit te kunnen maken. De eerste veertig minuten zijn met meest onversneden Peckinpah en veel beter dan de rest van de film. Een dwars begin over een verraden spion die neergeschoten is en weer beter moet worden, Als hij dat eenmaal is wordt de film juist slechter. De film heeft stukjes martial arts (toen erg in de mode) die ongetwijfeld moetjes waren en een verhaal dat nauwelijks spannend is en ook vaak niet zo interessant. Toch schijnt hier nog veel meer de oude Peckinpah door dan in Convoy en is de film minder een een puinhoop dan The Osterman Weekend. Hij had hierna nog een kleine opleving met Cross of Iron, maar The Killer Elite is het begin van het einde.

Lastig te beoordelen. Als portret van een psychopaat niet heel erg geslaagd maar als demasque van een soort geidealiseerd Texaans plattelandsdorpje wel. En zo voelt de film ook wel, als een soort van bikkelharde neo-noir-achtige film. Knap van sfeer en zeer verzorgd. Maar als je kiest voor zulk expliciet geweld, is dat dan wel genoeg? Lastig dus.

3.0*

Prachtige film. Bijzondere ervaring wel. Dit is vooral bedoeld als een film die het ware leven in een mindere wijk in LA laat zien en speelt zich gewoon in het nu af, maar de film heb ik soms bijna ervaren als een terugblik naar die tijd, alsof we naar de herinneringen van iemand keken. De film is soms een poëtische droom, soms documentair realistisch en soms haast beide tegelijk.

De film is heel prettig kaal in zijn weergeven van de sfeer in de wijk en romantiseert armoede nergens, maar is ook verre van een sociaal pamflet dat schreeuwt om help. Een mooie slice of life met poëtische trekjes en een fraaie en passende liedjessoundtrack.

Heb me overigens niet gestoord aan het acteerwerk, maar kan me de opmerking van danuz over het camerawerk in sommige binnenscenes wel voorstellen (de film hoort overigens in 4:3). Het zat me niet in de weg om toch behoorlijk in deze film mee te kunnen,

4.0*

Niet onaardig. Het scenario is niet boeiend, maar er wordt wel het maximale uitgehaald. De beelden van New York zijn een sterk punt en er zitten vaak leuke vondsten en grappige scenes in de film. Met name de eindscene was goed. Maar de film was vermoedelijk in de vergetelheid geraakt als een andere regisseur hem gemaakt had. Het acteren komt niet boven de middelmaat uit.

Dit was voor mij de laatste van de normaal verkrijgbare Kubricks. En ik vond het veruit de minste van het hele rijtje.

2.5*

Voor het eerst dat wat Siodmak zag, maar zeker niet voor het laatst. Want deze noir is heerlijk. Allereerst een opening die je meteen de film inzuigt. Ten tweede Gardner en Lancaster als toen nieuwe sterren waarvan je meteen ziet dat die nog wel meer zouden bewerkstelligen. Gardner is een femme fatale eerste klas door Lancaster niet een maar twee keer te verraden en indirect ook nog de dood in te jagen. We krijgen nog een heist die weergaloos fijn gefilmd is en op de koop toe nog een tikje cynisch relativerend einde. Zoals ik zei, tijd om meer van Siodmak op te vissen.