Opinions

Ik Had me behoorlijk wat voorgesteld van mijn eerste kennismaking van Hsao Hsien-Hou, maar mij viel het tegen.

Het uitgangspunt van de regisseur was een film maken zoals Ozu er een gemaakt zou hebben als hij nu geleefd had. Dat alles ter gelegenheid van Ozu's honderdste geboortedag.

Dat is deels heel goed te merken. Veel shots (met name in de eerste helft) zijn letterlijke stijlcitaten. Zo is de openingsscene een kopie van die in Tokyo Story. Komen Ozu's treinen hier ook in terug. De stilstaande camera van Ozu is ook vaak te zien (al beweegt Hsiao-hsien Hou 'm wel een stuk meer en is mede daardoor veel minder consistent in zijn stijl). En de uitkadering van shots is vaak hetzelfde. Ook de thema's zijn erg Ozu-achtig.

Het grootste verschil is dat Ozu in de films die ik zagl een heel gezin als hoofdfiguren neemt. Via hen wordt dan een mooi eenvoudig verhaal verteld dat op zijn beste momenten zonder echt naar een hoogtepunt toe te werken erg ontroerend wordt. Deze film heeft als hoofdpersoon een meisje. En dat meisje heeft niet echt een boeiend leven (op die zwangerschap na). Het jammere vond ik dat dat meisje constant centraal bleef staan en er niet wat meer heen en weer werd geschakeld tussen meerdere personen. Dat had me toch echt meer geboeid.

Verder had de flm qua stijl wat mij betreft moeten kiezen tussen of het Ozu-stijltje echt doorvoeren of helemaal niet. Dit was half-half en dat werkte niet zo, maar dat is alleen een handicap als je iets van Ozu gezien hebt.

Het kabbelde niet onprettig voorbij. En ik vond het best een aardige film, maar mijn verwachtingen lagen een stuk hoger.

3.0*

Lief, bescheiden coming of age drama. Lijkt eerst een film over eerste verliefdheden te worden, maar krijgt vooral in het sterke laatste half uur een mooie extra dimensie en ontpopt zich als een film over het afscheid van de jeugd, met de verhuizing van Akira als symbool.

3.5*

Aardige film. Een verhaal dat op de meer interessante momenten een beetje speelt met ideeën die verwant zijn aan bijvoorbeeld Blade Runner en 2001 (als ik me beperk tot bekendere films). Bij vlagen erg mooie animatie, soms ook helemaal niet. Het intrige (dat spionagegedoe vooral) om het gegeven heen wist me maar matig te boeien, maar het einde vond ik dan weer erg tof. Als ik hier de commentaren lees ga ik toch ook eens deel 2 bekijken, ik heb het idee dat die me wat meer ligt. Toch wil ik dit nog eens vaker zien.

3.0*

De vergelijking met Vozvrashcheniye is niet gek natuurlijk. Al is deze film minder goed en wat lichter van toon. Met goed gedoseerde kleine humor die de toch wel mistroostige middle-of-nowhere sfeer iets luchtiger maakt. Mooie hoofdrol van de jongen die de film toch het meeste moet dragen. Mooi einde ook, al gaat de film zo'n 30 seconden te lang door, de film had mogen stoppen bij het shot vanuit de lucht voordat de vader terugkomt.

3.5*

Een film die zo boordevol voor- en nadelen zit dat ik op 3 sterren uitkom. Vaak staat dat voor goed, maar forgettable, maar hier voor een film die enerzijds indruk op me maakt, maar anderzijds ook helemaal niet eigenlijk. Ik hink enorm op twee gedachten. De film is heel nadrukkelijk, bijna over de top qua vormgeving. Met name die eeuwige slowmotionbeelden met hyperdetail vond ik nogal neigen naar kitsch, Maar de controle die Tetsuya Nakashima heeft over de film is ook wel weer heel indrukwekkend. De film is heel stijlvast en bijzonder knap gemonteerd. Er zit een hele sterke flow in de film, mede geholpen door het gebruik van muziek. Ik werd wel meegesleept door de film. Inhoudelijk tikt de film een aantal interessante vragen aan, maar doet er uiteindelijk niets mee. Psychologisch stelt het niks voor en onder al die zelfverzekerde vorm en effectieve montage schuilt uiteindelijk een vrij simpele en doorzichtige wraakfilm.

Boek nooit gelezen en ook nooit toe aangetrokken gevoeld. Kluun vind ik op TV maar een eikel. De film viel niet tegen. Zonder verwachtingen ingegaan.

Wat me aangenaam verraste was de ambitie van de film. De camera (van Hillege, dat verrast me niet), kleuren, sosm de sfeer. Deze film moest wat bewijzen en dat straalt er wel vanaf. Van Houten en Atsema zijn dik in orde. Vond dat de film de daden van Thijs, zeker in het eerste uur, redelijk voelbaar maakte. Zonder dat het een sympathiek stel was overigens. Ik zou ze in het echt niet hoeven kennen, geen van beiden.

Maar waar de film dan toch hele flinke steken laat vallen is in de soundtrack. De hele film zit dichtgesmeerd met muziek en vaak is het ook nog slechte muziek ook. En dat heeft op mij een totaal tegengesteld effect van wat de bedoeling ongetwijfeld was. Het versterkt de film niet, integendeel, de film wordt er slapper van. Intimiteit wordt om zeep geholpen (en komt pas op het laatst een beetje uit de verf) en alles blijft meer op een afstand hangen. Iets minder storend detail is de voice over. Overbodig en oplezerig.

3.0*

Deels erg scandinavisch (qua sfeer heeft het wel wat van Zweedse films als Ping-pongkingen (2007) of Kopps (2003) ) maar door een veel hoger tempo en minder droge, maar vaak wel plattere humor is een Amerikaanse remake heel makkelijk voor te stellen. Met Ben Stiller in de hoofdrol. De film wordt nogal eens vergeleken met Dodgeball, maar die heb ik niet gezien, dus misschien is die Amerikaanse versie er min of meer al

Op een komedie over curling viel te wachten. Een sport die maf oogt en waar heel makkelijk grappen uit te halen zijn. Laat alles er zo fout en onhip mogelijk uitzien, combineer dat met foute pruiken, een enorm graptempo (waarvan ik lang niet alles even leuk vond) en een standaard sportplot, zodat dat plot de grappen nooit in de weg gaat zitten. Zet dan nog MC Hammer op je soundtrack en je hebt ongeveer deze film. Slim kort ook (na vijf kwartier is het over).

Bij vlagen best grappig, maar vaak ook niet mijn humor. Soms wat te gezocht en te geforceerd. Best plezierig, maar niks dat me bij zal blijven. Ongetwijfeld ligt de openingsfilm na het hele IFFR al begraven onder een flinke laag betere films die ik me beter zal herinneren.

2.5*

Viel behoorlijk tegen. Stokslagen voor wie verzonnen heeft dat Ducrot en Wuyts commentaartjes van een blaadje moesten voorlezen. Dat klonk echt nergens naar. Verder had ik meer lol gehad met het bekijken van een van de originele beklimmingen dan met deze docu denk ik. Want echt spannend was het, ondanks de verrassende winnaar ook niet echt.

Kleine 2.0*

Milos Forman zou later in de VS zeer succesvol zijn met meerdere oscarwinnende films die ook nog eens geld opbrachten, maar hier zitten we bij zijn prilste invloedrijke begin waarin hij een van de veroorzakers was van de Tsjechische New Wave. Hij debuteerde met deze film door twee shorts aan elkaar te plakken. Kdyby ty muziky nebyly is de eerste en gaat over een orkest waar de ouwe rotten naast de jonge gasten moeten integreren. Het tweede heet zoals het geheel Kokurs en is een soort auditie met muziek die heel erg brave pre-beatlepop I(toen het rock n rollgevaar even getemd was zeg maar) is maar dan in Oost-europa. De film is uniek in de zin dat het een nogal vroeg voorbeeld is van iets dat de grens tussen fictie en docu opzoekt. Het lijkt een sterk door direct cinema (in 64 ook nog erg nieuw) beinvloede documentaire, maar naar wat ik begreep is het allemaal gespeeld. In die zin dus erg dwars. Politiek wordt hier nog niet echt bedreven, in tegenstelling tot latere tsjechoslowaakse new wave. Typisch een film die ik meer een interessante tijdcapsule en vormexperiment vond, dan echt sterk. Het geheel duurt met 2x een minuut of 40 wel wat lang namelijk.

Niet onaardig, maar geweldig vond ik het niet. Bij vlagen grappig, maar al vrij snel had ik een nou-weet-ik-het-wel gevoel. Alleen bepaalde sfeerdingetjes tillen deze film wat mij betreft soms boven de komedie-middelmaat uit. En juist dat sfeertje van dat stilstaande dorpje warin al jaren niks meer gebeurt had echt veel meer uitgebuit mogen worden.

Niet echt mijn film.

Net aan 2.5*

Ik heb me laten vertellen dat dit een typische film voor Demirkubuz is. Dan denk ik dat hij me niet helemaal ligt. Een film die ik echt onmogelijk slecht kan vinden, maar het deed me ook niet zoveel.

Wat ik zag was een genuanceerd persoonlijk drama met een sociaal randje. Een film waarin niemand zich blootgeeft ten opzichte van de anderen. Een film ook die opvallende keuzes maakt in wat hij laat zien en niet laat zien. Om te benadrukken dat het om de omgang tussen de man en de vrouw gaat en niet om de operatie van het kind of hoe de man terugkeert (dat zien we beide in het geheel niet, dat is gewoon op een gegeven moment gebeurd).

Klinkt als iets dat me best zou moeten liggen, maar toch vond ik het een wat taaie afstandelijke film waar ik nooit echt inkwam.

3.0*

Derde film die ik van Suzuki zie en ik ga deze het hoogst waarderen al krijg ik zin in een herziening (en wellicht verhoging) van de andere twee.

Minder balancerend tussen camp en kitsch dan Tokyo Drifter, minder theatraal en een stortvloed aan invloeden en indrukken dan Pistol Opera, maar net zo'n vreemde variant op een gangsterfilm. Dromerig, soms bijna poëtisch. Heel erg gestyleerd. Zwaar beinvloed door new wave (en daarmee ook behoorlijk een kind van zijn tijd). Wederom een mager en zeer simpel plotje dat alleen als kapstok dient voor wat Suzuki ons aan shots, sfeertjes en ideetjes wil voorschotelen.

Hoewel de titelsong het niet haalt bij die van Tokyo Drifter zit de film vol sfeervolle jazzmuziek.

Erg fijn, meer Suzuki graag.

4.0*

Laat ik nou altijd gedacht hebben dat Asano de titelrol speelde. Dat was dus even een verrassing.

Een aangename bovendien, want Ichi was een fascinerend, bizar karakter. Vond het zondermeer het interessantste karakter uit de film, boeiender nog dan Kakihara.

Vooral natuurlijk flink over de top en behoorlijk cartoonesk, maar soms ook echt verontrustend en een behoorlijk duistere ondertoon. Erg blij was ik ook met het ontbreken van echte good guys, daardoor is deze film een ook bizarre trip naar een wereld van extremen.

Zeker niet tegengevallen.

3.5*

De eerste film op mijn IFFR dit jaar en de eerste Muratova beviel uitstekend. Allereerst valt ook hier weer de invloed op die de Franse Nouvelle Vague ook op Muratova heeft gehad. Of die films legaal de Sovjet Unie bereikten weet ik niet, maar gezien heeft ze ze wel. Kan niet anders. Muratova speelt met perspectieven, met cameragebruik, met het medium zelf. Maar ze doet dat op een heel eigen manier.

Het vefhaal is een driehoeksverhouding. Twee vrouwen die van dezelfde man houden. Maar dat levert een ilm op die met vooral veel humor (met een bittere ondertoon) ook de Sovjet-maatschappij op de hak neemt. De bureaucratie, het falen om een einde te maken aan klassenverschillen is een belangrijk thema. En het is ook een film over vrouwen. Muratova zelf speelt de echtgenote, een zelfstandige vrouw met een carriere bij de overheid, het meisje dat verliefd is op haar man soliciteert als haar huishoudster speelt een veel traditionelere vrouwenrol.

Een fijne kennismaking met Muratova.

4.0*

Mwoah, ik vond het toch wel iets specialer. Ik zag een behoorlijk traditionele film in beeldtaal en een uitgebeende vertelstijl qua vertelling. Veel herhaling, veel handelingen en er gebeurt niet al te veel in losse scenes, maar des te meer in de combinatie ervan. Terwijl de cameravoering, het gebruik van licht, de gedetailleerde seventiesaankleding (maar dan wel op een modderige boerenmanier) en het gebruik van muziek zeer verzorgd zijn. Film was me uiteindelijk wat al te fatalistisch en mist enigszins een kans, omdat het boerenleven in de afgelopen decennia meer veranderd is dan in duizenden jaren daarvoor en dat komt er niet echt uit, terwijl je met zo'n duidelijke tijdsetting dat wel verwacht.. Maar ik vond het toch een bijzonder, opvallend zelfverzekerd debuut. Met vooral ook een knappe rol van de acteur die de vader speelt. Mijn score is heel nipt, maar dit maakt erg nieuwsgierig.

Voor mij was dit de laatste film uit de box en je hebt volkomen gelijk gekregen: A Colt Is My Passport is zonder meer beste film uit de hele fijne box.

Wat om te beginnen echt geweldig is, is dat iets dat sommige Japanse klassiekers en de betere western gemeen hebben in deze film erg mooi naar voren komt: de worstelingen van de hoofdpersoon een mythisch existentieel laagje meegeven. Deze film stijgt daardoor echt nog een betje boven zichzelf uit.

Door Ramon ook al genoemd is de spaghettiwesternachtige score, maar wat ook tamelijk briljant is zijn de stiltes in de film.bij de eerste moord bijvoorbeeld of als de bom in elkaar gezet wordt De geluiden van de handeling worden benadrukt en niks anders. Bij Leone heb ik dat ook weleens gezien, misschien ook een invloed uit de Italiaanse western?

Ontzettend cool en prachtig geschoten. Smullen dit. Grote aanrader.

Dik 4.0*, maar misschien in de toekomst nog wel meer.

Duidelijk een mindere film van Masumara. Hoewel het wel herkenbaar een film van hem is. Een man besluit zijn leven te wijden aan het gelukkig maken van vrouwen. Maar uiteindelijk zijn vrouwen in de film vooral handelswaar, iets dat je kan kopen, verkopen en uitdrukken in geld. Het is nogal een fragmentarische film, met korte verhaaltjes over de hoofdpersoon. En daardoor is de film wel erg anekdotisch zonder een echt vloeiend verhaal te worden. Deze film is zoals de meeste Masumara's uitbundig en niet al te subtiel en zit vol vaak platte humor en biedt uiteindelijk te weinig om daar echt bovenuit te groeien.

2.5*

Groeit in mijn hoofd. Ik had even een 3 staan, heb er al een halfje bijgedaan en kom nu toch tot de conclusie dat ik veel liever deze Tsukamoto zie dan die van pakweg Nightmare Detective.

Zeker in de eerste helft is dit niet bepaald Tsukamoto's mooiste (al was het niet zo lelijk dan zijn segment uit Kaidan van vorig jaar), maar dat knapt in de tweede helft al behoorlijk op vind ik.

Na wat kleine stapjes richting mainstream loopt het in Kotoko weer eens echt ouderwets uit de hand. Dat geeft Tsukamoto de gelegenheid om weer eens echt te spelen met ideeën die veel minder doordacht en veel ruwer op het scherm komen dan bij grotere flms van 'm Dat zit 'm overigens ook in de psychologie van de film. De film zit regelmatig in het hoofd van de moeder, als een over de top-versie van Repulsion. En vooral ook voor de toon die op een heel mooi randje tussen zwaarmoedig drama en absurde zwarte komedie zit. Dat was ook aan de zaal te merken. Er werd zeker in de eerste helft nogal eens besmuikt gelachen, alsof het bijna niet kon om te lachen, omdat je zoveel ellende in beeld ziet.

Hoewel de film verre van perfect is hoop ik dat Tsukamoto op deze weg doorgaat.

3.5*

Documentaire over een jongen die een zomer doorbrengt bij zijn oma in Frans Guyana. Hijzelf leeft in Frankrijk. Hij wordt geconfronteerd met een verhaal over zijn oom uit het verleden. Een eeuwigheid geleden voor een dertienjarige. Maar voor ik als 49-jarige nog een een zeer recent verleden.

De film oogt bij vlagen mooi en de hoofdpersonen hebben veel charisma en ik heb best geboeid gekeken. Maar de film slaagt er niet in om dit verhaal in een context te zetten. Niet op persoonlijk vlak en ook niet met betrekking tot de maatschappij in Frans Guyana en de verhouding tot Frankrijk. Het is ook best lastig omdat met een vrij subtiele op sfeer gerichte doucumentaire als deze te doen. Maar ik vroeg me toch wel af: waarom precies dit verhaal? Wat moet het mij vertellen?

Bij vlagen erg fascinerend, waarbij ik moet zeggen dat het deel met mensen me veel meer boeide dan het natuurdeel.

Ik worstelde een beetje met de punten waar yosemite het een paar pagina's terug over heeft. Soms kwam het allemaal wat moralistisch op me over. En dat kon ik niet helemaal loslaten. De muziek paste uitstekend bij de beelden, maar zou niet iets zijn waar ik zonder de film naar zou luisteren.

Daarintegen was het vaak ongelofelijk raak ook. Bijvoorbeeld op het juiste moment ineens een omslag van de nerveuze beelden met drommen mensen en dan zulke rake close ups. Ik vond de film soms zelfs grappig op een uiterst bizarre manier. De mensheid is bizar namelijk. En ook dat komt sterk naar voren in deze film.

Voorlopig een voorzichtige 3.5*, maar ik wil dit heel graag eens in de bios zien. Het liefst met het geluid keihard aan en een zo groot mogelijk scherm. Dan is de kans groot dat ik hoger uit ga komen.

De laatste scene had eruit gemoeten. Maar voor de rest een uitstekende film. Dustin Hoffman is geweldig, Justin Henry ook.

Aardige coming of age film met mooi geloofwaardig einde.
Ze gaan op het einde weer verder met hun leven alsof er niks gebeurd is. Dani en Nico stellen hun volwassenwording, met hun verschillende gevoelens, nog maar even uit.
Geen topper, wel vermakelijk.

3.0*

Pessimistische spionagethriller waarin niemand te vertrouwen is en politieke intrige en persoonlijke vetes volledig door elkaar lopen. Als dit een realistische voorstelling is van die wereld dan hebben we flink gemazzeld dat de koude oorlog niet veel verder uit de klauwen liep. Tegelijk ook een film die zo overloopt van de plotwendingen en intriges dat ik ergens halverwege flink mijn interesse kwijtraakte, het boeide me steeds minder. De film komt nogal tijd tekort om al die wendingen uit te werken. Ik vermoed dat het boek een aardig dikke pil was. Wellicht was het meer geschikt geweest als een TV-serie, Je kunt ook zeggen dat de vertaling naar een puntiger filmscript niet gelukt is. Het is een probleem dat deze film zowat de das omdoet.

Prachtige film. Mooi, ontroerend verhaal met veel universele thema's. Vrij expliciete symboliek maar dat stoorde me helemaal niet. Integendeel. Ik vond het prachtig en het raakte me.
Mooie grote thema's je verleden achter je laten, het ontmoeten van een zielsverwant, uit een benauwende wereld breken mooi verbeeld.
De scene onder de bus is briljant, de scene waarin Bodo uiteindelijk uit het toilet komt en de auto waarin ze afrekenen met het verleden erg ontroerend.
Hoopvolle ode aan de ultieme liefde. Vol verlangen.

4.5*

Een langere en daardoor tragere en bedachtzamere versie van de zesde dekalog-aflevering. Geen nieuwe inzichten, behalve een heel ander einde, dat het verhaal als geheel verzacht. Ik heb niet direct een voorkeur voor een van beiden (of misschien het tempo van deze en het einde van de dekalog uitvoering).

Ook een 3.5*

Schitterende film.

Erg eenvoudig, ingetogen verteld verhaal. Er gebeurt niet heel veel meer dan het bovenstaande. De zoon weet niet goed wat hij moet doen. Af en toe komt er iemand binnen die iets van hem wil. De zoon wordt zo passief wordt na de dood van zijn vader dat hij er in weg dreigt te zakken. Totdat zijn rust wreed verstoort wordt door de een lompe vrouw van de begrafenisonderneming. Dat voelt ook als een verstoring van de rust, maar het zet de zoon wel aan om niet mee te gaan in de dood. Om nog te leven. Het einde is ook het enige stuk in de film waar muziek gebruikt wordt.

Mensen die vooral Sokurov's Mat i Syn mooi vonden zullen dit ook wel kunnen waarderen. Een erg intieme, poëtische en gevoelige film, dit maal gesitueerd in een huisje in de onmetelijke Russische sneeuw. Ontzettend klein, intiem en verstild. Ik vond het prachtig. Sokurov laat de kijker letterlijk meewennen aan de dood.

Ruim 4.0*

Toevoeging met eeuwige dankbaarheid aan Narva77 en FisherKing

De eesste van twee Larisa Sheptiko films die ik ga zien is een fijne film over midlife crisis. Ik moest even in het ritme van de film komen, maar met name het laatste half uur vond ik fraai. Met name goed in het weergeven van het feit dat ze de gevoelens niet kan vermijden. Ik hou het nu op 3.5 omdat ik lang niet in de film zat, maar dit beloofd wel wat.

Vorig jaar had ik al The Blossoming of Maximo Oliveros gezien. Dus dit voelde bijna als een terugkeer naar de volkswijken van Manilla en net als die film moet deze film het niet zozeer van zijn stijl hebben (Digitaal geschoten, bijna documentair), maar van de warmte van de film en het realisme. Ik kreeg echt het gevoel even bij de mensen die er wonen te zijn geweest, even hun gevoelens te hebben gedeeld. En wat een fraaie hoofdrol trouwens.

3.5*

Deze film wordt vaak als startpunt gezien van de Japanse new wave en is opvallend genoeg twee jaar ouder dan Les Quatre Cent Coups (waar de film wel verwant aan is).

Ik vond het een bijzonder mooie film met een fraai, klein verhaal. Ben het met Mochizukl eens dat het juist niet heftiger en dramatischer had moeten zijn. Interessante acteur ook, die Kawaguchi Hiroshi. Zijn filmografie laat een nogal korte maar hevige carriere zien.


Ook een fraai einde dat uiteindelijk vrij open is. Zal Kinichi uiteindelijk meer op zijn tamelijk cynische en materialistische moeder gaan lijken of zijn moeder meer op hem. Het einde suggereert beiden.

Ik zag eerder het inderdaad totaal andere Red Angel en ben voor de tweede keer erg overtuigd door een Masumara.

4.0*

Eigenlijk voor mij de grote verrassing van het Dejima-festival. Vooral omdat dit een film was die ik vrijwel zonder verwachtingspatroon ging zien, ondanks dat ik kort geleden nog Toyoda's Blue Spring zag.

Ik vind deze film een stap vooruit in vergelijking met het behoorlijk interessante, maar wat onevenwichtige Blue Spring.

The Hanging Garden gaat over een familie die als huisregel heeft dat er geen geheimen voor elkaar zijn. In de loop der tijd is die regel ervoor gaan zorgen dat de gezinsleden onderling een rol spelen. En buiten het gezin er een tweede leven op nahouden. De moeder, die de architect is van deze gezinsregel, heeft bijna wiskundig de kans op een gelukkig gezin geanalyseerd toen ze jong was en dacht het gevonden te hebben, na een eigen jeugd die ze niet bepaald als prettig ervoer. Zodoende woont het gezin in een zeventien jaar geleden zeer populaire nieuwe, hippe buitenwijk van Tokyo. Maar aan het vroege verval en de onpersoonlijkheid van de wijk zie je ook het verval van het ideale gezin terug.

Klein vind ik de film helemaal niet. The Hanging Garden is een wrange, zwartkomische film. Een film die nogal eens van toon veranderd en ietwat dik is aangezet. Hij zit ook vol onderlinge verwijzigen (zo keert de titel op een paar manieren in de film terug en keren ook de draaiende en kantelende camara's zijn op andere zaken terug te voeren) en kent wat surreële droommomenten. Ondanks dat de film het risico loopt dan nogal gekunsteld over te komen werkt het wonderwel allemaal en is het zelfs een vrij toegankelijke film.

Zeker 4.0*