Opinions

Het is inmiddels ruim 20 jaar geleden dat ik kennis maakte met het werk van Arnofsky. Die kennismaking was Requiem For A Dream in de bios en was behoorlijk verpletterend. Ik kan me de voorstelling en wat ik voelde nog goed herinneren. En hoewel ik veranderd ben en mijn filmliefde die toen extra werd aangewakkerd inmiddels vele bochten en afslagen nam en ik die film al jaren niet meer heb gezien (het was trouwens ook mijn allereerste DVD) staat hij nog steeds op 5 sterren. Daarna zijn eerdere film gezien (Pi) en die beviel ook. Met The Fountain werd ik flink teleurgesteld. Ik kon niks met die film. The Wrestler en Black Swan lagen me meer. Toen kwam Noah, die heb ik nooit gezien omdat ik de trailer al bijna niet kon uitkijken. Mother ging eigenlijk volledig aan me voorbij zelfs. Aranofsky was een beetje van mijn radar verdwenen. En dan nu eindelijk weer eens iets van hem gezien. En dat was geen succes.

De situatieschets in het begin weet te fascineren en Fraser ziet er imposant uit en acteert vooral groot, maar hij weet Charlie wel te vermenselijken en dat is wel een pluim waard. Op het moment dat de situatie die geschetst wordt tot drama moet leiden gaat het hopeloos mis met de film en krijgen we een soort gevecht tussen holle en lege uitwerkingen van religie. oproepen tot oprechtheid, drang tot zelfvernietiging en nog wat thema's en uiteindelijk Charlie die op een aanstellerige manier zijn leerlingen een bepaalde kant op wil duwen. Het einde is een van de slechtste die ik de afgelopen tijd zag. Minstens zo erg is dat Aranofsky vrijwel niks gebruikt van wat hem zo interessant maakte. Editing bijvoorbeeld en de samenhang tussen dat en de muziek. Of dwarse camerastandpunten om emoties te ondersteunen. Subtiel was Aranofsky nooit, maar dat gebrek aan subtiliteit voelt een stuk leger in een film die ook stilistisch niet zoveel brengt.

Erg fraaie klassieker. Sinister en spannend en tegelijkertijd over de top en zwartkomisch en die mix werkt erg goed. Mede dankzij Crawford, het script en vooral Davis.

Mooi einde, al deed het me wel denken aan een andere film met een nog mooier einde.

4.0*

P.S. Leuk om nu de film bij de vete te hebben gezien. Hilarisch idee dat Davis Crawford off camera gewoon door bleef pesten.

Er zijn weinig films die me zo geraakt hebben als deze. Vandaar ook de hoge plaats in mijn top 10. Prachtig verhaal, fantastische sfeertekening en fenomenale acteurs.

5.0*

Sympathieke film met fijne jaren '80 muziek.

3.0*

Vond het best een leuke film. Verre van een hoogvlieger, maar vooral door wat droge humor en zelfbewuste genre- en seventiesclichés heb ik me prima vermaakt. Zonder dat het meteen een dik aangezette parodie wordt. Dat redt de film wel, want een serieuzere, maar minder verzorgde film met hetzelfde plot was onderste plank-videotheekrommel geworden.

3.0*

De eerste film van Farrow voor RKO nadat hij jaren bij Paramount had gezeten. In het begin dacht ik even dat ik een ziekenhuisnoir zou krijgen, net zoals The Sleeping City vorig jaar, maar dat is vooral in het decor van het begin. Maar we krijgen bijna een soapy gegeven, waarbij de dokter, ondanks dat hij een vriendin heeft, verliefd wordt op een patiente die tegen hem liegt en getrouwd blijkt. Het gegeven is leuk en de film niet heel vernieuwend en een beetje silly. De film is veel meer visueel in noirstijl dan Calcutta.

Wat helpt is dat kik Mitchum veel leuker vind als acteur dan Alan Ladd. De vrij onbekend gebleven Faith Domergue zat vooral in de film omdat Howard Hughes haar nogal interessant vond en Howard Hughes was inmiddels de baas van RKO. De andere, kleinere vrouwelijke rol wordt gespeeld door Maureen O'Sulivan en dat was weer de vrouw van John Farrow (en de moeder van Mia). Vrienden hebben helpt in Hollywood.

Om de spanning te verhogen hebben we eerst vooral het oogpunt van Mitchum en weten we pas laat in de film meer als kijker. De film is trouwens geschreven door Charles Bennett. in de jaren '30 en de vroege jaren '40 een vaste schrijver van Hitchcock en hij schreef ook Night of the Demon.

Leuke film. Geen meesterwerk maar erg vermakelijk.

Fallen Angel komt dichtbij, maar van de drie Preminger-noirs van de laatste dagen vind ik dit de fraaiste en sowieso de beste Preminger die ik tot nu toe heb gezien. Een film die soms expressief is als 40's noirs, maar ook een film die een soort gecontroleerde stijl heeft die een beetje vooruitwijst. Qua verhaal is het karakter van Andrews heerlijk complex en wordt hij prachtig gespiegeld aan de criminelen. Prachtge anti held De decors zijn een mengeling van studio en New Yorkse locaties. Ook die locaties staan op een soort kruispunt van de tijd. Oude kelderappertementjes en glamourloze kamers waari gegokt wordt, maar ook de moderne verstedelijking met autoliften en andere moderniteiten. Het einde was misschien nog mooier geweest als hij de brief niet terug had gegeven, maar ook nu is het prima en van de Hays-code moest dat. Andrews kan alleen loskomen van zijn vader als hij de confrontatie aangaat.

Ook heeft deze film een fraaie structuur waarin het coveren van de daad van Andrews (die wellicht ook zijn beste rol ooit speelt heel veel nadruk krijgt Ook heeft deze film volgens mij echt veel invloed gehad op een stevig aantal sixties en seventies films. Van Dirty Harry tot Chinatown. En om het af te maken: Een paar zeer fraaie kleine bijrolletjes zoals de uit het raam starende vrouw in het kelderappartement en de eigenaresse van het eethuisje waar Dixon graag komt.

Schitterende film. In de vorige twee films was Jones vooral quirky en speels. In deze heeft hij zo maar de ambitie om het op een na bekendste kinderboek in de VS ooit te verfilmen. En daar heb je veel lef voor nodig want in de VS is dit al decennialang een fenomeen. Jonze brengt zelfs extra laagjes aan die er in het boek minder zijn en Where The Wild Things Are is vooral een fenomenale film geworden over de pijn van het opgroeien. zonder te vol te zitten met plot. Iets waar deze jongen (die op zijn laatste basisschooldag vreselijk moest huilen omdat ik wist dat er iets voorbij was was nooit meer terugkwam) zich maar al te goed in weet te herkennen. Van degene die ik zag (en dat zijn de vier lange fictiefilms die hij maakte) is dit Spike Jonze beste film.

Na Deadline At Dawn weer een noir die erg ver gaat in ongeloofwaardigheid. Het plot is zo maf dat je je niet kunt voorstellen dat ze het toen serieus namen (en er zijn recensies uit die tijd dat inderdaad niet iedereen dat deed. Met veel hippe thema's van rond die tijd. Niet alleen de zelfhypnose maar ook het einde, maar de film heeft ook wel heel erg veel fraais waardoor de film nog bijna wegkomt met de ongeloofwaardigheden. Dat begint al met de leuke opening waarin we in een warenhuis terecht komen. Korvo is een bijna klassieke driestuiverslechterik. De film is net wat minder visueel uitgesproken dan Fallen Angel gisteren al zijn er genoeg geinige details waar het plezier van Preminger , maar de film heeft ook een beetje een prettig campgehalte Fijne acteurs als Tierney en een tegendraads gecaste Conte die ik altijd graag mag zien.

Hoogtepunt uit de film is een lekker lange scene waarin Tierney onder hypnose handelt en bij het slachtoffer uitkomt. Dat zo uitgesproken midden in de film zetten had bij sommige regisseurs de angel uit de film getrokken, maar Premiinger maakt het er iets moois van.

Ik vond Fallen Angel sterker, maar als je een wat campy noir zoekt met een maf plot zoekt en je kunt die toon goed hebben dan heb je aan Whirlpool een toffe film

Een film naar een Franse roman met een lange voorgeschiedenis (eerder bedoeld als een Roman Polanksi-project) met veel drama (Polanski maakte het niet omdat hij Amerka uitvluchte, de schrijver van het boek en zijn vriendin pleegden allebei zelfmoord). En na veel gedoe (Paramount wilde op zeker moment "Jaws with Claws" en dus dat de kern er min of meer uit zou gaan) kwam de film terecht bij Samuel Fuller (dankzij scenarist Curtis Hanson, die later LA Confidential zou regisseren). Die bewerkte het verhaal en maakte het met, zoals bijna altijd, een laag budget af.

White Dog is een intelligente, filosofische film over racisme in een trashy, goed zittend horrorjasje. Het scenario houdt zich niet aan alle regels en er zijn wat zijweggetjes waar niet verder op ingegaan wordt, maar in het licht van de film vind ik dat best te verantwoorden. Fascinerend en tot nadenken stemmend.

De idioten van Paramount deden bijna niets met de film (naar het schijnt omdat ze bang waren dat de film als racistisch gezien zou worden, sommige studio bazen zijn zo gruwelijk dom). Het was niet helemaal de zwanenzang van Fuller (hij maakte nog twee piepkleine filmpjes en rommelde nog wat met scripts) maar wel mijn laatste film van deze cyclus. Zeker niet de beste, maar wel een eervol einde.

Heerlijk vond ik dit. Ik zat zo in de beelden dat ik schrok toen de film ineens was afgelopen (al was het achteraf op een logisch moment. Had nog helemaal niet door dat de 68 minuten omwaren.

Ik ben het met Ik Doe Moeilijk eens dat dit wel degelijk veel meer in cinema thuishoort dan in een installatie. Voor mij dan toch. Precies om de reden die hij noemde. Ik kan me voor het publiek redelijk afsluiten en heb tijd nodig om in een film als deze te kruipen. Die tijd neem ik vooral als ik mezelf een drempel opleg door een filmzaal te gaan zitten.

Het is een fascinerend vormenspel. Waarbij ik af en toe het besef verloor dat het lichamen waren waar ik naar zat te kijken. En waar Mug allerlei associaties had met de geluiden hoorde ik gewoon achtergrondgeluiden uit het bos en lichaamsgeluiden zoals zwaar ademen en hartslag.

Jammer dat Grandieux al naar huis was bij mijn voorstelling. Had 'm er nog wel even over willen horen.

4.0*

Kan ook een heel eind meegaan in de vorige twee stukjes. Ik ben iets milder en geef net aan een 3.5* omdat de sfeer me wel greep en ik genoten heb van de soundtrack. Maar er zitten nog behoorlijk wat tekortkomingen aan de film.

Ja, fijne film dit. Vooral in de eerste helft erg goed. In de tweede helft vond ik 'm iets minder, maar het einde was dan weer lekker groots. Cagney was super.

Ruim 3.5*

Minder introspectief dan sommige van Denis' films en misschien een beetje klassieker van opzet. Huppert is erg goed als plantsoenhoudster die de werkelijkheid lang buiten de deur weet te houden en de burgeroorlog is een stuk interessanter weergegeven dan in en aantal andere films over Afrika de laatste tijd. Morele vragen beantwoord Denis niet, uiteindelijk verliest iedereen en heeft niemand gelijk. Wat deze film ook erg goed maakt is het oog van Denis' voor esthetiek, ook van zaken die niet fraai zijn en je liever niet in deze wereld zou hebben. In iets als Beau Travail gaat ze daar nog veel verder in, maar ook deze film geeft het een meerwaarde. Zonder dat wat je ziet gerelativeerd wordt.

4.0*

Cammell, tragisch figuur en boeiende filmmaker. Performance, gemaakt met Nicholas Roeg is geweldig, Demon Seed is fijn retrofuturisme en was zijn tijd qua thema behoorlijk vooruit. En ook dit is boeiend genoeg om het jammer te vinden dat zijn oeuvre niet een stuk groter is.

Boeiende film dus, maar wel een vol met mankementen. Begint fascinerend, is vaak fris en origineel qua look en heeft toffe muziek. Maar het plot van de film loopt gedurende de film echt finaal uit de hand en de finale is te belachelijk voor woorden. Erg eigenzinnig en interessant, maar dat einde trek ik echt niet.

Daarom 3.0*

Het grote probleem van deze film is dat hoewel de hoofdpersoon in het nauw zit en niemand kan vertrouwen ik dat nooit, maar dan ook geen enkel moment zo voel. En zoiets doet een thriller als deze nogal de das om. Jammer van de goede elementen (want die waren er beslist).

2.0*

Sal Mineo was korte tijd populair en hield er zelfs even ook een zangcarriere op na ( klik ), maar toen hij ouder werd droogden de rollen op. In deze tijd had hij nog wel een bijrolletje in The Greatest Story Ever Told. Mineo nam deze rol in een indie aan omdat hij zo afweek van zijn rollen tot dan toe en hoopte op een goede invloed op zijn carriere. Dat gebeurde niet.

De film is vooral soort missing link tussen neo-noir en door Psycho beinvloede expoloitatiecheapes en heeft ook wat voorzichtige hele vroege slashertrekjes. Ik vind Mineo wel een goede acteur overigens en hij is zonder meer de beste hier. Cates maakt er een sfeervol louche en een tikje foute film van. Ik mocht het wel.

Ik vond Taylor minstens even sterk als de rest van de acteurs en zie niets ondergeschikts aan haar rol.

Haat en liefde liggen dicht bij elkaar om maar eens een cliché van stal te trekken. Een film over de drang om te vernietigen wat je liefhebt, je negatieve emoties te projecteren op anderen.

Oudere Hollywood-klassiekers bevatten wel vaker zwartkomische, vinnige en spitse dialogen. Deze film is bijna de overtreffende trap daarvan. Vaak buitengewoon grappig, soms ongemakkelijk, maar constant een trieste ondertoon. Typische acteurs/dialogenfilm en een van de betere daarin. Wat een indrukwekkende rollen. Nichols weet een film van het toneelstuk te maken.

Natuurlijk zie je het einde van ver aankomen, maar dat doet niks af aan de film.

I swear to God George, if you even existed I'd divorce you

4.0*

John Ford stelde van zichzelf "I Make Westerns" en hoewel niet al zijn beroemdste films westerns zijn is zijn imago dat nog steeds. Maar Ford maakte van alles wat. Zelfs komedies en daar is dit er een van.

Edward G. Robinson was een paar jaar eerder doorgebroken als gangster in Little Caesar. Dat was ook zijn imago. Dit verhaal was van dezelfde schrijver. Waarschijnlijk leende Columbia die de rechten had daarom Robinson van Warner voor deze rol. Voor Robinson was het een poging om zijn imago te verbreden en voor de studio was het mogelijkheid om ondanks de Hays-code toch nog iets met gangsters te doen. Want Robinson speelt een dubbelrol. De meest muizige kantoorklerk die je je maar kan voorstellen en een gangster die zijn evenbeeld is. En hij doet dat heel goed. Door beide rollen subtiel een andere lichaamstaal te geven. Als bonus krijg je de heerlijke Jean Arthur, voor wie dit de film was waar ze haar toon vond (ondanks dat ze al jaren bezig was). Deze rol is een soort vooruitwijzing naar de rollen die ze voor Capra speelde en ze is bijna even onweerstaanbaar. Goed gemaakte vlotte komedie die vrij weinig Ford ademt, maar wel erg leuk is.

Volstrekt maffe film van een debuterende regisseur met veel ideeën. Heel veel ideeën. Misschien wel te veel. Want de film is echt veel te lang en lang niet alle ideeën werken, maar het is vaak ook echt ontzettend leuk en erg fris. Humor die soms kurkdroog is, dan weer pikzwart, dan weer slapstick en dan weer anarchistisch. Een soundtrack van 8-bit gameboygeluiden. Een film die meerdere keren lijkt te beginnen en meerdere keren lijkt te eindigen. Waarin de hoofdrolspelers een punkbandje beginnen en een paar oorwurmen van liedjes hebben. Tekst door het beeld, computeranimatie zoals het er in spelletjes van rond 1990 uitzag. Een veelbelovend debuut heet zoiets. Maar zeker niet ieders kopje thee. Voor de film ving ik al een gesprek op dat een van de programmeurs van Camera Japan helemaal wegloopt met deze film en een andere het echt helemaal niks vind. Ben blij dat de eerste heeft gewonnen.

3.5*

Bizarre film. Maar ook erg leuk en behoorlijk goed.

Ik heb bijzonder genoten van de combinatie van het Britse plattelandssfeertje, het hippie achtige en de duistere ondertoon. Heel erg goed getroffen en een heel originele combinatie. Het wordt allemaal zo fascinerend anders dat de film mij onmiddelijk boeide. Bijzonder leuke muziek ook.

Ondanks dat ik ook moeite had met het eerste punt van Ramon (en de film voor wie echt wil ook wat plotslordigheidjes heeft) overheerst het gevoel dat ik een unieke, bijzondere en leuke film heb gezien.

Ruim 3.5* erg dicht bij nog een half sterretje meer.

De piepjonge Joris Ivens raakt al vroeg gefascineerd door film. Hij was de zoon van een ondernemer-politicus en groeide op een welvarend milieu. Nadat hij een paar films had gezien, waarvan met name die met cowboys en indianen indruk hadden gemaakt wilde hij ook zoiets. Hij deelde de belangstellling met zijn vader en er kwam een camera. Daarmee maakte hij als 14-jarige De Wigwam. Verbazingwekkend grotendeels voordat het moderne filmidioom werd uitgevonden of in elk geval massaal bekend was en met dat idee kun je wel zeggen dat hier al bleek dat Ivens er gevoel voor had. Het komt over als een familiefilmpje met een heel eenvoudig verhaal. Het hele gezin inclusief Joris zelf speelt een rolletje en de opnamen waren thuis. De film moet een van de oudere bewaard gebleven films uit Nederland zijn en zeker de oudste van een bekende regisseur.

In 1931 is er een hermontage gemaakt. Die heeft uitgebreidere tussentitels. Het voorstelrondje van het gezin Ivens wordt van het eind naar het begin verplaatst en de film wordt iets sneller gesneden (en is dus iets korter in deze uitvoering). Ivens had toen al enige naam gemaakt als regisseur.

Bijna onmogelijk te beoordelen. Maar filmhistorisch boeiend.

Het begon wel aardig. Als een light-versie van de absurdistische zwarte komedie waar ik op gehoopt had. Maar het werd rap minder. Het geheel veranderde in een nogal slap en zwalkend licht drama waar geen enkel persoon werd uitgewerkt. Met een strontvervelend, overdreven gevat kind als extra element. Het hele zelfmoordverhaal leek er als een soort van curieuze attractie bij te hangen. De grapjes werden alsmaar vermoeider en suffer. Uiteindelijk werd het uitzitten.

1.5*

Verder was de dag overigens erg gezellig.

Viel me nogal tegen. Misschien wel Lynch' zwakste film (ik weet dat ik er nog een lager heb staan, maar die moet ik herzien). Een paar fraaie losse scenes (vlak na de aankomst in het dorpje waarvan ik de naam nu al kwijt ben bijvoorbeeld), maar als geheel nauwelijks boeiend, naar het einde toe zelfs saai. Het pseudo-coole acteren van Cage ging me steeds meer tegenstaan.

Het is aan een paar prachtscenes te danken dat ik niet lager ga.

Vind ik eigenlijk een erg goede omschrijving.

Merkwaardige dip tussen Blue Velvet en Twin Peaks.

2.5*

Extreem pessimistische film. Peckinpah had geen hoge pet op van de mensheid. Verschil tussen goed een kwaad is er niet. Ergens in de film hebben ze het over een algemeen verlangen weer kind te zijn. Terug naar de onschuld. Maar zelfs de kinderen zijn hun onschuld al lang kwijt, als ze die überhaupt ooit gehad hebben. Pike wordt zelfs overhoop geschoten door een kind, bijna het ultieme statement.

Dat alles tegen de achtergrond van een veranderend Westen waar de hoofdpersonen niet lang meer zullen passen. Met vooral de mitrailleur bijna als symbool. Geen man-tegen-man-gevechten, maar een wapen waarmee je in je uppie zowat een heel leger afslacht.

Vond het een erg sterke film en ben erg benieuwd naar het andere werk van Peckinpah.

4.0*, maar met een optie op meer.

Hit-or-Miss deze film. Maar veel vaker hit dan miss. Niet zo sterk als Shears latere blaxploitationklassieker.Maar eigenlijk een stuk beter dan verwacht.

Veel meer dan een film die op de counterculture inhaakt. Uiteindelijk vooral een satire op de verhoudingen tussen de volwassenen en jongeren uit die tijd. Compleet met (muzikaal iets te brave) liedjes.De mindere stukken zitten in het begin, maar zodra duidelijk wordt dat deze film niemand spaart vond ik het echt sterk worden en het einde is bijna perfect.

3.5*

Dik twee jaar later....

Hmm, vond vooral de vindingrijkheid van de film leuk en moest ook denken aan Sad Vacation (die ik wel wat geslaagder vond). Ook door de constant wisselende stemming in de film. Een plot dat in de basis eigenlijk niet echt boeiend was, maar door dat gespeel werd het wel degelijk een interessante film. Sad Vacation wint het op gebied van script en zet de wisselingen in stemming en stijl van de film nog wat steviger aan.

Er gebeurt visueel al een stuk meer dan in de andere twee vroege Aoyama's die ik kort geleden zag. Deze film voelt in totaal vooral speelser en al wat eigenzinniger.

3.5*

Na On The Waterfront een tweede vroege Brando. Deze film is duidelijk minder goed, maar net als in On The Waterfront is het Brando die de film draagt en naar een hoger plan tilt. Hij geeft Johnny diepte. Weer een bewijs dat Brando onmiskenbaar van begin af aan een grote was.

3.0*

Een sociaal drama over een thema dat in de VS nog een stuk essentieler is dan hier. Hoever kan de overheid gaan in het bemoeien met het priveleven van de Amerikanen? Generaliserend hebben Europeanen daar gemiddeld genomen minder moeite mee. In de VS is het op verschillende niveaus altijd een van de grote maatschappelijke discussies geweest en zelfs de oorzaak van de burgeroorlog (die meer ging over of de federale regering de staten alles kon opleggen met als aanleiding slavernij, dan dat het puur ging over slavernij zelf). Dat thema wordt door Kazan teruggebracht naar een klein verhaal over een oudere dame op een eilandje in Tennessee en het algemeen belang van een damsysteem om overstromingen te voorkomen. Een conservatieve plattelandsstaat. Dat wordt gedrenkt in het racisme van de jaren '30. Met een mooie rol van Jo van Fleet.

Het is een beetje jammer dat om het wat behapbaarder te maken voor een groot publiek er een liefdesrelatie in de film komt. Hoewel de relatie ook meer kansen geeft om met de thema's te spelen en er prima wordt geacteerd door beiden voelde het toch als een compromis. Vooral omdat er nog meer uit het andere verhaal gehaald had kunnen worden.

Ik zag dat de film gebaseerd was op twee boeken. Heb nagezocht of de relatie uit het ene boek kwam en het eilandje uit het andere, maar dat heb ik niet kunnen vinden.

Typische Kazan eigenlijk. Intelligent en interessant, maar net geen favoriet van me. En hoewel het eigenlijk te weinig zijn voor echte conclusies (dit is mijn vijfde) geldt dat eigenlijk voor zowat alles wat ik van 'm gezien heb (Streetcar steekt wat boven de anderen uit).

3.5*

Met enige vertraging toch zelf gekeken. Een docu maken over iemand die je niet kunt interviewen kan best. Michael Moore werd er groot mee (Roger & Me, niet geheel gezien trouwens). Maar niet als je research vooral gabaseerd is op google. Dan kom je nogal snel in complotachtige theorieën terecht en je koppelt dat aan portretjes van niet al te verheven Wildersstemers, dan kom je niet zo ver helaas. Helemaal vuil wordt de docu als Van Der Valk meegaat naar binnen met de thuiszorgmedewerker die een duidelijk verwarde man moet omdraaien. Deze man krijgt in dit intieme, niet al te fraaie moment een camera op zich gericht, zonder dat dat iets toevoegt aan de documentaire.

Verder niks nieuws. Paar bekende relevante vragen worden gesteld, maar niet beantwoord. Een hoop sporen die nergens toeleiden, een slappe voice over met af en toe een fout. En dan hou je een film over die niks relevants weet te melden over Wilders, niks relevants over zijn kiezers (paar slappe miniportretjes zonder duiding), niets over het fenomeen, nauwelijks wat over de echt relevante internationale contacten en geldstromen. De film is ook geen relevant essay en ook geen statement om de discussie aan te gaan met Wilders, over de Islam, voor- of tegenstanders. De pogingen van Van Der Valk zijn ook niet amusant ofzo en zijn vragen tamelijk slap.

Mislukt project van iemand die budget kreeg om een film over Wilders te maken maar er niet uitkwam. Weggooien is lastig dus hij moest wat.

1.0*