Opinions

Statischer en minder levendig dan de vorige twee Herzog-Kinski-films die ik zag, Maar meer dan ooit wordt deze film juist door Kinski enorm omhoog getrokken. De laatste 20 minuten zijn intens en fenomenaal dankzij hem. Hoewel Kinski op papier wat oud was voor de rol van Woyzeck, kan niemand verzinnen die dat stuk intenser had kunnen spelen. Het schijnt dat Kinski zo diep ging en zo dicht bij zijn eigen gekte kwam dat hij lang moest herstellen van deze film, terwijl Herzog vond dat dit zijn makkelijkste film was om te maken. Je kunt het beide aan deze film zien.

Sinds 7 september laten bezinken, maar ik heb er nog een halfje afgehaald. Helaas een slordig gemaakte gemiste kans. Mocro Maffia was een prima serie en het boek waar het ooit mee begon (maar niet op gebaseerd is) heeft ook nog een vervolg. Dus is het best een idee om daar iets mee te doen. Dat vervolg is een verslag van de ware gebeurtenissen in de criminaliteit na de gebeurtenissen in Mocro Mafia. Centraal in het boek staat Omar L. die op een wraakmissie is. In de film is dat de basis voor Samir. Ook dingen als de vergismoord en de PGP-berichten zijn gebasseerd op de werkelijkheid.

Waat Mocro Maffia er zes seizoenen mee vulde, daar wil Wraak een heleboel vertelen in anderhalf uur. veel te veel. De film maakt nogal bokkesprongen om het kort te houden en maakt er een raamvertelling van, waar een van de soldaten van Samir, Sous, het verhaal verteld in flashbackvorm. Het stomme is dat de film daar echt inconsequent in is, door een heleboel stukken waar de soldaat niet in voorkomt als herinnering van hem te presenteren. Dat kan niet. De stukken van de straat zijn nog best aardig en de de acteur die Sous speelt (Hamza Othman) kan serieus iets. Veel minder zijn de stukken met Torenstra en Herlaar als agenten en helemaal als het over het prive leven gaat. Vol nauwelijks uitgewerkte soapy elementjes die beter weg hadden kunnen blijven en vooral mislukte pogingen zijn om diepgang aan hun personages te geven. Met soms tenenkrommende dialogen. Er zijn wat magere pogingen om het geheel een ine een maatschappelijke context te plaatsen. Maar het werkt niet. Met dit materiaal had je een serie moeten maken. Veel meer vanuit de straat moeten fi,men met de politie in een bijrol. Eigenlijk de mocro maffia aanpak dus. wat die serie bewees dat we dit wel kunnen in Nederland.

Ik associeer Amerikaans showworstelen eigenlijk altijd met de jaren '80 en met foute hairmetalbands, The A-Team en McGyver. Ik ben me er bewust van dat het ook na die tijd behoorlijk populair bleef in de VS, maar het was wel opvallend dat deze film aan al mijn associaties voldeed.

In een of twee Amerikaanse recensies werd The Wrestler vergeleken met de gebroeders D'ardenne, maar die vergelijking gaat niet helemaal op. Zo ongepolijst is deze film nou ook weer niet en dingetjes als de publieksgeluiden als Randy voor het eerst de slagerij binnenloopt verraden toch een filmmaker die daar wat minder ver gaat. Ondanks handheld scenes die Rourke vaak dicht op de huid zitten en een trailerparksetting.

Narratief is dit veel conventioneler dan de vorige films van Aronofsky (The Fountain niet gezien) en aan een redelijk bekend Hollywoodverhaal wordt niet al te veel toegevoegd. De belangrijkste toevoeging heet Rourke die de rol van zijn leven lijkt te spelen. Maar ook het consequent vermijden van al te dik sentiment en het enige juiste, open einde

Niet zo sterk als ik hoopte, maar gelukkig veel beter dan ik vreesde toen ik het plot las.

3.5*

Eerste half uur is fascinerend, het tweede gewoon leuk, maar de film gaat als een nachtkaars uit. Met zevenmijlslaarzen gaat de film naar een ontknoping toe zonder nog stil te staan bij wat er gebeurd. Uitgangspunt blijft leuk en erg fris, maar de uitwerking laat wel een aantal enorme mogelijkheden liggen.

3.0*

Mijn derde film van Sirk is ook de derde voltreffer. Ik heb deze film ervaren als een beetje anders dan de eerste twee. Minder satirisch denk ik, minder bitter misschien ook en meer ietwat ironisch. Een tikkeltje minder sterk ook, maar het scheelt erg weinig.

Sirk is hier duidelijk aan het uitvergroten en is bewust artificieel. Bijzonder fraai artificieel. Veel meer nog dan in All That Heaven Allows. De vergelijking met Almodovar werd al getrokken en ik denk dat dit zelfs zijn favoriete Sirk zal zijn. En Sirk gaat hier best ver, kleuren die de stemming van de hoofdfiguren laten zien bijvoorbeeld. Het hele luxe wereldje waarin de hoofdpersonen leven is onecht, slechts buitenkant en ondertussen worstelen ze met hun opgeblazen problemen. Het is moeilijk uit te leggen, maar die artificiele kant brengt leven in deze film.

Sirk en Nicholas Ray zou ik inmiddels mijn helden van 50's hollywood willen noemen. Ik vind ze ook wel verwant aan elkaar.

4.0*

Ik heb niet zo'n "fout" filmkijkverleden als sommige MMers, maar ook ik heb vroeger wel wat troep gezien. Dit zag ik ooit op een feestje waar meer kennissen dan vrienden zaten. Deze film was ter verhoging van de feestvreugde gehuurd. Ik vond er geen bal aan. En ik heb heel lang geroepen dat dit de slechtste film was die ik ooit heb gezien. En misschien vind ik dat nog steeds wel.

0.5*

Een sterk afwijkende Hitchcock. Veel soberder, deels op locatie geschoten, ingetogen geacteerd. Een geweldige en heel sfeervolle eerste helft en een van Herrmanns mooiste scores. Ook visueel een van de fraaiere Hitchcocks. Helaas ben ik het met de mensen eens dat de tweede helft wat minder is. Hoewel de voorstelling van depressie wel opvallend is eerlijk voor die tijd. Einde is wel heel erg kort en daar valt wat voor te zeggen. Deze film focust zich vooral op de onschuldige man die wordt beschuldigd van een ernstig misdrijf.

Door de wat mindere tweede helft had ik eerst een 3.5* staan, maar dat voelt echt te weinig. Ik maak er een kleine 4.0* van.

Klein verzet raakt me altijd wel, maar verder was deze film gewoon te gewoontjes om echt indruk te maken. Als de film nou zelf iets opstandiger was geweest had het meer indruk achter gelaten. Toffe geloofwaardige punknummers (geleend van een echte Poolse band uit die tijd) worden afgewisseld met een matige soundtrack, de film had juist genoeg gehad aan die punknummers. Maar dat is maar een voorbeeld.

Desondanks een aardige film met geloofwaardige hoofdrollen.

3.0*