Opinions

Als we dan toch aan de gang zijn met een thematisch blok, ga dan maar all the way en voeg er nog een vierde film aan toe over de crisis van 2008. Anders dan The Big Short doet deze film niet bijna een poging alles omvattend te zijn, maar gaat het hier nadrukkelijk juist om de afgesloten wereld waar de moraal totaal is losgezongen van het algemeen belang of een normale redenatie. Als we de vier aanhouden is deze film nummer 2. Het niveau van The Big Short haalt hij niet. Maar het is wederom wel een betere film dan The Wolf of Wall Street of het tweede deel van Wall Street (het is dat ik die laatste al vrij laag heb anders zou ik die drol nog af willen waarderen).

Heb nu een tijdje genoeg bankiers in films gezien. Tijd voor andere criminelen.

Eigenlijk gaan Sofia Coppola's films allemaal over hetzelfde. Over het zoeken naar inhoud in lege levens. En in die zin is het veel uitbundiger Marie-Antoinette ook gewoon duidelijk een Sofia Coppola. Coppola is nooit helemaal plot gedreven en hier is dat ook niet zo. Het is vooral een film die poogt zo'n historisch figuur in een enorm decadente omgeving vol protocollen te laten zoeken. En zo decadent en zo vol protocollen vind je alleen in het verleden. Marie-Antoinette mist de poëzie en het gevoel van Coppola's eerste twee films (en ook bij Somewhere slaagt ze daar wat mij betreft niet in). En komt daardoor niet aan dat niveau, maar de lol die in deze film zit en de anachronistische grapjes vergoeden veel.

3.5*

Nederlandse films in de hoofdcompetitie van Cannes. Het komt zelden voor. Minder vaak dan heel veel landen met een vergelijkbare of zelfs kleinere filmproductie ooit. Toen in 2013 Borgman van Van Warmerdam geselecteerd was was dat de eerste keer sinds 1975. En die film uit 1975 was een film van een autodidact die in het een heleboel weekenden vrijwel zonder budget een film had gemaakt. Die autodidact was Jos Stelling en de film was deze film.

Stelling was niet de eerste die zich aan een verfilming van Mariken van Nieumeghen waagde en hij zou ook niet de laatste zijn. Er was al een TV-spel en later is er nog een kinderboek-versie verfilmd. ( Mariken ). Stelling liep vast in zijn pogingen om een film van zijn materiaal te maken. Jan Bosdriesz was degene die de montage deed. Het van origine stichtelijke verhaal dat in 1515 voor zover bekend voor het eerst was verschenen en alle uithoeken van Europa bereikte ging vooral over dat zelfs de grootste zondaars vergeving konden krijgen maar dankte zijn succes wellicht aan het omschrijven van de zonde.

Mede door hoe de film gemaakt is ontbreekt een traditionele verhaallijn met een duidelijke spanningsboog en is de film vooral gebouwd op de enscenering van een liederlijke nachtmerrie in de middeleeuwen. Stelling heeft flink naar Europese schilderkunst gekeken (vooral Breughel) en veel naar Italiaanse cinema (onder meer invloeden van Pasolini en Leone zijn zichtbaar) gekeken, Het is wellicht ook niet voor niks dat ook in de Italiaanse cinema er veel films waren in deze tijd die meer met enscenering en sfeer bezig waren dan met een plotgerichte samenhang. Bij vlagen zit Mariken van Nieumeghen haast tegen het geniale aan, maar de film is ook niet erg constant van niveau. Maar het is op een fijne manier, durf ik het te zeggen, onnederlands. Meer poëzie dan proza. Meer smerig dan netjes. Instabiel maar regelmatig prachtig. Vaak ruw. Vaak flink theatraal ook.

Deze film begint met een aardig overzicht van de laatste dagen van Monroe, waarin een aantal redelijk bekende zaken langskomen (Norma Jean en Marilyn en het verschil daartussen, haar imago als sekssymbool en haar verlangen om als serieuze actrice gezien te worden, haar steeds labielere toestand, haar extreme onzekerheid), vooral geconcentreerd rondom de laatste film waar ze aan werkte, Someting's Gotta Give. Maar het tweede stuk van deze film bevat een reconstructie van wat er al af was van die laatste film, gemonteerd en met muziek Wat duidelijk wordt is dat het waarschijnlijk niet de geschiedenis in zou zijn gegaan als een van Monroe's beste films. Maar het is best bijzonder om de scenes die in de docu ruw te zien zijn compleet afgewerkt te zien. En dat is het beste aan deze film.

3.0*

Ik ben minder enthousiast. Belangrijk thema, geen geweldige film, met name het deel na Irak niet. Beetje een gemiste kans. Maakte veel minder indruk dan had gemoeten.

Vooral in het begin moeilijk verstaanbaar (zonder ondertitels) door de dialecten van de soldaten. Maar gelukkig went dat en waren het vooral onbelangrijke bijrollen in de eerste 10 minuten die moeilijk te verstaan waren.

2.5*

Won trouwens de Movies That Matter award.

In de herziening en voor de tweede keer in de bios. Dit keer bij Kino op 35mm en dat bleek nogal uniek. Omdat de enige 35 mm kopie die in de wereld beschikbaar is met Engelse ondertitels eigenlijk op een niet uitlenen lijst staat van het Tsjechische filminstituut, maar ze per ongeluk de kopie nadat Kino ernaar vroeg toch naar ze hebben opgestuurd. Normaal is deze film alleen digitaal te zien in de wereld. Ik hou van het leven dat in een 35 mm kopie zit.

Dit keer zat er toch net wat minder in dan de eerste keer (Eye 2015) maar ik heb vooral gelet op het camerawerk dat echt geweldig is. Het gevoel voor gezichten. De getekende oudere mensen versus de onschuld van de jonge mensen waaronder Marketa zelf. En de muziek ook vooral. Die is ook erg bijzonder en zeldzaam mooi.

De film gaat aan de oppervlakte over de poging van de machthebbers het volk te bewegen tot het christendom. Maar er is veel meer strijd. Mysticisme vs realiteit, Twijfel vs zeker weten, zelfbeschikking vs opgelegde regels, oud vs jong, oprecht vs onoprecht. Het verhaal laat het als een sleuteltijd voelen in de Europese beschaving en deed mij toch onwillekeurig nadenken over hoe alles was gelopen als dingen anders waren gegaan. Hoogtepunt is misschien wel het gebed met de beelden van de strijd gecombineerd tegen het einde.

Ik blijf op 4,5.

Het eerste uur was wel leuk, daarna werd het mij wat te veel een Freudiaanse zeurfilm die overeind wordt gehouden door met name Sean Connery. Met Marnie als personage dat wel heel direct (en nogal onsubtiel) lijkt opgetrokken te zijn uit psycho-analytische clichés.

2.5*

Ook ik was weer onder de indruk. Erg knappe sfeersetting. Met de alledaagse rompslomp van een huwelijk waarbij de film niet de fout maakt te suggereren dat er in wezen iets fout zit, het huwelijk lijkt gewoon goed. Ondanks hele subtiele tekenen van sleur die anderen accepteren, maar Paul spiegelt aan zijn affaire.

Het acteren wordt hier al veelvuldig geroemd en dat is terecht. Maar dat is niet het enige. Deze film is ook groots in timing. En dat zit 'm ook in de montage. Scenes lopen lang door en worden spannender. Ongemakkelijke stiltes.

Iemand heeft hier kritiek op het achtergrondgeluid (van auto's o.a.), dat vond ik nou net een sterk punt. In de adembenemde scene waarin het bedrog uitkomt, klapt het leven van Adriana volledig in, maar leeft de wereld gewoon verder alsof er niets aan de hand is.

4.0*

In mijn kindertijd was Karst van der Meulen bekend. Hij was de belangrijkste maker van films en TV-series voor kinderen. Een deel van zijn latere films en zeker ook Oom Ferdinand en de toverdrank en de TV-reeksen Thomas en Senior en Mijn Idee heb ik zeker gezien als kind. Mijn Idee maakte misschien wel de meeste indruk. Kinderen konden dan een verhaal opsturen en de leukste verhalen werden verfilmd in 25 minuten en kwamen op TV. Ik heb nooit een verhaal ingestuurd en als ik dat wel gedaan had zou het vast niet erg goed zijn geweest. Ik wilde een keer iets van hem (terug)zien en dat werd vandaag deze.

Martijn en de Magier is een feest van herkenning voor me. Volgens mij heb ik de film als kind nooit gezien, maar ik herken de sfeer meteen. Zowel uit Van Der Meulens films als de sfeer van 1979 an sich met de auto's, het dorpswinkeltje, de kleding en dat soort dingen. Ook veel van de acteurs in deze film horen bij mijn jeugd. Jeroen Krabbé, Wieteke van Dort, Aart Staartjes, Leen Jongewaard, Rudi Falkenhage, Joost Prinsen, Lex Goudsmit, Alexander Pola en zelfs een piepklein rolletje van Mies Bouwman. Hoofdrolspeler Gabrielse speelde in een hele serie van Van Der Meulens-films. Het is een film waarin ook een film wordt opgenomen. Martijn is een jongen met veel fantasie die het op school niet goed doet en een avontuur beleefd en in een echte film mag meespelen. Interessant is dat de film het verhaal rondom de magier helemaal niet verklaard. Dat vond ik wel leuk. Het mysterie blijft. Verder bracht mij vooral naar een onschuldiger tijd.

Alhoewel. De carrière van Karst van der Meulen doofde nogal plotseling uit in de jaren '90. In 2017 kwam nota bene Privé er achter dat dat kwam omdat hij in 1990 is veroordeeld wegens seksueel misbruik van kinderen met wie hij werkte. Er waren meerdere beschuldigingen van met name acteurs uit zijn films en series uit het einde van de jaren '80. Hij kreeg een nogal lichte straf (7 maanden voorwaardelijk) en uit wat ik kon achterhalen is dat wellicht doordat de feiten wat moeilijk te bewijzen waren. Ook was het een tijd dat straffen lichter waren. De NCRV voor wie hij vaak werkte verbrak alle banden met hem maar hield het ook uit de media. Erna maakte hij alleen nog een internationale co-productie door de KRO werd uitgezonden en films over de zeehondencrèche in Pieterburen. Met de uitbater daarvan, Lenie 't Hart, was hij inmiddels getrouwd. Uiteindelijk stopte hij zelfs helemaal met filmen. Het geeft een bijsmaak aan zijn films en series die ik niet meeneem in mijn waardering.

Bizar inderdaad en best fascinerend. Deze rare maar intelligente mix van psychopathie, vampirisme en godsdienstwaanzin. En dat in een film die grotendeels behoorlijk realistisch blijft overkomen. En niet zoveel typische horror stijlelementen heeft. Ben er niet helemaal weg van, maar het was wel interessant. Beetje onevenwichtig.

Apart dat deze film zoveel onbekender is als de Dead-trilogie. Raar ook dat Amplas niet meer bereikt heeft.

De originele versie schijnt trouwens 2 uur en 45 minuten geduurd te hebben, maar volgens Romero is daar geen enkele kopie van bewaard gebleven.

3.0*

Balans slaat toch door naar de positieve kant, ik ga een voorzichtige 4.0* geven.

Ergens de film die The Passion Of The Christ had moeten zijn om maar een opvallend statement te gebruiken. Er zitten in deze film even gruwelijke scenes, maar hier raakt me het veel meer. Ook de overwinning op het lijden raakt me hier veel meer. En dat komt niet zozeer doordat deze film niet expliciet religieus is, maar eerder door de context. Het weinig spectaculaire, maar ontroerende gegeven dat de verbondenheid die tussen Anna en Lucie bestaat zelfs ondragelijk lijden kan overwinnen. Dat raakte me, tot een kleine traan aan toe op twee momenten in de film. De film van Gibson deed me totaal, maar dan ook totaal niks. Wekte hooguit ergernis op.

En dan kan ik in mijn hoofd gaan uitzoeken of ik het wel vind kloppen dat de film om dat te vertellen zo expliciet is, of de sekteachtige club bejaarden niet wat potsierlijk overkomen en dat soort bezwaren. Maar dat doe ik niet. Feit blijft dat ik in de eerste helft een spannende, nogal expliciete horrorfilm zag en in de tweede een film die me echt ontroerde (meer dan ie me deed walgen ofzo). Ik vond overigens de zelfmoord van de hoofddaderes ook fascinerend. Twijfel. Niks is zeker behalve de verbondenheid tussen mensen onderling. Een agnostische Passion of the Christ.

Geen idee of ik wat met de overige films uit de Franse horrorgolf kan, maar dit was bijzonder.

4.0*

Zo lang met de DVD kijken gewacht, dat ik de film uiteindelijk in rerelease in de bioscoop gezien. Ik ben een rare.

Ook ik zag eerst Memoirs of a Snail en de thema's en stijl van beide films ligt erg in elkaars verlengde. Beide film voelen heel persoonlijk en hebben ook een duidelijk quirky trekje en hetzelfde gevoel voor humor. De films zijn duidelijk primair het werk van Elliot en niet zoals vaak bij animatie een studioproject vol compromissen. Deze is licht beter want net een tikje subtieler. Fijjn, maar echt helemaal mijn smaak is het ook niet.

Aan het einde pakte de film me toch even, maar dat ook te maken met de muziek. (Swingin' Safari van Bert Kampfeart) die me enorm aan mijn overleden vader doet denken.

Ik vond het concept dan weer niet al te aantrekkelijk, maar door de regisseur ging ik kijken. Door de uitwerking, de droge en vindingrijke humor en de strakke vorm werkte de film bij mij helemaal. Wat ik ook heel interessant vond is dat hoewel de toon van het debuut van Nawapol Thamrongrattanarit, 36 en deze film erg verschillend zijn, veel thema's terugkomen. Zo is hij erg geboeid door het vastleggen van gebeurtenissen en dan vooral de missende puzzelstukjes. De twitterberichten in deze film zijn als de foto's uit de vorige. Verder is het een regisseur die op een boeiende manier met vorm speelt, vol met ideeën zit, ook nog een gevoel voor humor blijkt te hebben en misschien wel productief is (zou hij het tempo van een film per jaar kunnen volhouden?). Groot en oorspronkelijk talent. Ik hoop en denk dat het IFFR hem blijft volgen. Ik zal bij elke film in de zaal zitten. Een van de toppers dit jaar.

4.0*

Oef, Bij de VPRO zullen nog wel mindere quotes te halen zijn geweest, die geven maar drie sterren. Maar de recensies zijn tamelijk onbegrijpelijk in deze exotische pseudo-arthouse soap. Verplicht maatschappelijke thema's oppervlakkig afvinkend (kastesysteem, check, gebroken gezinnen, check, verstikkende moraal, check) en niet een ervan zorgvuldig uitgewerkt. Ellende stapelen zonder echt statement. Op maat gemaakt voor de filmhuizen in het Westen of de Oscar niet engelstalige film. Dit wordt vast de Indiase inzending. De paar erg fraaie scenes, vooral als de film buiten zijn plot treed, zijn veel te schaars om de ergernissen te compenseren.

1.5*

Ja, ik moet nu ook echt aan Mendoza, want dit was een prachtig begin. De eenvoudige digitale camera is soms een beetje jammer inderdaad, maar dit is een fijne, tere, gevoelige film, met een bijzonder fraaie hoofdrol en een mooie flow, bij gebrek aan beter woord. Scenes die op mooie, niet te geforceerde wijze in elkaar overlopen. En tegen het einde een korte huilbui die meer betekent dan enome drama's in heel veel andere films

Klein pareltje.

Dik 4.0*

Godard wil volgens mij in deze film ook dat het nergens heenleidt. Stop van alles in een film, maar van niks genoeg om het echt ergens over te laten gaan. Een beetje cliche-verschillen tussen mannen en vrouwen, een beetje politiek, een beetje popcultuur. Een film met de diepgang van een pannekoek, maar dan gemaakt door intelligente mensen. Een film die verheven ideologie en oppervlakkige popcultuur naar hetzelfde niveau terugbrengt. En inderdaad een hoop filmische regels overtreden. Knoeien met de montage, de pratende persoon buiten beeld laten, gek doen met het geluid, nauwelijks een script.

Nog meer dan andere films die ik van Godard zag erg gebonden aan de tijd waarin het gemaakt is. En dat zowel de kracht als de zwakte van de film. De film is zo mid-jaren '60 dat alles wat Godard te zeggen heeft ontzettend achterhaald aandoet, maar tegelijk is het met de heerlijke Franse Francoise Hardy (die nog even voorbij komt in de film) en France Gall-achtige popliedjes, de beelden van Parijs in die tijd met Citroéns, Gallouise rokende mensen die mijmeren over de op handen zijnde revolutie in Franse cafétjes een fijn nostalgisch tijdsbeeld.

Godard zal nooit helemaal mijn ding worden. Maar ik zal zijn films (in elk geval die uit de jaren '60) toch allemaal (op langere termijn) gaan kijken, want interessant zijn ze zeker. En dit vond ik een van de vermakelijkste.

3.5*

Bij vlagen grappige film met goede dialogen, maar toch ook een film die de tand des tijds niet doorstaan heeft. Erg 1970 naar mijn mening. Toch ook wel overschat.

2.5*

Ik worstel nogal met deze film. Vond ik 'm goed? Ja, absoluut. Viel de film wat tegen? Eigenlijk ook. Ik heb erover nagedacht waarom dat is en kom hierop.

Andersons eerste film heb ik altijd gezien als een voorproefje, een stijloefening. Boogie Nights en Magnolia vind ik ook verwant in hun benadering, de eerste een rise and fall-verhaal en de tweede een mozaiekfilm, beide met een personagegerichte, emotionele benadering. Punch-Drunk Love is een afwijkende film en There Will Be Blood was de nieuwe Anderson. Een die afstandelijker was. Wat meer hoofd, wat minder hart. Zijn personages kwamen minder centraal te staan, die thema's werden belangrijker. There Will Be Blood verpakt zo'n beetje de eeuwige politieke en morele tegenstellingen van de Verenigde Staten in een epische film over olie. Een film waarover ik schreef dat ik 'm bewonderde, maar op een veel verstandelijkere manier dan zijn eerdere films.

The Master gaat door waar Anderson bij There Will Be Blood gebleven is, maar ik vind die afstandelijkere stijl meer in conflict met de thema's van deze film. The Master gaat in wezen vooral over de verantwoordelijkheid voor je eigen bestaan, hou je dat in de hand of leg je dat bij een ander neer of bij een idee. Dat is een veel persoonlijker thema dan in There Will Be Blood en in combinatie met de grootse, afstandelijke stijl werkte dat niet helemaal. Vooral de keuze om Phoenix het centrale karakter te laten zijn niet. In deze setting was een focus op het andere thema van de film de overgang van een idealistische(?) groep mensen (en een leider), naar een grote organisatie met macht en geld, rondom Hoffman passender geweest denk ik.

De film heb ik op 70mm gezien (wat me vooral opviel in detaillering van wat ik zag, mooie ervaring) en is zeker in het begin soms adembenemend mooi. Vond de muziek af en toe ook erg mooi. En heb van veel losse scenes echt genoten. Het is meer de som van alles wat ik zag waar die wat minder indruk maakte. Alsof niet alle puzzelstukjes in elkaar vielen. Wil 'm sowieso nog weleens zien.

En ook voor deze Anderson-film heb ik bewondering, al vind ik het, vooral om de reden die ik hierboven heb proberen uit te leggen, zijn minste film op zijn debuut na.

3.5*

Tegenvallend. De oudere van drie docu's over het videotijdperk op het IFFR dir jaar is de minste en het is niet duidelijk of dit een mockumentary of een documentaire is. De producer was aanwezig die vertelde het bloedserieus.al waren wat details die hij vertelde ook wel te mooi om waar te zijn ("the son of Mr Van is now in film school"). Maar als je de film ziet en en mr Van niet krijg je toch twijfels. Is het niet een sterk verhaal dat vooral symbool staat voor meerdere verhalen uit die tijd? De docu zijn vooral pratende hoofden van figuren uit de filmindustrie van Thailand. Deels ook voor mij bekend. Met een hemeltergend irritante soundtrack. Vooral een sterk verhaal dus en een twijfelachtig spelletje met de waarheid.

Hier en daar grappige, maar vaak heel flauwe, veel te dik opgelegde parodie. En een stuk te lang. Typisch een ideetje dat had kunnen werken als het op pak 'm beet Jiskefet-lengte had gezeten. Nu zit er echt veel te veel opvulling in. Forse tegenvaller. De lola waar ik de meeste verwachtingen van had bleek de zwakste.

2.0*

Ik was ook in PF.
Prachtige natuurbeelden in de lente, het leven begint en daartegenover een stervende vrouw (ergens tussen leven en dood, ze leeft niet echt meer en ze is ook nog niet dood) en haar zoon. Al in de eerste scene vond ik de film mooi. Het moment dat de zoon de haren kamt van z'n moeder is al zo intiem. Intimiteit en de natuur zijn de twee hoofdzaken in de film. De zoon wil zijn moeder een mooi levenseinde bezorgen en ontdekt zijn eigen gevoel. Minimale dialogen en toch voel je, naast al die zeer bijzondere natuurlijke pracht (ondanks de matige kopie toch overweldigend), ook precies de ontwikkeling die de zoon doormaakt aan. Als de zoon "breekt" en in alle eenzaamheid moet huilen is dat al een kippevelmoment. Om over het einde nog maar te zwijgen.
Ontroerend.

4.5*

Er komt niet alleen maar goud uit Roemenië. Dit debuut is niet slecht, maar gewoon niet zo bijzonder. Zeker in de eerste helft niet. Dan is Matei Child Miner gewoon een redelijk doorsnee sociaal drama. Bijna een familiefilm ook. Had ook een film voor iets oudere kinderen op Cinekid kunnen zijn (niet dat daar iets mis mee is verder). Een kind dat gepest wordt en geen aansluiting vind in een armoedig Roemeens dorpje bij opa. In het midden zit het stuk met het weglopen en in het museum en dat is duidelijk het beste stuk. Een stuk beeldender en veel minder dialogen. De film onttrekt zich ook daarna nog aan de middelmaat, met een vrij sterk einde.

Vreemde muziek trouwens. Tamelijk opgewekte uitbundige muziek met een balkanrandje, nogal ouderwets ook. Sloot bepaald niet aan op de beelden. Dat kan soms leuk zijn, maar hier werkte het niet.

3.0*

Die 1.5-stemmer waar je op doelt post weinig dus ik zal als laagstemmer maar even benoemen waar mijn 2 vandaan komt.

Dat zit 'm in een paar dingen: Het script om te beginnen is een opeenstapeling van clichés en de film is veel te beperkt om daar een eigen invulling aan te geven. Een voorbeeld: Als duidelijk wordt dat Benjamin een onschuldig broertje is , was het voor mij al zeker dat juist hij de film niet zou overleven, ook de andere broertjes zijn gemakzuchtige typetjes: Het wilde broertje en de broer die ogenschijnlijk netjes is, maar ondertussen ook tot over zijn oren in de misdaad zit. Ze zien er ook net iets te precies uit zoals je zou verwachten.

Blijft over een lowbudgetvariant op een clichégenrefilm, met een aantal opmerkelijke stijlkeuzes en tekortkomingen. Camerawerk is bij Alix eigenlijk altijd wel in orde. De ontkleurde look van de film is een gewaagde keuze, maar hij werkt niet voor me. Vond het zelfs behoorlijk lelijk. En de dikke dramatiek (de sterfscène in het begin!) en het sentiment zijn ook niet aan me besteed. In de actiescènes (met name de scenes waarin geschoten wordt) is het minibudget ook wel heel duidelijk te zien. Grappig als curiositeit is het misschien nog, maar dat is het wel.

Van Alix heb ik een in het begin van zijn carrière twee films gezien, daarna jaren genegeerd en dit jaar weer twee. Ik weet niet of ik ben veranderd, maar ik vond de twee van dit jaar, ondanks dat hij in de tussentijd echt bizar veel films maakte, duidelijk een stuk minder sterk dan de oudjes destijds. Ik laat Alix verder zitten. Heb niet de indruk dat ik er veel aan ga missen.

2.0*

Eigenlijk leuker dan ik had verwacht. Ik hou van de neorealistische periode van De Sica, maar heb op zijn deel uit Boccaccio '70 nog nooit iets uit zijn latere komedie-periode gezien. Trok me nooit echt. Maar ik vond dit een erg vermakelijke film met een goed evenwicht tussen komedie en drama. Verder ook best sfeervol.

Bijlange na niet Mastroianni's beste rol, maar dat lag ook een beetje aan zijn karakter. Loren vond ik leuker.

Ik heb me prima vermaakt.

3.5*

Ik heb het lang uitgesteld, maar vandaag ben ik voor the matrix gaan zitten. De eerste anderhalf uur vond ik behoorlijk goed. Een spannend en redelijk intelligent verhaal (overigens verre van een filosofisch meesterwerk of een vernieuwend hoogstandje), erg mooie scenes, mooie effecten. De laatste 3 kwartier kwam de film voor mij toch te veel in doorsnee actieland terecht. inclusief bekende trucjes als hij is dood, er wordt emotioneel gedaan, hij is niet dood . Ik zie er in de verste verte niet de topper in die sommigen van jullie erin zien, maar heb me desondanks prima vermaakt.

3.5*

Enorme tegenvaller. Ik kon hier eigenlijk bijna niks mee. Ik vond dit niet tragisch en niet komisch genoeg. Niet realistisch en ook niet surrealistisch. Niet ontroerend en niet grappig. Het was vooral maf om het maf zijn. Soms erg irritant zoals de trouwscene. Vooral de rol van Van 't Hof was niet te pruimen. Het was allemaal te geforceerd, te veel een aaneenschakeling van matige sketches en het liet me vooral volkomen koud.

2.0*

Goed gemaakt, maar heel, heel degelijk en heel erg precies zoals ik het had verwacht. Past eigenlijk nauwelijks bij Viktor en Rolf (die dit als keuzefilm hadden). Het hoopvolle was een mooie plus. Dat dan weer wel.

3.0*

De reden waarom dit best een dragelijke film is (en dat viel me eigenlijk nogal mee) is wel de tamelijk normale en soms droge toon, waarmee het gebracht wordt. Toch is het nogal vreemd. Stel je hebt net een film als Merry Christmas Mr Lawrence gemaakt en torst een paar decennnia filmhistorie met je mee. En dan komt volgens de optiteling Jean-Claude Carrière naar je toe met dit scrptidee en dan besluit je om je te zeggen en en film te gaan maken over een vrouw die een affaire heeft met een chimpansee.

Ondanks de meevaller blijft het deze veertiende Oshima de minste.

Er is nog wel meer aan de hand dan wat hier is aangegeven. Al is het inderdaad niet de eerste fillm losjes gebaseed op Orpheus en Eurydice en klopt het ook zeker dat Scorsese en Schrader deze film hebben gezien voor ze Taxi Driver maakten. En ook Schraders Hardcore is niet ver weg. Dankzij de World Cinema Foundation van de eerste is het allemaal gerestaureerd. Zelfs al had Scorsese nooit een film gemaakt dan is de wereld hem voor die foundation allee al eeuwige dank verschuldigd, En is neorealisme inderdaad een invloed hierop. Ook is deze film een duidelijke invloed op op zijn minst een half dozijn Filipijnse films van latere datum die ik ook zag.

Wat niet genoemd wordt door mijn voorgangers is het bij vlagen erg bijzondere geluidsbeeld waarbij omgevingsgeluiden en bijvoorbeeld ook de werkgeluiden enorm benadrukt worden en chaotisch aanvoelen. Verder is het aanstippen van zaken als religie, racisme en communisme interessant. Al is de film op dat gebied ingehouden (zo blijkt ook duidelijk uit de in 1975 gemaake making of. Logisch, de Filipijnen waren in 1975 nog volop een dictatuur onder Ferdinand Marcos. Wiens zoon er onlangs de presidentsverkiezingen won. Gaat de geschiedenis zich wederom herhalen?

Zeer knappe en erg boeiende film. Athentiek aanvoelende western. Met een camera die regelmatig de personages zeer dicht op de huid zit, veel gebruik van natuurlijk licht en de liedjes van Leonard Cohen (waar ik toch al van hou) die door hun gebruik zowel de film extra lading als de liedjes extra betekenis geven. En vooral Beatty is echt subliem.

Het laatste half uur, zonder liedjes is bovendien nog eens erg spannend op een bepaalde manier. Ik heb met ingehouden adem zitten kijken.

Hoewel het een impressionistische film is is het een bijzonder verhaal. Vertelt zowel veel over de tijd waarin het zich afspeelt ( de uit de hand gelopen macht van de grote bedrijven was een van de grote politieke issues in de Amerikaanse politiek rond 1900) als ook over de tijd waarin de film gemaakt is. Vond het verhaal zeker niet onaf.

Ik kom voor nu tot een dikke 4.0* maar dat wordt nog weleens hoger.

De beste Altman van de vier die ik tot nu toe zag.