Opinions

Duidelijk een voorstudie voor The Babadook. Een die waarschijnlijk hielp om het budget voor die film bij elkaar te krijgen. Veel puzzelstukjes zijn er al. Ze liggen alleen nog net niet zo goed op hun plek.

Toyoda is bijzonder. Deze is nog wat meer weg uit de mainstream dat het werk wat ik eerder zag (op een na ouder dan deze).. Klein en low-budget en vooral omdat hij dan geen enkel compromis meer hoeft te sluiten. En dit was de eerste film na Toyoda's gevangenisstraf tussen The Hanging Garden en deze. Dit voelt als een film over zelfonderzoek waar je kijk op de maatschappij vandaan komt. En daarmee is de film niet wat het in eerste instantie lijkt. De film is begonnen als een manga uit de jaren '70 midden in de extreem-linkse gewelddadige groepen die je in Japan had. Maar deze film gaat over of zulke extreme politieke idealen een persoonlijke oorsprong hebben en hoe die persoonlijke oorsprong ook een bevrijding kan zijn als je het inziet,

Heel klein en bescheiden en met monsters en met heel fraaie muziek.

Jammer, ja. Jodorowsky heeft veel niet van de grond gekregen doordat hij simpelweg het geld er niet voor bij elkaar kreeg. Hij had onder andere Dune willen verfilmen en een vervolg willen maken op El Topo, niet gelukt. Hij schijnt nu een gangsterfilm te willen maken, maar wel een met onder andere een 300-jarige paus erin. Deze film kwam er overigens door financiering van John Lennon en Yoko Ono.

The Holy Mountain deed me wat minder dan El Topo en Santa Sangre. En dat had vooral te maken met de oevrkoepelende sfeer die me minder fascineerde dan bij de andere twee

Maar gelukkig is de film weer lekker uitbundig. Met geniale gekke vondsten, balancerend tussen lelijk en mooi en kunst en kitsch en geniaal en gek en dat maakt de film toch tot een klein feest. Met een einde dat tegelijk teleurstellend als geniaal is eigenlijk. En daardoor perfect in het werk van Jodorowsky past, dat constant bol van tegenstellingen staat.

3.5*

Mooie film. Een van de grootste voordelen is de rust in de film. Komt nooit in de verleiding om het geheel dynamischer en drukker te maken dan moet. Is een beetje het kleine, aardse broertje van een aantal grote SF-klassiekers, zonder aan dat niveau te komen. Paar ongeloofwaardigheidjes, maar niets waar niet overheen is stappen. Een van de grote problemen is dat alles wel heel netjes wordt uitgelegd in de film, met als toppunt de flarden nieuws op het einde van de film. Mooie muziek en een overtuigende Rockwell (die bijna de enige acteur in de film is) helpen de film.

3.5*

Zeer intrigerend en gedurfd. Surrealistisch film over volwassen worden. Niet bepaald perfect, wat onevenwichtig. En soms wat weinig subtiel. Maar wel heel mooi gefilmd en geweldig geacteerd door de jonge hoofdrolspelers. Boordevol symboliek. En bijna een soort koortsdroom af en toe.

Ik zag van Van der Oest hiervoor alleen Een nieuwe moeder. En dat is echt een wereld van verschil met dit.

Als je de hoestekst leest lijkt A-film dit te willen marketen als een soort aktiethriller. Bizar.

3.5*

Er is hier toch wel een stuk meer aan de hand dan het niet alledaagse thema wat de positieve recensies kan verklaren wat mij betreft. Moonlight is vooral een film over identiteit en omgeving en is daarin ècht bijzonder. Een prachtig voorbeeld van hoe een film met een aantal zeer fraaie karakters in een specifieke omgeving een universeel verhaal kan vertellen. Geholpen door het fijne camerawerk, beurtelings erg intiem en veel sfeer van omgeving oppikkend. En een paar fraaie rollen (vooral Mahershala Ali is fantastisch, hij moet die Oscar echt krijgen).

De film valt uiteen in drie aktes. In de eerste is Chiron een kwetsbaar kind van een jaar of 9 die erg veel moeite heeft met zijn plek in de wereld. In de tweede een puber die zich uiteindelijk een rol aanmeet en in de derde een volwassen man die beseft hoe weinig er nog over is van zijn echte karakter in hoe hij zich uit.

Ik zou de film net geen meesterwerk willen noemen en de oorzaak ligt in de tweede akte, die helaas net wat achterblijft bij de eerste en laatste door net wat uitgesprokener te zijn en minder tussen de regels door te vertellen. Maar al met al heb ik hier erg van genoten. En de sublieme derde akte maakt heel veel goed.

Een prima cast en het gaat toch niet helemaal goed in deze film. De film wil een tragikomedie zijn, maar waar een tragikomedie humor heeft, ontroert en vaak een beetje pijn doet is dit in de eerste helft een halfgeslaagde komedie en neemt de film halverwege een andere wending en wordt het, tsja, een halfgeslaagd drama. De humor in de eerste helft mist eigenlijk een echt bijtende tragische laag en is vaak opmerkelijk suf. Hier en daar een mooie scene, maar het geheel haalt het duidelijk niet bij een hele reeks andere films over rouw (Ordinary People, In the Bedroom, La Stanza del Figlio en About Schmidt om er maar eens een paar te noemen). Lichte tegenvaller.

Kleine 3.0*

In december 1981 was er een militaire machtsovername in Polen. In september 1982 ging deze film in première. En die speelde zich tegen die achtergrond af en was dus erg actueel. De film gaat over Poolse arbeiders die illegaal in Londen werken en wil een allegorie zijn op de Poolse situatie. Dat vond ik niet geweldig werken. De film is beter zonder de allegorische laag. Als een opvallend lichte film over arbeiders voor wie de problemen in hu thuisland verzwegen worden. . Skolimowski werkte in 1982 al een jaar of twaalf internationaal, maar had net voor deze film weer eens een film in Polen gemaakt. Die film beviel de machthebbers niet erg en werd verboden en hij trok weer uit Polen. Hij kon zich dus inleven in de situatie va de arbeiders.

Even gekeken naar Atsuka Maeda. Schijnt een zangeres te zijn, maar na vooral wat TV-series begint ze opvallend op te duiken in Japanse films op Nederlandse festivals. Ik zag er op het IFFR twee op een dag. Sebunsu Kôdo (2013) en deze. En nog niet zo lang geleden zat ze op Camera Japan ook in de voorganger van Yamashita.

Deze film is optimistischer en subtieler dan die film en vooral veel beter dan die van Kurosawa. Een klein Japans drama met (glimlach)humor over het moment tussen adolescent en volwassene in en de angst voor die stap. En dat licht en subtiel benaderd, met vooral ook begrip voor beide personages (vader en dochter). Fijne evenwichtige film.

Kleine 4.0*

De nieuwe Rosales is een tere coming of age en een aparte constructie van een film. Een film over de gevolgen van beslissingen op jonge leeftijd op de rest van je leven. Een film over what if.. Als je als tiener een of twee andere keuzes had gemaakt, had je leven dan totaal anders geweest. De film is heel erg duidelijk een constructie. De jongeren gaan nota bene naar een film met de titel van de plaats waarin het zich afspeelt die ook de titel is van de film waar je naar zit te kijken, maat daarbij toch een ontroerende en boeiende film. De zoveelste van Rosales.

In 1988, vlak voor de val van het communisme , kwam deze film uit. Een zwart-wit verfilming van een klassiek Roemeens boek uit de jaren '50 waarvan het eerste deel zich afspeelt in de onrustige jaren '30. Jaren van crisis en verarming op het platte land. En van communisten en fascisten die met elkaar vechten.

Een doorslaand succes in Roemenië destijds. Waarschijnlijk ook heel herkenbaar voor vele Roemenen.

De film gaat op de invloed die dat op een boerengezin heeft. En een zoon van het gezin kijkt vooral toe en neemt in zich op wat er gebeurd. Hij speelt een grote rol in de twee vervolgen.

Vooraf dacht ik dat het tweede en derde deel wellicht vooral ingegeven waren door het succes van de eerste, maar dat bleek niet zo te zijn. Qua beoordeling zou ik de films los van elkaar 3.5 geven, maar als hele trilogie eigenlijk 4 sterren. Beide vervolgen versterken de eerste film juist.

In dit tweede deel is de zoon des huizes voor het eerst het centrale personage. Zijn vader heeft krom gelegen om hem een beetje te laten leren, omdat hij zag dat zijn zoon erg slim was. Maar uit armoede moet hij stoppen. Hij ontwikkelt eigen belangstelling en wordt geconfronteerd met politieke keuzes. Hoe sta je tegenover met Marxisme dat sterk in opkomst is?

De film is in dezelfde stijl gemaakt als de vorige en wederom in zwartwit en gebaseerd op het tweede, in de jaren '60 verschenen deel van het boek.

Het derde deel van het boek bestaat niet, vandaar dat deze film los van de boeken staat en eigenlijk meer los gebaseerd is op het leven van de schrijver en gaat eigenlijk over het manouvreren dat een schrijver moet doen in een dictatoriale samenleving. Nicolae is schrijver wordt bekend door een boek waar de machthebbers blij mee zijn. Hij wint belangrijke prijzen en wordt een jonge posterboy van klassenbewust sociaal realisme. Dan maakt hij een verhaal waar de machthebbers niet achter staan. Wat doe je dan? Kom je erop terug? Ga je door en verlies je uiteindelijk alles. Waaronder uiteindelijk misschien zelfs je leven?

Knappe voltooiing van de trilogie, die uiteindelijk vooral over Nicolae blijkt te gaan en daarmee zetten 2 en 3 deel 1 in een ander en eigenlijk rijker daglicht.

Lijkt ergens te beginnen als een standaard avonturenfilm in een niet nader genoemd Latijns Amerikaans land. Het moet in elk geval aan Brazilië grenzen. Een plot dat eigenlijk iets van een western heeft. Maar in de tweede helft is er de vlucht en daar wordt het wat dwarser. Al heel snel komen karaktertrekken naar boven bij de personages die je niet verwacht. Sympathiek wordt laf, bedenkelijk wordt moedig et cetera Met vrij grote namen voor Buñuel in deze fase van zijn loopbaan. Een jonge Piccoli en Simone Signoret voorop. In de eerste helft doet het het niet echt aan Buñuel denken In de tweede is het aanzienlijk meer herkenbaar. Al heeft deze film weinig humor om de pessimistische toon te verzachten.

Wat een prachtige klassieke tragedie. Fantastisch ook dat een literatuurverfilming zo beeldend kan zijn. En een film over de ultieme schoonheid zo geloofwaardig door de beelden kan zijn.

Het laatste half uur is weergaloos mooi. Hoe Bogarde steeds meer uit evenwicht raakt, weet van zijn aankomende ondergang, maar niet anders meer kan dan op de afgrond afgaan. Als een soort van strohalm zijn uiterlijk opknapt bij een barbier, de krioelende straatjes van Venetië.

Grandioze film.

4.5*

Voor het eerst dat ik iets zie van Joe D'Amato. Hier nog onder zijn eigen naam Aristide Massaccesi, omdat hij deze film prima vond en dicht daarmee zijn serieuze editing carrière in gevaar bracht. Niet altijd even samenhangend en eenduidig qua sfeer en het verhaal stelt weinig voor. Ook een van die Kinski rollen waarvoor hij zicht niet erg inspande. Maar bij vlagen wel lekker wild en een beetje psychedelischt. Vooral een film die een soort brug lijkt te zijn van de traditionele Poe griezelfilms (feitelijk is dit ook weer de zoveelste variant op zijn zwarte kat-verhaal) naar de latere giallo-films. Maar in beide hoeken zijn genoeg betere films te vinden.

Of dat voor Joe D'amato geldt is gezien zijn reputatie twijfelachtiger.

Toch minder dan haar debuut Ratcatcher. Morvern Callar is veel onconventioneler, neemt meer risico, maar het werkt bij mij minder.

Het hoofdpersonage is stuurloos, op de vlucht voor haar gevoelens maar volgens mij had dat ook gekund in een wat minder stuurloze film. De film weet niet helemaal of het een pure psychologische sfeerschets moet worden of dat er ook nog een verhaal verteld moet worden.

Ik vond juist de eerste helft het beste en dan met name het begin. Later werd de film voor mij minder intiem en gevoelig en afstandelijker.

Vooral een prachtige openings- en eindscene en mooi gebruik van muziek. Erg terloops. En ook heel verschillende muziek maar toch met een vergelijkbaar gevoel. Soms trouwens mooi wrang grappig.

Ratcatcher vond ik erg goed, dit is niet helemaal mijn film, maar toch vond ik het heel interessant. Interessant genoeg om Ramsay in de gaten te houden. Het gegeven van haar komende film is alvast fascinerend.

3.0*

Mijn eerste Ainouz, maar ik gok dat dit niet de beste film van hem is. Motel Destino is een neo-noir, met mooie kleurtjes, veel visuele bravoure en een aardig sfeertje en een fijne casting. Maar op scriptniveau is het allemaal niet overtuigend. Veel wat uitgeklede noirish clichés met feitelijk 0,0 extra. Geen dieper laagje, geen echte genrepastische of cinefiele verwijzingen. Maar de plaatjes zijn fijn.

Mouchette is iemand voor wie de wereld om haar heen een kwelling is. Ze wordt niet begrepen en ze begrijpt zelf ook niet. Ze wordt gebruikt en drijft steeds verder af van de rest.

Misschien wel de grote kracht van deze film in mijn ogen.

Ik sluit me verder grotendeels aan bij gimli's uitvoerige aanprijzingen. Een erg unieke, zeer indrukwekkende film. Als dit redelijk representatief is voor zijn werk wil ik graag meer zien.

4.5*

{Wat is dat toch met die Franse regisseurs dat ik steeds met de verkeerde film lijk te beginnen? Dit vond ik veel mooier dan Les Dames du Bois de Boulogne.)

Huston vertrok uit Hollywood vanwege Mcarthyisme en collega's die anderen verraden met hun getuigenissen. Hij trok naar Europa en maakte in Engeland een film over een Franse kunstenaar die toch wel opvallend netjes is. Te net en te veel volgens het boekje. Ferrer is vooral ook dat in de hoofdrol. De film was erbij gebaat geweest als het wat viezer was. Zoals het leven van Toulouse-Lautrec maar je ziet de ingehouden versie waarin Huston met name in de scenes in de moulin rouge wel zijn ei kwijtkan. Mooie kleuren ook. Maar niet een van Hustons beste films.

Tegenvaller. Ik vond Luhrmans Romeo & Juliet een mooie postmoderne film die prachtig een evenwicht vond tussen klassiek en modern, kunst en kitsch, echt en artificieel, groots en intiem. Altijd vrij hoge verwachtingen hier van gehad. Maar ondanks dat komt het bij sommige films er pas laat van dat je ze ziet. Om onverklaarbare redenen.

Helaas slaat deze film nogal door naar kitsch, artificieel en groots. Dat levert soms adembenemende plaatjes op met indrukwekkende cameravoering, geweldige decors, grootse outfits en originele interpretaties van bekende liedjes. Maar ook op momenten ergerlijke kleffe kitsch, lelijke nep en brute verkrachtingen van bekende liedjes. En dan sneeuwt het liefdesverhaaltje zo ver onder een dikke vettige suikerlaag dat het me volledig koud laat.

Ik werd ruim twee uur (wat ik ook een half uur te lang vond) heen en weer geslagen tussen bewondering en ergernis. Ik had dolgraag van deze film gehouden, maar het lukte me absoluut niet. Voor de mooie momenten en verrassingen heb ik nog wel 2.5* over, maar dat zit anderhalve ster onder mijn verwachting.

Gary Cooper is helaas net geen James Stewart, maar dat is voor het gros van de acteurs wat te hooggegrepen.

Toch was dit weer ontzettend leuk. Fijn weer alle vertrouwde elementen. Dingen die cliché zijn geworden, maar eigenlijk gewoon waarheden zijn. Van Capra zal ik vermoedelijk nooit genoeg krijgen. Met dit keer weer een fenomenale rechtbankscene als toetje. Capra is zo ontzettend goed in dat soort scenes. Op het einde van Mr. Smith Goes to Washington in het congres bijvoorbeeld ook. Geweldige timing en vol details.

4.0*

Erg sterke film, die aan het einde nogal speelt met jou als kijker. Zit je nou mee te leven met Meneer Klein en zo ja, waarom niet met al die anderen, betrap je jezelf nou op het idee waren ze meer op tijd met de papieren, natuurlijk is het niet onterechter voor meneer Klein die waarschijnlijk meer een schurk was dan de rest. De vierde keer dat ik iets van Losey zie en veruit de beste.

Mijn tweede Capra. Ik vond It's a Wonderful Life nog beter maar ook deze was weer erg leuk. Subtiel is het niet bepaald. Veel moraal en sentiment. Maar zo goed gemaakt dat het onweerstaanbaar (voor mij dan) wordt. Arthur en Stewart zijn fantastisch. De film zit vol leuke details (zoals het nerveuze gehannes met de hoed van Stewart of de blikken van de senatoren) en hij is om voordat je het weet.

4.0*

Ik vind het wel degelijk propaganda, nou vind ik dat niet per definitie een vies woord, maar het doel van de film zit 'm toch echt in het Amerikaanse publiek laten zien dat we vechten om die leuke Engelsen in het soort dorpjes als deze hun leven te laten leiden. De moraal onder de families van de in eerste instantie Amerikaanse militairen hooghouden. Het ligt er niet zo dik op als in de twee korte filmpjes die ook op de DVD staan, maar toch. De oorlogscontext (en het feit dat deze film in 1942 gemaakt is) maken de film interessant. Ik vond de laatste scene ook geen stijlbreuk, maar eerder expliciet benoemen wat de film de hele tijd al uitstraalde.

Vaardig gemaakte film. Toegankelijk, mooi tempo, vol sympathieke karakters, soms droevig en soms een beetje humor.Ik heb me geen moment verveeld. Leuk dorpssfeertje, maar inderdaad nogal braaf allemaal en nergens echt bijzonder goed. Heeft zijn functie bij het uitkomen gehad en maakte toen veel indruk, maar ik vind het nu vooral interessant in de historische context.

Tot mijn schrik pas de eerste film die ik van Wyler zie trouwens.

3.0*

In de laatste publieksprijstussenstand die ik zag staat deze film één-na-laatste. Het beste bewijs dat ik de smaak van het publiek vaak niet deel.

Ik moest even wennen aan het Dogme-achtige stijltje. handheld camera, vrijwel geen filmische trucjes, geen muziek. Maar het begon toch te werken. Een paar personages worden in korte scenes neergezet. Die scenes zijn flarden uit hun leven. Maar ze vertellen geen gedetailleerd verhaal. Maar ik wèl voelde mee. Een paar scenes waren echt prachtig. Lai in de motelkamer van waaruit zijn vader zelfmoord pleegde, See bij de brug over de autoweg en de suggestivieve, maar open eindscene. Zeker niet ieders ding maar voor mij een film om vaker te zien. Zou de jury het lef hebben om deze film een Tiger te geven?

Dik 3.5*

Prettig rustig drama. Met vreselijk mooie beelden en sterke sfeer. Het verhaal pakte me wat minder en de film heeft al helemaal niet de impact van Xich lo, maar toch was Mua he chieu thang dung prettig om naar te kijken.

3.5*

Verveeld heb ik me geen moment. Ik zat behoorlijk in de film en genoot van de omgeving en van het sfeertje. Mooie film. Maar met het einde heb ik een probleempje: de samenhang tussen het begin het einde vind ik geforceerd. Alsof aan een film die geen diepere lagen nodig heeft, laat het toch vooral over de terugtocht van die man gaan, nog een laag moet worden toegevoegd. De suggestie dat het begin en het einde samenhangen of het begin het einde is en het einde het begin, was er voor mij juist net te veel aan. Kost de film een half puntje.

3.5*

Wow, wat mooi weer. Heel visueel, heel bescheiden. En licht- en kleurgebruik en ook de muziek zijn prachtig. Prachtig, vaak ook weer visueel geacteerd. Veel nadruk op gezichtsuitdrukkingen en details. Als ik dit destijds had gezien had ik al geroepen dat er een absoluut meesterwerk aan zat te komen. Nu weet ik dat dat destijds met Xich lo gebeurde. Ik heb genoten.

4.0*

In Todo sobre mi madre en Hable con ella valt Aldomovar op om zijn fraaie melodrama's met soms bizarre personages. Die bizarre personages zitten ook in Mujeres al borde de un ataque de nervios. Maar een melodrama is dit bepaald niet. Dit is een campy zwarte komedie over gekte en obsessies. Veel erg grappige situaties en spitse dialogen en details (zoals figuranten) die ook heel grappig zijn. Dit alles in felle kleuren. Totaal over de top. En oh zo leuk. Het wordt tijd dat Aldomovar met zijn verkregen roem weer eens een comedy maakt als tegengif voor de vaak afschuwelijke Hollywood-comedy's.

Let ook op de bijna onherkenbare, nerdy Antonio Banderas.

Toffe film.

4.0*