Opinions

Best een interessante combinatie met 11·25 Jiketsu no Hi: Mishima Yukio to Wakamono-tachi (2012) die ik een paar weken terug zag. Daar werd de literaire Mishima losgehaald van de politieke en gesuggereerd dat hij niks meer kon met schrijven en daardoor voor actie koos. In deze film zijn ze nadrukkelijk aan elkaar gekoppeld. Drie verschillende verhalen worden (volgens mij nogal samengevat of fragmenten uit) uitgebeeld in deze film in een aparte theatersetting. Waar Wakamatsu's film Mishima behoorlijk aards maakte, houdt deze film veel meer de mythe rondom hem in stand.

Verschillende essentiële gebeurtenissen komen in beide films voor. De gijzeling natuurlijk, maar ook de confrontatie met de opstandige studenten van 1968 en nog een aantal andere scenes. Wakamatsu richt zich veel meer op de opbouw naar de daad en is nadrukkelijk daarop gericht. Die film is daarin dus ook veel gedetailleerder. Deze film is eigenlijk veel ambitieuzer door een poging te doen zijn filosofie, literatuur en politieke ideeën aan elkaar te koppelen en verschillende stijlen te gebruiken in de drie lijnen die worden gevolgd (kort voor de daad en de daad zelf, de opbouw naar die gebeurtenis (in zwartwit) en de literatuur (in theaterdecors). Dat werkt gedeeltelijk. Maar is niet helemaal overtuigend.

3.5*

Ik vond de Yamashita-momentjes echt te spaarzaam. Ze waren er wel. Samen meloenen eten en dan ineens pitten gaan spugen. Opvallend intiem stuk. Dat wou ik meer. Hoewel de film die vorig jaar in Rotterdam was ook een beroemde popster in de hoofdrol had, voelde het alsof deze film er veel meer om gebouwd was. Mikkend op een jong publiek. Een script dat nergens over gaat. Als ik volgend jaar nog eens aan deze avond denk is het niet de film die ik me zal herinneren.

2.5*

Een paar dagen later mijn tweede Costa-Gavras.

Ik heb wat twijfels bij de montage en de flashbacks. Maar daar tegenover staat het acteren van zowel Spacek, maar vooral Lemmon als man die niet allen zijn zoon kwijt is maar ook langzaam zijn complete wereldbeeld ziet vergaan. Verder worden er hier waarheden verteld en relatief kort na de gebeurtenissen die nog wel vaker verteld mogen worden. En dat compenseert de meer twijfelachtige kanten ruim.

Lemmon speelt hier zo'n beetje de rol van zijn leven en zijn spel is subtiel en aangrijpend. De soundtrack van Vangelis dateert de film enigszins, maar voor zijn doen is de muziek opvallend subtiel. Heel sterk is ook de setting en het terloopse geweld dat overal is.

De film is iets te boodschapperig en de zwarte gemeenschap worden net iets te passief slachtofferig neergezet. Maar de goed getroffen sfeer (tikje aangezet, maar net niet over de streep) een stel fijne acteurs (vooral Hackman is erg goed bezig) vergoeden eigenlijk bijna alles. Vind dit de beste Parker die ik tot nu toe zag.

3.5*

Even dacht ik naar de minste Korine te kijken, maar als in de tweede helft de fraaie scenes over elkaar heen buitelen en het wonderschone laatste kwartier me echt flink raakt, tsja, dan ben ik toch weer om. Vijf films en niet een onder de vier sterren, ik geloof dat ik me wel een Korine-fan kan noemen.

En dit is een van de essentiele redenen.

4.0*

Vind dit een film met twee niet helemaal lekker aansluitende gezichten.

Mistress America is een mild-satirische kijk op het nu zeg maar. Waar in New York jonge mensen wonen die en creatief willen zijn en een bijna yuppie-achtige drang hebben om succesvol te zijn en in de juiste outfit omringd door de juiste mensen op de juiste plaats te zijn en dan dat met de juiste opmerking op de juiste social media te posten. Het sfeertje dat Baumbach in de eerste helft van dat wereldje schetst is scherp, erg amusant en goed getroffen. Maar na die eerste helft wordt de film toch duidelijk een stuk minder. De soms wat kluchtachtige confrontatie tussen een heleboel mensen in een duur landhuis duurt veel te lang, is flauw en bijt niet. Ander probleem is dat Baumbach geen satire maakt die geeft om zijn personages maar aan de andere kant ook niet door wil bijten en ze echt psychologisch snoeihard uit elkaar trekt. Daarvoor blijft het echt te voorzichtig.

Al met al, aardige film die veel meer potentie in zich had. Komt er helaas niet uit.

3.0*

Van Lasse Halström zag ik jaren geleden "Whats eating Gilbert Grape?"en dat is altijd een van mijn lievelingsfilms gebleven. Toch heeft het tot nu geduurd voor ik een andere film van hem zag en ook deze is weer prachtig.

Een prachtig, bitterzoet verhaal over een jongen tussen kind en puber in, die moeite heeft in te schatten wat de wereld van hem verlangd.

Fraaie sfeertekening en zeer ontroerend verhaal.

4.5*

Water Flower is niet overweldigend. Eerder bescheiden en in al die bescheidenheid een mooi, klein drama.

Wat bovenal opvalt is de kadrering. Het ene na het andere zorgvuldig gekozen, fraai plaatje komt voorbij. Met vaak één minimalistische maar buitengewoon doeltreffende camerabeweging erbij. Binnen dat beeld speelt zich dan de scene af.

Drama's over conflicten tussen kinderen en volwassenen lopen het risico vast te lopen in vervelend sentiment of ongeloofwaardig wijsneuzerige kinderen. Dat gebeurt gelukkig niet in Water Flower. Het blijft, ondanks best ingrijpende gebeurtenissen en een flinke huilbui, prettig ingetogen.

Geen buitengewoon bijzonder verhaal, maar wel een lowbudgetfilm van een debuterende regisseur die zijn sterke punten alvast etaleert en van wie we nog best wat mogen verwachten.

3.5*

Oef, hier had ik serieus veel meer van verwacht.

Ik ben het met de kritiek van Ramon en Maxcomthrilla wel eens, maar ik reken het de film behoorlijk wat zwaarder aan. Ik had er nogal wat problemen mee. Met de nogal dik opgelegde water-vuur-symboliek bijvoorbeeld, kom op. Ik was ook niet weg van die Ua, maar daarnaast stonden ook nog wel heel erg theatrale personages als die "moeder". En van het einde schoot ik zelfs onbedoeld in de lach.

Maar er zitten in deze film behoorlijk wat erg mooie scenes, die los van de film erg fraai zijn. Zeker in de eerste helft, de meeste ervan zijn hier al genoemd. Die scenes dragen voor mij de film en maken me toch nieuwsgierig naar een nieuwe film van deze regisseur.

Maar ik kom niet verder dan 3.0*

Houdt een beetje het midden tussen een slice of life en flnk gescripte film, maar gaat iets te veel nergens heen voor het tweede en is iets te weinig spontaan voor het eerste. Geen slechte film, wel wat lang. Fijne soundtrack maar wat er onder de optelling staat is raar, mocht wel wat energieker. Hoe meer Spike Lee ik zie hoe meer ik vind dat hij nooit meer echt in de buurt van Do the Right Thing kwam.

Een film waar ik nog wel even mee bezig ben. Want het deed me absoluut wat. Het toontje dat zo dieptragisch was dat het ook komisch werd, maar dan wel heel pijnlijk komisch. Verslag van het vastlopen van systemen. Ik heb een beetje dezelfde moeite als Arnie met met name het derde ziekenhuis als de zorgvuldige toon van de film een beetje wordt losgelaten en het geheel te absurd wordt, waar alle andere figuren als mensen met tekortkomingen reageren, zijn het hier wel erg ver van die menselijkheid afgedreven individuen. Vind de film vooral daardoor geen meesterwerk, maar het geheel is veel te goed en bijzonder om lager te gaan dan wat ik nu geef.

4.0*

Gisteren hadden we een zeer ervaren regisseur, vandaag een rookie die pas aan zijn tweede film toe was. Robert Parrish, hij werd niet bepaald een legende als regisseur. Zijn grootste filmische verdiensten en zijn ervaring lag in montage, Hij was een van de vaste editors van John Ford. Ging films regisseren en kwam uit bij de betere TV (The Twilight Zone bijvoorbeeld). Hij schreef in 1976 een boek over Hollywood dat nogal leuk schijnt te zijn. Deze film zit vol met toneelacteurs die film uitprobeerden en een flink aantal deden er veel meer.

The Mob is weer een beetje een no-nonsense noir, zonder veel stilistische versiering. Maar ergens ook een wat rauwe (voor zijn tijd) voorloper op een 70's politiefilm of een aflevering van een anti-held achtige politieserie van daarna. Broderick Crawford speelt een agent die een fout maakt en vervolgens undercover moet. Hij rommelt wat met een vrouw, er wordt gesuggereerd dat hij geen keurig net leven lijdt. De film bevat ook een vroege bijrol van Ernest Borgnine voordat hij een paar jaar later doorbrak en een hele vroege cameo van Charles Bronson. Het is een film waar alles en iedereen zich anders voordoet als hij is. Zowel de politie als de boeven en de grens is vrij dun. De film speelt zich in een havendecor en heeft nogal wat twists en turns, wat de geloofwaardigheid niet ten goede komt, maar eigenlijk best fun is. Het einde is een beetje te snel en had wat meer vlees op de botten kunnen gebruiken.

Let op hoe de politieagenten zorgen dat ze een auto kunnen achtervolgen.

Net als meerdere mensen hier ken ik de kern van het verhaal wel maar heb ik Moby Dick nimmer gelezen. Het idee voor de verfilming kwam van John Huston zelf. Hij had het eigenlijk met zijn vader in de hoofdrol gepland, maar die ging iets te vroeg dood. De studio wilde een ster en toen werd het Peck, hoewel die wat jong was voor de rol, want bij de opname eind dertig. Wat volgt is een ouderwetse verfilming die behoorlijk theatraal is (zeker Peck, die trouwens ontevreden was over zijn rol), maar die de kern van het boek blijft verrassend goed overeind voor een studiofilm en meer dan een avontuur blijft het een verhaal van een gevaarlijke obsessie van een man die het laat overslaan op een groep.

Huston liet de film financieren door de mensen die al een ander pet project van 'm van de grond hadden gekregen. Namelijk Moulin Rouge. Hij ging ver boven budget. En had een wat ingewikkelde rechtentoestand waardoor de film pas twee jaar nadat hij gefilmd was ging draaien.

De eerste Chaplin die ik (bewust) zie.

De film is duidelijk een film uit de crisistijd en moet een enorme steun zijn geweest voor mensen die het toen moeilijk hadden. Chaplin zegt tegen de mensen dat het niet aan hen ligt, maar dat ze een speelbal zijn van de tijd en het lot.

Ik ben niet direct verliefd op de film (en het is zeker niet altijd mijn humor), maar ik moet toegeven dat veel scenes wel een zeker perfectionisme hebben. Erg mooi decor is die fabriek ook. Maar bovenal is dit een film met een flink kloppend hart. Ik heb toch behoorlijk zitten genieten.

3.5*

Dit voorlichtingsfilmpje is een volbloed komisch drama. Het doel is om mannen en vrouwen aan te zetten met elkaar te praten heeft het licht naïeve doel om onder meer mishandeling te voorkomen. Goed gemaakt en behoorlijk grappig en een tof tijdsbeeld.

Ik ben het volledig eens met Danuz hierboven. Kawase is ookeen van mijn favoriete regisseurs geworden. Ik hou van haar films die erg vanuit het gevoel gemaakt lijken te zijn en vaak spelen met wat je benadrukt en weglaat. Het gaat Kawase meer om de emotie en de sfeer dan om het plot.

Kawase is onmiskenbaar heel Japans en staat in thematische lange traditie. Een belangrijk element is Japanse cinema is het verstrijken van de tijd, het feit dat mensen dat niet kunnen controleren en de gevolgen daarvan. Dat zie je al bij Ozu.

4.0*

Denk je de topper van het festival in de ochtend gehad te hebben, gaat er in de avond nog een film overheen. Kawase was nieuw voor me, het thema is dat zeker niet. Maar een film die tegelijkertijd zo aards, zo spritueel, zo warm en zo ontroerend is, is toch wel een ontdekking van jewelste. Brok in mijn keel en vochtige ogen. Met als een van de vele hoogtepunten de scene waarin nadat Shigeki bijna wegspoelt en de rollen van twee hoofdpersonen omdraaien.

4.5*

De eerste van de drie films van Sokurov over de macht van een drietal bekende machtige mensen uit het verleden, ook de eerste die ik zie,. Hoewel dit het voor mij niet haalt bij de meeste andere Sokurovs die ik zag vond ik 'm uiterst intrigerend. Hitler (en ook Joseph en Magda Goebbels, Eva Braun en Martin Bormann) zitten op een afgelegen plek op de aarde, bovenop een Beierse berg. De film poogt Hitler te demystificeren en stelt 'm voor als iemand die in 1942 uiterst verwarde gedachten had en door alle jaknikkers om zich heen en zijn feitelijke macht nog steeds dacht dat hij een genie was. Het is geen toeval dat de film in 1942 speelt, het moment dat de barsten in het Derde rijk zichtbaar worden en het leger van de Duitsters voor het eerst met serieuze verliezen te maken krijgt. Fascinerend gegeven en Sokurov benadert het verrassend veel pijnlijke humor en dat getuigt wel van lef.

En dat het mooi geschoten is bij Sokurov bijna geen verrassing meer.

3.5*

Ik kan me niet voorstellen dat iemand die niets met Dolan kon ineens deze film wel goed gaat vinden. Dit is namelijk Dolan ten voeten uit. En waar hij in het begin vooral vergeleken werd met Godard en Wong Kar-Wai moeten we hem (vooral inhoudelijk) volgens mij plaatsen in een andere hoek. Namelijk die van filmmakers die drama's vertelden met complexe karakters en daarbij niet vies zijn van wat grote gebaren, wat theatraliteit en zelfs af en toe een cliché op hun eigen manier gebruikten, denk de meer straight forward drama's van Pasolini, de overgangsperiode van Visconti, bepaalde films van Fassbinder. Mede door het zangerige Canadees-Frans deed de film me vooral Italiaans aan op bepaalde momenten. Maar wie weet wat hij ons hierna voorzet?

Stilistisch valt alles meer op zijn plaats dan ooit. Waar vooral in het debuut zijn visuele bravoure af en toe wel erg los aan de film hing is het in deze film volledig geïntegreerd en heeft hij het meer onder controle dan ooit. En dan bevat de film twee scenes die meteen richting mijn erelijst met favoriete filmscènes kunnen: de scene waarin het beeld breed wordt en we een droomscenario zien en de scene waarin de zoon karaoke zingt. Dolans montage, kadrering en gebruik van close ups, het was allemaal nog nooit zo goed als in deze film. En ook het gekke beeldformaat werkt en voelt nergens geforceerd.

Een paar kleine minpunten zoals het wat gezochte geschreven begin om het scenarioverloop te rechtvaardigen en het feit dat de film niet op zijn hoogtepunt stopt vergeef ik de film met gemak. Fantastische achtbaanrit.

4.5*

Ozon is volkomen de weg kwijt in deze puinhoop. De setting is jaren '30 Parijs en Ozon is in een wat campy bui. De film ziet er opvallend lelijk uit (bijvoorbeeld waar de focus va het shot is) voor zo'n ervaren regisseur. Maar vooral het script is een enorm flauwe soepzooi van verwijzingen naar oud Hollywood, min of meer een misplaatste parodie op #metoo en sensationele rechtbankverslaggeving. De stukjes van die puzzel passen niet in elkaar en de grappen zijn niet leuk. En dan voelt de film ook nogal snel veel te lang.

Ik had al heel lang geen Ozon meer gezien, maar dit was geen aanbeveling en dan druk ik me subtiel uit. Nou ligt zijn meer campy kant me geloof ik sowieso al wel het minste.

Ik ben in een tempo dat nog veel lager is dan het tempo van deze film de films van Tati aan het kijken op chronologische volgorde. De vorige was al weer 3,5 jaar geleden.

Wat opvalt is dat Tati steeds minder direct wordt. De humor was in Jour de Fete nog tamelijk traditioneel. In Les Vacances komt er al meer sfeer in en die film is al meer glimlachhumor dan dat je meteen van het lachen over de vloer rolt. Dat zet zich hier nog een beetje voort. Maar in Mon Oncle valt de vormgeving ineens op. De twee huizen bijvoorbeeld. Een strakgetrokken huis, minimalistisch ingericht met designmeubelen en schots en scheef huisje waar Hulot een torenkamertje in bewoont. Mon Oncle is een beetje wisselvallig. Erg leuke scenes wisselen af met scenes die een beetje nergens naar toelopen of stukken (in de fabriek bijvoorbeeld) die niet zo leuk zijn.

Ik was blij dat de aanklacht van de film niet zover de overhand kreeg dat de film er een beetje een preek van werd. Nu was het vooral een soort van vriendelijke moderne nostalgie.

Ik denk dat ik nooit een echte Tati-liefhebber wordt (al moet ik Play Time nog zien) maar erg aangenaam (met mate) vind ik het wel.

3.5*

Opmerkelijk weinig stemmen en nog helemaal geen berichten voor een film die toch bepaald niet Resnais' onbekendste is.

De tweede film die ik van Resnais zie en de tweede keer dat het een film is met een vrij verstandelijke benadering van menselijke emotie en gedrag. Hier zelfs nog veel letterlijker dan in Hiroshima Mon Amour.

Mon Oncle d'Amerique koppelt een biologisch psychologische theorie over de invloed van het geheugen op ons gedrag en vooral het onvermogen van mensen om hun eigen leefsituatie in de hand te houden en de reacties die dat veroorzaakt aan een verhaal over hetzelfde thema. Waar andere films dat thema willen vertellen door het alleen maar in het verhaal te weven doet deze film dat door de theorie op een aantal plekken in de film letterlijk uiteen te zetten en te illustreren met het gedrag van de hoofdpersonages dat we net hebben gezien. Er wordt ook nog wat meer met vorm gespeeld. De drie hoofdpersonages en de wetenschapper die zijn theorie uiteenzet introduceren in het begin van de film deels zichzelf en laten hun eigen persoonlijke geschiedenis zien.

Mon Oncle d'Amerique is een film die heel duidelijk de kijker bewust houdt van de vorm waarin de film gegoten is. De personages gedragen zich volgens de theorie, omdat de film dat gedrag wil gebruiken om de theorie te ondersteunen. Of, anders bekeken, Resnais laat zien wat de gedachten van hem en de scenarioschrijver waren om het gedrag van de mensen in de film te verklaren in plaats van het buiten beeld te houden. Dat maakt Mon Oncle d'Amerique een zeer zelfbewuste post-moderne film. Waar doel en middel doorelkaar zijn gaan lopen. En dat zelfbewuste, verstandelijke geeft de film iets cynisch mee. Menselijke emoties in de film worden haast doodberedeneerd. Waardoor het nooit een echt een gevoelsfilm kan worden. Nou klinkt dat allemaal nogal academisch, maar eigenlijk is het een toegankelijke, zelfs verrassend makkelijk wegkijkende film.

Een aparte, maffe film die voor mijn gevoel minder gedreven is dan Hiroshima Mon Amour. Maar een interessant spel met vorm is het wel.

3.5*

In deze dagen van Planet Earth is dit echt zwaar verouderd. Veel zwaarder verouderd dan ik had gedacht eigenlijk. De wraak op de haaien, hoe er met de onderwaterdieren wordt omgegaan, het zou tegenwoordig terecht geclassificeerd worden als dierenmishandeling. De film heeft buiten nostalgie naar de tijden dat Cousteau de wereldzeeën bevoer verder ook maar erg weinig om het lijf. De gouden palm (een van de slechts twee docu’s en Malle is de jongste winnaar ooit) is tamelijk onbegrijpelijk. Net als die andere winnende docu eigenlijk.

2.0*

Interessant, vooral vanwege de tijdsgeest.. Mondo Cane gaat natuurlijk voor de shock en de sensatie. Is hier en daar vrij duidelijk gescript. Lijkt soms wat racistische trekjes te hebben ("Chinezen staan bekend als fysiek lui" pardon?), maar laat en paar momenten later glashard Amerikaanse toeristen op Hawaii zien die zich vergapen een vercommercialiseerde, verwaterde versie van iets wat ooit authentiek was en dan denken cultuur te zien. Ik hoop dat het commentaar bij de katholieke papoea's ironisch was trouwens.

Inmiddels gaan we voor dit soort vergapen aan de wereld niet meer naar de bios. Internet is vergeven van filmpjes die tig keer zo schokkend zijn als Mondo Cane, daarvoor was er al reality TV en daarvoor werd Mondo Cane in de jaren erna links en rechts flink ingehaald met allerlei (pseudo)documentaires op video en in de bios. Niet in het minst door latere films van dezelfde makers Echt schokkend is het eigenlijk al heel lang niet meer.En dat geeft deze film meteen een nostalgisch tintje.

De soundtrack is ondanks de belabberde geluidskwaliteit (zie boven) van de Nederlandse DVD bij vlagen geweldig. De docu an sich nogal aan de lange kant, vaak nogal makkelijk en maar bij vlagen echt interessant, te weinig om echt een hoog punt te geven. Maar toch een historisch interessante film.

3.0*

Hoewel ik vooraf had verwacht dat deel 2 meer van hetzelfde maar dan minder zou zijn is dat niet uitgekomen. Hoewel ik de film ook niet echt beter vind, daarvoor blijft het me wat te onevenwichtig. De scenes naar het einde zijn duidelijk veel minder, hoewel ze wel (iets te) slim gemonteerd zijn. De film is stijlvoller dan deel 1 en zit technisch beter in elkaar, maar mist een beetje het soort nostalgie van deel 1. Hij is wat minder tijdgebonden en dat is ergens ook een nadeel.

Dit deel is cynischer. Dat begint al meteen met de opmerkingen over de Britten in het begin, maar dat zit overal door de film ("in de beschaafde wereld draait het niet om krokodillenvlees maar om seks"). Het vreemde naieve van deel 1 ergens had is helemaal weg.Deze fiilm is consequent is zijn cynisme, waar de toon van deel een nog weleens wisselde.

Ook 3.0*

Een andere Filipijnse sloppenwijkfilm. Er worden er nogal veel gemaakt, maar dat zijn vaak realistische films over de alledaagse moeilijkheden in zo'n wijk. Mondomanila is anders. Is op een gekke manier poetischer, maar ook veel smeriger, veel theatraler, punkier, komischer en extremer. Bijna eploitatief, ware het niet dat in heel de film doorschemert dat de filmmaker niet zozeer weirde mensen observeert, maar er zelf onderdeel van is. Vol met kinderen die elke onschuld al lang kwijt zijn met punkkapsels en facial tattoo's, Freaks met allerlei afwijkingen en bizarre karaktertrekken en gewoontes, met muziek in allerlei genres en een toon die tegelijk omarmt, overdrijft en weglacht. Associaties genoeg, naast de genoemde sloppenwijkdrama's, ook films als Mondo Cane (waar de titel al naar verwijst), Gummo en Royston Tan's 15: The Movie. Overigens bijlange na niet zo goed als de laatste twee, daarvoor is de film ook weer te vrijblijvend, toch teveel een verzameling weirdo's zonder dat het meer is en te lelijk. Maar interessant was het wel. Heb weleens gehoord dat dit de meest toegankelijke film is van veelfilmer-zonder-budget Khavn (hij maakt een film of vier, vijf per jaar) en dat doet me wel twijfelen hoe goed ik iets anders van trek. Misschien het volgende IFFR eens uitproberen.

3.0*

Zoals Goodfella en Koekebakker hier al aangeven is de voornaamste kritiek die ik heb op deze film dat hij wat onevenwichtig is en af en toe dusdanig van sfeer en toon veranderd dat het me net uit de flow haalt. Voor mij daardoor een "voorzichtige" 4 sterren, maar misschien ga ik nog wel een halfje omhoog. Nogal wat losse scenes uit deze film behoren gewoon tot het beste wat ik dit jaar aan nieuwe films zag. En de muziek is niet veel minder dan briljant. Jaarlijstjeswerk.

Het schijnt deels een ode aan de oude Thaise cinema van het volk te zijn. Zeer melodramatische liefdesverhalen met veel verwikkelingen een happy end en de kitscherige Thaise liefdesliedjes als muziek. Die ingredienten zitten ook in deze film, maar de film is zich er bewust van, neemt af en toe een loopje met de realiteit en benadert alles luchtig en komisch. Het mooie is dat het geheel vooral als een oprechte ode voelt. Mede doordat het drama nooit belachelijk wordt gemaakt en er een mooie chemie is tussen de twee hoofdrolspelers (waarvan de mannelijke vooral erg knap balanceert tussen drama en vrij uitbundig komisch acteren).

Een leuke, oprechte en kleurrijke film.

3.5*

Het had Chaplins grote come-back moeten worden maar flopte in 1947. Pas later heeft deze film flink aan status gewonnen. Losjes gebaseerd overigens op Henri Desire Landru.

Vernakelijk, maar het enthousiasme over deze film ontgaat me een beetje. Ik vond de genremix juist niet zo werken. De film was niet echt spannend, niet grappig genoeg en als drama wel heel erg in een vervelende en zelfs bedenkelijke moraal gedrenkt. De film heeft me vermaakt, maar ik kreeg ook af en toe zin om een echt favoriete tijdgenoot op te zetten.

3.0*

Charlize Theron lijkt deze film vooral aan te grijpen om haar acteerkunsten te tonen. En dat lukt haar in zekere zin ook. Ze geeft een sterk staaltje weg op het gebied van mimiek, vet aangezet accent, bewegingenen uitelijke verandering. Verder is een positief punt dat de film focust op de hoofdpersoon zonder haar echt heel sympathiek te maken.

Op vrijwel elk ander vlak blijft de film hangen in de (of zelfs onder de) middelmaat. Ricci komt nauwelijks uit de verf. En ook de keuzes die haar (blijkbaar) grotendeels fictieve karakter maakte waren voor mij veel te weinig voelbaar. De muziek is vreselijk. De film gleed eigenlijk grotendeels langs me heen.

2.0*