Mon Crime (2023)

Parijs 1935: kort nadat worstelend acteur Madeleine Verdier [Nadia Tereszkiewics] geagiteerd het huis van producent Montferrand [Jean-Christophe Bouvet] verlaat na een auditie, wordt Montferrand dood aangetroffen met een kogel in zijn hoofd. Rechter Gustave Rabusset [Fabrice Luchini] beschouwt Madeleine als hoofdverdachte en zij laat zich verdedigen door vriendin en advocaat Pauline [Rebecca Marder]. Aanvankelijk doen ze er alles aan om Madeleine te vrijwaren, tot ze zich beseffen dat het voor Madeleines carrière waardevol kan zijn als ze schuldig word bevonden. Aangezien Rabusset er alles aan gelegen is iemand te veroordelen resulteert dat in een bizarre onderhandeling. Niet over de schuldvraag, maar over wat de ‘goedkoopste’ manier is om schuld te bekennen. Bewerking van het gelijknamige toneelstuk van van Louis Verneuil en Georges Berr doet in de nasleep van de schandalen rondom Harvey Weinstein en Bill Cosby wat smakeloos aan. Het wekt bovendien de indruk dat Ozon behoort tot degenen die geloven dat vrouwelijke acteurs er alles voor over hebben om maar in de publiciteit te komen, als het hun carrière maar ten goede komt. Isabelle Huppert verschijnt pas in het laatste kwart als een kruising tussen Sarah Bernhardt en Nazimova, maar ook zij schmiert er behoorlijk op los.

Een gewaagde film van Ozon. Ik moest even wennen aan het opzet. Ik had - zeker in de eerste scènes - het gevoel naar een toneelstuk te kijken. Toen de huisbaas letterlijk binnenviel, een soort humor die erg geforceerd en houterig overkwam, had ik werkelijk de idee dat ieder moment ging uitgezoomd worden naar het publiek. Niet dus. Met het acteerwerk had ik eerlijk gezegd de hele film dat geforceerde gevoel al kon het ook te maken hebben met de idee van Ozon. Mon crime is een satire of zelfs parodie op justitie en het Assissen-wezen waarbij een volksjury oordeelt over begane misdaden, veelal moorden. Hier en daar zeker een interessante scène zoals de ondervragingen bij de onderzoeksrechter of het proces met de openbare aanklager. Niet alles was altijd even geslaagd. Sommige scènes leken geforceerd of overbodig, maar chapeau toch van Ozon om met iets origineels te komen, want dit is niet zomaar een film die iedereen zal smaken of zal meedingen voor een prijs. Sympathieke en ludieke film om even de besognes van het leven te vergeten.

Wanneer een producent wordt vermoord wedijveren een aspirant-actrice en een actrice-op-haar-retour om de moord voor zich op te eisen vanwege de publiciteit. Luchtige misdaadkomedie van François Ozon met een gerenommeerde bezetting. Niet zijn beste werk, maar wel leuk als tussendoortje.