Opinions

In deze Sight & Sound tijden maar weer eens een hele grote klassieker die ik nog niet had gezien bekeken.

Indrukwekkende expressiviteit. Film als kunstvorm is radicaal veranderd met de ontwikkeling van de geluidsfilm. Films die zo nadrukkelijk in beelden verteld worden vind je buiten experimenten hier en daar niet meer. Visueel misschien nog wel indrukwekkender dan verwacht. Het verhaal is een mengelmoes van een dystopie, met het Frankenstein gegeven en zit tjokvol religieuze verwijzingen en is erg veel meer geschikt voor een expressieve in beeld vertelde weinig subtiele film dan dat het zou werken als geluidsfilm. Fraaist is de film misschien wel als hij het stevigst in beelden uitpakt zoals in de toren van babel scene, de droomsequenties en apocalyptische scenes op het eind.

Een nogal tradionele, eigenlijk haast ouderwetse film. En dat is niet echt bedoeld als compliment.

La Maison de Himiko voelt een beetje als een film die in het Europa of Amerika van begin jaren '70 gemaakt had kunnen worden. Homoseksualiteit wordt benaderd als een taboe, niet alleen omdat de vader van de hoofdrolspeelster wegliep, maar eigenlijk gewoon an sich. Door de film heen leert Saori van die gezellige travestieten (want dat zijn bijna alle homobewoners van het bejaardentehuis) houden en maakt ze zich zorgen om hun lot. Regelmatig kitscherig en zeker een half uur te lang. Een scenario bovendien dat regelmatig wat verward doorzeurt.

Het is vooral aan een aantal behoorlijk ontwapenende en charmante scenes en een behoorlijk aantal aardige grappen te danken dat de film niet volledig misloopt. Dat de bijna-love interest tussen de baas en Saori uiteindelijk niet doorgaat redt de film van een extra aftrek daarvoorbijna de enige masculiene homo die toch hetero was gebleken, dat was echt te erg geweest, al had dat hele zijplotje eruit gemoeten.

Op de allerbeste momenten voelt het als een warm Almodovar-bad (zonder visuele finesse), vaker is het gewoon best grappig en ontwapenend, maar te vaak is het gewoon oubollige kitsch.

2.5*

In het begin erg taai. Deed me vooral denken aan een fotoreportage over de effecten van zo'n storm, maar dan met bewegende foto's. Statische camera. Dezelfde shots met verschillende camerastandpunten. Te weinig ritme om in de film te komen. De film wordt wel gaandeweg steeds beter, ongeveer vanaf het moment dat er ineens in gesproken wordt en we even later twee tienerjongens uit de getroffen sloppenwijk gaan volgen. De film heeft dan meer context en wordt nog behoorlijk aangrijpend als een van hen rustig vertelt wat beide hebben meegemaakt. Dan volgt een wandeling door de sloppenwijk van de film. Het einde is bijna briljant als de boten die enorm veel levens gekost hebben door in de storm veel krotten te rammen in gebruik blijken te zijn als speeltoestellen om vanaf te duiken bij de plaatselijke kinderen. Een eenvoudige scene die borrelt van de hoop na de ellende en waarvan het wel terecht is dat hij lang duurt en vanuit verschillende camerastandpunten getoond wordt.

3.5*, maar het laatste stuk is met gemak een ster meer waard.

Een man aan het eind van zijn leven komt tot acceptatie van zichzelf en zijn lot.

Angelopoulis is een heel bijzondere regisseur weet ik na twee films van hem gezien te hebben (eerder al Ullysses Gaze). Beide films hebben overeenkomsten. Ze spelen zich beide af een een winterachtig decor. Ze gaan beide over een innerlijke zoektocht. Ze zijn beiden erg filosofisch, poetisch en spiritueel. Angelopoulis gelooft ook heilig in kunst. Hier is het poezie, het zijn woorden die kunnen verlichten, misschien wel kunnen redden. Beide films bevatten ook prachtige muziek. Eternity and a day heeft een iets duidelijker plot en is iets toegankelijker.

Naast de scenes die gimli f noemde wil ik ook de gehele scene in de bus noemen. De uitwisseling van blikken tussen de jongen en Alexander. Het voor het laatst waarnemen door naar buiten te kijken. De passagiers die instappen.

Nog specialer was voor mij de heftige en emotionele eindscene. Het lijkt alsof Alexander in het licht van de dood komt tot acceptatie van zichzelf en zijn lot. Alle ballast schudt hij af. Hij danst en communiceert het weg. Mooie en troostrijke gedachte dat je zelfs op zon'n laat moment nog over alles heen kunt stappen.

Wat bestaan er toch mooie films.

Ruim 4.5*

De appel valt niet al te ver van de boom. Michael heeft wel weg van (vooral een wat vroegere) Haneke. En Schleizer deed de casting voor Haneke. De film doet best veel goed. De registratie van dagelijkse dingen en subtiel veranderende verhouding tussen dader en slachtoffer kent sterke momenten. Er hangt vaak een nare spanning in de film. En het uitgangspunt is boeiend en bij mijn weten nog nooit echt goed uitgewerkt op film.

Jammer is dat de film ook behoorlijk wat fout doet. Af en toe komt er een scene voorbij die echt enorm misschiet. Met name de scene waarin Michael op TV een zin ziet (iets als "wil je dat mijn pik je lichaam doorboort of een mes") , hij vervolgens die zin een dag later tegen zijn slachtoffer uitspreekt en die resoluut voor het mes kiest. Plat en erg ongeloofwaardig.. Sowieso is de acteur die Michael speelt geen geweldige keus (en dat voor een regisseur die vooral ervaring heeft in casting) en het einde (vanaf de dood van de dader tot het open einde voor de aftiteling) een zwaktebod. Zet of een einde in en bouw spanning op en maak die ook af of hou het einde echt open en stop gewoon net als je begonnen bent zonder dat de situatie gewijzigd is.

Vooruit, 3.0*, maar vooral een gemiste kans.

Oef, nee niveau Parasite is dit niet. Mickey 17 is vooral een wilde alle kanten op vliegende puinhoop die op sommige vlakken best goed gelukt is maar elders volkomen uit de bocht schiet.

De toon van de film is erg luchtig en een beetje komisch, hoewel de film ons een dystopisch toekomstbeeld laat zien. Ook de toon van het acteren van Pattinson sluit daarop aan. Het heeft een effect dat de film soms aanvoelt als een kinderfilm voor volwassenen. Waar de film het ergst misloopt is juist iets waar Parasite zo goed in was. Met name de dictatoriale baas van Niflheim en zijn vrouw en hun verhouding naar de nieuwe maatschappij toe zijn duidelijk bedoelt als een satirisch gegeven. En ook een beetje gebaseerd op Trump (ik weet dat Bong Joon-Ho dat ontkent, maar de manier waarop Mark Ruffalo hem speelt laat duidelijk zien op wie hij het in ieder geval baseerde). Dat satirische deel is soms grappig, maar gewoon niet zo scherp en die laag in de film werkte niet goed voor me. Sowieso werkt de film een stuk minder als je er meer van wil maken dan een soms amusante tamelijk silly science fiction film.

Van wat ik gezien heb de minste film van Bong-Joon Ho.

Weinig stemmen en helemaal geen berichten voor een film die soms als startpunt an het nieuwe regisseursgerichte Hollywood wordt gezien. Maar destijds zowel een kritieke als een commerciële flop. Dus in zekere zin een valse start. Maar wat hier gebeurt is wel erg boeiend. Een regisseur (Penn) en een acteur (Beatty) die aanvoelden dat Hollywood in 1965 geen idee meer had en beiden geboeid waren door wat er sinds eind jaren '50 in de rest van de wereld in het algemeen en Frankrijk in het bijzonder plaatsvond. Die bovendien een soort macht hadden omdat ze net successen hadden gehad. Feitelijk ook een nieuw hoofdstuk in de interactie tussen invloeden uit Europa en de VS. Dus krijgen we de Canadese Alexandra Stewart die in wat nouvelle vague had gezeten. Ghislain Cloquet als DOP. We krijgen heel veel jazz en film noir invloeden. En een voor de VS dan toe volkomen onbekende manier van verhalen vertellen. Soms wil de film iets te nadrukkelijk vertellen over de identiteit van de artiest, terwijl de stijl ruim voldoende weet te vertellen. Ik vind dit bijna een (flink) gemankeerd meesterwerk. De film is erg onevenwichtig, maar blij vlagen echt prachtig. Opvallend ook dat dit gewoon een studiofilm was. Ook daar begon men zich te openen voor andere ideeën. Penn zou twee jaar zeer invloedrijk worden met Bonnie & Clyde, wederom met Beatty.

Interessante film. Duidelijk een vroeg voorbeeld van wat misschien wel de mijn favoriete Hollywood periode is. Grofweg van eind jaren '60 tot eind jaren '70.

De film heeft al een beetje dat rauwere sfeertje dat typisch lijkt voor die periode. De film begint aardig, maar wordt steeds beter. Mooi stukje op dat feest en fraai einde.

3.5*

De discussie over het waarheidsgehalte van deze film laat ik wijselijk buiten beschouwing. Ik hou het op de vraag of ik de film goed vond. En hij viel mij tegen.

De film heeft nogal te lijden onder een nogal dik aangezet scenario, waarin met te grote halen door het leven van Hayes in de gevangenis wordt gegaan. Voor nuance is nauwelijks ruimte. Voor verassingen ook niet. Er worden hier en daar wat lijntjes uitgegooid (een homorelatie bijvoorbeeld) waar verder niets mee gebeurd. De film laat wat dat betreft nogal wat liggen en maakt zich er makkelijk vanaf en weet mij niet of nauwelijks te raken. Te veel exploitatie, te weinig emotie. Tel daar de qua filmmuziek altijd irritant gedateerd klinkende Moroder bij op.

Aan de positieve kant: Brad Davis was goed en zeker het begin van de film (de scenes op het vliegveld) beloofden veel. Verder was de film zo om. Een hele krappe voldoende.

2.5*

Leuke documentaire over een van de vele leuke hoofdstukjes uit de filmhistorie. Met een paar aardige anekdotes. Gaat vooral over de grote zes midnight-hits en loopt deze chronologisch af. Vrij oppervlakkig, maar het enthousiasme van de stuk voor stuk erg toffe makers van de films vergoedt een hoop. Romero, Waters, Lynch, Hensel, Jodorowsky en O'Brien zijn allemaal enthousiaste, innemende en oprechte mensen.

3.0*

Had deze gepland te kijken op Netflix, gooien ze hem morgen eraf, daarom nu de kans gepakt.

Leuke semi-remake van het betere The Wicker Man (al hadden meer mensen dat door), maar net niet wat ik ervan had gehoopt. Deze film heeft vooral opbouwissues. De setting gaat iets te vaak op en neer tussen maf, sinister en eng, maar helaas ook weer terug en dat trok me regelmatig uit de film en maakte hem bij momenten wat niet al te geloofwaardig. Leuk en Fis maar niet de openbaring waar ik wel een beetje op had gehoopt.

Wel veel fijne lange shots.

Mooie film met een aardig uitgangspunt. (in hoeverre verandert je persoonlijkheid als je geen herinneringen meer hebt?) Veel leuke droge humor en bijzondere personages. Mooie kleuren ook.

Als de film op het einde wat dramatischer wordt verliest ie een deel van zijn charme. Daarom net geen 4.0*.

Dus 3.5*

Dezelfde hoofrolspeler Hiroyuki Nagato met hetzelfde beroep, journalist. op jacht naar dezelfde misdaad, heroinesmokkel vanui thet als compleet losgelagen plek voorgestelde Hong Kong (toen nog Brits en veel kleiner dan nu). Deze is leuker omdat de journalist hier bepaaald niet zo clean is en de film wat dynamischer en nog wat meer locatieopnamen heeft. Hij is ook gewoon een tikje ranziger en gaat net wat verder.

Fraaie variant op het 'femme fatale' idee door de femme fatale tegenover haar moeder te zetten. Ge-wel-di-ge rol van Crawford, die ondanks dat er weinig mis is met de rest van de cast, hier toch echt de show steelt. Net iets minder scherp dan Casablanca, maar het scheelt niet eens veel. Mildred Pierce is bijna even goed. Het was een tijdje geleden dat ik Hollywoodclassics heb gekeken, maar door deze film heb ik daar weer helemaal zin in.


4.0*

Ik ken eigenlijk nauwelijks regisseurs die zowel interessante wat meer experimentele films weten te maken als sterke veel conventionelere films. Gus Van sant is wat dat betreft een uitzondering, want na een meevaller als Good Will Hunting was deze film ook een stuk beter dan gevreesd.

Milk is wel zo conventioneel als gedacht, een vrij rechtlijnige biopic. Maar Van Sant heeft Penn, die de film met gemak weet te dragen èn een perfecte neus voor casting tot in de miniemste bijrol (Emile Hirsch is bijvoorbeeld geweldig), voelt de film authentiek aan, is er godzijdank op locatie gefilmd. En weet de film prachtig Harvey Milk ergens tussen mens met zwakheden en icoon in te plaatsen. Milk gaat nergens over de top en heeft een beetje sentiment, maar nooit te veel. Duidelijk een labour of love van Gus Van Sant.

4.0*

Vroeger was Eastwood the man with no name, toen was hij Dirty Harry, tegenwoordig is hij de tegen zijn pensioen aanleunende man die nog een keer verleidt wordt om alles uit de kast te trekken. Vooral in Unforgiven speelde hij die rol geweldig, hier beviel het me stukken minder. De rol lijkt aan slijtage onderhevig.

Dat was niet het enige wat me niet beviel aan deze film. Een voice over vol platitudes en daarnaast (Haggis heeft er als scenarist blijkbaar nogal een handje van, zie het overigens veel betere Crash) veel zinnetjes en situaties die betekenis geven aan iets wat later gebeurt of eerder gebeurde.

Het ergste is dat de film iets belangrijks mist. Dynamiek zou ik het denk ik kunnen noemen. De film lijkt als ie afgelopen is nog niet op gang gekomen en dat zit me het meeste dwars. Het trok aan me voorbij en daar bleef het bij. Al met al een film die me nogal teleurstelde, mede doordat de vorige (paar) films met Eastwood als regisseur me prima waren bevallen.

2.0*

Strontvervelende, geforceerde zeverfilm. Probeert met man en macht een surrealistisch droomsfeertje te creeëren, maar wordt nooit veel meer dan een soort oninteressante freakshow. Vol met holle symboliek en vervelende citaten en een buitengewoon, maar dan ook heel, heel erg irritante cast. Geen schoonheid, niks fascinerends, geen ontroering.

Wenders moet wel de meest wisselvallige regisseur allertijden zijn. Dan weer prachtige films als Der Amerikanischen Freund, dan weer films waarin alles misgaat dat maar mis kan gaan zoals deze. Blijft een raar ongrijpbaar fenomeen.

1.0*

Leuke, gekke terugblik op mei '68 vanuit het gezichtspunt van een rijke familie, waarvan de mater familias gestorven. Verschiet nogal eens van kleur en toon, maar de originele invalshoek en de mooie cast zorgen dat het blijft werken. Hoewel Malle hier niet echt oud was. (Hij stierf al op zijn 63e) , is dit wel heel duidelijk een film die qua toon veel meer hoort bij de latere fase van zijn carrière. In zijn oeuvre een middenmoter. Hij heeft beter gemaakt, maar het is een behoorlijk mooie film.

Fraaie film. Met schitterende rollen. Tot in de kleinste bijrol. De film is emotioneel vrij stevig inderdaad, omdat de hoofdpersoon nogal eens verandert van emotie doet de film dat ook. Verfrissend weinig muziek, waardoor de film nog meer op de schouders komt te liggen van Jeon Do-yeon en die draagt de film knap. Soms mooi subtiel, soms heel expliciet, maar ik vond het altijd geloofwaardig. Kang-ho Songs rol is gelukkig ook meer dan de man die af en toe een luchtige noot geeft. Zijn personage kent ook behoorlijk wat ontwikkeling en ook wat minder mooie kanten komen naarboven. Knappe gelaagde en boeiende film vond ik het. Een om vaker te zien.

4.0*

Hoe veranderen mensen door de druk van hun omgeving en is het moment dat die druk er niet is al niet bijna een spirituele ervaring?

Fijn, teergevoelig debuut. Weerasethakul is een invloed. Maar deze debutant heeft zelf genoeg te vertellen. Zo'n film waar de natuur uiteindelijk een belangrijk personage wordt. De acteur die Meng speelt heeft een sprekend gezicht. Einde is zeer fraai.

Ai. Er is veel lef voor nodig om een film als deze in China te maken en sommige afstandshots zijn erg mooi. Maar daarmee heb ik eigenlijk de positieve punten wel gehad.

Het lage budget lijkt de film nogal in de weg te zitten. Het geluid was soms niet om aan te horen zo slecht.

Verder kon ik hier echt bijna niets mee.

1.5*

De derde van drie antinazifilms die Lang nog tijdens de oorlog maakte. De tweede (Hangmen Also Die) zag ik ook eerder dit jaar en de eerste (Man Hunt) heb ik nog liggen. Lang hield van het boek (van Graham Greene) en hapte toe toen Paramount hem de film aanbood, maar hij vond het script niet zo goed naar het schijnt en hij was niet erg trots op de film.

Anders dan de andere twee is Ministry Of Fear een volbloed noir (waaronder een zeer expressionistische stijl, met name in de eerste helft) . En die waren wel vaker tegen de achtergrond van spionage in de tweede wereldoorlog of net erna. Het is een duidelijk mindere film als die van gisteren (The Woman in the Window) maar veel beter dan Lang de film zelf leek te vinden. Met name die eerste helft, waarin het drama wordt geschetst en een unheimisch sfeertje wordt geschapen vond ik goed. De tweede helft haalt Lang dat niveau niet meer. Maar het wordt ook niet veel slechter.

Wat wel opvallend is is de pacing van de film. De film heeft een flink tempo (niet te flink) en is om voordat je het weet en blijft constant boeien

Ik ga me aansluiten bij Querelle en Mochizuki. Bij vlagen heel erg sterk, maar als geheel erg onevenwichtig en daardoor mist het de impact van Cassavetes andere films, hoe geweldig sommige losse scenes ook zijn.

3.0*

Bijzonder goede familiefilm. Veel beter dan bijvoorbeeld Kruimeltje of Abeltje. Puike acteerprestaies en de film ziet er bovendien schitterend uit. Een van de beste Nederlandse films van de laatste jaren.

4.5*

Oef, dat viel me bepaald niet mee. Ik sluit me grotendeels aan bij Kappeuter. Nogal kinderachtige, flauwe film. Mist bovendien bewust het mythische sfeertje van veel westerns (het plot gaat voor een deel over het doorbreken daarvan), maar juist dat mythische vind ik vaak mooi aan westerns. Vanwege wat sfeervolle weidse shots en wat inventieve ideeën (begin, spiegelscene, shoot out (met name de aanloop er naar toe, beste stuk van de hele film) kan ik er nog wel een kleine 2.0* aan kwijt.

Erg fijne documentaire om een heerlijke avond in te verdrinken en vervolgens stevige zin krijgen om nog veel meer Italiaanse films te gaan bekijken. Italie is ook mijn favoriete filmland (al vind ik soms ook dat Japan dat is, maar dat moet je me maar vergeven).

4.0*

Ik vond het maar erg matig. Rademakers lijkt in deze film wat beinvloed door de Italiaanse cinema uit die tijd, maar de poging om er een bruisende, levendige film van te maken leidt vooral naar een erg toneelmatige film met stroeve, geforceerd aandoende dialogen. Het bijt met de poging om een authentiek Vlaams dorpje te schetsen en dat is vrij funest voor een film die het meer van de sfeer dan van het wat hak-op-de-takkerig plot moet hebben. Ik merk, zonder dat ik het boek ooit las, ook meteen dat de roman van Streuvels flink uitgebreider moet zijn. De film lijkt in de tweede helft maar zo'n beetje door het verhaal heen te springen. Een bijzonder zwakke soundtrack ook, ondanks dat de componist geen kleine naam was. Kreeg de indruk dat hij dit een beetje tussen het eten en de afwas in elkaar had gedraaid.

Wel vaak fraaie plaatjes en mooie natuuropnames zoals fraaie scenes in de mist met Decleir in het eerste deel van de film. Camerawerk en bij vlagen ook het kleurgebruik zijn duidelijk de sterke kant van deze film. Maar alles bij elkaar een flinke tegenvaller.

2.0*

Niet direct wat je van een vroege DeSica verwacht. Of van een film (mede)geschreven door Cesare Zavattini. De neorealistische setting is er nog wel, maar het verhaal is een naïef, zoet, optimistisch sprookje vol hoop. Duidelijk beinvloed door Chaplin en Grimm.

Ik vind de film duidelijk minder goed dan de twee andere DeSica's die ik zag, maar leuk is het wel en met het sentiment wegkomen lukt ook wel bij mij. Ik werd in ieder geval vrolijk van deze toch wat bizarre film die ook nog eens mijn 900e stem is. En Emma Gramatica is op Paprika Steen na de actrice met de grappigste naam.

3.5*

De trailer suggereert een thriller en in zekere zin is Miséricorde dat ook. Maar de film blijkt al snel een komedie over verlangens die je niet uit. Over de regels van een klein dorpje waar veel mensen uit wegvluchten. En dat komische werkt en is echt grappig en vond ik uiteindelijk duidelijk beter dan de constructie die Rester Vertical was (dat was de laatste die ik zag). Een zelfverzekerde film met een knappe pace.

Weer een film met rodeo. En weer goed.

The Misfits is geschreven door Arthur Miller en die was getrouwd met Marilyn Monroe. In zijn toen nieuwste film kreeg zij de kans om een keer een wat andere rol te spelen met een heel andere toon. Rosalyn is gedesillusioneerd en geknakt door het leven. Ook die drie mannen om har heen lijken eerst vrijgevochten avontuurlijke mensen, maar blijken uiteindelijk richting en een basis te missen. De casting van Clift en Gable voet goed. Bedien waren in hun carrière ook een beetje over hun hoogtepunt qua popularieit. Ritter bewijst daarnaast nog maar eens een van de beste bijrolspelers uit het klassieke Hollywood te z

Het levert een ontroerende karakterstudie op vol dingen die voorbij gaan en melancholie. En dat was in het echte leven ook zo. Dit bleek de allerlaatste rol van Monroe (tijdens de opnames van deze film liep haar huwelijk op de klippen en ging het psychisch al stevig bergafwaarts). Toen zij stierf was Gable al dood. Nog voor de première van deze film kreeg hij een fatale hartaanval. Op zijn 59e. Ook Clift had niet veel toekomst meer.Hij maakte nog drie films. Had vele gezondheidsissues, worstelde met het verbergen van zijn homoseksualiteit en met verslavingen en kreeg in 1966 ook een fatale hartaanval terwijl hij pas 45 was. Ook Ritter stierf tamelijk jong, in 1969. Alleen vierde hoofdrolspeler Wallach was nog lang niet klaar en werd zelfs bijna 100 jaar.

The Misfits is een fraai karakter gedreven script met een topcast die ondanks enorm veel gedoe prachtig geacteerd. Met veel sfeer gefilmd door Huston die weer een veel hoger niveau haalt dan in de vorige twee films die ik van hem zag.