Opinions

Leuke, grappige en warme film. July houdt van haar personages maar laat ook op een soms wrange, humoristische manier hun worstelingetjes met het leven zien.

Ben het grotendeels met Onderhond eens al ben ik nog positiever over dit sterke debuut. July is iemand om de gaten te houden.

4.0*

Interessante halfgeslaagde film. Bij vlagen beresterk vooral de scenes vlak voor, tijdens en na de dood van Rocky. Als geheel komt het net een beetje tekort om echt beet te pakken. Het laatste half uur is ietwat fragmentarisch en laat de prachtopbouw van vlak ervoor jammergenoeg los, hoewel het verhaal wel op het juiste moment eindigt. De videoband op het einde was eerder jammer, proberen nog extra te vertellen wat al voelbaar was.

3.0*

Leuk, maar minder geniaal dan The Holy Grail en Life of Brian. Toch weer genoeg grappige en bizarre momenten. Zoals de leuke proloog en dat geweldige kerkliedje.

3.5*

Mooi dat als een regisseur doorbreekt zijn eerdere werk in de aandacht komt. Zeker als het debuut zo mooi blijkt te zijn als dit. Nog ruw en imperfect, maar heeft nogal wat waar ik sowieso een zwak voor heb (dwalen, stad bij nacht, soundtrack vol sfeervolle indie).

Nog niet het grote meesterwerk (4.5*-5.0*) waarmee Reichardt ooit gaat komen, maar wel de derde flm op rij die me zeer goed bevalt. De reis is belangrijker dan de aankomst en het feit dat ze door een enkele foute beslissing ze wellicht hun dood tegemoet lopen legt een flinke druk op de film waardoor de persoonlijke verhoudingen langzaam gaan barsten en daar haalt de film voor mij emotie en spanning uit. Het oneindige landschap wordt ook steeds dreigender zonder grote middelen te gebruiken. Een klein, gedetailleerd flard reis dat heel vaak vermenigvuldigd een bijzonder stuk geschiedenis is.

En Michelle Williams durf ik inmiddels de beste Amerikaanse actrice van haar generatie te noemen.

4.0*

Tot een paar minuten voor het einde eigenlijk de donkerste, meest pessimistische Capra die ik tot nu toe zag. Het is niet eens zozeer de hoop en de menselijkheid die overwint, maar juist de hoop en menselijkheid die misbruikt wordt, veel harder nog dan in Mr. Smith of Mr. Deeds. Capra schijnt vijf eindes te hebben gemaakt voor deze film, in een ervan pleegt John Doe daadwerkelijk zelfmoord. Dat was waarschijnlijk wat al te heftig geweest voor het publiek in 1941, maar het voelt wel als het meest logische einde voor deze film. Het huidige einde komt geforceerder en slapper over dan in de andere Capra-films.

Om deze reden vind ik de film net iets minder. Hij gaat een beetje als een nachtkaars uit.

3.5*

In de loop der jaren is Jancso stap voor stap veranderd van een realistische verhalenverteller met een neiging tot lange shots naar een regisseur in en veel kunstmatiger stijl. Deze is wat later en zit duidelijk in de tweede groep. Dit is Jancso's musical. Niet helemaal in de klassieke Hollywoodzin van het woord, maar het is duidelijk wel ongeveer dat. Veel folkliedje die het plot stilzetten en er ergens ook onderdeel van zijn. Qua plot is het een soort verbinding tussen de totale historie en de poging tot een onvermijdelijke revolutie vol hang naar een beter leven. We zijn in Hongarije in 1972 dus vooral socialisme, maar de film legt verbindingen met christendom, voorchristelijke godsdiensten en mythologie. En is zelf vooral een bijdrage aan dat. De mythologisering van een bijzonder verhaal. De film weet dat heb ik de indruk stiekem los te trekken van de rechtlijnige kijk van de machthebbers van toen. Fascinerend en zeer geslaagd.

Helaas verre van een meesterwerk. Eerder een film vol tegenstrijdigheden. De film heeft een glossy CGI look die ik niet echt mooi vond en de 120 miljoen zijn flink aan CGI besteed denk ik. Wel een film die als hij je bevalt uitnodigt tot verdere analyse. Coppola is hyperambitieus, maar de film is bijna zeldzaam onevenwichtig en knoopt bijzondere momenten aan scenes die nergens heen gaan. Net zoals de acteurs je enerzijds door de film slepen maar er ook regelmatig toneelmatig overgeacteerd wordt. Driver is overigens qua acteren duidelijk de beste hier en dat komt goed uit. Hij heeft de grootste rol. De film slaat regelmatig een andere weg in en lijkt de gedachte dan niet af te maken. Er is moeilijk een kern uit deze film te destilleren. Maar de film lijkt vooral parallellen te willen trekken tussen de ondergang van vooral het Romeinse rijk en de decadentie van het Westen. Het einde heeft dan weer iets naïefs. Coppola is ook een oud mannetje. Of wil verschillende tijdssferen in de film vangen (bij deze film weet je het nooit), door bijvoorbeeld clubscenes die er niet erg 2024 uitzien. Ook is de rol van de vrouwen.. ehm opvallend. In Megalopolis gebruiken bijna alle jonge vrouwen seksualiteit om verder te komen.

De film is nergens helemaal mee te vergelijken maar als het toch moet komt iets als Southland Tales nog het dichtst in de buurt. Soms fascinerend, soms bijna beschamend en duidelijk een film die heel veel persoonlijke fascinaties bevat. Ook een film die vol ideeën zit maar de boel niet onder controle weet te houden. Een fascinerende puinhoop.

Mijn verwachtingen maakte het helaas niet waar. Ik had ergens een meesterwerk verwacht (ik hou van Italiaanse films, ik hou van dit soort kronieken, ik ben niet per see allergisch voor gedoseerd sentiment), maar ik kreeg een gewoon goede film (of tv-serie).

De tweede helft vond ik wat beter dan de eerste. Het uitleggen van de lijnen in de eerste helft boeide me minder dan de conclusies in de tweede. Al ben ik het met een aantal mensen eens dat de scene waarin Matteo op het eind tussen Nicola en de moeder van zijn kind staat een klein lelijk vlekje is. Hadden ze niet moeten doen.

Ik heb me geen moment verveeld, maar het sleepte me nooit echt mee. Op genoemde scene na heb ik me nooit geërgerd, maar het wist me ook nooit echt te imponeren. Gewoon erg fijn tijdverdrijf. Als een lekker dik boek dat je in je zomervakantie leest, maar dat niet echt blijft hangen. Op het einde neem je even afscheid van de personages waarmee je een tijdje doorbracht en daar blijft het bij. Niks mis mee, maar het meesterwerk zie ik niet.

3.5*

Wat een leuke film. Een soort satirisch-humoristische Ming-Liang Tsai met een bovennatuurlijk tintje.

De film zet je constant op het verkeerde been. Als je denkt het verhaal door te krijgen, draait de film weer een volstrekt andere kant op. En ondertussen komen er op een vaak erg geestige manier een heleboel thema's langs. Dat alles in zorgvuldige shots en een mooi traag tempo wat het alleen maar vreemder maakt. Maar op een heel prettige manier. En ook erg leuk om Loh Bok Lai uit Sanctuary nu al terug te zien in een andere film (en morgen weer zie ik op IMDB).

4.0*

Qua tempo, camerawerk (bijna zonder close-ups) en de keuze in wat niet en wat wel tonen past dit vrij naadloos in Taiwanese cinema. The Best of Times is daarin niet heel opvallend of uitzonderlijk. Ook niet qua verhaal en personages.. Maar voor mij, die juist hiervoor een zwak heeft, wel een heel aangename film.

Kleine 3.5*

Ik loop 3 maanden achter met stukjes bij films. Nog even terug naar januari dus.

De meningen waren zeer verdeeld over deze film en ik ben het eigenlijk met zowel de voor- als tegenstanders eens.

Brunner komt uit de Hanekeschool, dus weer geen vrolijke, dit keer zelfs bijna fatalistische Oostenrijkse film. Stillistisch is het echter totaal anders. En dat is meteen een van de sterkste punten van de film. De film is een fraai contrastrijk zwartwit en minder rigide dan Haneke vaak is. Dat maakt de film zonder meer veel beter.

De film is op zijn best als hij op zijn meest abstract is. Het is jammer dat het afdalen in de ziel van Kurt niet werkt omdat de film wat mij betreft veel te direct is en nogal eens makkelijk aanvoelende shockcinema. Bij vlagen buitengewoon irritant (de keuze voor een verstandelijk gehandicapte tegenspeler, de ,gaap en cliché, rol van Youtube, de verwijzing naar Twilight), het komt erg bedacht en nep over op me.

Maar dan stap ik na de film naar buiten met een kleine knoop in mijn maag. Ik was zelfs ontroerd. En wat moet je nu weer met een irritante film die je wel raakt?

Een laffe 3.0* dan maar.

Mooie, warme kleine film, waarbij zelfs het drama op het eind de introverte sfeer niet verstoord. Muriel wordt op zichzelf teruggeworpen in de stad, onder de paraplu van het uitgestippelde leven uit, haar hospita lijkt juist te zoeken naar een uitgestippeld leven. En zelfs de moeder blijkt minder vast in haar leven te zitten dan het lijkt.

3.5*

Zwaarmoedige film met aardig interessante thema's, met name over identiteit en afkomst. Maar ook met een geforceerde en ongeloofwaardige Yakuza-achtergrond en vooral nogal knullig en soms ronduit amateuristisch. Een film die lijdt onder het krappe budget, waardoor de Yakuzabaas huist in een op instorten staand houten gebouwtje, wat met een zinnetje verklaard wordt, maar lachwekkend aandoet. Het IFFR heeft altijd wel een een of meer Japanse films waarvan je afvraagt of ze niks beters of relevanters konden vinden. Dit was die van 2014.

2.0*

Mekong Hotel is vooral een logische stap in Weerasthakul's oeuvre. In toenemende mate worden in zijn films het heden, het verleden (zowel van de wereld als persoonlijk), religie, mythes en legenden en emoties op een lijn gezet. Ze zijn allemaal even echt. In Uncle Bommee was al niemand meer verbaasd dat de doden zich bij de levenden bevonden. Hier zien we een serie van scenes (ondersteund door bijna onophoudelijke gitaarmuziek, wat ze nog meer aan elkaar smeedt) waarin allerlei gebeurtenissen rondom een paar bewoners van een hotelletje aan de Mekongrivier getoond worden.

Toch voelt het minder compleet dan zijn andere films en dat komt niet alleen door de lengte. Het is wat meer pure vorm, de film voelt beperkter. Ik denk dat het beter had gewerkt met, zoals Weerasethakul vaker deed, een ander verhaal ernaast.

Beetje een film voor de fans dit (en laat ik dat nu zijn). Niet om kennis te maken met de regissur.

3.5*

Eindelijk eens gezien en een lichte tegenvaller. Even wat voorafgaande meningen gelezen en ik ben niet erg origineel. De film drijft volledig op de verhaalstructuur. En die is leuk en fris en functioneel. En dat maakt de film heel aardig. Maar ik vind de film ook afstandelijk, sfeerloos en matig geacteerd. Best fascinerend verteld verhaaltje (voor één keer, want dit is heel erg zeker geen film die ik vaker moet zien, als het verrassende eruit is) maar daar is het wel mee gezegd.

3.0*

Ik zag Mary & Max nog steeds niet. Maar daar komt snel verandering in. Memoir of a Snail is een ietwat dik aangezet (maar ik vermoed dat er onder de oppervlakte autobiografische elementen zijn) drama over een weesmeisje en haar broer. Veel creativiteit, Onderhond noemde terecht Wes Anderson als referentie voor het vaak nogal quirky karakter, Ik wil daar nog aan toe voegen dat Pinky ook trekjes had van Maude uit Harold & Maude. Zo goed als die film is dit niet. Maar zeker aangenaam.

Knappe film. Een warm, nostalgisch portret van een stad. En dat levert een mooie reis door tijd en ruimte op. Langs de havens, spelende kinderen op de stoep, drukke straten, neonreclames, industie, bij een ijshockeywedstrijd en aan het einde bij de expo van '67. Bij vlagen erg knap gemonteerd (zowel qua geluid als qua beeld, het geluid komt ook allemaal uit de gebruikte films). Op de mindere momenten ietwat willekeurig zodat je even uit de trip getrokken wordt.

Tijdens de film zat ik te denken dat dit ook in Nederland gemaakt moet kunnen worden. Over Rotterdam, Amsterdam of desnoods heel Nederland. En de regisseur deed in de Q&A erna een zelfde soort oproep. Wie neem in Nederland de uitdaging aan?

3.5*

Ingehaald in de bios. En het goede nieuws is dat Weerasethakul vooral zichzelf is. En dat is weleens anders met Aziaten die buiten hun eigen land films maken. Dus wederom weinig plot. Veel ruimte voor eigen associaties. Meer poezie dan proza. En zoals altijd zijn speelt tijd nauwelijks een rol, zijn dromen en herinneringen niet anders dan de werkelijkheid van het nu. Weerasethakul heeft veel invloed gehad, maar er is weinig fijner dan the real thing.

Zelfs al is dat met een bekende actrice (Swinton), voor het eerst bij hem, dat is een halve minuut wennen, maar de film wordt niet aangepast aan haar.

Mijn voorstelling was in de ochtend, kwam nou eenmaal zo uit. Maar op de een of andere manier past Weerasethakul erg goed in de ochtend.

Ik was er niet echt kapot van. Sloane en Brando waren goed (al vond ik Brando hier toch beduidend minder imponerend dan in The Wild One en On a Waterfront). De muziek was te nadrukkelijk aanwezig en het verhaal wist alleen op momenten het voorspelbare eo-achtige thema te overstijgen. Vakkundig gemaakt en best om aan te zien, maar ik was niet onder de indruk.

2.5*

Ik ben zo oud dat ik me de berichten nog kan herinneren over vechtpartijen in Amerikaanse bioscopen bij deze film en New Jack City. Dat waren de berichten die vooraf gingen. Nu heel veel jaar later opgedoken bij een van mijn vele bezoekjes aan een kringloopwinkel. Een DVD uit de early days met een handleiding bij het menu op de DVD.

Goede film waarvan de urgentie nog steeds voelbaar is. Rauw, maar boort nooit diep als Do The Right Thing of La Haine. Sterk vind ik de de spiegeling tussen de scene waarin Caine iemand vermoord en de scene waarin iemand hem vermoord.

Jammer wel dat The Hughes Brothers de belofte van dit debuut nooit echt waar hebben gemaakt. New jack City staat overigens op mijn vindlijstje als ik weer in een kringloop kom of als iemand hem heeft voor mijn ruiltopic hier.

Aha, meer MMers in de zaal dus. Een film over de liefde voor film als afsluiter van een fijn filmfestival, wat wil je nog meer?

Een Chinese variant op Cinema Paradiso. Vrijwel hetzelfde thema en dezelfde setting. Mierzoet, dik aangezette muziek en behoorlijk sentimenteel. Erg toegankelijk ook. Als er een IFFR-film zou zijn waar je je oma wellicht nog naar mee zou kunnen nemen zou deze het zijn.

Maar het werkte wel. De setting was heel verzorgd en erg mooi. De kinderen waren aandoenlijk en het verhaal was erg leuk. Oude beelden van Chinese (en Albanese) propagandacinema met onder andere een wel erg jong soldaatje als held maakten het af.

Ruim 3.5*

Ik sluit me grotendeels bij Mug aan. Fascinerende film, erg een kind van zijn tijd. Een film die duidelijk op het kruispunt tussen de jaren '50 en de jaren '60 valt. De eerste generatie die de oorlog niet bewust had meegemaakt ook. Zou inderdaad echt op DVD moeten, met de documentaire over de film erbij.

4.0*

De tweede film van veteraan Wiseman (94 jaar!) die ik zie. Na In Jackson Heights. Zoals in die film begint het met een thema en wordt dat thema op tig manieren bekeken. Hier gaat het om een restaurant met drie michelinsterren. Daarnaast zijn er twee andere, net wat minder prestigieuze zaken in de familie. Wiseman lat in de film zien dat koken op dat niveau een combinatie is van ambacht en kunst. Een hele grote basis aan technieken en een creatief brein,

De film begint op de plaatselijke markt. Waar veel van de groente wordt gekocht en de koks bijvoorbeeld heel blij worden van een Marokkaanse koopman die blijkbaar erg goede (uit Marokko afkomstige) verse munt heeft. Niks exclusiefs aan en ook niet duur. Maar gewoon goede kwaliteit en vooral lekker. Even liter gaat het over wijnen tot wel 20.000 euro per fles. En kun je opmaken uit wat er gezegd wordt dat zelfs de familie dat wat overdreven vind, maar dat is een kwestie van vraag en aanbod. Van exclusiviteit en van marketing. De veeboer die ook in de film aan bod komt en zijn vlees volgens vrij strikte principes produceert verzucht dat hij ook wel zo'n systeem zou willen. Nu komt zijn vlees terecht tussen dat van minder principiële boeren. De film gaat ook over de klanten van de restaurants en hoe die te benaderen (veel aandacht en uitleg) en over de bereiding van het eten (ambacht en kunst).

Wat me opviel is dat de sfeer in de keuken ook een verrassende rust had. Of dat misschien door de aanwezigheid van camera's komt of dat juist onderdeel van het succes is (niet meer klanten laten komen dan je met die rust aankan), is me niet helemaal duidelijk. Uur 1, 2 en 4 zijn fantastisch. In het derde uur raakt de film zijn ritme even kwijt en gaat het iets slepen. Maar het einde, waarin we vooral de benadering van de gasten zien maakt best veel goed.

Brandauer is magistraal en tilt de film zo een paar treetjes hoger. Prachtige complexe en expressieve rol, een tikje theatraal ook, precies zoals het in deze film past. Echt genieten.

Mephisto begint een beetje onzeker en wat fragmentarisch. De film mist wat ritme en het koste me moeite erin te komen, maar na ongeveer een half uur ging het lopen en kreeg ik een fraaie film te zien. Heel Europees-jaren '70. De film deed me denken aan min of meer tijdgenoten als The Damned van Visconti (is wel een stukje ouder, maar ok) en Die Ehre der Maria Braun van Fassbinder met een verwant thema.

Fascinerend om te zien hoe Gründgens zijn zijn vrijheid, zijn vrienden en uiteindelijk zijn ziel verkoopt voor succes, geld en vooral zekerheid.

4.0*

Zonder Rosemary's Baby's succes was dit vast niet gemaakt. Ook dit is een paranoia-of-is-er-echt-iets-aan-de-hand film. Het mist wel elk raffinement van die film. En Bisset is geen Farrow. Wendkos is al helemaal geen Polanski. Nou is die film zo goed dat heel veel films in vergelijking minder zijn. En The Mephisto Waltz is wel degelijk geinige fun. Met leuke gekkigheid als dat Frans blijkbaar een duivelse taal is. En het einde is tof. En dat is vaak een valkuil bij dit soort dingen.

Le Mèpris voelt aan als een noodlotsdrama, als een requiem haast. De soundtrack draagt daar enorm veel aan bij. Het einde van een relatie, liefde wordt minachting, het einde aan Godards rotvaste ideeën over cinema misschien ook. En hoewel Godard hier genoeg speelt met vorm gaat het nooit dat noodlottige gevoel in de weg zitten, is het meer ingehouden dan in veel van zijn andere films. Nog steeds duidelijk een geconstrueerde film, niet direct een emotionele rollercoaster, maar wel met een constant triest gevoel. Fraai levendig ook al zitten we bijna de halve film in een appartement.

Helemaal duidelijk wordt nooit waarom de liefde minachting wordt, aanwijzingen genoeg, maar het lijkt uiteindelijk het noodlot, net als het einde.

Mijn favoriet van de Godards die ik tot nu toe zag.

4.0*

Vooroordelen. Omdat dit zijn Engelstalige-film-met-een-grote-naam is verwachtte ik bijna een mainstream-Oshima. Maar dat is dit bepaald niet. Een onevenwichtige film over een Japans gevangenkamp op Java. Een niet al te subtiele botsing tussen culturen en persoonlijkheden. Compleet met verschillende acteerstijlen en religieuze verwijzingen. Maar er zitten nogal veel thema's en sfeertjes in. Een aparte flashback bijvoorbeeld, waarin de drijfveren van Celliers worden aangeraakt zonder zijn hele persoonlijkheid meteen te verklaren.

Bowie is prachtig gecast. Vooral omdat zijn aanwezigheid enorm is. En dat moet ook in deze film. Maar alle hoofdkarakters zijn fascinerend.

Ik werd niet weggeblazen door de film, maar was er wel door gefascineerd. De film voelt wat vol van thema's, maar tegelijk is het verfrissend dat niet alles compleet lijkt te worden uitgewerkt. Boeiend, wel om vaker te zien ook.

3.5*

Het afgelopen jaar gingen de twee enige lange speelfilms van Jean Eustache in gerestaureerde versies uit in Cannes en Venetië. Eye vertoonde ze beide en ik ben naar beide gegaan. Ik wilde ze al jaren zien en buiten matige versies in de pindakaaswereld was er niet veel. Dat zorgde zelfs bij mensen die ze eerder hadden gezien voor ontdekkingen (hé dat zwartwitcontrast bij La Maman et la Putain hoort net zo hoog). Die andere film heeft de grootste naam en is een fascinerende botsing tussen een reflectie op mei '68 (en vooral het gebrek aan verandering) en het persoonlijke leven van de regisseur. Maar stiekem vond ik deze nog mooier. Schijnbaar ook weer autobiografisch en vooral een film over hoe je als je opgroeit toch wel leert, ook als je ouders dat niet doen. Door te kijken en te kopiëren. Het al eerder genoemde einde is prachtig. Zo gebracht dat je de vrienden op het platteland in het begin als logische vrienden ziet maar na zijn terugkeer lijken ze ineens jonger. En dan volgt het brutale einde dat yeyo omschrijft en suggereert de film dat het jongetje ook nog ergens zit. Een film die nog flink nabroeit in mijn hoofd.

Meshi is een film over de sleur die in een huwelijk is gekomen na een jaar of vijf, het gevoel van "is dit alles?", het verlangen naar meer, naar actie, naar vroeger, naar anders. Dit wordt getriggerd door de komst van een nichtje. Het nichtje is jonger, impulsief, vrij en trekt ook nog de aandacht van Michiyo's man ook. Maar ook Michiyo zelf snuffelt af en toe aan het leven buiten de sleur van huishoudelijke handelingen en een man die na een lange dag werken neerploft en zegt dat hij honger heeft.

Dan volgt via een reis naar Tokyo een soort van zelfonderzoek. Ze wordt geconfronteerd met meningen van anderen (die haar onder druk zetten om vooral terug te gaan naar haar man). Een overeenkomst met Ozu vind ik dat beide films hebben gemaakt over acceptatie van het onafwendbare en vooral het voortschrijden van de tijd. Michiyo wordt ook geconfronteerd dat het Tokyo van toen er ook niet meer is. dat herinneringen, zelfs al zou ze er weer gaan wonen, niet op herhaling gaan en dat het leven nergens een makkie wordt.

Het einde is heel makkelijk op te vatten als een anti-feministisch stand-by-your-man-einde, maar er is toch echt meer aan de hand. Michiyo accepteert wat ze heeft of capituleert misschien wel, schikt zich naar een soort lot, niet eens zozeer omdat dat haar gelukkig zal maken, maar omdat dat haar lot misschien wel is en vechten ertegen nog zwaarder is dan het accepteren. Het einde heeft een bittere ondertoon. Al is haar man best een prima kerel. Een beetje saai, maar wel iemand op die je kan vertrouwen. Maar of hij haar ooit gelukkig maakt is de vraag.

Fijne subtiele film van een boeiende regisseur. Visueel wat minder verfijnd dat When a Woman Ascends the Stairs, maar onmiskenbaar met een eigen stijl. En films met Setsuko Hara hebben altijd wat extra's. Prachtige vrouw en geweldige actrice.

4.0*