Megalopolis (2024)

Dan lees je dat deze film een staande ovatie van 7 minuten kreeg bij de première in Cannes, en het is Francis Ford Coppola. Ja dan zijn de verwachtingen hooggespannen. Dan kom je wel van een koude kermis thuis zeg. De film weet nergens echt interessant te worden en laat veel vragen onbeantwoord. Sterker nog, je duikt meteen in de situatie na 'de ramp' en weet eigenlijk niet eens wat er nu precies gebeurd is. Visueel was het mooi maar dan heb ik het enkel over het decor. De CGI was ronduit slecht, wat opmerkelijk is met zo'n budget.

Bijzonder moeizaam. De film gaat voorbij de twee uur, maar ik had eerder het gevoel dat ik er drie uur had opzitten. Als de film één ding wil uitstralen dan is het er wel één van grandeur en een aaneenschakeling van macht en rijkdom. En niet zomaar rijkdom, maar een decadentie van arrogantie en verwaandheid. Visueel een echt spektakelstuk waar het goud en het kristal van het scherm drupt. Babylon (Film, 2022) had dat ook, maar daar had tenminste nog wat vibes én een duidelijke verhaallijn. Hier heb je dat gevoel toch veel minder. Komt daarbij die verwaande verwijzingen naar het oude Rome, met gebouwen, decor, aankleding én personages. De politieke intriges krijg je er zo bij. Ik weet het niet. Ik voelde het alvast ook niet. Overtuigende visuele cinema, dat zeker, maar dat is het zowat. Het overvloedige goud is eerder bladgoud. Diverse losse scènes zonder structuur waardoor het ver zoeken is naar een echte verhaallijn. Althans, ik vond ze niet. Te plomb en te hoogdravend. Verwijzend naar oude filmklassiekers? Mja, ik weet niet of iedereen daarop zit te wachten.

De trailer mag dan beweren dat Coppola “altijd zijn tijd vooruit is geweest” heeft hij sinds Bram Stoker’s Dracula (1992) geen opmerkelijke films gemaakt. Gezien de kwaliteit van zijn recente is het geen verrassing dat dit pretentieuze, megalomane egoproject een flop is. Coppola’s flamboyante visuele stijl is nog altijd intact en er zijn veel mooie plaatjes, maar het verhaal over de tweedstrijd tussen uitvinder en visionair Cesar Catilina [Adam Driver] en de conservatieve, op geld beluste burgemeester Franklyn Cicero [Giancarlo Esposito] begint als een nauwelijks verhulde, bittere kruistocht tegen Hollywood met Cesar als Coppola’s alter ego en vliegt volledig uit de bocht wanneer Coppola er een liefdesverklaring aan zijn in 2024 overleden echtgenote Eleanor en kritiek op Trump en MAGA-beweging aan toe wil voegen. Het verhaal is een puinhoop, maar het grootste probleem is het ontbreken van een personage om je mee te identificeren. Kostte $ 120 miljoen, maar doet vooral denken aan een goedkope Christopher Nolan-imitatie.