Opinions

Het lijkt anders in het begin als Wayne een sheriff is. Maar even verderop is het weer same old same old. Hij is iemand die ergens van wordt beschuldigd en moet bewijzen dat hij toch ok is. De film is in vele opzichten nog wat minder dan een aantal van de eerdere Lone stars die ik zag, Niet in het minst omdat de vrouwelijke hoofdrol (Lucile Brown als Beth) er echt niets van kan om nog maar te zwijgen over de portrettering van de Indianen die dan wel good guys zijn. Maat het vertraagde gebroken engels van hun baas klinkt kinderachtig en belachelijk. In het begin en einde is er wat te zien, maar daartussen is deze behoorlijk saai ook.

Na Wag The Dog alweer een satire die niet scherp genoeg is. Dat heeft deels met de timing van de film te maken. Om over roken een echt scherpe satire te maken ben je eigenlijk minstens 20, maar misschien wel 30 jaar te laat. Verder is het de lengte van de film. Thank You For Smoking flakkert vooral op als Eckhart zijn werk als Tony mag doen, maar bevat ook veel stukken verhaal die niet overtuigen (de relatie met Holmes), waar lang niet alles uitgehaald is (de relatie met zijn zoon)of die gewoon ontzettend onleuk zijn (de onderonsjes met de lobbyisten van de wapen- en alcoholindustrie).

Ook mis voor een poging tot satire is het gevoel dat de film niemand echt voor het hoofd wil stoten. De film gaat wel heel evenwichtig om met de meningen die tegenover elkaar worden gezet. Verstokte rokers kunnen er een anti-betuttelingsfilm uithalen, radicale antirokers kunnen er een film uithalen die de nare tabaksindustrie en haar praktijken op een komische manier toont in zien. En een satire die teveel mensen te vriend wil houden kan eigenlijk nooit echt goed worden.

2.5*

Visueel wellicht het beste dat Anderson ooit heeft gedaan. In de kleurenbeelden is hij vooral zichzelf, maar dan de geperfectioneerde versie van zijn recentste films, de zwartwitbeelden zijn een fraaie ode aan oude studiofilms (vooral noirs) en in het geanimeerde deel blijkt Anderson een liefhebber van Hergé. Waar de film de boot een beetje mist is in het verhaal dat iets teveel lijkt te drijven op Andersons persoonlijke interesses en het voelt minder universeel dan zijn beste film The Grand Budapest Hotel. Die film was ook wat gelaagder. Maar wat blijft staan is dat de recentste films van Anderson zijn betere films zijn wat mij betreft. Dat zorgt voor goede hoop voor zijn komende film Asteroid City.

Paar opmerkingen: Anderson heeft tegenwoordig de status dat iedereen in zijn films wil. Daardoor zie je nu zelfs best grote namen in piepkleine rolletjes. The French Dispatch leek me in de covers bij de aftiteling sterk gebaseerd op het zeer gerespecteerde Amerikaanse tijdschrift The New Yorker. En laat de anti-tabakslobby deze film maar niet zien. Roken is hier erg cool.

Vooral fijn qua vorm en de eerste helft is sterker dan de tweede. Ik vond het gebruik van archiefmateriaal uit 1001 bronnen heel erg fijn en ook de manier waarop splitscreen, herhaling, zooms en er creatief iets nieuws van maken. De inhoud van de documentaire steekt daar weer conventioneel tegen af en het is bijna jammer als de gezichten erbij in beeld komen. De film is vrij minitieus in de opkomst van VU maar gaat vrij snel door de ondergang en negeert het album dat zonder Cale en Reed gemaakt werd helemaal en stipt de reünie en Songs for Drella heel even aan. Interviews zijn best boeiend, maar naast de geweldige muziek zijn vooral de archiefbeelden en de manier waarop deze gebruikt zijn het hoogtepunt.

Wow, wat hou ik toch van Paul Thomas Andersons ambitie. Je moet maar durven om een verhaal te verfilmen dat in elk geval deels symbool staat voor het grootste eeuwige conflict in een land dat barst van de tegenstrijdigheden, de Verenigde Staten. Ik ben blij dat dat soort figuren nog rondlopen. Niet het soort film dat ik wekelijks wil zien, maar laat dit nooit helemaal uitsterven. Ook zijn komende film klinkt niet bepaald bescheiden.

In zijn ambitie is dit typisch Anderson, tenminste de Anderson van Magnolia en in iets mindere mate Boogie Nights. Maar toch is dit een heel andere film. There Will Be Blood is veel meer Kubrick of klassieke Hollywood-epiek. Films uit het studiotijdperk die een paar decennia beslaan en grote thema's op een onbescheiden manier uitwerkten. Thematisch dan, want Anderson geeft er zowel visueel als vooral ook in de geweldige soundtrack van Jonny Greenwood (die moeiteloos één geheel is met de klassieke stukken) een eigen draai aan.

Waar Magnolia me heel diep raakte bewonder ik There Will Be Blood op een ander, verstandelijker niveau. Geen film die me in mijn hart raakt, maar wel een die me zeer sterk boeit en fascineert.

Daniel Day-Lewis is ideaal voor dit soort rollen (in Magnolia had hij niks te zoeken gehad, hoewel je dat met Amderson trouwens nooit helemaal weet). En van de kritiek op Paul Dano begrijp ik niets, fantastische rol ook. Het einde beviel ook prima, grootse verhalen met deze toon horen grotesk te eindigen Een confrontatie tussen Eli en Plainview moest er nog komen en dan die heerlijke laatste zin, precies goed.

Genoten.

4.0*

Bij Sirk viel het kwartje inderdaad meteen bij de eerste film die ik van hem zag. Wat een geweldige film is dit toch. Wat een bijtende en bittere film vermomd als zakdoekenmelodrama.

De briljant spelende Fred McMurray is een ogenschijnlijk gelukkig getrouwde man met twee kinderen en een vrouw. Er is geld, er zijn bezigheden. Er is een volledig ingericht comfortabel huis en een aangeharkt tuintje. Maar dan komt er iemand uit zijn verleden langs en wordt zijn wereldje keihard ontleed.

Het bijtende van de film zit al in het begin van de film als we van de titelkaart "Once upon a time. in sunny California" (het ideaalbeeld) meteen naar een verregend straatbeeld gaan. Het gaat zo snel dat je het bijna niet doorhebt, maar het zet de toon voor de film. We maken dan kennis met het werk van Clifford Groves. Daarna zien we zijn gezinsleven en wordt in een lange scene met geweldig camerawerk zijn hele gezinsleven geschetst. Groves die zijn best doet om passie in zijn leven te brengen en de rest van zijn gezin gaat er keihard aan voorbij.

De volgens mij altijd erg goede Barbara Stanwyck (ik heb eigenlijk nog te weinig gezien voor deze conclusie, maar ach...) speelt een dame met wie Clifford een verleden heeft. Bij de eerste blik voel je het verleden en de charme die deze dame voor Clifford heeft.

Het einde is fantastisch en greep me echt naar de keel. Alles is glad voor het gezin en de buitenwereld, maar elke ontsnappingsmogelijkheid is weg. Clifford weet wat hij heeft en wat hij mist tot het einde van zijn bestaan. Het perfecte gezinnetje is gedurende de film een monsterlijke nachtmerrie geworden.

Ook de titel had niet beter gekund. Het ideaal en de bitterheid in een titel. Je kunt 'm enthousiast of fatalistisch uitspreken. (Overigens heeft Sirk meer fraaie titels: All That Heaven Allows bijvoorbeeld).

Er zijn meer films in de jaren '50 die relaties ontleden. Van Nicholas Ray tot Mikio Naruse deden dat ook vaak scherp. Maar deze film verslaat ze allemaal. Beste Hollywoodfilm van de jaren '50 die ik zag.

4.5*, maar misschien moet ik nog eens een halfje omhoog. Wat een film!

Een biografische burgeroorlogfilm, meer dat dan een western in de traditionele zin. Wringt zich in allerlei bochten om Curtis als een grote held te blijven zien, maar ook iets van het besef dat de indianen niet de vijand waren overeind te houden. Met de werkelijke situatie heeft dit in veel stukken weinig meer te maken.

In de eerste helft vooral anekdotisch. Curtis is bijna een klassieke held. Past niet in de bestaande structuren, durft alles, een man van eer, vol humor en weet zelfs de vader van het mooie meisje waarop hij verliefd is met zijn moed te overtuigen. In het laatste uur wordt de film veel serieuzer en krijgen we het verhaal van verraad en eer, met aan het einde de slag die Amerika destijds enorm schokte (en ze indirect ook ervan bewust maakte dat Indianen niet alleen maar een stel ongedisciplineerde wilden waren.

Zoals veel Hollywoodfilms uit die tijd wordt in een groot deel van de film de oorlog bijna als een eervol avontuur gezien en nauwelijks als iets dat ook gruwelijk is. De voorstelling van de burgeroorlog is hier bij vlagen wel erg luchtig gebracht. En dat vormt toch een opvallend verschil met het einde.

Vaardig gemaakt, maar ook nogal lang en niet echt beklijvend.

2.5*

Deze film blijkt toch anders dan ik dacht, Ik wist alleen dat het over vrachtwagenchauffeurs zou gaan en dan denk ik aan iets als Thieves Highway maar dat is het niet. De film is noir, maar een meer een sociaal drama-achtige versie en veel minder een misdaadfilm. En omhoog gehaald door vier sterke rollen. Vooral Raft is erg goed. Lupino als femme fatale brak met deze film door. Voor Bogart was het een stap richting het sterrendom. Sheridan speelt ook geweldig, maar net zoals Bogart wordt zij in de tweede helft niet echt meer gebruikt En daarmee komen we ook bij het minpuntje van deze film: de twee helften sluiten niet helemaal op elkaar aan.

Amper een jaar later volgde High Sierra, een film waarin Bogart de hoofdrol kreeg en weer met Lupino te zien was (in die film nog een tandje fijner dan hier) weer onder regie van de betrouwbare Raoul Walsh.

Wat een fraai melodrama in noirsetting. Niet het meest originele verhaal ooit, ook in 1948 al niet, maar erg mooi uitgevoerd. Mede te danken aan twee hoofdrolacteurs waar alles aan klopt (O'Donnell en Granger) en vooral aan de oprechte, gevoelige toon.

Maakt me benieuwd naar Altmans verfilming van hetzelfde boek.

4.0*

Er was een Britse noirgolf die eigenlijk meteen na de Amerikaanse begon. De allerbekendste uit die golf is natuurlijk The Third Man, maar ook deze maand heb ik er al een aantal gezien. Dit is net ale No Orchids for Miss Blandish feitelijk een imitatie. Maar hier werkt het een stuk beter door een strakker script en sfeer die meer Brits is dan Orchids.

Een thema in de film is dat het na de oorlog allemaal minder is geworden. In die zin is het ook een voor toen sensatiefilmpje. De criminaliteit id hand over hand toegenomen en smokkelen loont en wordt veelvuldig gedaan. Een veteraam die moielijk kan aarden in de vredesmaatschappij probeert het ook eens een keer. Maar komt terecht in een criminele groep die andere, extremere plannen heeft. Uiteindelijk eindigt de hoofdpersoon als de fugitive uit de titel,. En hij wordt achterna gezeten door de criminelen en de politie.

In de dialogen is de invloed uit de VS goed merkbaar. Snappy en quotable. De wereld is echt van streek in deze film en zelfs een onschuldige voorbijganger een heel fout figuur. Lekker donker. Het acteren is wat theatraal, nog wat sterker dan in andere Britse en Amerikaanse films en de villain lijkt soms op een bondvillain haast. Sfeervol geschoten ook. Door Alberto Cavalcanti, nota bene een Braziliaan die na een tijd in Frankrijk in de UK terecht kwam en films maakte en later dat ook nog deed in zijn vaderland en in Oost-Duitsland onder meer.

Ook ik heb niet alles meegekregen en er zijn best een aantal scenes die ik niet kan verklaren, vooral omdat Griekse mythologie echt een gat in mijn kennis is (daar moet ik eens iets aan doen). Ik kan me daar nooit zo druk om maken. De kern van de film was goed te volgen en het is een film waarbij het sowieso al meer om de gehele sfeer gaat dan om wie wat op welk moment doet. Het essay van Paalhaas heb ik wel vooraf gelezen en vooral die korte puntsgewijze samenvatting van de Griekse geschiedenis in deze periode was handig om je achterhoofd te houden.

Ik heb al een paar jaar niets meer van Angelopoulos gezien (na er eerst drie in relatief korte tijd te hebben gezien). En hoewel het cinematografisch eigenlijk altijd tegen het geniale aan zit (en ik daardoor nooit een echt laag punt zal geven denk ik), balanceert zijn manier van vertellen voor mij een beetje op een dun draadje. Zijn laatstverschenen film (Eleni) faalde waar de andere twee films die ik van 'm zag en ook deze wel slagen: Meer te worden dan de constructie en een gevoel over te brengen. Amgelopoulos is niet geinteresseerd in realisme en soms zelfs niet echt in personages.

Zijn films gaan over historische gebeurtenissen die worden teruggebracht tot een klein niveau en tegelijkertijd in het perspectief van de geschiedenis worden geplaatst en aan mythologie worden gespiegeld. Het is sferische cinema.

In deze film kon ik meegaan en ik heb genoten van een heleboel geniale scenes en briljant camerawerk en ik werd geraakt door het uiteenvallen van een land en een groep toneelspelers, maar vooral door het feit dat niemand aan de gebeurtenissen kon ontsnappen.

Bijzonder mooie film die ik beslist vaker wil zien. Ben blij dat ik de DVD (al tijden trouwens ) heb.

4.0*

Van het boek maakte een andere regisseur die ik hoog heb, Nicholas Ray, al een fraaie film met They Live By Night, in veel opzichten een echte Nicholas Ray. Altman maakt met hetzelfde boek een echte Altman. Dat betekent dat Altman zich heel erg focust op de dynamiek tussen de hoofdpersonages en de sfeer rondom hen. Veel van de actie (bijvoorbeeld een aantal overvallen) worden gewoon niet getoond, omdat Altman dat niet al te boeiend vind. Het plot is ook secundair. En in plaats van muziek horen we radiogeluiden.

En die benadering van de personages is prachtig en verschillend van die van Ray. Bij Ray was de relatie tussen Keechie en Bowie grimmige romantiek, hier overkomen Keechie en Bowie elkaar. Net zoals, omdat hij anders ook niet precies weet wat te doen, Bowie met zijn mede-ontsnappers banken gaat beroven vallen twee wat wereldvreemde mensen voor elkaar, gewoon omdat ze zich op hun gemak voelen bij elkaar en omdat ze elkaar tegenkomen. Nergens is hun liefde groter dan de wereld. Was alles net een beetje anders gelopen dan hadden ze gewoon een traditioneel gezinnetje gehad. Dat, plus de liefdevolle, licht komische, soms iets vervreemdende toon en de heerlijke sfeer en fraaie beelden zorgen ervoor dat ik dit gewoon plaats in het rijtje grote Altmans. Bijzonder mooi einde ook na de schietpartij waarin Keechie op haar manier de dood van Bowie verwerkt.

4.0*

Voor mij is het de eerste Dassin. Fijne film vond ik het. Vol met typische plotelementen van film noir, met name de twijfelachtige moraal van bijna ieder karakter. Prettig sfeertje.

Alleen nogal jammer van het erg geforceerde happy end. Dat was helaas nogal flauw. Goede film, hoewel verre van een meesterwerk, zeker niet mijn laatste Dassin.

3.5*

Viel me eigenlijk wat tegen. Kon me niet zo boeien als de meesten hier. Op de leuke dialooggrapjes tussen vooral meneer en mevrouw Charles na, wist het me allemaal niet genoeg amuseren. Niet mijn vermaak.

2.5*

Goede en intrigerende horror met mooie effecten. Bovendien erg spannend en een mooi open einde.

3.5*

Nogal oneens met bovenstaand commentaar.

Ik had juist moeite met het begin van de film. Ik kon er nauwelijks iets mee.

Maar na een half uur ging dat draaien en ging ik de film steeds meer waarderen. De muziek was lekker dwars en gaf de film vaak een maf, bijna anarchistisch sfeertje. Ook veel shots die zich niet erg aan toen geldende regels hielden versterken dat gevoel. Een film die zowel uit Hollywood citeert en er opzichtig de draak mee steekt. Vol met komsche momenten. In veel opzichten nog meer een komische film dan het grootste deel van de Amerikaanse noirs. Steekt ook de draak met de tijd waarin het zich afspeelt (en waarin de film uitkwam):

"I'm sorry, Miss, it's orders. We can't go against the protocol."

" I don't even know what protocol means."

" Neither do I, Miss. "

Verder geweldig gefilmd met ongelofelijk fraai gebruik van licht en schaduw.

Voorlopig zet ik door dat eerste half uur wat laag in, maar als een herziening me anders tegen dat stuk aan doet kijken verhoog ik nog wel. Al blijf ik waarschijnlijk Odd Man Out altijd wel beter vinden.

3.5*

Wel aardig, maar weinig indrukwekkend. Te weinig eigenlijk. Ik denk dat ik een goed gemaakte documentaire eigenlijk interessanter had gevonden. De scenes met boten en vliegtuigen zijn slap en wat mij betreft volstrekt overbodig. Ook de meeste acteurs zijn hooguit degelijk. Niks indrukwekkends, maar ook niet echt slecht. Het typische Amerikaanse einde (Kennedy's briefje aan de ouders van de gesneuvelde militair en Costner thuis) was te verwachten, maar daarom niet minder flauw.

De vergaderscenes waren veel boeiender. Vooral omdat ze erg duidelijk lieten zien hoeveel haviken er in de legertop zaten en dus hoe kantje boord het was. Interessante dialogen.

Al met al een film die net te veel binnen de lijntjes blijft om echt indruk te maken. Verschillende perspectieven en wat meer risico hadden dit tot een topper kunnen maken.

2.5*

Alan Ladd zet hier eigenlijk een archetype neer waar in de hele filmgeschiedenis nog op teruggegrepen is. Bekendste voorbeeld is Alain Delon in Le Samourai. Veronica Lake was het toenmalige schoonheidsideaal. Deze film is een waanzinnig goed gemaakte, spannende en economische noir waar de oorlog nog even in doorschijnt. Ladd was voor deze film nog onbekend wat hij wordt in de optiteling pas laat genoemd onder de noemer introducing (na jaren van cameo's en minirolletjes). Lake en Preston krijgen de credits. Veronica Lake wordt heel erg met noirs vereenzelvigd. Opmerkelijk is dat een andere dame die ik nogal met het genre associeer eerder voor haar rol gecast was, namelijk Ida Lupino.

Klein juweeltje van een film. De eerste keer dat ik iets van Meadows zie, maar wel een film die 'm in een klap tussen het rijtje interessante Britse regisseurs plaatst voor mij. Ergens bovenin.

Mooi sociaal drama, dat ondanks de soms heftige gebeurtenissen knap genuanceerd blijft. Een film die geeft om zijn personages, soms bijna nostalgisch terugkijkt op, maar ook de grimmigheid van de jaren '80 in Engeland duidelijk laat zien. En vooral ook de aantrekkingskracht die Shaun voelt voor de skinheads heel duidelijk en voelbaar maakt.

Met wondermooie, indrukwekkende acteerprestaties, met name van Thomas Thurgoose die een prachtig jongetje met heel veel pijn van binnen neerzet. Tel daarbij op de prachtige soulmuziek en de mooie score en een Smiths-cover op het einde die het ironische randje van het origineel niet heeft en daardoor des te passender is.

4.0*

Leuke film, bij vlagen hilarisch. De pseudo macho-teksten van de liedjes zijn zeer grappig. Een film waar ik zoveel over had gehoord voordat ik 'm zelf had gezien dat de eerste keer kijken al een soort feest der herkenning was eigenlijk. Ook vooral leuk omdat het de draak steekt met een hoop cliches die ook gewoon voorkomen of echt gebeurd zijn.

3.5*

Waarschijnlijk een grote blockbuster in Vietnam, maar echt boeiend vond ik het niet. Deze film, naar een schijnbaar zeer beroemd boek in Vietnam. Het voelde allemaal erg vrijblijvend en zeker nadat er veel te snel een sprongetje in de tijd werd gemaakt en het jongetje uit het aardige uitgangspunt ineens een stuk ouder dan twaalf was werd het vooral erg gemiddeld. Niet echt slecht, maar zeker geen film die me lang bijblijft. Forgettable zoals de Engelsen zeggen.

2.5*

Het verhaal is nogal dun en blinkt niet uit in geloofwaardigheid . Bijvoorbeeld hoe Dunaway en de agent Mcqueen op het spoor komen is wel heel makkelijk. Het lijkt erop dat Jewison als regisseur (ik heb het gevoel dat hij na het succes van In The Heat of the Night iets luchtigs wilde doen) dat ook wel wist want hij doet zijn best om dat te compenseren met coolness. Om te beginnen de casting van Steve Mcqueen en in mindere mate Faye Dunaway. Mcqueen is mr. cool mede dankzij een groot acteertalent. Verder hebben we een zeer toffe soudtrack, leuke speelse splitscreens en een prachtige titelsong die een klassieker werd die door velen is opgenomen. En er zit zelfs nog een soort psychedelische scene in. Al die diingen maken dit tot een lekkere film. Kan me niet voorstellen dat de remake in de buurt komt. Zowel Brosnan als Russo vind ik stukken minder goede acteurs vergeleken bij Mcqueen en Dunaway en ze zijn lang zo cool niet.

Geen film die je voor de gezelligheid kijkt.

Worstelt een beetje met zijn vorm die ergens tussen een drama en een fake documentaire inhangt. Er zijn dramatische ontwikkelingen, maar die zijn niet bijzonder sterk, maar het is me net iets teveel op die ontwikkelingen gericht om echt een sterke fake documentaire te zijn, terwijl het feit dat deze film mensen wil leren over wat er kan gebeuren het drama in de wegstaat.

Toch behoorlijk sterk. Heel realistisch ook. Het indrukwekkendste deel vond ik het einde , met de korte schetsen wat langer na de ramp. Daar had nog een hele extra film ingezeten

3.5*

Arriaga verdient straf voor de eerste veertig minuten van de film. Zijn gespeel met perspectief en chronologie was interessant in Amores Perros, werkte al veel minder goed in 21 Grams en in deze film helpt het zelfs de eerste veertig minuten totaal om zeep. Je zit naar een serie fragmenten te kijken die zoveel beter hadden gewerkt als het gewoon chronologisch in langere takes vertelt was. Inventieve verhaalstructuur? Meer dan een slecht werkend trucje vond ik het niet.

Vanaf de tocht wordt de film (op een flashback na) chronologisch en dan knapt de film duidelijk op. Rustig tempo, tamelijk ingehouden sfeer. Best een aardige rol van Jones, al vond ik Pepper beter. Wat weidse landschappen.

Echt indruk maakte het verder nooit. Ik geloofde, mede door het zwakke begin, de vriendschap tussen Pete en Melquiades niet zo. Vaak een film die meer wil suggereren dan ik uiteindelijk in vond. Maar vervelend was het, na de eerste veertig minuten, verder ook niet meer.

2.5*

Ontzettend slecht. Perfect gekapte musketiers met hollywood saus in deze zorgvuldig van elke diepgang en emotie ontdane verfilming. Om cynisch van te worden. Wie cast er nu Chris O'Donnel als musketier?

Bovendien is het titelnummer (all for love) een van de vreselijkste filmliedjes ooit.

1,0*

Het is al eerder gezegd, maar ook ik vond dit aanzienlijk beter dan een Amerikaanse tijdgenoot als Last House on the Left. Dat trok als een lelijke rechtvooruitfilm aan me voorbij. Dit was een stuk boeiender. Niet per see altijd om de juiste redenen. De veelgenoemde auto-achtervolging is bijna surrealistisch raar bijvoorbeeld. Maar ik vond met name het eerste uur best sfeer- en stijlvol en fascinerend. Daarna gaat het gammele en goedkope van de film wel wat de overhand nemen en wordt het minder interessant.

3.0*

Het is grappig dat veel mensen de film fragmentarisch noemen of dat Pucci als Justin nogal lukraak dingen doet. Dat is namelijk een van de punten die de film maakt. De essentie wordt in de laatste scene met Reeves (te) letterlijk uitgesproken: The trick is living without an answer, I think. Die scene vat de film heel mooi samen, maar legt ook de zwakte een beetje bloot. Hij had eigenlijk ontzettend overbodig moeten zijn

Desondanks: erg leuke film die nog wat kansen laat liggen. Net iets te degelijk (zeker omdat Mills als clipmaker niet vies was voor wat spel met vorm). En ik weet weer waarom ik The Polyphonic Spree na het de kleine hype net voor deze film er was al vrij snel nogal beu was. Kon in deze film net, maar ik hoef het nu weer een paar jaar niet meer te horen. Maar ook veel herkenbaarheid en veel waarheid. Een leuke hoofdrol en heel geinige bijrollen en een mooi evenwicht tussen quirky Amerikaanse indie en een mooie dramatische onderlaag.

3.5*

Eenzaamheid, water, zwijgen, lange scenes, liefde.

Tsai blijft zo heerlijk zichzelf maar is telkens weer zo fris en anders in de invulling van zijn films. Al zijn films waren altijd al erg grappig en erg gevoelig tegelijk. maar deze is vaak ronduit hilarisch. Tsai lijkt de werkelijheid per film een beetje verder op te rekken. Humor en tragiek liggen steeds dichter bij elkaar en overlappen meer en meer.

Naast de scenes die al genoemd zijn vind ik zo'n kleine scene als degene waar de kreeften in de keuken op de grond vallen ook heel erg grappig en aandoenlijk. En zo zijn er heel veel. De musicalscenes zijn wonderwel op hun plaats.

De eindscene was indrukwekkend en provocerend, uitmondend in een bevrijding. Een bijzondere apotheose van een geweldige film.

Ik ben diep onder de indruk en Tsai is nog hoger op mijn favorietenlijst beland. De eerste regisseur bovendien bovendien die nu een tweede film met de maximale waardering bij me heeft.

Korte missing link tussen What Time Is It There? en The Wayward Cloud. is wat te vrijblijvend om de indruk te maken van die films, maar zeker wel leuk. En als cadeautje eindigt het met een fijn, oud sentimenteel liedje.

Na veel subtiele films tegen de achtergronden van het moderne China is deze Jia Zhang Ke veel minder subtiel. In het begin is het zelfs schrikken. Een erg gewelddadige openingsscene en een dik aangezet wraakverhaal. Maar vooral verderop in de film is Jia's hand toch zeker wel te herkennen. Al is het allemaal een stuk meer in your face. Wat heel interessant is, is dat er flink geleend wordt uit Aziatische genrefilms. Die zitten vaak vol wraak tegen onrecht op een gewelddadige manier. Ik ben erg benieuwd of iemand die daar veel meer van weet hier letterlijke citaten uit kan halen (de titel is er natuurlijk al een). In de context legt hij daarmee een hele boeiende verbinding tussen de staat van China en het entertainment uit de regio.

Zoals hier in vooral het eerste en het derde verhaal. Het tweede verhaal is misschien wel interessanter, maar wat minder sterk uitgewerkt. Daarin neemt een gastarbeider in China zijn leven in eigen hand door middel van geweld. Tegelijkertijd hint het naar de aantrekkelijkheid ervan. In het erg fraaie vierde verhaal wordt de geweldsdroom van de film verstoord, door een ander soort geweld. Een zelfmoord.

En dan blijkt na de film alles toch weer zo boeiend en fascinerend te zijn dat de schrik uit het begin weg is. Niet Jia's beste, maar zoveel scheelt het niet eens.

4.0*