Opinions

Nogal verouderd inderdaad en heel erg moralistisch, zo moralistisch dat de voice over meteen klinkt alsof hij een sprookje aan het vertellen is en wat al te naieve hoofdpersonen en daardoor ook (onbedoeld?) grappig. Maar goed gemaakt, vermakelijk en een leuk tijdbeeld was dit wel.

En wat betreft de finale: Is er niet een Twilight Zone-aflevering die hier op lijkt? Dit verhaal zou zo in de 60's-versie van de serie gepast hebben.

3.0*

Volgens mij leuker om slechte-smaak-gezelschap op een groot scherm te zien dan alleen op de bank. Bij vlagen hilarische en totaal onrealistische en hysterische waarschuwing voor marihuana (volgens de film veel erger dan opium en morfine!). Een beroerd geacteerd verhaaltje, gemaakt door enkel talentloze mensen dat iets te sloom naar de paar echt hilarische hoogtepunten (met name onder invloed, zoals de pianoscene) hobbelt.

2.0*

Ach ja, Brad Renfro. Als River Phoenix de meest tragische ondergang van een tienerster van de jaren'90 is , is Brad Renfro dat wel van de jaren '00.

Er was een tijd tussen begin jaren;'90 totdat boybands ook de VS bereikten en het over Justin Timberlake en Nick Carter moest gaan dat er relatief veel ruimte was voor jonge acteurs in tienerblaadjes. Leonardo DiCaprio was er een van. De nu vergeten acteurs uit de TV Serie Home Improvement waren een beetje de brave good guys. Brad Renfro stond ook in die blaadjes en had een beetje een bad guy imago. En zeldzaam voor tienersterren. Hij werd vaak ouder gecast dan hij was. Hij speeelde vaak streetwise jochies. Ten tijde van deze film was hij net 15 maar hij speelt hier een jongen van 17. Allerlei mensen lieten hem te snel opgroeien en Renfro kwam al uit een kwetsbaar milieu. Er had veel beter op hem gelet moeten worden.

In het jaar na deze film was daar de eerste arrestatie wegens cocainebezit, hij was nog geen 16. Tien Jaar later was Renfro dood. Overdosis. 25 jaar oud en carrière die ondanks heel veel talent al behoorlijk ontspoort was

Ik kon de verleiding vandaag niet weerstaan om weer eens een film van Renfro te zien. Met als tegenspeler nota bene Kevin Bacon, ook ooit een tieneridool maar een die het wel heeft gered. (hij was ook al in de twiintig toen hij act populair werd en werd juist vaak (een stuk) jonger gecast. De film is net wat te doordeweekse coming of age om echt indruk te make en dit is ook niet Renfro's beste rol. Maar ik heb vandaag weer even aan het tragische verhaal gedacht

Aardige film. Redelijk interessant verhaal. Mooi gecaste hoofdrolspeler. Maar ook een film die erg plotgedreven is en geen tijd neemt voor reflectie of rust. Veel korte scenes die allemaal het verhaal verder stuwen. Dat verhaal alleen is niet sterk of bijzonder genoeg om er echt een heel goede film van te maken. Niet zoveel mis mee, maar echt memorabel vind ik het niet.

3.0*

Als Jim Jarmusch een Mexicaan was geweest en 25 jaar jonger, dan had hij zo hiermee kunnen debuteren.

Verrassend sterke, mooie, liefdevolle en grappige film. Zonder ergens te grijpen naar grote middelen stukken komischer en gevoeliger dan menig andere film. Vier mensen waarbij langzaam maar zeker alledaagse gevoelens en verlangens naar boven komen, samen in een ruimte op een saaie zondagmiddag.

Ik zou erg verbaasd zijn als we niet meer van Eimbcke gaan horen. Mexico heeft duidelijk meer te bieden dan Iñárritu en Cuarón.

4.0*

P.S. Kijk de aftiteling af.

Zeer mee eens. Ik ga bijna aan mijn eigen mensbeeld twijfelen als ik lees dat mensen deze film blijkbaar gitzwart, nihilistisch en naar vinden. Sterker nog: Haneke was zelden zo hoopvol als in deze film. Voor Haneke's doen dan. Vrolijk is de film niet, maar dat is de mensheid in zo'n extreme situatie ook niet, daar ben ik zeker van. Toch ontstaat er in deze film bijna een soort maatschappijtje met normen en waarden en wordt er gedeeld, bekommeren mensen zich om elkaar en lukt het om conflicten te sussen. Tussen de egoistische overlevingsdrang door, dat wel.

Erg boeiende film.

4.0*

Misschien dat ergens in deze film nog wel een subtiele en authentieke aboriginalfilm had gezeten, maar elke poging daartoe wordt teniet gedaan door een werkelijk vreselijke voice met een heel naar toontje. Mede daardoor hield ik hier een naar gevoel aan over. Eerder ouderwets exotisch volk bekijken dan een oprechte film. Aboriginal-volksverhalen op maat gemaakt voor Westers publiek. Ik lees hier de vergeljking met The Gods Must Be Crazy en dat vind ik wel treffend, zoiets was het qua toon en daar had ik ook problemen mee.

2.0* voor de landschapsplaatjes.

Ik zag dit tweede deel als eerste. Hoewel het gemiddelde anders doet vermoeden vinden de twee bovenstaande heren het trompetdeeltje beter. Dat heb ik dus nog voor me. Natuurlijk is zo'n film altijd een mixed bag, en niet zelden zijn het de regisseurs waarvan je het meest verwacht die er het minst van maken.

Zo ook hier. De zwaktste bijdrage is die van Claire Denis, komt nergens tot leven. Menzel doet een poging die niet overkomt maar wel mooie muziek heeft. Szabo is meer verhalend maar ook niet meteen boeiend. Bertolucci is soms fraai maar vooral te vrijblijvend. Allevier onvoldoende wat mij betreft.

De andere vier vormen de betere helft. Van Figgis zag ik alleen twee vrij conventionele films uit midden jaren '90, maar ik weet dat hij niet vies is van zichzelf beperkingen opleggen of wat spelen met vorm in andre films. Hier krijgen we vierdubbele splitscreen, waaroor meerdere tijdlijnen naast elkaar gaan lopen. Schlondorff interpreteert een filosofisch geschrift over de oudheid in deze tijd en laat gebeuren wat je niet verwacht en omgekeerd. Van Radford zag ik vooraf het minste en wat ik zag maakte me niet enthousiast dus daarvan had ik de laagste verwachtingen. Maar die komt met een prima short die dichtbij het thema blijft. Godard blijft dicht bij het thema an bij zichzelf met een korte collage.

Helft onvoldoende maar ook voor de helft absoluut boeiend. Ik ben best tevreden.

En weer is het de regisseur waar ik vooraf het meeste verwachte , niet als Cello, degene die het minst levert. Jarmusch. Met een saai nikserig geval. Ook Spike Lee komt met mosterd na de verkiezingen van 2000-maaltijd en doet er niet veel mee.

De andere vijf hebben allemaal wel wat: Kaurismaki is heel erg zichzelf en vergeet alleen een beetje een punt te zetten. Erice zoekt het niet ver en is eenvoudig en best fraai.

Herzog wint de wedstrijd (is dit een dociumentaire of een mockumentary?) en speelt erg fijn met het uitgangspunt. Wenders is voor zijn doen bescheiden en lichtvoetig en is onverwacht leuk. Kaige Chen situeert het geheel in het enorm snel veranderende Peking met een nog lichter filmpje.

Bij The Cello was het 4-4 maar hier is het zomaar 5-2 voor de filmpjes die een mooie voldoende halen. En hiermee heb ik alle aan Jarmusch gecrediteerde films op de site gezien.

Ik zag drie films van Sabu nu en ben er nog steeds niet uit wat voor regisseur het nou eigenlijk is. De belangrijkste overeenkomst tussen de films is dat de film regelmatig een kant uitschiet die je niet kon voorspellen, maar verder zijn er ook behoorlijke verschillen. Al komt dat misschien ook omdat ik een vroege film (Unlucky Monky) van 'm zag, een uit het midden van zijn loopbaan (Dead Run) en deze recente.

Dit is een quirky en regelmatig ook absurde comedy. Soms bijna pythonesque. Vaak heel grappig en erg in mijn humorstraatje, maar soms ook niet. Wat aan de lange kant. Paar mooie scenes, maar ook een stel oerlelijke slowmotions. Ik heb me uitstekend vermaakt, maar als iemand me vraagt om Sabu als filmmaker te omschrijven kom ik niet veel verder als verwacht het onverwachte of dat soort cliché's. Ik moet meer gaan zien.

3.5*

Dit is pas de eerste keer dat ik iets van Hänsel zie. En ik heb het idee dat dit voor haar een vrij degelijke film is. Het is de eerste die op een helemaal eigen scenario gebaseerd is.

Toegankelijke film, Karaktergedreven. Heel goed geacteerd door de alle rollen. Gourmet is bijna altijd fijn, Jolivet kende ik ergens van (bleek uit Voleurs de Chevaux (2007) te zijn) en ook Canto was heerlijk. In iets anders blinkt de film niet meteen uit en de film zal me niet jaren bijblijven, maar wel heel aangenaam. Kwam ook op het juiste moment in het festival. Heeft een lichte benadering van het verhaal. Met een beetje humor.

3.5*

Ik vond het plot dan weer nauwelijks interessant en het onderscheidt zich alleen in de vele plottwist films van de laatste jaren doordat ik de afloop eerder door had.

Ondanks dat vond ik het geen vervelende film. Ondanks het suffe plot als geheel is de scene met dat meisje en de hond erg spannend en heerlijk opgebouwd (en lekker lang vooral). Het hoogtepunt van de film. Verder zitten er genoeg vindingrijke schrikmomenten en een enkele visueel mooie scene in. De muziek was nogal gedateerd, maar wel op een leuke manier.

3.0*

Kurosawa blijkt naarmate ik meer van hem zie een steeds gevarieerdere regisseur. Niet zo lang terug zag ik de drama's Ikimono no Kiroku en geweldige Ikiru. Nu weer een psychologische thriller die ook ijzersterk is. Prettig rustig tempo, erg boeiend verhaal en visueel bij vlagen erg sterk. Mooi om te zien hoe Kurosawa veel haalt uit het breedbeeld formaat.

Het eerste uur is bloedspannend. Met erg boeiende personages en erg fraai gefilmd (hoewel het zich bijna geheel in één ruimte afspeelt.

Daarna volgt de zoektocht naar de dader.. En ook dat stuk wordt hoe langer hoe boeiender met als hoogtepunt de scenes in de junkiewijk die waanzinnig mooi gefilmd zijn. Ook de eindscene vond ik mooi, omdat het uiteindelijk ook liet zien dat Gondo's verandering een definitieve was.

Ruim 4.0*

Eén jaar in het leven van een jong meisje in een idyllisch piepklein Japans dorpje.

Een film met een bekend thema, volwassen worden, al is het hier eigenlijk meer langzaam je jeugd voelen wegglippen en er niet zoveel aan kunnen doen. Niet door grote gebeurtenissen, de komst van een interessante jongen uit de grote stad is het meest schokkende dat in het leven van Soyo in het jaar van de film plaatsvind, maar als natuurwet. Ze doet ineens lelijk tegen haar iets jongere vriendinnetjes, krijgt vlinders in haar buik van de nieuwe jongen. Vind alle jassen uit het rek in de winkel in de dichtbijgelegen kleine stad lelijk en wil dingen zonder dat ze precies weet wat.

Mooie film, waarin het verhaal heel terloops en via fragmenten verteld wordt. Ergens nostalgisch terwijl het gewoon in het heden speelt. Ik weet niet of het dorpje al te geidealiseerd is, maar qua sfeer herken ik er best wel wat in. (Ik heb zelf een deel van mijn jeugd in een dorpje doorgebracht dat iets, maar niet zo veel, groter was dan het dorpje uit deze film).

Als ik de film ergens mee moet vergelijken komt Love on sunday van Hiroki het dichtst in de buurt, al vind ik deze nog net wat beter. Aanrader.

4.0*

Ook ik begrijp het lang niet helemaal, maar dat doet er niet toe. Sommige films zijn er niet om helemaal begrepen te worden. Zerkalo blijft bijvoorbeeld ook deels een mysterie en dat doet voor mij niks af aan die film.

Om te beginnen echt geniaal mooie muziek. Groots, donker en ongrijpbaar en bij vlagen erg knap gecombineerd met wat er te zien is. De belangrijkste rode draad die ik er ook uithaalde was inderdaad een anti-religieuze. Een beetje zoals Goodfella al opmerkte: Ga uit van jezelf en zet je hoop niet op een ongrijpbaar iets.. Maar er zitten vast oneindig veel lagen in de film. Er al teveel een interlectuele puzzel van maken komt de film niet ten goede.

Ook mijn tweede animé vond ik erg mooi. Ik ben me ervan bewust dat hoogstwaarschijnlijk lang niet elke animé-film me aan zal spreken, maar ik weet ook dat er ook voor mij wel wat te halen valt.

4.0*

Veel oude noirbekenden in Tension. Als regisseur hebben we John Berry. De man die ook de laatste film maakte van John Garfield (eerder gezein in een noirvember) en vervolgens naar Frankrijk vluchtte omdat hij blacklisted werd omdat hij ooit lid was geweest van de communistische partij. Dan hebben we Richard Basehert, die ik eerder deze maand zag in He Walked By Night en in een kleine rol in Side Street en misschien zie ik hem wel nog een keer deze maand. Dan is er ook nog Audrey Totter, eerder zag ik haar The Postman Always Rings Twice en in een noirvember in het geweldige The Set-Up. En ook die ga ik nog wel terug zien.

Tension is een B-film, van MGM. Maar een erg vermakelijke. Zeker Totter is een heerlijke femme fatale. Basehart speelt interessant twee kanten van zichzelf. De film is opmerkelijk omdat hij soms met wat film noir clichés lijkt te spelen. Alleen waren het toen nog geen cliches. Maar er zit iets lichtvoetigs in het verhaal wat met een hoop best gekke scenes. Ook voor deze film heb moet je wat over ongeloofwaardigheden heenstappen. Basehart wordt zoals Clark Kent een ander zonder bril bijvoorbeeld. Geen meesterwerk, maar erg vermakelijk is het wel.

Het einde is niet zo overtuigend en daardoor kom ik net te kort voor vier sterren.

Parabel over de onderdrukking van het individu in de huidige maatschappij (tenminste dat is wat ik uit deze zeer abstracte film haal). Dit alles doorspekt met Christelijke en Marxistische verwijzingen.

Het viel waarschijnlijk in 1968 in precies de goede maatschappelijke aarde. Anno 2003 vind ik het een interessante curiositeit. Maar niet veel meer dan dat. De twee andere Pasolini's die ik zag, Salo en Il vangelo secondo Matteo, waren veel indrukwekkender.

2.0*

In 1944 zou De Sica zijn eerste neorealistische film maken. Dit is dat zeker niet. Ook al kun je als je echt wil een beetje tegenstelling tussen rijk en arm vinden en als je nog beter zoekt kun je het einde als bitter zien. De dokter wordt toch wel neergezet als een niksnut die Teresa allen een mooi toekomst kan bieden als hij heel erg veranderd. Dit was een een van de eerste film die DeSica regisseerde en hij was in deze tijd nog voornamelijk acteur. Het idee voor de film was uit Hongarije gehaald waar het in 1938 was verfilmd. De Sica maakte een nieuw script en speelt zelf de dokter, Het is ook een film met een rol van Anna Magnani van voor haar doorbraak die hier een heerlijke zelfingenomen bitch speelt en de show steelt in elke scene waar ze zit. Het zijn er niet zo veel. Teresa Venerdi is een film van de soort die in die tijd ook bij bosjes en in allerlei landen werden gemaakt. Een klucht voor een groot publiek. Een variant op het klassieke verhaal waar het arme weesmeisje de begeerlijke prins (al is het hier een dokter) krijgt. In veel opzichten goed gemaakt maar zonder de namen van De Sica en Magnani was dit een stuk minder bekend geweest.

Na de eerste maandag vandaag de tweede. In sommige opzichten echt een andere film. Het plot is minder minimaal, de film bevat veel meer dialoog en minder traditionele special effects. Dat waren voor mij allemaal positieve punten van de eerste. We krijgen er wel een film voor die dynamischer is en waar het echt wel goede acteerwerk opvalt. Schwarzenegger maakt hier van zijn zwaktes zijn kracht en ook Hamilton en Furlong zijn erg goed. Veel (maar niet alle) vroege CGI ziet er beter uit dan verschillende films die jaren jonger zijn. Opvallend goed werkende soundtrack ook. En in de actiescènes is Cameron nog steeds heel erg in zijn element. Terwijl een paar van de meer sentimentele scenes tot de zwakste van de film behoren en zelfs wat onbeholpen aanvoelen. Gelukkig zijn er daar veel minder van. Ligt me nog steeds niet helemaal, maar er is genoeg wat me toch wel overtuigde. Zelfde aantal sterren. Tot een keer op groot scherm wellicht.

Een van de raarste gaten in de films die ik gezien heb opgevuld. Ik zag deze nooit eerder. Zag ik kwaliteiten? Zeker. Lag de film me helemaal? Niet helemaal. Ik mocht het spaarzame plot wel en de film heeft weinig dialoog. Dat werkt ook erg goed. Cameron is op dreef in de achtervolgingsscènes vooral en daar zijn er nogal veel van. Ook zijn de pre-CGI special effects tof. Dat heeft toch altijd wat meer ziel. En ik ook moet dit nog een keer op groot scherm zien. Binnenkort T2.

Ook ik vond net als Lovelyboy deze film in de kringloopwinkel. De reden dat ik 'm meenam was vooral om dat deze film een Oscar voor beste film won en die wil ik allemaal gezien hebben

Dit oscaravontuur is een stuk beter dan de vorige en dat is bijna in het geheel aan de cast te denken die de film boven het gegeven uittillen dat heel makkelijk een suffe huilfilm van de week had kunnen worden. Maclaine maakt van de moeder een figuur die veel relief geeft aan de wat kille moeder die ze moet spelen. En alle personages blijken figuren met veelal doordeweekse issues te zijn. Eikels die iets hebben om van te houden en dat zit 'm deels in hoe de film geschreven is maar vooral in de sterke vertolkingen. Zo'n film waar de lichte toon het drama versterkt. Het laatste half uur als de dochter ziek wordt en sterft was niet mijn favoriete deel van de film. Het evenwicht dat de film daarvoor knap bewaard slaat dan verder door richting drama. Beetje jammer.

De muziek deed me al denken aan jaren '80 tv tot ik me realiseerde dat ik de tune van Tineke voorbij hoode komen. Die haalde haar muziek dus uit deze film.

25 jaar geleden in de Tiger Competitie op het IFFR. Laters scoorde Walter Salles behoorlijke arthousehits als Centra do Brasil en vooral Diarios di Motocicletta, maar buiten wat kleinschalige documentaires en een film in 1991 begon het hier. Ik vind deze film fraaier dan zijn greatest hits, Een mooie kruising tussen een sociaal drama en een misdaadfilm waar twee ontheemde mensen elkaar op de vlucht vinden Er zijn wat stillistische knipogen naar film noir en de film speelt zich in een van de vele moeilijke periodes voor Brazilië in 1990. Toen pas net achter de rug. Inmiddels is het land alweer aardig wat moeilijke perioden verder. En een bijzonder fraai fado-achtig liedje krijg je er ook nog bij.

Rauwste neorealistische film die ik ken. Opgenomen met "live"-geluid en in een Siciliaans dialect wat in het dorpje gesproken werd en dialogen die bijna geheel door de dorpelingen zelf ingevuld werden. Bijna geen muziek ook en veel ruwer dan bijvoorbeeld de films van DeSica. Een vicieuze cirkel van armoede en ook een flinke invloed van de kerk op de moraal.

Duidelijk minpunt: de voice over pakt niet echt goed uit. Die is vaak een alwetende verteller of zegt wat we zien of strooit met een cliché. De film was beter geweest zonder dit compromis.

Ook duidelijk in sommige scenes een voorstudie voor Rocco. Een gezin in armoede, broederconflicten en met name in de scenes in het huis zie ik gelijkenissen. Paar mooie kleine scenes ook, zeker in het midden van de film.

Het einde waar Antonio door de knieën gaat en je 'm z'n trots ziet verbijten is ontroerend.

4.0*

Mijn zesde Lewis en eerste western van hem.

Prima koude oorlogswestern, geschreven onder pseudoniem door blacklister Dalton Trumbo en de hoofdrolspelers Sterling Hayden en Nedrick Young hadden er ook mee te maken gehad. Hayden eerst als beklaagde en daarna als getuige en Young als beklaagde. En het hele verhaal kun je bijna een op een neerleggen op wat er tijdens de red scare gebeurde is daar bijna een afrekening mee. Lewis zijn stokpaardjes (veel sfeer en een economische en to the point vertellen van het verhaal) zijn volop aanwezig. Lewis is ergens een rebel without a cause. Hij heeft niet zo'n duidelijk profiel als sommige tijdgenoten. Maar weet elke film die ik tot nu toe van hem zag filnk boven het basisniveau uit te krijgen. Soms ook wel geholpen, zoals hier, met sterke scripts.

Verder vooral een film die westernstijlmiddelen gebruikt om iets te zeggen over de jaren '50 en niet per se een film die een realistische geschiedenis wil vertellen over de pionierstijd.

De blu ray is helaas alweer out of print en wordt alweer moeilijker vindbaar en duurder. Ik heb deze nog voor een normale prijs kunnen vinden toen ik net te laat was (net nadat ik Gun Crazy en The Big Combo had gezien en meer Lewis wilde). Blij mee.

Een film die beroemder is door de productie-omstandigheden dan door de inhoud van de film. In deze vroege periode van Corman waren zijn belangrijkste en meest ambitieuze films zijn Edgar Allen Poe verfilmingen. Moderne horror bestond nog nauwelijks en dat waren de sensationeel griezelige films van toen. Nu zijn ze in onze ogen theatraal en braaf. The Raven was zo'n Corman productie. Maar voor hem aan de dure kant, dus wat deed Corman, hij zorgde dat het decor iets langer bleef staan, zorgde dat hij Karloff nog twee dagen tot zijn beschikking had en verfilmde een verhaal over de spokende geest van een mooie vrouw of zoiets. Karloff trok de kar en Nicholson die een veel grotere rol heeft was gewoon een van de vele jonge mensen met wie Corman zich omringde (die deden hun werk namelijk voor bijna niets). Net zoals Coppola en Hellman bijvoorbeeld. Zijn beroemdheid zou pas later komen. En zo had hij in een paar dagen tijd nog een film met een budget dat dichtbij niets kwam. En die film is The Terror.

The Terror is best kijkbaar maar ook tamelijk saai en traag. Er is in weze niet zoveel om de filmlengte mee vol te maken. Het geheel wordt opgepompt met muziek die verdwaalt lijkt en in een film hoort die oneindig veel grootser is als deze.

Overigens had Corman nog materiaal over toen de film af was. Dat werd de basis voor het erg goede Targets. Het door hem geproduceerde debuut van Peter Bogdanovich. En dat waren dus drie films. En zo kwam het, lieve mensen, dat Corman naar verluid nooit een verlieslatende film maakte.

Indrukwekkende film waar allerlei spanningen in de wereld doorsijpelen in het persoonlijke leven van een meisje dat zich aan haar strenge Joodse milieu wil ontworstelen. Ze is niet wat er van haar verwacht wordt, want een tomboy die graag aan auto's sleutelt en niet bepaald een doorsnee 24-jarige in haar kring. Haar broer wordt ontvoerd. Ze hangt zelf rond bij mensen van buiten haar kring (veelal moslims). De regio waar ze woont is in de buurt van Tsjetsjenië en de film speelt ten tijde van de oorlog daar die de bevolking verscheurd. De regisseur komt uit die regio en leefde daar in die tijd en geeft weer hoe de sfeer in zijn jeugd was. De beroemde video ging in die tijd daar rond als een viral video avant la lettre. Het geeft de film iets erg naars maar maakt hem ook een stuk urgenter en zelfs actueler.

Een mindere Polanski. Zoveel is zeker. De film blijft aan de oppervlakte hangen. Is te voorzichtig. Kinski is daar debet aan. Zij weet in haar matige rol van Tess niet veel meer te maken dan een oppervlakkig meisje dat volkomen gelaten de wereld in staart. Het is niet de enige keer dat Polanski zich een beetje laat leiden door zijn privé-verliefdheden in de casting van een actrice. In Frantic liep Seigner ook al behoorlijk in de weg met een slappe rol. (In het latere Bitter Moon was ze stukken beter trouwens. Kinski was weer veel beter in Wenders' Paris, Texas) Kinski is hier vooral mooi, al is dat voor de rol ook niet onbelangrijk.

De fotografie redt de film behoorlijk. Tess maakt visueel meer indruk. Elk shot is uiterst verzorgd. De film zit vol met fraaie plaatjes en komt qua klassieke schilderachtigheid soms in de buurt van Kubricks Barry Lyndon. De film verveelde me niet, maar ik ben verder niet echt onder de indruk.

3.0*

Ik kan eigenlijk pippo hierboven alleen maar bijvallen.

Franjus langspeelfilmdebuut is inderdaad een aan One Flew Over the Cuckoo's Nest verwante film, maar dan dik 15 jaar eerder. Vaak een (net iets te nadrukkelijke) protestfilm. De botsende meningen van de twee behandelaars liggen er erg dik bovenop. Maar het is een behoorlijk stijlvolle en moderne film voor die tijd, die even makkelijk van realisme naar sfeer gaat en weer terug. En dat maakt 'm boeiend.

3.5*

Een stuk boeiender dan verwacht en zeker de beste Tsukamoto die ik tot nu toe zag. Ook ik begon het laatste kwartier wat af te haken, maar daarvoor heb ik gefascineerd zitten kijken naar iets ergens tussen een nachtmerrie en een perverse fetish hangt.

Fascinerend genoeg voor een kleine 4.0*

Cultklassieker die je toch eens gezien moet hebben. Ongelofelijk amateuristisch soms en belachelijke muziek.
Echt goed is de film niet, zeker de eerste helft niet. Erg flauw. De openingscene is lachwekkend in het licht van wat er komen gaat. Een film die in alles amateuristisch is pretentie meegeven ofzo. Onbegrijpelijk.
Verder kabbelde het allemaal wat voort en werd de film nog niet eens beklemmend toen de moorden begonnen.
De grote finale was onverwacht nog best redelijk. het overgebleven meisje was een zeer sterke scream-queen. en de sfeer was er ineens wel.
De film ontleent zijn klassiekstatus volgens mij vooral aan het eerste in zijn soort zijn. En aan het feit dat deze film, ondanks dat er veel bloederigere films zijn, wat meer scherpe randjes heeft.

2.0*