Opinions

Fascinerende film. Een anti-film eigenlijk. Ik had me voorbereid op een lange en moeilijke zit en makkelijk was het niet, maar het viel niet tegen. Ik heb films van Godard gezien waar ik meer moeite mee had om maar eens wat te noemen.

En vooral ook een statement van jewelste. Zoals dat bij dit soort manifesten gaat nogal overtuigd van zijn eigen gelijk. Zo sterk dat de film min of meer dood wordt verklaard zonder dat deze film gemaakt is navolging zou krijgen. Isou trekt regelmatig de vergelijking met andere kunstvormen, bijvoorbeeld met schilderkunst voor en na het kubisme en Picasso.

Film moet van Isou (midden 20 toen hij dit maakte!) tot de grond toe worden afgebroken. Tekst en beeld moeten volkomen los van elkaar komen en het beeld is moedwillig beschadigd. In het meest extreme stuk blijft er gebrabbel (door elkaar geknipte menselijke geluiden) en een leeg beeld met enkel beschadigingen over,

Ook interessant is het om mijn eigen reactie te peilen. Het succes van film is wezen jokken tegen je hersenen. De losse beeldjes worden door je hersenen aan elkaar gekoppeld tot een coherent geheel. Wat je hersenen ook doen is het beeld aan het geluid koppelen. In deze film is dat met nadruk niet zo en toch betrapte ik mezelf er keer op keer op dat als er een figuur in beeld kwam ik deze associeerde met wat er op dat moment vertelt werd. De film daagt je uit om dat soort dingen los te gaan laten.

Fijn dat ik dit gezien heb.

4.0*

Laten we hopen dat dit de minste film is uit de Alain Delon box (ik zag hiervoor alleen de twee Melvilles die erin zitten en die waren erg de moeite waard). Nogal een silly verhaaltje , dat wel heel weinig frisse ideeën heeft om dat te compenseren. Dat leidt tot een nogal tam en suf einde in plaats van het spektakel waar de film naar toe lijkt te bewegen. Ook een film waar Delon zich niet buitengewoon voor in hoefde spannen.

De oudste short van Kieslowski die ik zag. Een ruw en geluidloze studentenfilm die speelt met het idee van kijken. Veel shots op het meisje dus. Met een einde waarin vooral praktisch wordt beslist terwijl je gevoel heel anders zegt. Leuk, maar of je als leraar meteen zou denken die jongen gaat het helemaal maken, dat weet ik niet meteen.

Ik was serieus flink teleurgesteld en dat komt deels omdat ik een fan ben van Toyoda en de beste man hier heel ver onder zijn normale niveau zit. Doordat hij een gevangenisstraf achter de rug heeft zijn zijn budgetten een stuk lager dan vroeger, maar zelfs daarmee deed hij nog prachtige dingen. Dit is vooral een erg lelijke film. Weinig consequent qua sfeer een te veel onnavolgbaar en nauwelijks boeiend plot. Misschien wel de grote teleurstelling van dit IFFR,

Viel mij eigenlijk best tegen. Vooral omdat zo enorm onevenwichtig was. Ik kan me wel enigszins vinden in de quotes van Mochizuki Rukero. Maar dat onevenwichtige ging nog wat verder. Zo kwam na een heel sterk stuk in dat Italiaanse bordeel een nogal potsierlijk en maf stuk waar ik echt helemaal niks mee kon (in die villa met dat gestoorde zoontje) en door die enorme wisselvalligheid werd ik soms in de film getrokken en er soms weer uitgegooid. Van wonderschoon tot heel irritant.

2.5*

Halcyon noemt al Apt Pupil. Een film die me thematisch sterk fascineert maar waaraan nog wat scherpe randjes ontbreken. Dit heeft een verwant thema, maar de scherpe randen zijn hier intact.

Ergens tussen horror (inclusief typische horrorstijlmiddelen), zwaar psychologisch drama en een symbolische vertelling in. Met tamelijk uitbundige stijlmiddelen worden nogal heftige thema's aangesneden. Kindermisbruik en -moord, maar heftiger misschien nog wel ook de aantrekkelijkheid van het kwaad, van het niet meer hebben van een geweten omdat je eigen lust de overhand krijgt. Vanwege de kinderen in de film en dat thema heeft deze film een plek gekregen op shock-lijstjes. En vanweg het pessimistische einde waarin er geen bevrijdng is maar wordt gesuggereerd dat kwaad ander kwaad zaait en er een oneindige cyclus van is.

Fascinerend, erg bijzonder en tamelijk gruwelijk.

4.0*

Voor wie denkt dat Gummo al love it or hate it zal zijn...

Ik ga met Rokuro mee. Zelfs bij het terughalen van de film in de trein schoot ik al meteen weer volop in de lach. Mist het gevoel van Gummo maar is zulke heerlijke ontregelende, anarchistische nonsens dat het gewoon werkt. Met de hoofdenmonoloog als hoogtepunt, maar ook het volgens Mochizuki Rukero plotverklarende deel in de auto ("ik leid tenminste een geregeld leven") vond ik vooral hilarisch.

Ik twijfelde tussen 3,5* en 4.0*, maar rond gewoon lekker naar boven af.

Tre Fratellli is bijna een afrekening met de generaties(s) van de zoons en vestigt de hoop op op de generatie erna. De tegenstelling tussen Noord en Zuid, platteland en stad en het oude sobere leven van de oude wereld en de nieuwe generatie die alleen met zichzelf bezig is wordt scherp neergezet. De drie zoons zijn wel wat geforceerd samen de hele tradionele Italiaanse politiek. De film is wat opzichtig bedacht. Veel minder sterk dan de film van Rosi die ik eerder zal (het oudere Salvatore Giuliano),

Verrukkelijk ouderwets avontuur. Met een erg mooie rol van Bogart (die wat afwijkt van de typische Bogart-rol) en schitterende rollen van Tim Holt en papa Huston.

Ik vind het einde trouwens geweldig, het weglachen van de pech vat de film in een scene samen. Naast de eerdergenoemde wakkerblijfscene de mooiste uit de film.


4.0*

Over deze film is zoveel te vertellen, maar tegelijk is het ook best moeilijk om te verklaren waarom een film je zo pakt dat je 'm gelijk 5 sterren geeft en bij films die en een wat meer assocatief plot hebben is dat misschien nog wel lastiger. Maar goed: een poging:

Allereerst even mijn Malick-ervaringen tot nu toe. Vrij lang geleden zag ik Badlands (wat ik heel fascinerende, boeiende film vond) en The Thin Red Line (waar ik destijds nogal over twijfelde, was zat er iets geniaals in wat ik nog niet helemaal vatte of was het een lege huls). Daarna liet ik ‘m een paar jaar met rust. Veel korter geleden zag ik Days of Heaven, een in de kern nogal eenvoudig, zijn het sterk verfilmd verhaal met één echt briljante scene. Toen was deze al flink op mijn radar gekomen. Vooral vanwege de ambitie die uit het plot en de trailer sprak en de thema’s die me trekken. In de bios gaan zien kwam er niet van (dom van me) en het duurde tot kort geleden voor ik de film zag. Ik had wel de hoop dat dit goed, heel goed zou zijn, maar niet de bijna zekerheid die ik soms heb. Nu weet ik nog zekerder dat ik The New World echt nog moet zien en met name The Thin Red Line opnieuw.

Feitelijk is The Tree of Life een associatieve jeugdherinering van een man die zijn jeugd (of eigenlijk ook het verlies ervan) nooit helemaal te boven is gekomen. Heb sterk de indruk dat de raamvertelling (met Penn) voor een groot deel de film niet haalde en dat is maar beter ook. Het gaat om de mijmerende confrontatie. Die tegelijk heel intiem en larger than life (op een heel letterlijke manier) is.

The One Ring deelt de film in vier stukken en hoewel ik ook al gefascineerd, ontroerd en geboeid was door de eerste twee is het bij het derde en langste stuk dat de film me echt ongelofelijk pakte. De warme momenten, de kleine geluksmomenten, de ontdekkingsreis die het kind zijn altijd is. Schoonheid, veiligheid, liefde, intimiteit, taal, mensen, vrijheid, maar ook opstandigheid, lelijkheid, verdriet, gevaar en andere negatieve kanten van het leven. In het begin van dat deel in fraaie korte scenes, iets verderop in langere episoden als de broertjes al wat ouder zijn. Fantastisch in beeld gebracht.

De rollen van de ouders die terugverwijzen naar de voice over van de film (nature vs. grace) zijn gevaarlijk. Het hadden makkelijk archetypen kunnen worden. Maar Malick, Pitt en Chastain maken er mensen van. Met inde grond goede bedoelingen en zwaktes.
De diepste ontroering kwam op het punt dat de zoon begint te puberen en tot zijn grote schrik deels dingen gaat doen die hij niet wil en verandert in iemand niet begrijpt en eigenlijk niet wil zijn. Ik ken geen film die juist die pijn van volwassen worden zo fraai in beeld brengt.

Dat deel vormt de kern van de film, daarom heen zitten de deels uit het boek van Job ontleende vragen rondom lijden en de verwerking van rouw, de koppeling van het kleine leed aan het universum, de geschiedenis van alles en aan het einde de poging tot acceptatie van het eigen bestaan. Met de trauma’s, de invloeden, de mensen, de wereld om je heen, je plaats in de geschiedenis van het bestaan. Omdat dat uiteindelijk allemaal onderdeel is van je persoonlijkheid, van degene die je bent.

De grote kracht van de film zit ‘m in tegenstellingen. Ik noemde het al een mijmerende confrontatie, ik noemde de film ook al intiem en larger than life. De filosofische ambities en grote levensvragen naast bijna alledaags, erg persoonlijk drama. Dat en ook dat ik helemaal in de voor dit soort films vereiste flow zat, ik helemaal meekon met Malick (zonder dat ik claim alle bedoelingen van ‘m te zien, maar echt belangrijk vind ik dat niet). En dat de acteurs (en zeker ook de kinderen) allemaal zeer overtuigend zijn maakt dat deze film voor mij een meesterwerk is. Kan me nauwelijks voorstellen dat Malick dit ooit nog overtreft.

5.0*

Uitstekende, erg Roemeense film die vrij naadloos past een haast oneindige stroom van goede en uitstekende films die deze eeuw uit dat land komen. Dit is zo'n film die een issue toont en dat in al zijn complexiteit laat zien. De veelbelovende student Adi zit nog in de kast en wordt door dorpsgenoten die iets te veel zien finaal in elkaar geslagen. Maar als zijn ouders proberen recht te halen verandert het hele gebeuren een web van met elkaar samenhangende belangen van allerlei mensen.

De film laat daarmee vooral ook zien hoe extreem diep geworteld homohaat is en hoe lastig je dat weg krijgt als het allerlei organisaties en houdingen verankerd is.

De film is erg goed geschreven en zeer sterk opgebouwd en een grote aanrader. Al zal de film naar de goede gewoonte van Roemeense films wel weer te weinig bezoekers trekken.

Gek genoeg was dit mijn eerste Ruiz, Het is zo'n regisseur die bij mij altijd tussen wal en schip viel. Dit was eenmalig te zien in Kino als een soort voorproefje op het IFFR. Het IFFR heeft dit jaar een Chileens programma voornamelijk gericht op de films die in ballingschap gemaakt zijn nadat Pinochet de macht had gegrepen. Een van die regisseurs in ballingschap is Ruiz. Maar deze maakte hij vijf jaar voor de staatsgreep.

Het is vooral een film over drie richtingloze mensen. In de eerste helft vooral een aaneenschakeling van richtingloos hedonisme zonder dat je iets meekrijgt van de basis. Waardoor zowel de hoofdpersonen als de kijker geen houvast hebben. Pas laat in de film gaan we consequenties zien op de rest van het leven van de hoofdpersonen.

De film is erg 1968 en duidelijk beïnvloed door verschillende toen levende vernieuwingsgolven in de cinema zoals de nouvelle vague. Meer interessant dan heel goed en ik denk dat Ruiz nog wel beter heeft gemaakt,.

Niet mijn favoriete Muratova film dit. Drie verhalen die als belangrijkste overeenkomst hebben dat er in alledrie een moord plaatsvind of heeft plaatsgevonden. De eerste is Muratova op haar uitbundigst. Maffe karakters, grote dialogen. Ik vraag me trouwens af of Balabonov deze film al zag voor hij Kochegar (2010) maakte. Nogal wat overeenkomsten, zowel in het gegeven als het achterliggende gevoel van een maatschappij waarin de donkere kant van de mens niet bepaald meer verborgen blijft. Het tweede heeft (met Litvinova als femme fatale) valt op door de zoete pastelkleurtjes. Heel anders (en veel langer) dan de andere twee. Dat is een film die vooral draait om het hoofdpersonage. Ze ziet er ubervrouwelijk uit, doet zich voor als onschuldig, maar is ondertussen het tegendeel. In het derde, kleinste verhaal is ook het kind niet meer onschuldig.

Werkt misschien beter als ik 'm nog eens los zie (ik zag 'm op het moment in het festival dat ik het meest vermoeid was in een snikhete zaal met een baby als medepubliek), maar het stak voor mij wat bleekjes af bij de rest van de Muratova's.

3.0*

Opvallend, want ik vind dit duidelijk zijn minste film, met enige afstand. Al deed de weinig focus die voorganger The Square had me al wel een beetje vrezen voor Ostlund.

Triangle of Sadness heeft drie delen. Het eerste trapt wat teveel open deuren in (over social media, genderrollen en de modewereld bijvoorbeeld) en gaat daarna vooral over geld maar Ostlund slaagt er niet in die geldscenes echt onder spanning te zetten. Het tweede deel is verreweg het sterkst. Als een lompe maar leuke satire op klassenverschillen op een extreem luxe cruise. Vaak heel grappig. Aan de poster kun je zien waar dat uiteindelijk heengaat.

Subtiliteit is niet aan Ostlund besteed. Dat was altijd al zo en wordt ook nog eens duidelijk als twee van de leukste rollen in de film zo'n beetje de kern van de film hardop door luidsprekers op de boot gaan uitroepen, daar wordt het vooral gemakzuchtig.

Maar echt mis gaat het in het derde deel, waar de gemakzucht en open deuren de overhand krijgen en in een flauwe "onbewoond eiland" satire met sporen van Lord of The Flies en hij doet wat je niet hoopt en kiest voor een gemakkelijke omkering van de macht die de nieuwe machthebber in de laatste scene niet kan laten gaan De hilariteit en het absurde tweede deel maken plaats voor ongeloofwaardig uitgewerkte plotpuntjes waarmee Ostund zijn boodschap wil uitschreeuwen.

Ik heb weleens terechtere Palmen gezien.

Muziek (veelal experimenteel elektronisch) gecombineerd met beelden van verschillende stadia van beschadigd filmmateriaal. Beiden zoeken naar elkaars ritmes en vinden elkaar in deze film. Mooi, bij vlagen zelfs bloedmooi, maar mijn ervaring bij dit soort films moet nog wat rijpen. Vond het nu nog wat lang, maar mijn interesse is heel erg gewekt. Wordt vervolgd.

3.5*

Toch een behoorlijke tegenvaller voor mij. De twee vorige films die ik van Angelopoulos zag vond ik een stuk beter.

De beeldenpracht is weer behoorlijk aanwezig. Prachtige shots, een paar keer zelfs geniaal: Het moment dat de bootjes met rouwende mensen door het ondergelopen dorp varen bijvoorbeeld is echt subliem. De openingsscene is ook prachtig. Angelopoulos werkt ook al een behoorlijk aantal films met dezelfde componiste, Eleni Karaindrou, en zij is erg goed en levert prachtig muziek af. Ook hier weer.

Waar het hier misgaat is in het verhaal en het acteren van de debuterende Alexandra Aidini.

Films van Angelopoulos zitten bomvol met symboliek, historische en actuele verwijzingen en invloeden uit oude Griekse tragedies, de bijbel en nog veel meer. Vaak werkt dat. Zeker in Eternity and a Day zorgt dat voor een ontroerend verhaal dat bovendien mooie universele symbolische waarde heeft. Bruno Ganz wordt een persoon, maar vertegenwoordtigt tegelijk een tijdperk en vele andere mensen. In Eleni zit het wat mij betreft scheef. De film is een opeenvolging van leed. Het hoofdpersonage ondergaat dat leed en barst (om het plat te zeggen) om het kwartier in huilen uit. Maar zonder dat ik het verdriet voel. De emotie komt niet over Eleni is niets anders dan een soort symbool voor het leed van Griekenland in de periode 1919-1949. De (zeker in vergelijking met de andere twee films) nogal geforceerde dramatiek hielp ook al niet echt. De emotioneelste scenes waren de muzikale scenes (zoals de eerste scene in het hoofdkwartier van de muzikanten).

Blijft over een bij vlagen geweldig (maar dan ook echt geweldig) plaatjesboek, maar ook een film die me af en toe behoorlijk irriteerde. Ik bleef hopen op een geniaal stuk (zoals de mistscenes in Ulysses' Gaze of de eindscene uit Eternity and a Day) waarbij wel alle elementen klopten, maar dat kwam helaas niet.

Deze film won de de prijs van de Europese filmkritiek. Vanzelfsprekend sta ik daar eigenlijk toch een beetje van te kijken. Vooral omdat dit voor mij een mindere film is van een regisseur die ik toch vrij hoog heb zitten. Expres net op tijd gaan kijken voor mijn top 10, maar die haalt deze film niet.

Jammer.

3.0*

Ach ja, Roger Corman, een regisseur die zich wel aan deze film wilde wagen, omdat hij wel manieren zag 'm te verkopen waarschijnlijk. Op het hoogtepunt van de 60's counterculture waren er in de VS genoeg nieuwsgierigen die niet echt durfden die ook weleens wilden zien wat er nou aan de hand was. Jack Nicholson schreef het (natuurlijk) warrige script.

Viel me in het begin tegen. Ik vond 'm een stuk suffer en saaier dan verwacht , maar wordt gedurende de film, en vooral vanaf het moment dat Fonda op pad gaat, stukken leuker. Al met al wordt het zelden ècht geschift, vooral omdat de film niet durft volledig het perspectief van Fonda te kiezen en alleen maar zijn waarnemingen te laten zien, maar vooral de tweede helft geeft een erg leuk beeld van de jaren '60.

3.0*

Met deze Bunuel kon ik wat minder. In dit geval gaat het vooral om een machtsstrijd tussen een rijke oudere man die de jonge Deneuve (die hier op haar 27e een in het begin 18-jarige speelt). En die machtsstrijd gaat deels over Bunueliaanse thema's. Het gevecht tussen je fantasieën de werkelijkheid bijvoorbeeld. Dit keer ook het gevecht tussen vrij willen zijn maar ook de ander willen bezitten.

Leuke film, maar toch duidelijk een klasse onder blue wat mij betreft.

Mooi geschoten en een aardig verhaal. Maar komt niet in de buurt van de prachtcombinatie beelden/muziek en onuitgesproken emotie van Blue.

Mijn rijtjes bekijkend vind ik dit toch voornamelijk passen in mijn rijtje van

3.0*

Ook als ik het los zou zien van de trilogie trouwens.

Op naar Rouge.

Erg gevoelige film. Veel zwijgzame momenten die meer zeggen dan heel veel woorden. Prachtige grootse emotionele muziek.

4.0*

De meest ambitieuze van de drie. Deze heeft de meeste thema's in zich. Maar het blijft allemaal redelijk toegankelijk.

Blue blijft voor mij de beste. Visueel het mooist en schitterende combinatie tussen de muziek en de emotie. Blanc vond ik gewoon goed, prachtig gefilmd, maar een verhaal dat ik minder boeiend vond. Rouge kom er qua waardering net tussen.

De trois couleurs films vond ik bij vlagen fraai en allemaal aangenaam om te kijken, maar tot mijn absolute ultieme favorieten zijn ze niet gaan behoren.

3.5*

Niet dè nieuwe Puiu. Maar eerder een tussendoortje. Of een voorstudie. Want ook de komende film van Puiu is, net als deze, gebaseerd op werk van de Russische filosoof Vladimir Solovjov. In de komende film zal het ongetwijfeld ingebed worden in een plot gedreven door een hoofdpersonage, in deze film zijn het letterlijk conversaties over onderwerpen die Solojov aansnijdt.

Deze film kwam voort uit een acteursworkshop met een stel Franse acteurs en de titel is heel letterlijk wat de film is. Een oefening in tekstinterpretatie van de acteurs. Het tweede verhaal hangt er los bij en is iets minder interessant (ondanks een grappige scene over Weerasethakul nota bene). Het eerste en derde verhaal bevatten grotendeels dezelfde dialoog en dan wordt het echt boeiend. In het eerste verhaal is er veel meer aandacht voor de personages, maar blijkt de dialoog, die als een wat verstandelijker discussie benaderd wordt onnatuurlijker over te komen, dan in het derde, waar de interpretatie veel meer om gevoel draait, maar er minder aandacht is voor de personages.

Stillistisch overigens in veel opzichten wel een Puiu, vooral weer in het derde verhaal, waar de camera verborgen hoeken opzoekt om de personages te vangen.

Dit is ontzettend geconstrueerde film. Bijna een academische benadering van acteren en duidelijk een opstapje naar wat nog komen gaat. Maar in die zin (hoewel nogal lang) toch wel interessant en boeiend.

3.0*

(mijn 2100e stem)

Erg sterke film. Enigszins verwant aan Bergmans eigen Scener ur ett Äktenskap met daarin weer een acterende Liv Ullman. Echter die film bestond vooral uit episoden, deze film heeft de vorm van een lange flash-back. Deze film is ook beduidend minder statisch. Josephson (als "Bergman"zo is in de aftiteling te lezen) is een oude regisseur die Endre oproept in zijn gedachten en haar het verhaal laat doen. Het geeft het basisverhaal en extra fascinerende laag mee.

De film is vooral een uiterst gedetailleerde beschrijving van het volledig uit de hand lopen van ontrouw. De film neemt rustig de tijd en is daarom juist zo goed.

Ullmans regie is niet heel veel anders dan dat Bergman zelf het gedaan zou hebben. Een aantal fraaie close ups van Endre. Mooie scene aan het begin van de herinnering.

Met een klasseprestatie van Lena Endre. Ik kende haar niet, maar wat ze hier laat zien is van een heel erg hoog niveau.

Iedereen die de Scener ur ett Äktenskap goed vond moet dit ook eens bekijken.

4.0*

Verrassend goed eigenlijk. Cidade de Deus is natuurlijk het eerste vergelijkingsmateriaal (als de beroemde andere favelafilm) en deze film is lang net zo vindingrijk in bijvoorbeeld regie, verhaalstructuur en montage, maar ziet er ook niet bewust documentair uit ofzo Visueel en qua regie vooral tamelijk nikserig, stijlloos. Dat is het zwakste punt van deze film. maar er is toch aardig wat omdat te compenseren.

Tropa de Elite is bikkelhard, cynisch. Kiest geen partij en is ook boos. De film geeft zowel de drugsbendes, als de politie als de naïeve rijke idealisten er flink van langs. En dat maakt deze film toch vrij indrukwekkend. De film laat een geweldsspiraal zien met een tamelijk suffe aanleiding. Een film met urgentie die als er al een standpunt wordt ingenomen laat zien dat dat de war on drugs een volstrekt zinloze onderneming is. Had de film nog sterker gevonden met een eindscene die zou laten zien dat allles in dat stuk favela binnen de kortste keren weer van voren af aan begint, maar ja, dat heeft een andere film ook al eens gedaan.

3.5*

Niet zo sereen als Un Condamné à Mort S'est Échappé ou Le Vent Souffle Où Il Veut vier jaar eerder, ook net niet zo goed. Maar veel scheelt het niet. Wat vooral heel fijn is, is de gedetailleerdheid van de film. Beelden van tunnels hakkende mannen, verschillende tochten door de gegraven tunnel Ook in de cel is de film sterk, de vijf mannen samen, hun onderlinge verhoudingen en hoe ze op elkaars lip zitten. Ook ik vond het einde sterk, met name door de door The One Ring uiteengezette redenen.

Heerlijke zondagmiddagfilm.

4.0*

De nogal ouderwetse kapstok waaraan de film terloops wordt opgehangen (het uit de hand gelopen experiment op mensen) vind ik een zwakke plek in de film. Maar het is een van de weinige. Want ik vond dit een fascinerende, gruwelijke, mooie en gelaagde film met een geweldig mooie soundtrack. Met inderdaad een thema dat al zo oud is als de mensheid, maar erg mooi. De twee scenes zijn natuurlijk gruwelijk en in your face, maar juist dàt contrast is de kern van het verhaal.

4.0*

Heerlijke film. Prachtige zwartwitbeelden en ronduit indrukwekkend camerawerk. En wat een lekker smerige film. De modder, kots en andere viezigheid vliegen over het scherm. Godzijdank koos Geman voor een lekker uitbundige film. Er wordt groot geacteerd. En de film houdt niet in qua lompheid, wat ook wel de kern van de wereld is waarin we zijn (een planeet die ongeveer in de middeleeuwen is).

En er zijn voor mijn gevoel nog heel veel andere benaderingen mogelijk. Het is een boek van de schrijvers van Stalker en Days of the Eclipse. Filosfische science fiction dus. Het plot was ik ook regelmatig kwijt, maar een probleem vond ik dat niet. De film lijkt het ook niet het belangrijkste te vinden, maar zuigt je in een vreemde smerige wereld.

De vrouw van de betreurde Alexei German sr. was er ook. En vertelde met passie en liefde over haar man en deze film, waar hij decennia aan gewerkt heeft, die allerlei verschillende scriptversies had en verschillende titels ook. En een die sowieso moeilijk in de sovjettijd gemaakt had kunnen worden. Ze zag het duidelijk als een levenstaak bijna, als iets dat ze voor haar man doen moest. De indrukwekkendste gaste op het IFFR.

4.0*

In tegenstelling tit de meesten zie ik deze voor de remake die snel op het programma zal staan. De film heeft zo zijn kwaliteiten maar is uiteindelijk niet een western die me echt ligt. Wayne vond het script schijnbaar het beste dat hij ooit had gelezen. En wendde zijn invloed aan dat dit verfilmd zou worden met hem in de rol van Cogburn. Het is te zien waarom. Cogburn is wat Wayne graag speelde. Deels held en deels antiheld, maar meer held. Een sympathieke mopperkont. Een stoere zuiplap die als het erop aankomt het goede wil doen. Campbell wordt werkelijk compleet weggespeeld en krijgt ook weinig gelegenheid om te schitteren. Kim Darby is te oud gecast en speelt als jong volwassene een kinderrol en maakt weinig indruk. De film is best lekker om te volgen, maar het blijft de grote John Wayne-show en is tegelijk soms wel heel licht van toon. Een beetje knipogerig. Nergens vervelend, maar een favoriet heb ik niet ontdek.

Vond het iets beter dan het origineel. Met name dat Mattie Ross hier echt een kind is, is een vooruitgang. Verder is de film niet meteen heel anders dan het origineel, tegen het einde wijkt het verhaal wat af. Beter geschoten met als mooi idee scenes in de sneeuw. Bridges is een heerlijke casting en speelt Damon helemaal weg,

Het begin, totdat de drugskoffer ontdekt werd, vond ik erg mooi. Tarantino dit keer mèt gevoel. Mooie rollen van de hoofdrolspelers. Daarna komen we in bekender 90's- misdaadvaarwater, best een hoop leuke scenes maar het speciale wat ik in het begin had raakte ik wel kwijt helaas. Dan komt het enorm geforceerde happy end er nog bij, dat hang echt als een laat verzinsel aan de film, omdat zelfs de voice over aan het begin nog duidelijk een toontje heeft alsof Clarence dood is. Het originele einde was veel passender geweest.

3.0*