Opinions

Ik ga juist fors omhoog. Toen ik voor het eerst deze film zag het 2007 en ik geloof dat ik Pistol Opera al kende maar daar bleef het wel bij. Inmiddels heb ik 21 films van hem gezien en maken zijn films me eigenlijk gewoon een klein beetje gelukkig. Heb ik veel meer liefde voor genrefilms gekregen. Zeker heel erg gestyleerde die vaak sfeer en stijl essentieler vinden dan verhaal. En dit is voor mij zo ongeveer ultiem, waarbij zelfs de kleuren van de auto's in het begin en de vormgeving van een trein verderop in de film bewuste keuzes lijken. Gewoon wegkomen met twee personages Tetsu en Tatsu noemen ook. Of een gevecht tussen twee gangsters in een club toe laten juichen door vrouwen alsof het een schoolpleinruzie is. En ik vind het lied nog steeds ultracool. Ik doe eens gek en er een volle ster bij.

Tony Rayns vind dit de minste film uit de tweede arrowbox met vroege films van Suzuki. Ik snap waarom maar ik ben het niet met hem eens. Dit is wel de gekste film. Met logica of een duidelijk afgebakend genre heeft dit niet veel meer te maken. Om te beginnen is het de eerste film uit mijn hudige cyclus die in kleur is. Dat was een andere film met Koji Wada Kutabare Gurentai (1960) in een vorige cyclus ook al wel. In die film zaten als ik me goed herinner in tegenstellng tot wat de titel doet vermoeden geen gevechten noch delinquenten. In deze zitten beide wel.

Niet Koji Wada (Niet te verwarren met een in 2016 overleden populaire zanger met dezelfde naam, deze stierf al in 1986) dat is nogal een een clean figuur. Hij rookt zelfs niet, wat tamelijk ongebruikelijk is in NIkktasu-films (hij drinkt en gokt dan weer wel). Suzuki lijkt er in het begin een beetje de draak mee te steken als zijn hooffiguur in letterlijk alles dat hij probeert goed blijkt te zijn, Maar hier is hij de erfgenaam van een groot bedrijf en lost hij en passant de dood van zijn vader op en stelt hij de toekomst van de firma veilig die kwaadwillenden willen inpalmen. Maar het plot is tamelijk onwaarschijnlijk en heeft een saus van vele sentimentele liedjes. Japans tradioneel theater. Een Japanse school geleid door een hysterische non en een Europese muziekleraar die blijkbaar tamelijk bedenkelijk Japans spreekt. En ik zie hier daardoor toch al meer van de Suzuki van pakweg Tokyo Drifter dan verwacht.

Behoorlijk anders dan ik verwacht had. Verwacht hier niet een volbloed Japans drama. Maar qua toon zit het dichterbij films als Aoyama's Sad Vacation of Toyoda's The Hanging Garden of zelfs (met een beetje fantasie) een theatralere variant op Happiness.

Tôkyô Sonata is vaak erg komisch, soms zelfs (te) dik aangezet komisch, maar slaat even gemakkelijk om naar wrange dramatische scenes en weer terug. En blijft ook nogal eens precies in het midden hangen, met wrange en pijnlijke humor en/of drama tegelijk. Van die momenten dat de een zal lachen en de ander helemaal niet. Een film die ik ook nog eens alleen wil zien, want daar is hij eigenlijk meer geschikt voor dan in een zaal. De film werkt denk ik beter alleen omdat je dan je eigen weg kunt zoeken en niet met een zaal zit die massaal lacht als jij stil bent of andersom.

Ongeveer op tweederde vliegt de film uit de bocht als er een rover uit de hoge hoed wordt getoverd. De scenes tussen hem en de moeder zijn zondermeer de zwakste uit de film en houden me vooralnog van een een 4.0* af. Al moet ik 'm dus nog alleen gaan zien.

3.5*

Ik sluit me vrijwel geheel aan bij Mochizuki Rokuro. Herzog had eruit gemogen en Wenders commentaar was verre van briljant. Een optie zonder commentaar, maar met muziek (en de Japanse geinterviewden ondertiteld) was welkom geweest op de DVD.

Maar buiten die nadelen was dit bij vlagen een prachtige documentaire, met fraaie fascinerende beelden die samen een mooi document vormen over Tokyo en past eigenlijk erg goed bij zondagmiddag.

Prachtig en ontroerend was het interview op het einde met Ozu's cameraman.

3.5*

Erg, heel erg mooi. Zeker geen film voor iedereen, want je wordt als kijker aan het werk gezet. Je krijgt kleine inkijkjes in het moeizame, maar alledaagse leven van zes jonge vrouwen. Inkijkjes die je zelf een plaats moet geven. Soms raken de levens terloops elkaar. De kracht van de film zit 'm juist in het alledaagse. Leven is voor veel mensen niet eenvoudig en dat uit zich meestal niet in grote dingen, maar juist in kleine banale.

Het laatste half uur barst de film open (al klinkt dat veel pompeuzer dan ik het bedoel) en dat ontroert me. Juist omdat ik al die alledaagse worstelingen gezien heb.

De erg spaarzame muziek is wonderschoon. De shots zijn dwars, maar erg zorgvuldig en mooi.

Prachtfilm.

4.5*

Bizar dat deze film zelfs de programmeurs van het IFFR ontglipt is trouwens. Al viel me wel op dat het veelgelezen DVDbeaver 'm ook ontdekt heeft.

Dit vond Robert Duvall zelf een van zijn beste films.

Tot voor kort nooit van deze film of Joseph Anthony gehoord. Die Joseph Anthony blijkt vooral toneelregisseur te zijn. Dit is een verfilming van een toneelbewerking van een verhaal van William Faulkner van ene Horton Foote, vanuit filmisch perspectief kennen we die van het script van de verfilming van To Kill a Mockingbird. En dan zijn we ook wat warmer wat betreft deze film. Want ook hier zitten we in het zuiden van de VS in een literatuurverfilming. Een erg eenvoudig, bijna elementair verhaal over liefde, zorg en belofte en menselijke wetten die dat in de weg zetten. Laat je achter met een fascinerende vraag die niet beantwoord wordt: Zou het anders met de jongen zijn gegaan als bij Jackson was gebleven? De uitvoering van de film is even eenvoudig als het verhaal. Destijds heel klein uitgebracht.

Erg lieve, aandoenlijke film. De scenes met Totoro zijn het leukst. Vooral de scene bij de bushalte en de eerste confrontatie tussen Mei en Totoro. De beste kinderfilms laten je zelf genieten alsof je een kind bent.

4.0*

Schijnbaar een van de lievelingsfilms van Wes Anderson. Dat is niet te zien in zijn werk.

Luchino Visconti was assistent regisseur bij deze film en dat is wel te zien. Want van alle neorealistische regisseurs zitten zijn films het dichtst bij deze, (films als Ossessione en Rocco i e suoi Fratelli zijn niet veraf). Renoir was alleen wel erg vroeg. Het is een melodrama tegen de achtergrond van gediscrimineerde arbeiders die voor de crisis naar Frankrijk trokken, maar later in steeds moeilijkere omstandigheden terecht kwamen. Net als Visconti later is het drama stevig, noodlottig en universeel.

Wat vooral opvalt zijn de fraaie locatie-opnames. Het geeft deze film echt een enorme meerwaarde. En iemand die nog steeds een zwak heeft voor dit soort cinema is dan om.

4.0*

Stillistisch interessante film. De beelden zijn een soort van illustratie van het verhaal dat door een voice over verteld wordt. Het lijkt een beetje de weergave van wat de regisseur voor zich zag tijdens het lezen van het kortverhaal. Dat werkt beter dan het klinkt en dat heeft te maken door de erg zorgvuldige beelden die mooi van links naar rechts door het beeld komen schuiven. Prachtige muziek en door met name de toon en taal van de voice over krijg ik weer eens het idee dat ik iets van Murakami zou moeten lezen.

Maar misschien ook niet, want naast mooi voelde deze film ook een beetje leeg, een beetje niksig. De schoonheid van met name de eerste helft wist me mee te krijgen, maar emotioneel deed de film me niet al te veel. Ik had tamelijk hoge verwachtingen van deze film en daaraan voldeed de film toch niet.

Desalnietemin toch genoten.

3.5*

(1600e stem!)

Grimmig was het zeker. Grappig soms ook, maar toch vooral grimmig. Larrain schetst een beeld van het Chili onder Pinochet. Een land dat in de film zijn geweten aardig kwijt is en dat is de hoofdpersoon ook. En dat levert alweer dit festival een film op die nogal eens van toon veranderd. Realistisch geschoten, met veel handheld camera een tikje groezelig.

Het script is echter wat doelloos en vergezocht. En het open einde lijkt hier wel erg op een zwaktebod.

Slecht was het zeker niet.

3.0*

Lizabeth Scott lijkt op een slachtoffer op de poster. Maar ondanks dat ze echt klappen krijgt is zij wel degelijk de dader en een pak slechter nog dan Dan Duryea. De aantrekkingskracht (en ook een beetje de campiness van deze film is dat middle class-huisvrouw Scott is zo verblind is door geld dat ze aan het moorden slaat en al haar moraliteit kwijtraakt De film gaat best stevig tekeer met een wat campy einde waarin Scott over het gestolen geld struikelt en haar dood tegemoet.

Deze film die enigszins vergeten was (geen succes, geen grote studio, low budget) is destijds opgeknapt door de fijne mensen van de Film Noir Foundation.

Dit heb ik ook nog eens ooit gezien. Arthouse porno, expliciet, maar met wat verhaal en erg mooi gefilmd. Erg donker van sfeer.

Toch wel 3.0*

Dat Mercouri bij Dassin niet gecast werd op haar talent heb ik al eerder gezien, maar hier wordt het in elk geval aardig gecompenseerd doordat de rest van de cast behoorlijk goed is. Erg ouderwetse (de film doet ouder aan dan 1964), vaak wat kluchtige avonturenfilm die twee dingen voor heeft op veel anderen: de sfeervolle, ouderwets nostalgisch aandoende locatiebeelden en het feit dat deze film gewoon dingen laat gebeuren in stilte. Verre van een meesterwerk, maar best leuk aandoenlijk vermaak in quarantainetijden.

Mijn verwachtingspatroon was gebaseerd op Santa Sangre die ik een paar jaar terug zag en erg goed vond en El Topo was minstens zo goed.

Een surrealistische western vol met religieuze en spirituele symboliek met een typisch sixties randje. Feitelijk met een redelijk goed samen te vatten plot (nou ja, de eerste 80 minuten dan toch), maar soms onnavolgbaar in zijn invulling en vol verwijzingen die soms wel en soms totaal niet te plaatsen zijn. Weinig subtiel, carnavalesk, dik aangezet. Vaak erg grappig ook. En over de top, de lucht is blauwer dan blauw. In het begin zien we niet plassen bloed in een uitgemoord dorp, maar bijna een meer van bloed.

Maar Jodorowsky's onnavolgbare beeldtaal is het tofst aan deze film. De ene mooie vondst na de andere (zoals diverse graven die in de film voorkomen of de aankleding van het dorp in het laatste stuk of de mensen in de olievaten in het derde deel om een paar favoriete stukjes van me te noemen).

De film is, net als Santa Sangre, wat onevenwichtig en heeft in het middenstuk wat mindere momenten, maar de balans slaat weer ver naar de goede kant.

Erg genoten, 4.0*

Tarr heeft gezegd dat dit zijn laatste film zal zijn. De meeste filmmakers roepen zoiets in een opwelling en maken doodleuk weer gewoon een volgende film en nog één. Maar na deze film gezien te hebben ben ik er van overtuigd dat Tarr het erg serieus meent.

Veel kleiner dan ik Tarr ooit zag. De korte inhoud van hierboven is niet veel meer dan de aanzet tot de film, vertelt door een verteller. Ook het verhaal is minimalistischer dan ooit. Het thema is vrij duidelijk het einde van het leven, misschien wel het hele aardse leven, in zes dagen tijd..

De film is heel repetitief, veel beelden die het dagelijkse (over)leven laten zien.Zelfs de muziek van Mihály Vig herhaalt zich. En dat deed me denken aan twee van de films waar ik het meest van hou, Shindo's Hadaka no Shima en Akermans Jeanne Dielman. Ook hier komen er barsten in de routine, de harde storm in de film is het begin, maar later eet het paard niet meer, werkt de lamp niet meer en gaat het vuur uit waarop gekookt wordt. Maar stilistisch is deze film heer erg Tarr.

Ik ging er in op en was stil van toen ik Eye uitliep, het drukke Vondelpark in op een herfstdag die aanvoelde alsof het juli was. Volop leven.

Enerzijds zal Bela Tarr enorm gemist worden, anderzijds is dit een zeldzaam waardig slotakkoord.

4.5*

Een familiedrama uit Mexico. Over een feestje voor een vader. Maar vader (een twintger) heeft kanker. Veelal het oogpunt van de dochter van zeven. Maar daarin niet helemaal consequent. Gedurende de dag van het feestje (de tijd waarin de film zich afspeelt) wordt de familie en hun onderlinge verhoudingen op de proef gesteld. Bij vlagen een hele rake scene (met name een intieme scene tussen de twee ouders en het meisje als iedereen even de kamer uit is) maar uiteindelijk als geheel niet bijzonder genoeg. Er mist een haakje waardoor dit op gaat vallen tussen andere filmhuisreleases. Maar slecht is het niet.

A Simple Life is bijna, je hoeft de toon maar een beetje anders te leggen, een enorme sentimentele draak. Maar het is zo heerlijk klein, oprecht en bescheiden verfilmd en ontwijkt echt alle valkuilen waardoor er juist een heel mooie, warme feelgoodfilm overblijft Niets wordt te dik aangezet of dramatisch uitgemolken. De grapjes zijn teder en lief en nergens geforceerd. Schitterende hoofdrollen van Lau en Yip maken het af. Kan met de juiste promotie en word of mouth een filmhuishit worden, want is voor een groot publiek.

4.0*

Leuke film. Eigenlijk een doodgewoon corruptieplotje. Maar een schoolvoorbeeld van alles eruit halen wat er in zit. Vaak ontzettend grappig. Veel leke gekke, beetje karikaturale personages. Zoals die leuke rol van Marlene Dietrich of die moteleigenaar.

Maar natuurlijk torent de verukkelijke rol van Welles er nog ver bovenuit. En, maar dat is zo ongeveer ook algemeen bekend, het cameragebruik. Maar ook het gebruik van licht (de schaduwen die soms in beeld zijn) is erg mooi.

Overigens weet ik zeker dat de Coens zwaar door deze film zijn beinvloed (ik moest regelmatig denken aan Blood Simple).

4.0*

Ik las trouwens op IMDB dat deze film als B-film te zien was in de VS, gekoppeld aan een nu totaal vergeten film die de kar moest trekken. Ongelofelijk.

Vond vooral het eenvoudige verhaal dat veel ruimte overliet voor sfeer aangenaam. Met een leuk einde ook. Stilistisch staat de film flink onder invloed van Amerikaanse noirs. Veel expressionistische schaduwen en rafelige grotestadssfeer. Dat kwam in die jaren vaker voor bij Franse films. Niet zo sterk als tenminste twee van de drie films van Becker die ik eerder zag. Maar erg prettig om te zien. Gabin draagt de film.

Vandaag als nagerecht bij de Tour gekeken. Vooral over het verschil tussen mythe en controleerbare werkelijkheid. Tussen de mondelinge en de TV tour. Vol met sterke verhalen van oude renners. Visueel soms mooi gedaan. Zeker de laatste minuten. Fijne docu over de mooiste kijksport die er is.

3.5*

Leuke documentaire. Jammer van de overbodige interviews, puur registrerend was nog beter geweest. Vooral de beelden uit de ploegleiderswagen zijn heel erg leuk. Met het gouden duo Vehoeven/Zeeman. En de Belkin-baas, die overkomt als een goedzak maar tegelijk heel Amerikaans is met grote uitspraken. Waarschijnlijk het resultaat van een nieuw soort openheid in het wielrennen. Maar dit was erg vermakelijke openheid.

3.5*

Aparte ervaring.

De film begon heel, heel goed. Een klassiek voorbeeld hoe je een veelvoorkomend uitgangspunt (een indringer in een leven wil wraak nemen) zo kan gebruiken dat het weer haast nieuw wordt. La Tourneuse de Pages bouwt een hele flinke spanning op en dat ligt naast de acteurs vooral ook aan de regie. Geen scene te veel, stiltes en een geweldig gevoel voor timing. Het optreden voor de radio is bloedspannend, puur door de opbouw van de film, aan de losse scene zou je bijna niets daarvan terugzien.

Maar vanaf het moment dat de cellist Melanie wil verleiden en hij "het ongeluk" krijgt gaat het een beetje mis. Dat sowieso al misplaatste moment geeft zo'n schrikeffect dat de film de opgebouwde zinderende spanning, die door de minimale middelen erg fragiel was, kwijtraakt. Het einde vond ik ook tegenvallend de sprong van afhankelijk zijn van, en verliefd worden op was me te groot en het feit dat Melanie wegloopt bij het optreden voor de Amerikaan, daar wordt ook net iets te makkelijk overheen gewandeld. Het laatste half uur was echt jammer.

Neem het eerste uur, laat het "ongeluk" van de cellist weg en laat het eindigen bij het concert voor de Amerikaan en het moment dat Melanie weg is en ik had de film zo vier sterren gegeven.

3.0*

Er zit een logische lijn en niet zoveel variatie qua stijl en thema's in de eerste drie films van Mia Hansen-Love. De thema's van deze komen ook voorbij in de films hierna, de invloed van een grote gebeurtenis op je leven in Le Pere de mes Enfants en herinneringen en opgroeien in Une Amour de Jeunesse. Of ik de andere heb ondergewaardeerd of deze echt nog wat beter vind weet ik niet zeker maar ik ga hier een halfje hoger. Wat ik vooral aan erg Hansen-Love kan waarderen is hoe haar films ademen. Veel scenes zijn er om door sfeer de onderlinge verhoudingen weer te geven, heel karakter gedreven en weinig op plot. Veel gebeurtenissen gebeuren ook gewoon, zonder doel of reden. En er zijn nogal wat personages in de film rondom de hoofdrolspelers die gewoon rondlopen en niet belangrijk zijn voor het plot. Een beetje zoals het leven. Hele fijne film. L'avenir staat in de kast en dan nog achter de rest aan.

Er werd me door een medegebruiker een film aangeraden die ik al rond de 8 jaar op DVD heb liggen (en dat is bijlange na geen record hier, deze komt volgens mij uit een van de vele opruimingen uit de nadagen van Free Record Shop) en die tot nu toe eigenlijk nooit echt kwam bovendrijven als iets dat ik snel moest zien maar eerder in de categorie "komt nog weleens" viel. Dat komt wellicht omdat ik van deze debutant erna nooit meer wat hoorde. Hij blijkt voornamelijk TV gemaakt te hebben en slechts één andere film die deze kant van de oceaan nooit gehaald lijkt te hebben.

Er zitten hoop ik nog meer verborgen schatten in mijn collectie. Want deze gevoelige en intieme film is er een. Een die qua plot op een heel dun koord loopt maar nooit daarvan afvalt en zelfs iets gevaarlijks als een behoorlijk aantal flashbacks op momenten dat Josh herinneringen heeft aan zijn vrienden op een hele tedere en oprechte manier in de film weet te verwerken. Net zoals wendyvortex herkende ik veel van de sfeertjes en onderlinge verhoudingen van toen ik de leeftijd van de hoofdrolspelers had, al zit dat voor mij ook 10 tot 15 jaar voor deze film gemaakt werd. Daarbij komt nog dat Dumontier ook nog eens een fantastische acteur is. En dat er op de soundtrack meerdere prachtige liedjes te horen zijn.

Sterk vanuit het oogpunt van de dochters waardoor de vader en zijn motieven helaas wat ondergesneeuwd raken en die boeide me juist het meest. Maar desondanks een aardig drama. De kleine, subtiele komische sidekick Nicholas was een leuke extra.

3.0*

De dame die deze film in Kino introduceerde ze heel terecht dat de film benadrukt dat emoties in de nacht uitvergroot worden. Je voelt je nog verdrietiger, vrijer, passioneler, eenzamer. Deze film is een waarnemende film over dat soort emoties bij mensen in een bloedhete zomernacht in Brussel. Vele vignetten en elk persoon komt maar een keer (of soms twee) kort voor in de film. Flarden gebeurtenissen zonder context. Net als in de nacht soms context lijkt weg te vallen. Mensen ontdekken van iemand te houden of juist niet meer. Mensen komen bij elkaar en gaan bij elkaar weg. Zoals Akerman eigen was bekijkt ze de gedragingen en rituelen die daar bij horen. Ook mijn tiende lange film van Akerman toont voor mij weer aan hoe ontzettend bijzonder ze was. Ze wordt nog steeds gemist.

Deze gezien omdat ik met wat vage beelden van een film uit mijn jeugd in mijn hoofd zit en wilde weten of deze dat was. Dat was niet zo, maar toen was ik eenmaal begonnen en heb ik het maar uitgekeken. Duidelijk een jaren '80 nakomertje, meer dat dan een 90's film. Volstrekt ongeloofwaardig verhaal, potsierlijke over de top muziek en blijft zelfs luchtig kauwgomvermaak als het personage van Will Wheaton doodgaat. Veel gewelddadiger dan films van nu die op dezelfde leeftijd gericht zijn, maar toch ook wel erg nadrukkelijk niet te De jongens moeten een beetje onschuld blijven houden, dus niet een dood er een gijzelnemer en de ene die het probeert wordt gelijk afgestraft. Uiteindelijk aalglad, voorspelbaar en best saai. Uit de tijd dat terroristen en drugscriminelen nog hetzelfde konden zijn en een matje nog heel gewoon was.

1.5*

Op het in mijn herinnering mooie, integere, licht-sentimentele King of the Hill die ik jaren gelden eens zag na ben ik nooit aan Soderbergh toegekomen. Hoewel ik zijn filmografie wel interessant hak-op-de-tak vind. Vandaag de film die me een van de interessantere leek gezien, maar dit voorspelt weinig goeds.

Film die nogal bezwijkt onder wat de film nou eigenlijk wil. Poogt een soort van compleet beeld te geven van The War on Drugs maar koppelt vooral opzichtig wat middelmatige tot zwakke verhalen aan elkaar. Vooral het verhaal over Douglas en zijn dochter had een enorm hoog waargebeurd-verhaal-van-de-week gehalte en was bij vlagen zelfs stuitend slecht. Compleet met de cliche-puberende tiener met fout rebellerend vriendje. Verschillende scenes bezorgden me echt kromme tenen. Slechte dialogen ook. Zelfs het über-waargebeurde-verhaal van de week-cliche zit er tegen het einde ook nog in als het herstelde meisje een toespraakje houdt. Ook de mislukte toespraak van Douglas geloofde ik helemaal niets.

De andere twee verhalen zijn iets minder beroerd, het stuk met Zeta-Jones was gewoon matig en nauwelijks interessant. Het aardigst was nog het Mexicaanse deel. De filtertjes waren nogal een simplistische manier om de film een beetje een look mee te geven. Toegegeven: Hier en daar levert het een mooi plaatje op, maar ik vond het nogal flauw. Beste aan de film was de muziek. Stukken subtieler dan de film zelf en vaak erg mooi en in tegenstelling tot de film wars van cliches die je bij zulke verhalen verwacht. Maar echt redden kan het deze voor mij zeer teleurstellende film niet.

1.5* voor het mexicaanse deel en de muziek.

Een duidelijke vrij flinke stap terug na Playtime, maar ook weer niet zo flink als soms gedacht wordt, De complexiteit van Playtime is verdwenen, maar dat had Tati na de flop en zijn financiële problemen ook niet meer in zich. Soms lijkt Trafic een (overigens niet erg gelukte, de film was geen succes) om zijn oude publiek terug te winnen, door Hulot centraal te stellen en meer terug te grijpen op gagachtige glimlachhumor die vaak dichter bij La Vacances de Monsieur Hulot ligt dan bij Mon Oncle en Playtime. Maar soms lijkt de film toch meer voort te borduren op die twee films. Vooral in binnenscenes. En Hulot staat toch minder centraal dan je denkt. Veel van de grapjes komen niet eens daar vandaan

Soms erg speels en vindingrijk, maar niet al te evenwichtig. En het heeft iets prettig gezapigs en is echt veel minder uitgesproken revolutionair dan Playtime.

Nu nog een keer de shorts en het nakomertje voor de Zweedse TV, Parade.

Frankenheimer maakt een film die niet eens zover onderdoet voor zijn superstijlvolle expressionistische meesterstuk Seconds twee jaar later. Hoewel de oorlogsactiethriller The Train een totaal ander soort film is.

Pas de derde Frankenheimer die ik zie, Maar wat doet hij hier veel goed. Met name het ontbreken van dialoog in hele lappen van de film waar hij alles in beelden verteld en niet zelden in details, een kort shot. Verder kent de film bijna geen muziek maar is een groot deel van de soundtrack vooral industiele treingeluiden. Je moet over wat geforceerde Duitse accentjes heenstappen, maar dan krijg je nog wel Lancaster, die zijn moeiteloze machismo hier prima inzet. Een van de weinige acteurs die je een trein kunt laten besturen en het geloofwaardig kunt laten ogen. Bij veel latere acteurs bestaan dat machismo vaak uit maniertjes, maar bij Lancaster geloof ik het. Spannend en opvallend goed gemaakt. Ik moet eens kijken wat er nog meer voor leuks van Frankenheimer is. Regelmatig vrij hard ook.