Opinions

Kan dit onmogelijk een diepe onvoldoende geven, want daarvoor was er echt teveel moois. Met name in de eerste helft. In het eerste stuk van de tocht van de hoofdpersoon vond ik bijvoorbeeld echt mooi. Als de camera consequent het jongetje volgt en 'm af toe laat opgaan in zijn omgeving. Hier wordt ook wat lacherig gedaan over het in de camera kijken van de jongens die hij later tegenkomt, maar voor mij was het duidelijk dat daar in de film het perspectief veranderd. Op dat moment kijken we door de ogen van het jongetje, terwijl de camera daarvoor nog observerend gebruikt wordt. Ik vond dat waarschijnlijk het beste stuk uit de film. De blikken en de houding die die jongens zichzelf proberen te geven en hoe dat over gaat komen op de hoofdpersoon, met cameragebruik die de hoofdbeweging van de jongen volgt.

Maar ik kan het ook onmogelijk een hoog cijfer geven. Daarvoor gaat er echt teveel mis. Met name als de film meer wordt dan een vlucht zonder doel. Of als de bijpersonages ook gaan praten of een rol krijgen. De nogal nadrukkelijke maatschappelijke thema's zijn ook zo plat als een dubbeltje. Zoals de scene waarin hij tot hij inzakt werkt, waarschijnlijk de slechtste scene uit de hele film. Onwaarschijnlijk lelijk zijn ook de slow motion en versnelde beelden. Op zo'n moment wilde ik de regisseur bijna toeschreeuwen dat hij van die knop af moest blijven.

Dan heb je nog de opiumkitscene die hinkt op twee gedachten en het dus presteert om ongeveer tegelijk slecht en goed te zijn.

Soms erg mooi, soms echt erbarmelijk. Soms ruwe schoonheid, soms gammele anti-cinema. En toch sluit ik bepaald niet uit dat ik naar de volgende film van deze regisseur ga. Om te zien waar het zich heen gaat ontwikkelen.

2.5* dan maar

Fijne film.

Eerste deel van Olmi is een film van een ouder wordende regisseur over een ouder wordende man die een mooie ontmoeting meemaakt. Is niet helemaal wat het fijne gegeven had kunnen opleveren (er waren ook vooral visueel nog wat mogelijkheden), maar toch wel behoorlijk warm, aandoenlijk en mooi.

Kiarostami's tweede deel is het oppervlakkigste. Begint sterk, maar het is allemaal wat voorspelbaar en makkelijk. Wel erg vermakelijk, maar geen hoogtepunt in zijn oeuvre.

Dat is het filmpje van Loach eigenlijk wel. Beter dan de latere lange speelfilms die ik van 'm zag. Loach is zijn sociale zelf en blijft lichtvoetig. Geloofwaardig gespeel met verwachtingspatronen en een fijn happy end.

En dan treinen, altijd een zwak voor treinen in de film.

3.5*

Tideland is een erg bijzondere film. Een soort trip door de fantasiewereld van een meisje voor wie de werkelijkheid te heftig wordt. Het kind acteert het ook alsof ze gaat spelen en dat is (net als het accent zonder ondertiteling) even wennen, maar toen ik er eenmaal inzat werd de film hoe langer, hoe mooier. Binnen Gilliams oeuvre geen toegankelijke film, maar wel een heel mooie, met introductie van de meester zelf in de zaal.

4.0*

9 maanden later en ik ben geneigd om omhoog te gaan. Een film die over 100 jaar nog bestudeert zal worden. Niet vanwege techniek ofzo, maar omdat Bing de kern weet te vangen van een enorme verandering in de Chinese maatschappij waarvan toen hij het filmde nog maar een beperkte hoeveelheid van de impact duidelijk was en waarvan nog steeds niet alles is te overzien. Ik ken nauwelijks films die zo extreem de vinger aan de pols van de tijd hebben. Is de extreme lengte daarvoor nodig: Ja. Je kunt ook pratende hoofden in anderhalf uur over de verandering laten praten. Maar hier ben je erbij en krijgt het een vorm die veel dieper gaat en veel abstracter wordt. Juist wordt doordat die uitleg er veel minder is. Door de extreme lengte en het onbewerkte voelt het meer waar.

In deze jaren, ik heb het al eerder genoemd, begon de Amerikaanse justitie georganiseerde misdaad op ongewone wijze te bestrijden en dat inspireerde het toneelstuk waarop deze film gebaseerd is. De film is nog steeds voor een groot deel op een locatie spelend, maar er zijn wat touches die er een film van te maken.

En na de teleurstellende Karlson eerder deze maand, blijkt dit de beste die ik tot nu toe van hem zag (het zijn er maar drie). Robinson en Green zijn prima maar de sterren van deze film zijn Rogers die haar rol niet subtiel maar wel lekker tegen haar karakter speelt en volgens mij daar juist zin in had en Keith die een intens corrupte agent speelt. Zowel Robinson als Rogers waren enigszins op hun retour in deze tijd.

Veel leuke details zoals een herhalende anti TV-grap met een geweldig slechte inzamelshow op de televisie die letterlijk dagen duurt.

De film is vaak lollig en zit vol scherpe dialogen maar is vooral spannend. Het is ook een goed geschreven film die met niet al te veel middelen tot een knappe evenwichtige film gemaakt. Je moet wel tegen een wat praterige film kunnen.

Was een opvullertje in een gat in mijn programma, maar viel me ook nogal mee. Een film die niet zoveel nieuws te vertelen heeft, maar wel thema's bleek te hebben waar ik gevoelig voor ben. Voelt authentiek aan en gaat naast over vriendschap, opgroeien, klasseverschil enzo vooral ook over het besef dat de zomer de we met beide vrienden beleven de laatste is en dat het gevoel van die zomer nooit meer terug zal komen. Deze film maakt dat thema heel voelbaar en dat geeft 'm een grote meerwaarde.

3,5*

Budd Boeticher was een decennium bezig geweest om een documentaire van de grond te krijgen over de stierenvechter Carlos Aruzza. Dat lukte niet, maar hij had sinds 1960 geen film meer gemaakt daardoor en was in geldnood zelfs in de gevangenis in Mexico beland. En hierna zou hij ook geen speelfilm meer maken, Audie Murphy was een acteur op zijn retour en hij had gokschulden. Volgens Budd Boeticher maakte hij de film voor Murphy (met hem als producent) om hem te helpen. Volgens wat ik kon vinden overleed Murphy nadat de film in premiere was gegaan. Dus is het bedoeld dat hij er maar vijf minuten inzat. Lucien Ballard schoot de film en in hetzelfde jaar schoot hij ook True Grit én The Wild Bunch.

Naar het schijnt is Richard Lapp gecast omdat hij leek op een jonge Audie Murphy. De film is een soort bizarre botsing van een klassieke western met een revisionistische western. De film heeft een aparte sfeer, beetje ongrijpbaar. Soms bizar grappig. Het is ook een film in de schaduw van legendes. We hebben natuurlijk Murphy als een bijna gentlemen-achtige voorstelling van Jesse James. Maar ook een prachtige Victor Jory die van rechter Roy Bean is een soort dronkelap maakt die best willekeurig straft. Het gaat deels om geen legende worden, Lapp krijgt van jesse James te horen dat hij te nerveus is en als hij zichg bij hem wil aansluiten kan hij ervoor zorgen dat dat verdwijnt. Cass Bunning kiest voor de nette weg en bekoopt dat met de dood. Zijn vrouw komt vervolgens terecht bij de bordeelhoudster waar hij haar uit redde (een prachtig gecaste Beatrice Kay.

Een bijzondere film. Veel beter dan ik verwachte. Die speelt met de legendes van het westen en gaat over het lot en het kwaad wint op het einde. De film oogt prachtig en als cadeautje krijg je nog een einde dat de hele film rond maakt.

Ik zou deze vreemde film niet zomaar aan iedereen durven aanraden, maar ik vond dit een prachtige film. Ik ben zelfs de hoogste stemmer op de site zie ik nu.

De Boettichers die ik had zijn nu op. Maar hij staat op mijn lijstje van regisseurs waar ik zo veel als ik kan van wil zien en vinden.

Ik ben pas een Losey-beginneling en dit is zeker niet een van zijn beste films. Aardige film de eerste die Losey maakte na zijn vlucht naar Engeland. Een beetje noir-achtig, maar niet zo scherp. Valt vooral op door soms uitbundige aankleding en gespeel met licht (al gaat het lang niet zo lekker ver als bijvoorbeeld The Servant) en heeft een tof einde en een goede cast.

3.0*

Pratende hoofden en archiefbeelden. Deze docu is vooral dat. Maar binnen die beperking enorm sterk. Natuurlijk is er een indrukwekkend verhaal te vertellen en dat doet de film dan ook. En natuurlijk helpt het als het verhaal je aanspreekt. Bijna op een ingehouden toon. De emotie van sommige sprekers wordt niet overdreven benadrukt, geen bigger than life beeldcompilaties, maar eigenlijk is deze documentaire heel aards. En dat is zijn kracht.

4.0*

Heel raak. Thema is trouwens bijna nostalgie in het algemeen. Veel spionnen hebben in de jaren '70 al heimwee naar de jaren '50 toen KGB'ers bij bosjes overliepen of zelfs naar de Britse gloriedagen toen het nog een wereldmacht was. Verder een boeiend vormexperiment. In veel opzichten de anti-James Bond en visueel fraai. Erg goed camerawerk en met auto's van toen aerodynamica de vormgeving nog niet had verknalt, de geheime dienst vooral in kantoren met donkere houten meubels en volle asbakken werd geleid en als film niet zo gericht op spanningsopbouw, Ik hou het nu op 3.5 maar daar kan wellicht nog wat bij als hier bij eventuele herziening het verhaal (dat niet echt boeide) nog verder los kan laten.

Jeugdsentiment dat onder een diepe laag stof zat. Ik heb deze film als kind gezien. Of het op TV thuis was of op VHS op school of zelfs op 16mm (ook dat werd af en toe in ons piepkleine dorp gedaan) weet ik niet meer. En ook het verhaal was diep weggezakt. Maar het is ook al ongeveer een kleine 40 jaar geleden dat ik deze zag. Er zijn meer pogingen om Belgische strips te verfilmen geweest in de loop der jaren. Hiervoor waren er al animaties en twee live actionfilms van Kuifje geweest en erna kwam de tekenfilmreeks.

De insteek is minder gelaagd en duidelijk meer exclusief op kinderen gericht dan de boeken en drijft ook wat meer op gags. De animatie valt niet tegen. Het script is minder. Haddock is nogal een brave schim van zichzelf, voor de kinderen krijgen twee kinderen een flinke rol. Maar er wordt duidelijk verondersteld dat de kijker de strips kent. Met name ook door nogal wat bijfiguren die een beetje aan het verhaal hangen en niet zoveel doen zoals Jansen en Jansens en Bianca Castafiore. Ook de slechterik van dienst blijkt een oude bekende. Ik denk dat door die kinderdoelgroep er geen bestaand verhaal van Hergé is genomen. Hij werkte niet of nauwelijks mee aan de film . Dat was vooral collega Greg.

Ach, Ik ben gewoon een beetje mild.

Deze is te oud om jeugdsentiment voor me te zijn. Dit werd in mijn jeugd volgens mij al niet veel meer vertoond. Ik kende het vooral als een van de mysterieuze dingen die op de achterkant van kuifje stonden tussen de andere boeken. Dat verwees naar filmboeken die je nooit in de winkel zag. Talbot is verrassend goed als Kuifje lijkt zonder teveel moeite heel erg. En hij is een behoorlijke acteur ook nog. De stripmanier waarop het verhaal vertelt wordt werkte niet zo voor me in een film. Maar deze ouwe kuifjepoging is nog altijd veel en veel sterker dan wat ze ooit met real life Suske en Wiske hebben uitgespookt

Talbot is hier doordat hij ouder is minder perfect als Kuifje als de Gulden Vlies-film. Maar het kan nog net, het jongetje in zijn uiterlijk is wel an het verdwijnen. Een flink deel van de andere acteurs is vervangen, maar dat is geen issue. En net als Kuifje en het Haaienmeer heb je hier weer een flinke troep kinderen (wel allemaal jongetjes) in de bijrollen. Waarmee dit toch wel meer een kinderfilm is dan dat de strips kinderstrips zijn. Het verhaal is best aardig, al is de aanzet in het eerste deel geslaagder dan de uitwerking in het tweede. Vind dat Spaanse dorpdecor juist beter werken dan het decor van de voorganger. Waar deze film echt heel serieus te kort komt is de regie. Condroyer mist elk gevoel voor timing in de meer slapstick/stripachtige scenes. Waardoor die keer op keer niet leuk zijn en impact missen,. Ook voor het juiste shot mist hij gevoel. En dan krijg je wide shots waar close ups horen bijvoorbeeld. Wederom spelen Castafiore en Jansen en Janssen vooral bijrollen omdat het nou eenmaal populaire figuren zijn.

Dwalen door een sloppenwijk en het overleven daar zien. Pikt soms een flard van een verhaal op om vervolgens door te gaan naar een ander. Over leven, liefde, dood, recht en onrecht, maar vooral over allerlei manieren om aan geld te komen. Begint al meteen steengoed met een politierazzia en het waarschuwen van iedereen in de wijk en zit daarna vol met kleine schetsjes van de situatie daar. Met een stevig tempo en vooral enorm vol met leven.

Net als Querelle heb ook mijn deel aan Filipijnse sloppenwijkdrama's gezien, het is bijna een subgenre daar, maar deze steekt toch wel heel duidelijk boven de anderen uit.

Twee Mendoza's gezien nu en heel enthousiast. Ik wil meer.

4.0*

Het verhaal lijkt totaal onbelangrijk. Maar Truffaut en zijn cast hadden wel zichtbaar lol in het maken van deze film. Tirez Sur La Pianiste werkt dan ook het beste als een komische film. Vol geïmproviseerde scenes en stijlcitaten. Niet erg evenwichtig, maar als het leuk wordt is het ook echt leuk. Met een van de geniaal-flauwste momenten uit de filmgeschiedenis: als een van de boeven zegt "Ik zweer dat ik de waarheid spreek op het leven van mijn moeder"en in een volgend shot valt zien we haar dood neervallen. Ook het liedje aan het begin is Monty-Python achtig idioot en erg leuk.

3.5*

Boeiende film die net niet helemaal aankomt bij me en zeker in het begin een kant op lijkt te gaan die ik niet wilde, maar dat gebeurt vervolgens grotendeels niet. Geen echt heftige confrontaties of geweldsuitbarstingen die de zorgvuldige sfeer doorbreken Veel, heel veel cactussen en zoutwinning die er fascinerend uitziet.

Vooral fraai van ritme en met heel fijne landschapsbeelden van een soort afgesloten gebied ergens in Mexico. Los van tijd haast, er is weinig in de film te zien dat het in het nu plaatst. Dat en veel symboliek geeft de film een mythisch randje mee. Maar ook een plek waar je je opgesloten voelt als je ziel vrijheid zoekt.

De grappige scene waarin een politicus die teleurgesteld is in de opkomst bij een campagnebijeenkomst niet stopt maar ondanks het enthousiasme van degene die op het podium staat het dorp voorbij rijdt had zo een leuke losse short kunnen zijn, maar is ook welkome lucht zo midden in de film.

Bijzonder, soms iets te opzichtige religieuze verwijdingen (het mandje in de rivier, hoofdpersonen die als Maria in beeld komen). En echt raken deed het me niet. Maar mooi was het wel.

3.5*

Behoorlijk goede film hoor. Mooie grote ouderwetse tragedie. Maar ook wel behoorlijke minpunten. Erg zwakke (soms zelfs rare) dialogen bijvoorbeeld. Destijds erg overschat (deze film heeft toen hij net uit was zelfs in de top 3 van de IMDB top 250 gestaan!). Nu lijkt hij soms zelfs wat onderschat.

Al die oscars zijn onterecht, maar ik vond het bij films als A beautiful mind en The english patient veel onterechter.

Ja, dat viel me ook op. De film ging er zondermeer vanuit dat het publiek dat woord kende in deze context.

Qua vorm een klucht, met persoonswisselingen en situaties die een scene later compleet wijzigen, maar vooral ook een film die erg opvalt doordat hij al in 1942 gemaakt werd. Wat de film beter maakt is de urgentie die daardoor onmiskenbaar in deze film zit.

4.0*

Gemist kans. Poging tot satire en sarcasme. Maar het bijt niet. En dat is funest. De humor krijgt nergens pit. Doet niet een beetje pijn. De film springt nergens echt uit de band en dan blijft er een erg voorspelbare film met hier en daar een glimlachje over. Het is uit te zitten, maar dat is het eigenlijk wel.

Een goede Kidman en Phoenix redden de film ook niet echt meer. Van Sant heeft veel betere films gemaakt.

2.0*

Zoals hier al eerder opgemerkt was dit een Hemingway verfilming met Faulkner als scenarist. De film schijnt qua plot stevig af te wijken van Hemingways romans en een van de oorzaken te zijn dat hij geen hoge pet op had van verfilmingen van zijn verhalen. Hij heeft ooit gezegd dat alleen The KIllers de essentie va wat hij schreef pakte en alle andere films niet.

Laten we eerlijk zijn, deze film is vooral bedoeld om Bogart twee jaar na dato een Casablanca achtige rol te laten spelen met Bacall in de Bergmanrol. Boagart weer als een Amerikaan in een exotische plaats in rol die een man met een ingewikkeld verleden doet vermoeden. Er is een café, een aardige pianist en het Franse verzet. Bacall (ontdekking van Hawks en zijn vrouw) debuteert hier. Bogart en Bacall werden tijdens de opnamen verliefd op elkaar en dat is te zien. De chemie druipt van het scherm. Bogart zou scheiden van zijn vrouw en uiteindelijk trouwen met Bacall en volgens alles en iedereen waren ze een zeer gelukkig stel tot aan Bogarts dood.

Ik vind dat ondanks die chemie de de twee hebben dit minder dan Casablanca. Dat is vooral een plotding. Ondanks twee nobelprijswinnaars is dat niet geweldig en haalt de film zijn kracht vooral uit dialogen en sfeer.

Mooie film. Cinematografisch bij vlagen echt prachtig zelfs. Echt opvallend.

Erg knappe vertelwijze vanuit het dochtertje. Veel thema's, naast racisme is dit ook een beetje een film over het verlies van onschuld. De verhaalstructuur, waarbij je eerst de vrij onschuldige kinderwereld ziet waar die rechtszaak tussendoor komt geslopen, vond ik boeiend en aangrijpend.

4.0*

Gek, bij mij is het echt precies omgekeerd. Mede daardoor kon ik duidelijk minder met deze film. Hij hoort er wel duidelijk bij. Stillistisch sterk verwant en thematisch ook niet ver weg. Misschien iets te dichtbij zelfs. Weer een ronddartelende vrouw, zwermen vogels en dergelijke. Deed me soms verlangen naar de andere film. Al genoot ik er wel van en was het om voordat ik het wist (hij is dan ook kort voor een recente Malick).

Ik vond de eerste keer de relaties wel erg vluchtig door het beeld gaan, de ontwikkeling ervan bouwt niet echt op, de gevoelens veranderen nogal plotseling. Ik heb een tweede kijkbeurt nodig om daar los van te komen. Want deze film heeft nog andere manieren van benaderen. Ik ben er niet helemaal klaar mee.

Voorlopig 3.5*

Een film die balanceert tussen inktzwarte komedie en tragisch drama. Vaak behoorlijk intens en erg ongemakkelijk. Maar ook behoorlijk goed. Past in het bekende Roemeense thema van de onbereikbaarheid van gewoon geluk in het leven van gewone mensen . Jude slaagt er net niet helemaal in om het ultieme evenwicht tussen zwartkomisch en intens tragisch perfect te krijgen, maar hij komt behoorlijk in de buurt. Jude zou later nog betere films maken.

Geen overdonderende film, maar wel een aandoenlijke, oprechte kleine film. Het initiatief voor deze film kwam van de school die in de film voorkomt en ze mogen best blij zijn met het eindresultaat. De film maakt het probleem voelbaar en wordt gelukkig nergens een ziekte-van-de-week-TV-film. Hooguit bij vlagen wat al te duidelijk informatief.

Een DV-film, maar wel in behoorlijk mooi zwart-wit en mede daardoor geen opzichtige DV-look. (Misschien iets te) veel close-ups, af en toe een echt mooie scene. De regisseur is een Brit, maar de toon van de film staat veel dichter bij Japans drama.

Dikke 3.0*

Na afloop noemde ik het een voetnoot van een voetnoot in de filmhistorie. Belangrijk is het niet, interessant wel. Het gaat over een land dat van een kolonie een iets officiëlere status krijgt en onderdeel wordt van de VS. En in die nieuwe relatieve vrijheid een filmafdeling opricht voor voorlichtingsfilms. Ergens voelt het heerlijk naïef dat in een wereld waar je nog niet gebombardeerd werd met beelden dat soort films nog een behoorlijke invloed konden hebben om bijvoorbeeld niet van alles op afbetaling te kopen, niet alles te pikken van je man en lezen en schrijven te gaan leren als je dat niet kunt. Het IFFR vertoonde ook drie van de films, vaak serieus goed gemaakt en deze documentaire geeft nog veel meer voorbeelden.

Ik heb wel een zwak voor Koji Wada. Ik geloof dat Suzuki zeven films met m maakte en dit is de derde die ik zie. Hij heeft een gek soort onverklaarbare charme.

In deze film is hij een student die langs festivals trekt die je in Japan in zowat elk dorp hebt. Een braderie en optredens, dat werk. In meerdere Japanse films speelt dat een rol en in deze tijd waren films die de groepen volgden die daar optraden zelfs een subgenre. Ik zag eerder deze vroege film Shohei Imamura die er een beetje aan verwant is. Hier wordt het voorgesteld dat de gevolgde goochelact niet meer zo populair is. De Japanners van deze tijd zien liever zangers of nog beter strippers. En de act komt dan ook in de problemen als juist de publiekstrekker, de stripper dus ermee ophoudt. In een wat raar verhaalverloop gaat de troep een weddenschap aan. Nog een keer een show opvoeren, als het lukt verdienen ze geld en kan de dochter haar wens uit laten komen en een gewoon leven gaan leiden. Als de show mislukt moet ze trouwen met de verstandelijk gehandicapte zoon van de promotor (de voorstelling van de zoon en zijn rol in het verhaal is de categorie dat kan nu niet meer zal ik naar zeggen) en samen met de held uithangende Koji Wada overwint de groep allerlei moeilijkheden en wint uiteindelijk de weddenschap. Dit is bepaald niet Suzuki op zijn sterkst, maar de charme van Wada en het inkijkje in deze wereld en een paar sentimentele Japanse liedjes maken dit toch best prettig.

Dat had ik nou met Shinji Takeda. Erg leuk om naar te kijken.

Verder was die even de luchtige film waar ik zin in had. Niet heel bijzonder, maar ik heb me prima vermaakt. De hoofdpersonen hadden onmiskenbaar een chemistry. Maar ik vrees dat ik volgend jaar de kop van Shinji me nog het beste herinner.

3.0*

Tokyo Joe begint best goed, al heeft de set up wat weg van een variant op Casablanca. Een man met een verleden die op een exotische plek verzeild raakte komt terecht in een love triangle. Verschil is wel dat Bogart de exotische plek verlaten had en weer terugkeert. Als het bij de love triangle was gebleven had nog best een goede film kunnen worden maar de opzet wordt overboord gezet voor een tamelijk ongeloofwaardig misdaadverhaal met spionage elementen.

Het aantrekkelijke van de film is de setting. Deels is het zelfs in Japan geschoten maar zonder Bogart die later in de beelden gemonteerd is en deels werd er gewerkt met een dubbelganger. Het was waarschijnlijk te ingewikkeld en/of te duur om het nog duidelijker in Tokyo neer te zetten. Opvallend is ook dat de kleinere Japanse rollen Japans spreken. Erg ongewoon.

Heisler en Bogart hadden beide veel Franse fans. Maar deze film wordt niet als een hoogtepunt in beide oeuvres gezien. En dat komt vooral door een mager misdaadplot. Daardoor weet de film nauwelijks meer interessant te worden na het vrij sterke eerste halve uur. Ik vond Beat The Devil nog een stuk moeilijker doorheen te komen, maar dit is ook een mindere Bogart.

Precies wat je verwacht bij een update van Tokyo Story door Yamada. Een film die het verhaal van het origineel vrij nauwgezet volgt, maar vooral hint naar Ozu's stijl. Af en toe een typisch Ozu-shot dus, geen shot voor shot remake. Verder is het erg Yamada. Dus beetje sentiment, altijd iets van gezapigheid die op de loer ligt (maar het gaat nooit mis), erg rustig tempo, beetje humor en toegankelijk. Niet zo goed als de film die ik een tijdje terug van hem zag (Kabei), maar erg aangenaam om de dag mee te beginnen.

3.5*

Vreselijk mooi en na afloop merk je eigenlijk pas hoe ontroerend dit drama is.

In erg kleine normale situaties wordt een beeld geschetst van een generatiekloof, van kinderen die zich losmaken van hun ouders, van oudere mensen en herinneringen aan dingen die voorbij gaan. Over egoïsme en mededogen. Over dat je je familie niet kiest maar krijgt.

En het is bijzonder knap dat Ozu geen grote middelen gebruikt om die thema's te laten zien. De film gaat over alledaagse situaties en laat alledaagse emoties zien, maar bezit misschien wel juist daardoor een grote universele kracht.

De dialoog tussen Kyoko en Noriko is inderdaad het sleutelmoment. Die scene bezorgde mij in ieder geval een brok in mij keel.

Ik ben nu erg benieuwd naar meer werk van Ozu.

4.5*