Opinions

Evil looks even better now... en daar is geen woord aan gelogen! Deze film was jaren geleden de eerste film die ik zag met Mila Kunis en ik was meteen verliefd. Natuurlijk is zij een leukere verschijning dan Bale, het hetero-oog wil ook wat. Nu was ik benieuwd of ik puur alleen daarom de film vroeger zo hoog had beoordeeld. Conclusie: deels.

Want ook na een herziening vind ik de film helemaal niet slecht. Het grootste probleem is dat er een enorme naam aan vast hangt wat enorme verwachtingen schept en die worden uiteraard niet ingelost. De film was in eerste instantie niet bedoeld als vervolg en zou als stand-alone worden uitgebracht. Of er een vervolg zou kunnen komen op het superieure eerste deel laat ik in het midden, maar ondanks dat schiet het nog op elk front te kort om de strijd aan te gaan.

Het tweede grote probleem zijn de indrukwekkende prestaties van Bale die je hier mist. Aan Mila Kunis ligt het echter niet, al kan ik het niet over mijn hart verkrijgen haar af te kraken. Toch vind ik dat ze naast een irritante Jackie uit That 70's Show ook een overtuigende killer kan neerzetten. Ze heeft bepaalde gelaatsuitdrukkingen die best dreigend overkomen. Maar een goede killer is nog geen goede psycho. De aanloop naar de moorden zijn in tegenstelling tot die van Bateman erg zwak. Bateman nam uitgebreid de tijd en het nog even vertellen van een leuke anekdote alvorens te ontvlammen bracht net dat beetje extra dat van hem een ware psycho maakte. Kunis is hier gewoon een ordinaire killer in een ordinaire slasher.

Daarnaast is de film volstrekt onlogisch. Ongestoord kunnen moorden op een campus zonder dat iemand het in de gaten heeft? De scherpe humor ontbreekt, al zijn er wel een paar leuke tongue-in-cheek grapjes. Het einde is wel vergezocht met de crash, al bewijst de eindscene dat de film ook niet zo serieus genomen dient te worden. Geen slechte film, wel een slechte sequel.

Na al die jaren kan een nieuwe American Pie met de originele cast me blijkbaar nog steeds boeien. De spin-offs waren soms nog lichtelijk vermakelijk, maar zeker verwaarloosbaar als je ze vergelijkt met de eerste drie delen. Eindelijk zijn alle oorspronkelijke personages weer bij elkaar en dat zorgt voor een feest van herkenning.

Leuk hoe ze stuk voor stuk geconfronteerd worden met de moderne tijden. Spice Girls is 'classic rock', high school meisjes zijn 'more slutty' en mobieltjes waren er tien jaar geleden nog niet (bij wijze van). Dat weerhoudt de jongens er echter niet van om vrolijk met de jeugd van tegenwoordig aan te haken en er een feest van te maken.

Dat zorgt voor een aantal genante en hilarische situaties die meestal voor een flinke lach weten te zorgen. Een paar zijn er ook erg scherp. Veel vrouwelijk schoon weer met als hoogtepunt Ali Cobrin, wat is zij cute. Feest van herkenning verder, maar de wat sentimentelere scenes hadden er van mij uit gemogen. Al hoort dat er ook wel een beetje bij. Tot de volgende reunie?

Zeer vermakelijke weerwolf-horror die spanning perfect weet te combineren met humor. An American Werewolf in London begint leuk op het platteland van Wales. De jongens lopen in een verlaten gebied en komen terecht in een cafeetje waar de boel niet helemaal pluis is. De omgeving is sfeervol waarbij vooral rook een grote rol speelt. Het duurt niet lang voordat de jongens worden aangevallen en verrek, het ziet er niet eens zo slecht uit voor zo'n oude film.

Later werd ik nog meer verrast. De wolf op afstand en vooral de transformatie vond ik er heel goed uitzien en het is niet voor niets dat de film een prijs voor beste make-up heeft gewonnen want ook Jack ziet er erg goed ( of slecht?) uit. De aanvallen van de wolf waren dan weer half in beeld gebracht, wat jammer maar begrijpelijk is. Leuk gedaan trouwens dat David last van waanbeelden krijgt en dat er ook zombies in op komen draven. De film is best spannend die regelmatig wordt doorbroken door een geintje of komische situatie. Geen Evil Dead-taferelen, maar meer subtiel. De combinatie is in elk geval geslaagd.

Ook het acteerwerk van Naughton vond ik goed, een erg sympathiek en leuk personage. Het einde is een feest al stopt de film daarna nogal abrupt. Beetje jammer, ik had graag nog wat reacties gezien van de mensen die het niet geloofden. Toch een van de betere weerwolf films.

Deze film was voor mij wel een erg lange zit. Dat kwam misschien ook omdat ik al moe was en de film om 12 uur 's nachts aanzette.

Dit is typisch zo'n film die lang niet slecht is maar ik waarschijnlijk nooit meer zou herzien. In principe is het gewoon 130 minuten lang dialogen over rechtzaken en de geschiedenis van de slavernij. En nu is het zo dat ik het niet zo heel boeiend onderwerp vind. In elk geval niet om er zo diep op in te gaan. Maar toch waren de acteerprestaties best wel goed, vooral van Hounsou.

Een nadeel is trouwens ook, maar daar kan niemand iets aan doen, dat je het einde al kent. Het is immers een waargebeud verhaal.

3.5*

Ik ken het echte verhaal niet, maar ik vond de film een verrassende meevaller!

Natuurlijk is het het zoveelste spookhuis-verhaal, maar de gedachte dat het allemaal echt gebeurd zou zijn maakt het toch specialer, en angstaanjagender.

Ik vind Reynolds trouwens erg goed acteren hier. De film bevat niet zoveel schrikmomenten en het is allemaal wat voorspelbaar, maar daarom niet minder leuk.

Reynolds deed me soms zelfs aan Nicholson denken in The Shining ( hoewel zo'n klassieker met niks vergeleken mag worden opzich). Net als Nicholson gaat Reynolds in een huis wonen met zijn familie, waar vroeger rare dingen zijn gebeurd. Hij hoort stemmen, ziet dingen en wordt gestoord, totdat hij zijn gezin wilt vermoorden. Nu wil ik niet zeggen dat Reynolds Nicholson evenaart, maar hij deed het wat mij betreft overtuigend.

3.5*

Not very amusing.

Leuk gevonden dat je drie personen leert kennen met hun eigen verhaal en later samen komen tot één. Het verhaaltje met de clown is inderdaad het spannendst. Grappig eigenlijk, normaal zijn clowns de grootste 'lolbroeken', maar zet ze in een horrorfilm en de rillingen lopen over het lijf. Wel jammer dat duidelijk was te zien dat de grote pop ademde, iets wat Tabitha blijkbaar niet zag...

De killer is best overtuigend. Ik had bijvoorbeeld echt niet door dat dat mongooltje op zolder de killer was. Ik had wel verwacht dat hij niet te vertrouwen was. Dat lachje is ook best geniaal. Ook hier en daar een leuke setting. Het einde was dan weer belachelijk. Alsof je iemand de gevangenis in gooit met een pistool in z'n hand...

Klinkt allemaal leuk, het is echter allemaal wat braafjes en buiten de clown na ook niet spannend. Ook het verhaal is zeer dun.

Sion Sono, de ene keer een hit, de andere keer een miss. Al is het nooit volledig miss gelukkig. Antiporno vond ik maar een vaag filmpje eigenlijk. Zo'n beetje de gehele film speelt zich af op één locatie met slechts een handjevol acteurs, maar halverwege was ik toch een beetje de draad kwijt. Al heb ik het gevoel dat dat niet het belangrijkste is geweest.

Want audiovisueel is de film erg sterk. Veel felle kleuren en slimme camerastandpunten zijn er gebruikt waardoor je toch geboeid blijft, ondanks dat het zich tussen vier muren afspeelt. De hoeveelheid naakt zonder dat het porno wordt is ook goed te behappen natuurlijk, evenals de sadistische scenes. De woede-uitbarstingen van Kyoko vond ik af en toe tegen het irritante aan geacteerd, maar dat zal er wel bij horen.

Als er een dubbele laag in de film zit zie ik hem niet. Ik denk vooral terug aan deze film met veel kleurrijk naakt in mijn hoofd. Maar als geheel, ondanks de korte speelduur, vond ik het allemaal net wat minder spannend dan de meerderheid hier.

Als klein jochie, zo'n twintig jaar geleden, ben ik begonnen met WWE kijken. Ik wist niet wat ik zag, mensen die elkaar van metershoge kooien door een tafel heen smijten. Snel daarna volgde de games op de PSX en legde we op zolder matrassen op elkaar, een paar stoelen ernaast en gaan met die banaan. En toch toen al hadden we onze vraagtekens bij sommige wel erg theatrale moves waarna we erachter kwamen dat het allemaal nep was. Toch heb ik het nog enkele jaren volgehouden en ervan genoten.

Natuurlijk ving ik toen wel eens iets op over Andre the Giant maar zijn uiterlijk sprak me helemaal niet aan, ik zag liever worstelaars met maskers en stoere kleding in plaats van een oversized badpak. Toch was ik inmiddels erg benieuwd wie Andre nou precies was. Deze documentaire laat dat uitstekend zien met veel prominente gezichten die uitgebreid ingaan op het leven in- en buiten de ring van de gigant. Hulk Hogan, die hier best sympathiek is vertelt over zijn rivaliteit met hem maar ook Vince McMahon, die er door de jaren heen alleen maar slechter er uit is gaan zien, komt aan bod.

Het moge duidelijk zijn dat Andre een erg speciale verschijning was, in een tijd waar je geen internet en zelfs eventjes nog geen kabeltelevisie had. Mensen hadden nog nooit een reus in het echt gezien. En het is ook daadwerkelijk indrukwekkend. Andre is niet alleen lang, maar al zijn organen groeien verhoudingsgewijs mee waardoor hij met één hand de meeste hoofden van anderen kon bedekken. Hoewel iedereen in de worstelwereld respect voor hem had vanwege zijn kracht, was Andre buiten de ring meer een soort knuffelbeer waar je ook een beetje medelijden mee krijgt. Van binnen van hij ongelukkig en ik kreeg toch een beetje een naar gevoel dat mensen hem aan het uitbuiten waren en hem als een circusfreak neerzette. Maar zo zit die wereld ook wel een beetje in elkaar. Sterke docu.

De ultieme wraakfilm! Ik zat even tegen de lange speelduur aan te hikken, maar deze film verveelde geen moment. Ik zat meteen in het verhaal door de tranentrekkende intro. De vriendin van Kim Soo-hyeon wordt op brute wijze en zonder enige aanleiding gemarteld en vermoord. Het drama is compleet wanneer blijkt dat ze net een maand zijn verloofd en zij bovendien ook nog zwanger is. Gezien de titel vraag je je af wie nou eigenlijk wie heeft gezien want de twee mannen zijn beide psychopaten. De een handelt uit vermaak, de ander uit wraak.

I Saw the Devil is een spannende thriller met twee bijzonder boeiende personen. Vooral Min-sik Choi vond ik erg goed acteren als geschifte moordenaar. Elke scene met hem erin was interessant omdat hij zo onvoorspelbaar is. Of eigenlijk niet, hij is krankzinnig tot op het bot en hij laat dan ook een spoor van lijken en vernieling achter. De geheim agent die uit is op wraak wordt van het ene op het andere moment ook een ware duivel. Hij heeft het ultieme sadistische plan; het slachtoffer vangen, martelen, oplappen en vrij laten zodat je hem later weer op kunt jagen en het proces opnieuw kunt herhalen. Byung-hun Lee acteert hier ook uitstekend, ik voelde echt met hem mee.

Een groot pluspunt is dat de confrontaties kei- en keihard zijn. Klappen komen hard aan en het bloed gutst regelmatig uit de realistische wonden. De scene in de taxi is bijvoorbeeld gruwelijk goed gefilmd. De film heeft ook een goede soundtrack. Van dramatische muziek tot uptempo bij de achtervolgingen.

Het einde was ook lekker sadistisch al had het weinig impact omdat er niet veel bekend was over de band met Kyung-Chul's familie. Het eindshot op straat was wel erg mooi en sneu tegelijk. Uiteindelijk haal je weinig voldoening uit wraak en haal je je dierbaren er niet mee terug. Eén van de gruwelijkste en spannendste wraakfilmpjes die ik heb gezien. Topper!

Dankzij mijn niet al te hoge verwachtingen een flinke meevaller.

Na alle Amerikaanse en Japanse films over geesten ben ik er nog steeds goed voor te porren. Wel kom ik steeds vaker bedrogen uit omdat het veel in herhaling valt en je op een gegeven moment immuun bent voor de scares. Deze film was echter geen moment saai.

Verwacht absoluut geen baanbrekend verhaal. Natuurlijk zijn er mensen doodgegaan in het appartement en ligt de oorzaak bij een familie. Wel vind ik het altijd leuk om te zien hoe de puzzelstukjes langzaam op zijn plaats vallen, ook door middel van flashbacks. Groot pluspunt is de sfeer die wordt gecreëerd in het appartement. Je voelt een voortdurende spanning; vooral als het op een gegeven moment een rotzooi is. Soms ongeloofwaardige scenes; zo denk ik niet dat je zomaar naar binnen kunt als er net iemand is gesprongen. Het einde was best verrassend en sneu tegelijk. Jammer dat Moriko alsnog doodging, ik dacht echt dat ze een vriendschap met de geest had gesloten. En - zoals vaak bij dit soort films - bleef ik ook hier met een paar vragen of onzekerheden zitten. Het kleine meisje en die moeder waren al geesten. Een andere familie die naar beneden is gevallen? En wat deed de moeder van Mariko in het appartement?

De film bevat af en toe ook een lekkere scare, hoewel soms wat over de top zoals het geluid wat de geest maakt. Wel was het lekker creepy hoe de geest zich voortbewoog. De soundtrack is wat meer lawaaierig dan anders, niet echt gepast. Mariko was leuk om naar te kijken en acteerde goed genoeg.

Verwacht geen verrassingen, maar gewoon een dertien in een dozijn horrorfilmpje, met vooral de sfeer en het acteerwerk die de films bovengemiddeld maken.

Een vreemde eend in de bijt. Waar tijd- en soortgenoten zich afspelen in de Amazone, speelt Cannibal Apocalypse zich af in de druk bevolkte stad. Geen inboorlingen dus, maar Vietnam-veteranen die langzaam aan hun verstand verliezen door een geheimzinnig virus. Een soort zombie-cannibalen dus.

Het begin is boeiend, met de introductie van de twee mensen-etende gevangenen. Ook de gijzelingsscene in het winkelcentrum is goed waarbij Radice weer een geschifte rol neer zet. Maar daarna komt er helaas een saaier middenstuk en ook het gedeelte in het riool duurde te lang. Gelukkig valt er hier en daar wel wat te genieten door de meestal goede make-up, een Saxon op dreef en een redelijke soundtrack die de juiste sfeer creëert. Toch gaat er niks boven de broeierige jungle.

Found footage films over geesten vind ik in het algemeen wel interessant. Science-fiction films zijn nooit echt mijn ding geweest, al is mijn interesse sinds de briljante Mass Effect games sterk toegenomen. Ik was dan ook benieuwd of zo'n handycam filmpje in de ruimte me ook zou bevallen.

En dat deed het, gedeeltelijk. Er wordt best een beknellend sfeertje gecreëerd, zeker omdat ik persoonlijk never nooit de Aarde zou durven verlaten. Het idee alleen al om in doodse stilte op een andere planeet rond te moeten dwalen met die enorme zwarte ruimte om je heen geeft me al een verstikkend gevoel. Dat gevoel wordt hier goed neergezet.

De scenes die zich afspelen binnenin de Liberty vind ik dan vaak een stuk minder. Omdat de hoofdpersonen geen al te boeiende mensen zijn is het luisteren naar hun technisch geneuzel ook niet altijd even leuk. Daarnaast gebeurd er, zoals vaker in dit soort archief-films, bijzonder weinig.

Maar zodra er eindelijk wat gebeurd is het ook meteen spannend. Goede make-up en 'het kwaad' is behoorlijk creepy. Toch had ik gehoopt dat de nadruk meer op het suggestieve zou liggen. Op het einde denk je al snel aan Alien en is de geloofwaardigheid meteen mijlenver zoek. Leuk, maar niet hoogstaand.

Leuke slasher waarvan - helaas - de kills eens een keer niet het hoogtepunt zijn, maar - gelukkig - wel de erg leuke cast die met erg veel plezier acteert. Ook de enige slasher denk ik waarbij de bodycount nul is. Raar maar waar.

De aanloop naar de eerste kill is vermakelijk. De vrienden dollen wat onder elkaar op de boot en later in het huis waarbij de ene na de andere 1-aprilgrap wordt uitgevoerd. Sommige daarvan zijn hilarisch zoals de stoel en de lampen. Paar mooie grietjes lopen er bij en sommige gasten waren ook écht grappig. Goede chemie waardoor je wat mindere puntjes in de film al snel door de vingers wilt zien.

Zo zijn er best wat kills, maar gebeuren ze allemaal offscreen. Bloed is er niet veel te bespeuren, spanning wel. Je bent toch steeds benieuwd wie nou de moordenaar is. Wanneer de enige overlevenden het mysterie dreigen te ontrafelen leek het alsof het verhaal nog een extra laag kreeg. Meerdere malen dacht ik dat het gewoon een grote grap was, maar die gedachten was allang verdwenen op het einde. Toch was ik daardoor allerminst verrast door de ontknoping, maar leuk is het wel.

De cast en het leuke einde maskeren het gebrek aan bloederige effecten. Maar uiteindelijk is het een fijne slasher geworden met een relaxte sfeer afgewisseld met spanning en een origineel einde.

Lang geleden dat ik deze voor het laatst had gezien en wist er nagenoeg niets meer van, behalve de finale. Verbaasde me ook toen ik hierboven komedie zag staan want zo herinnerde ik me de film totaal niet. En na een herziening snap ik het nog steeds niet. Amper gelachen, alleen Daniels heeft soms een leuke oneliner, maar die zitten in alle films.

Het beste aan Arachnophobia is dat er veelal gebruik wordt gemaakt van echte spinnen, die weliswaar onschuldig zijn, maar er toch creepy uitzien. Dat zijn dan ook de beste scenes, waar de kleine buggers overal op en inkruipen. Er wordt op de finale na nergens over de top gegaan met gigantische gemuteerde beesten, maar er is altijd een zekere mate van realisme. Al is een nest spinnen die doelgericht een familie aanvalt ook niet helemaal reëel natuurlijk.

De finale is nogal spectaculair in elkaar gezet, zelfs met een flinke soundtrack eronder. Echter in zijn geheel gebeurd er weinig echt noemenswaardigs in de film. Het dorpsverhaaltje kabbelt maar een beetje voort en na de zoveelste spiderattack kende ik het wel een beetje. Dit lijkt me wel de engste film voor mensen die daadwerkelijk aan arachnofobie lijden.

Leuker dan in mijn herinnering. Het geheel doet sterk denken aan 101 Dalmatiërs, maar dan met katjes die ontvoerd worden en terug moeten zien te komen door allerlei diertjes die te hulp schieten. Wat meteen opvalt is dat de animatie minder mooi is dan menig andere Disney-film in die tijd.

Gelukkig heeft The Aristocats genoeg leuke personages om het geslaagd te maken. Het is soms iets te geromantiseerd naar mijn smaak, maar de ganzen, jazzband en natuurlijk Edgar zorgen toch regelmatig voor een glimlach. Edgar heeft natuurlijk duivelse plannen, maar echt dreigend komt hij ook niet over met zijn klungelige gedrag. Dit maakt de scene met de twee honden en de hooiberg tot een hoogtepunt.

De muziek is redelijk goed, blijft een beetje hangen en de speelduur is net niet te lang. Door deze film leerde ik ook dat Timboektoe in elk geval heel ver weg lag.

Had gehoopt dat ik deze film met een herziening ook kon opwaarderen maar dat is helaas niet het geval. Dit slot van een briljante trilogie schiet net iets te kort, vooral omdat er met de setting wat te weinig geniaals wordt gedaan. Ash is terecht gekomen in de Middeleeuwen. Nu is dit natuurlijk de tijd van de heksen en zwarte magie en de film begint dan ook reuzeleuk. Het is alleen jammer dat de focus daarna op de grote veldslag ligt, wat vooral een beetje flauw oogde allemaal.

Campbell is wederom weer geweldig als de gestoorde Ash. God mag weten wat er met de Evil Dead serie gebeurd zou zijn als ze een ander gecast zouden hebben. Aan hem ligt het dan ook niet, met zijn stoere chainsaw en boomstick scenes. Het is vooral aan een paar aspecten te zien dat de film meer de komische kant opgaat. Zo hadden de demonen in de eerste twee delen nog wel iets engs over zich. De baas van het dodenleger in Army of Darkness is gewoon een komiek. Ook zit er nu veel meer flauwe slapstick in wat soms voor een lach zorgde, maar af en toe ook randje kinderachtig was. Verder is er wel erg weinig bloed te bespeuren in dit sluitstuk. Gelukkig is de stop motion techniek nog steeds even crappy. Sfeer is er dan ook nog steeds wel. Ongeacht de minpuntjes toch een erg vermakelijk deel die je als Evil Dead fan natuurlijk niet mag overslaan. Ondertussen heb ik de hoop op een vervolg nog steeds niet opgegeven.

Arrival is een frisse wind door het genre dat bol staat van de films waarin buitenaardse wezens alleen zijn gekomen om de wereld (lees: Murica!) aan te willen vallen. Ditmaal landen er ook ruimteschepen in andere werelddelen en door (gebrekkige) communicatie heb je enigszins het idee dat het ditmaal echt niet alleen om Amerika draait.

Communicatie staat dus centraal in plaats van oorlog voeren. Villeneuve heeft speciaal voor de film een taal laten ontworpen die door Louise ontcijferd moet worden om vooral de belangrijkste vraag beantwoord te krijgen: waarom zijn jullie hier? Hoewel ik niet echt verrast ben door het design van de aliens, licht teleurgesteld misschien zelfs, waren die scenes bijna vanzelfsprekend het hoogtepunt. De geluiden die ze maakte waren imponerend en ik zat toch fascinerend te kijken naar de 'gesprekken'. Ook de wereld is lekker grauw neergezet, toch een onwerkelijk gezicht met zo'n verticale schotel in het weiland.

En toch weet de uiteindelijke twist me niet te raken. Het spelen met tijd ben ik nooit een erge fan van geweest, want ik ben daar dus wel te erg aan gebonden. Daarbij, het is verfrissend dat de aliens een keer goedzakken zijn, maar ze kwamen dus alleen hun taal brengen omdat ze over drieduizend jaar zelf hulp nodig hadden? En dat is dan blijkbaar gelukt aangezien de aliens alles al weten en daarom deze gift? Ik vind de uiteindelijke reden waarom ze nou zijn gekomen een beetje onbevredigend. De ontrafeling van het mysterie is echter wel slim gedaan, al voelde de visioenen van Louise mij een beetje als een sentimentele verplichting.

Bovenstaand plot over ondergrondse gangenstelsels doet me meteen denken aan het uitstekende The Descent. Verbazingwekkend genoeg weet As Above, So Below die spanning, met bijkomende claustrofobische situaties te evenaren. En de monsters maken plaats voor raadsels, mythes en geesten. Cool.

De aanloop is wat aan de lange kant, maar op geen enkel moment storend. Scarlett acteert namelijk erg fijn en ziet er nog goed uit ook. Maar ook de rest van de cast is erg geslaagd, waarbij er niet één personage ergernis opwekt. Behoorlijk zeldzaam in een horrorfilm, waar er altijd wel één of twee onbenullen in rondlopen. Scarlett daarentegen is slim, die in sneltreinvaart de ene na de andere raadsel oplost. Soms wat makkelijk, maar interessant is het zeker, al die verborgen boodschappen die ontcijfert worden en zo een duister geheim ontrafelen.

Het ondergrondse gangenstelsel is de allergrootste ster in de film. Doordat alles, anders dan in The Descent, met een handheldcamera wordt opgenomen wordt het claustrofobische gevoel nog meer versterkt. De hoofdlampjes tekenen grote schaduwen in de slecht verlichte gangen en de score kan soms zenuwslopend zijn. Een schreeuw door de gangen of het in de verte horen instorten van muren zijn erg verstikkend. Ook de aanwezigheid van een cult die voortdurend zingt is ongemakkelijk.

Met de sfeer zit het dus erg goed. Zeker wanneer de raadsels verraden dat het kwaad steeds dichterbij komt. Gelukkig niet zoveel jumpscares, en degene die zich aandienden waren gelukt. Het laatste half uur schakelt de film een tandje bij en wordt het tijd voor meer actie, wat soms wat chaotisch in beeld is gebracht. Toch stoorde het me nergens. Sommige keuzes waren wel jammer zoals de brandende auto die verdwijnt ( laat hem gewoon staan) en de levende standbeelden. Haalt toch wat van de realistische angst weg.

Het einde is leuk, maar had toch gehoopt op een soort van climax. Dit was wel heel gewoontjes. Een film die uitblinkt in spanning, sfeer en een uitstekende cast. Aanrader!

Een uurtje kijk je zo weg zou je denken, maar wat ging de tijd langzaam. Jullie hebben vast ooit ook wel eens in een museum gelopen waar ze in een zaaltje achteraf een onderwerp gerelateerde docu op hebben staan die de hele dag door draait. Dit zaaltje is vrijwel altijd leeg, omdat niemand zit te wachten op stilstaande beelden en slaapverwekkende stemmen. Het intro van Assault Girls deed me meteen hier aan denken. Een saaier begin kan ik me nauwelijks voorstellen. En waarom er voor Engelse stemmen is gekozen is mij een raadsel.

Daarna volgt er een veelbelovend gevecht met de sand whales. De CGI is best redelijk. Overduidelijk nep, maar gepast in dit no-nonsense filmpje als dit. Geinig bedacht dat je naar virtual reality zit te kijken, maar de dialogen zijn óf gebrekkig Engels óf niet te verstaan. Niet dat er zoveel interessants verteld wordt.

Af en toe een mooi shot en treffende muziek maar toch vond ik het allemaal nietszeggend. Er zit veel te weinig assault in, daar waar ik een achtbaanrit van een uur had verwacht. Helaas wordt de schaarse actie onderbroken door langgerekte shots die een poging lijken te doen de kijker in slaap te sussen. De actie op zich absoluut niets bijzonders.

Gelukkig is daar nog de lekkere Meisa Kuroki om de pijn wat te verzachten. De andere spelers had ik helemaal niks mee. Een tegenvaller dus, is na Ghost in the Shell ook pas mijn tweede Oshii dus misschien is het mijn regisseur wel niet.

Behoorlijke miskleun dit waarbij aspecten als geloofwaardigheid, spanning en acteerwerk flink te wensen overlaten. Het intro alleen al is veel te lang waarbij elke poging om sympathie voor de personages te kweken mislukt. Het blijven oppervlakkige randdebielen die totaal van het padje raken bij het zien van een man met capuchon.

De hele setting is nogal twijfelachtig, want een moordenaar op een enorme, lege parkeerplaats kan niet ongezien rondsluipen. Maar hier dus wel, wat voor nogal wat flauwe scenes zorgt. Een verrassingsaanval van achter... kom op zeg. Het geweld is niet over de top, wat misschien als pluspuntje kan worden gezien.

De drie collega's weten het zooitje volledig om zeep te helpen. Niet alleen stoorde ik me vooral aan het irritante gedrag van Peck, maar het hele nachtelijke avontuur hangt aan elkaar van vreemde keuzes. Om te beginnen met de auto niet gewoon handmatig op slot te draaien.

Het einde is ook zwaar teleurstellend zonder een duidelijke clou. Ook lekker nutteloos met het tonen van de camerabeelden, alsof de kijker het niet al lang snapt. Wat een prutswerk.

Vond hem behoorlijk tegenvallen nog. Een beetje in de stijl van Blair Witch Project, die me jaren geleden ook niet was bevallen.

Ik werd echt geen moment gegrepen door de hoofdrolspelers en het feit dat meer dan de helft overdag wordt gefilmd om wat sfeer te creëren kon me totaal niet bekoren. Erg traag vaak met hier en daar wat night vision shots waar helemaal niks op gebeurd.

Het einde is wel erg goed met een leuke twist. Jammer dat er niet veel meer van dit soort spannende scenes en chaotisch camerawerk in zit, want dan was het allemaal een stuk draaglijker geweest. Hoewel het einde meer dan geslaagd is, is het een uur lang door de film heen worstelen niet waard. Misschien bij een herziening...

Ik had zo mijn twijfels in het begin, maar de film werd leuker en leuker. Mist een beetje de grootsheid van een alien blockbuster, maar als kleine broertje zorgt deze voor goed vermaak.

Attack the Block heeft flink wat vaart gelukkig. Geen diepgaande kennismaking met de hoofdrolspelers maar meteen die aliens op Aarde knallen en gaan met die banaan. Aanvankelijk vond ik het allemaal wat flauw; een paar stoere gangstertjes die de aliens te lijf willen gaan als ware het politie of rivalen waren. Maar al snel begreep ik dat je het allemaal niet zo serieus moet nemen. Dat benadrukken de diverse grappige oneliners nog maar eens.

Thank God for subtitles want ook al kan ik goed Engels, dat Britse gangster accent is amper te verstaan. Leuk geacteerd overigens door een jonge cast. Alien design is best geslaagd, al zagen ze er misschien nog wat te knuffelbaar uit. Hun zwarter dan zwarte vacht was wel tof en deed me trouwens ook sterk denken aan de schaduwen in de game ICO.

Speelduur is perfect waardoor de film niet verveeld. Behoorlijk wat actie, aardige soundtrack en hier en daar een druppel bloed. Het voelt allemaal niet heel erg speciaal, maar als totaalpakket een zeer vermakelijke film.

Dit was een erg saaie film. Na een kwartier had ik het al gezien, maar aangezien ik geen halve films kijk...

De martelpartijen opzich waren niet schokkend of apart, maar het feit dat het allemaal met een handcameraatje is gefilmd maakt het geheel gruwelijk realistisch. Ik weet ook niet of de acteurs gruwelijk goed waren, of dat ze gewoon echt zo ziek zijn. De special effects en acteurs waren dan ook dik in orde.

Maar het gebrek aan spanning, verhaal, motief en sympathie met de killers/slachtoffers weegt natuurlijk veel zwaarder en daarom kan ik deze film ook niet meer dan het laagste geven. Als ze er gewoon een verhaaltje om hadden verzonnen of een motief lieten doorschemeren, ruim een uur kijken naar een schokkende camera en luisteren naar gescheld en geschreeuw is gewoon niet leuk.

Weer een heerlijke Yakuza-flick van meester Kitano, wat gepolijster nu. Hij toont maar weer eens in wat voor een chique wereld ze leven vol macht, rijkdom en respect, maar tegelijkertijd zo verdorven is omdat iedereen juist op die dingen uit is.

Autoreiji is behoorlijk traag en stil. Het was in het begin een beetje moeilijk om alle namen en diverse Yakuza uit elkaar te houden, maar het verhaaltje blijkt simpel die echter heerlijk is uitgewerkt. Kitano speelt weer een Yakuza zoals ie eerder heeft gedaan; zwijgzaam maar met een kort lontje. En wanneer het lontje op is komen er een paar heerlijk gewelddadige afrekeningen aan bod. Bij sommige kreeg ik haast kippenvel; de tandarts, tong tussen tanden en de afrekening in de auto. Extreem hard!

De film bevat ook nog wat humor en veel interessante en hilarische conversaties die vaak uitlopen in een vechtpartij. Ik hou er van!

Mijn enorm hoge verwachtingen zijn overstegen! Ik heb de hele film met open mond zitten kijken.

Toen ik er voor het eerst over hoorde dacht ik dat de animéserie ( die ik overigens niet heb gezien) verfilmd zou worden, helemaal niet interessant dus. Maar toen ik de eerste beelden zag wist ik dat mijn gedachtes verkeerd waren en mijn interesse was gewekt. Daarom zojuist een zeer goede CAM-versie bekeken, waardoor ik nog meer benieuwd ben naar mijn HD-ervaringen bij een herziening, over een paar maanden.

Vanaf de eerste minuut was ik geboeid. Dat heb ik soms bij een film, soms ook totaal niet. Het komt denk ik door de prettige voice-over en in je achterhoofd weet je dat je een kwalitatief hoogstaand werkje gaat zien. Dus koppie erbij. Eenmaal op Pandora aangekomen merk je al snel dat de wereld enorm mooi is, een wereld om van te houden. Dat gevoel versterkt wanneer Jake kennis maakt met de bevolking, de natuur en hun wezens. De Na'vi is een volk die je meteen een warm hart toedraagt en een haatgevoel tegen de mensheid doet aanwakkeren.

De CGI is voortreffelijk gedaan. Realistischer heb ik het nog nergens gezien. De wereld is overtuigend, en ademt bakken met sfeer. De acteurs (mensen/Na'vi) weten allen te overtuigen, en de chemie tussen Worthington en Saldana springt daar nog bovenuit. Op een gegeven moment ging ik zo met ze meeleven dat ik het zelfs al 'erg' vond als er één Na'vi doodging in het gevecht. De mensheid wordt hier natuurlijk als puur evil neergezet. De actie was overigens ook hoogstaand en erg vermakelijk.
Verder nog een aantal echte kippenvel momenten. Bijvoorbeeld wanneer Jake een vrouw mag kiezen en kiest voor Neytiri, de aanval op die enorme boom, de plotselinge hulp van de dieren of wanneer Jake op de Toruk Makto komt aanvliegen en vervolgens een toespraak houdt voor het volk. Overigens een beetje jammer dat je het gevecht tussen de Toruk Makto en Jake niet ziet. Het wezen wordt neergezet als zo'n beetje de koning onder de beesten, terwijl je weinig te zien krijgt van hoe woest het beest eigenlijk wel niet is.
De andere flora en fauna waren ook erg fantasierijk en overtuigend. En oja, wat zijn die Mech's cool!

Geen echte minpunten gezien volgens mij. Echt één van de beste films die ik ooit heb gezien! En nogmaals, dit cijfer is gebaseerd op een 2D CAM-versie. Dus de herzieningen worden alleen maar beter!

Een lekker stevige, stoere no-nonsense mannenfilm. Eentje met een verhaallijn zo dun als een spijker, maar waar de actie zo rauw en hard is dat het alles goed maakt. Al is het wel Scott Adkins die de show steelt als keiharde crimineel die geen greintje sympathie heeft, en ook niet opwekt. Avengement is een wraakfilm pur sang waar geen plaats is voor sentimenteel gezeik.

Cain loopt een bar binnen, bestelt een biertje of twee en binnen een paar tellen heeft hij zijn vijanden op de knieën, klaar om te verklaren waarom hij hen allemaal in de pan gaat hakken. Via flashbacks wordt het gevangenisleven van Cain uit de doeken gedaan. Een fijne afwisseling met de zwart-komische gesprekken in de war, wat nog lekkerder wegkijkt door het Britse accent. In de gevangenis is het vooral hard knokken waarbij bloed en open wonden regelmatig worden getoond. De actie is hard en raak en goed gechoreografeerd. Het leven is uitzichtloos en de moedeloosheid is goed te voelen, overtuigend gebracht dus.

Het laatste half uur mondt ook nog uit in een goede vechtpartij waarin Adkins wederom schittert. Het enige wat ontbreekt is dat de barvrouw geen klappen krijgt, de hardnekkigste vijand van allemaal. Een fles op zijn hoofd stuk staan, een tas met wapens het toneel op mikken, een mes aan Lincoln geven en als toppunt de lekbak in Cain's bierglas leeggieten. Dit had alle stoppen door moeten slaan, maar zelfs Cain is hier te lief voor. Avengement is gewoon een grove prent die geweld verheerlijkt aangevuld met ook nog eens een puike soundtrack. Een wel erg dun plot en het uitblijven van écht spectaculaire actie of verrassende scenes maken dit niet tot een topper, maar wel een bovengemiddelde badass movie.

Een film waarvan mijn cijfer van te voren eigenlijk al een beetje vast staat, gezien m'n smaak. Goed popcorn vermaak, maar verwacht geen wonderen. Automatische piloot aan.

Hollywood werkje dat verhaal en acteerwerk ondergeschikt maakt aan bakken CGI en veel lawaai. De speelduur is bijna altijd te lang in een grote superheldenproductie. Zo ook hier waar de kennismaking met onze helden ruim een uur duurt. Een groep wetenschappers bij elkaar betekent ook een hoop nerdtalk dus wat mij betreft kon de echte actie niet snel genoeg beginnen.

Het groepje helden was degelijk met als uitschieters Iron Man - vetste pak en trucjes - en The Hulk met zijn brute kracht. Blijft fantastisch om te zien wanneer zijn val door een straaljager gebroken wordt en deze indeukt als een pakje boter. Daarentegen vond ik Captain America echt bagger. Ken de held verder ook niet, maar als je alleen maar met je schildje kan gooien kun je beter gaan discgolfen. Black Widow was bijna nog doellozer en diende duidelijk als oogsnoepje. Thor maakte als God zijnde weinig indruk, al heb ik gehoord dat ie in zijn eigen film indrukwekkender is. En het pakje van Loki maakte hem alles behalve geloofwaardig.

De actie is behoorlijk. Er vliegen flink wat computereffectjes door de lucht en het geheel, zeker in de stad, is bombastisch. Tussendoor worden wat flauwe en misplaatste one-liners geplaatst en het einde was helemaal goedkoop. Niks geen groot gevecht met Loki en had de overheid niet zelf kunnen bedenken om zo'n raket het zwarte gat in te schieten in plaats van op je eigen bevolking?

Toch zat ik de film redelijk makkelijk uit. Het is allemaal verzorgd, de actie is vlot en kijken naar een Iron Man blijft je toch doen dagdromen over hoe het leven zo zou zijn.

Ik weet niet veel meer van AVP, dus deze er maar in gedouwd op de hoop toch wat leuks voorgeschoteld te krijgen. Maar eigenlijk is het precies wat ik er van had verwacht; middelmatige film die ik morgen alweer ben vergeten.

In AVP was het al zo, en in dit deel niet anders, maar van de horroriconen is weinig over. De Predator is oorspronkelijk heel intelligent, maar hier loopt hij op van alles en nog wat te knallen met z'n plasmapistooltje. De aliën is nog erger; in Aliën is hij onvoorspelbaar en angstaanjagend. Hier is dat duidelijk niet meer het geval, aangezien ze nu met honderden tegelijk zijn. Ook waren de Predator en de aliën superieur in hun eigen films. Maar doordat ze hier hun gelijke in elkaar hebben gevonden is alle superioriteit verdwenen, en daarmee verliezen ze in mijn ogen hun status.

Want wat overblijft is een inwisselbaar actiefilmpje. Spannend is het nooit en van verhaal is geen sprake. Een hoopje soldaten en overlevenden met big guns nemen het op tegen zowel de Predator als de aliën. Het is dus kijken naar hoopjes vallende slachtoffers, die er gelukkig veel zijn. Helaas zijn veel scènes met de Predator en aliën te donker, of de camera schudt teveel of zoomt te ver in. Zo is er de helft van de tijd niet veel te zien.

Een paar lekkere moordscènes maar veelal een film vol met herrie en onduidelijke beelden.

Ik ben een stuk minder onder de indruk. Een nieuwe regisseur, een plot wat me altijd wel kan smaken en een poster die tot de verbeelding spreekt. Helaas gaat J.S. Wilson - naar het schijnt bestaande uit het trio James Zimbardi, Skyler Caleb en Woodrow Wilson Hancock - ernstig de fout in met een verhaal dat van los zand aan elkaar hangt.

Adam wordt door zijn broer opgebeld Jake opgebeld om hun vermiste moeder op te sporen. Eenmaal aangekomen worden ze vriendelijk ontvangen door vooral medewerkers van een bedrijf genaamd Gateways. What's in a name... Verder krijgt dochtertje Emma wel erg veel aandacht van de plaatselijke bewoners. Behoorlijk voorspelbaar dus, maar dat geeft allemaal niet, als het zooitje maar aan elkaar aansluit.

Helaas zijn er tal van vragen die onbeantwoord blijven. Wie is nu eigenlijk Shadowman en waarom ziet hij er zo uit? Hoe is de cult ontstaan? Alles is zo oppervlakkig dat het lijkt alsof er maar wat is gedaan. Die scenes op de sloop hadden helemaal geen functie maar leek meer een excuus om wat onguur volk op te laten treden. Die verbrande zoon op zolder was ook nogal out of the blue.

De muziek was op momenten aardig, maar was soms opeens veel te sterk aanwezig. Het acteerwerk was matig tot slecht. Het slechtste kwam van Angela die uit het niets opduikt en bijna net zo snel weer is verdwenen. Maar ook Jake was echt het script aan het op drummen. De film deed me vanwege het thema weliswaar denken aan Rosemary's Baby, maar qua suspense komt het bij lange na niet in de buurt. Kortom, een gemiste kans.

Net even herzien en ik blijf hem geweldig vinden. Het verhaal is dun, maar de actiescenes zijn zeker genieten. Vooral op het einde met mooie shots en de 360 shot die er tussenuit springt.

Azumi is dodelijk én sexy en daarom verveelde ik me geen moment als zij in beeld was en ook nog eens haar wapens heen en weer zwiepte. En de badguy Mogami vond ik ook geniaal!

Nu even deel twee er achteraan knallen.