Opinions

Grijpend vanaf het begin. Mooi geschoten en toch echt geen standaard wraakfilm. Saulnier neemt inderdaad zijn tijd, wat sommigen als traag zouden kunnen ervaren, maar er gebeurt toch echt genoeg. Ik heb in elk geval geen moment gedacht dat het plot stil lag, of me verveeld.

Macon bleek een behoorlijk goed acteur, die veel kan zeggen met zijn blik en lichaamstaal. Verrassend ook om eens een ordinary Joe in zo'n film te zien. De muziek is redelijk understated, versterkt de beelden waar dat nodig is, maar af en toe komt er even een popsong doorheen, al viel me dat eigenlijk alleen aan begin en eind op.

Ben benieuwd wat deze man nog meer gaat doen, las dat hij een hoop op het spel zette financieel om deze film te maken. Paid off, wat mij betreft!

Over het algemeen ben ik vrij goed in namen, maar bij sommige regisseurs blijft het bij herkennen, en kan ik zo niet opdreunen wat ik van ze heb gezien. De Oostenrijks-Hongaarse Edgar G. Ulmer is er zo een. Begonnen als assistent-regisseur onder Murnau bij Der Letzte Mann (1924), werkte hij aan het fijne Menschen am Sonntag (1930), The Black Cat (1934) met Boris Karloff en Detour (1945). Daarna blijk ik niets meer van hem gezien te hebben, hoewel hij nog vele films maakte.

Bluebeard gaat over portretschilder Gaston (John Carradine), die zijn ingehuurde modellen wurgt wanneer het schilderij af is. Ulmer's film is eerder een Noir misdaad thriller dan een horror, en prijkt ook op de TSPDT's 1,000 Best Noir Films lijst. Volgens IMDb was dit Carradine's favoriete performance, en hij speelt de 'ongeneeslijke wurger' (zoals de MovieMeter synopsis hem omschrijft) inderdaad met verve. Hilarische omschrijving trouwens. 'Ha John hoe gaat het?' -'Niet zo goed, ik heb ongeneeslijke wurgdrang...'

Al met al een lekkere wegkijker, maar geen klassieker die me lang zal heugen.

3.2*

Het was nog geen 09:00 uur ‘s ochtends en Mr. en Miss Milton zaten alweer te grienen op de bank. Een goed begin van de dag!

Blush is de de eerste film van Skydance Animation (John Lasseter), en had zowel qua animatie als hoe emotie wordt opgewekt, zo uit de Pixar stal kunnen komen. Een scepticus zou kunnen zeggen dat de short in feite een herhaling van zetten is van de opening van Up (2009), maar Disney veteraan Mateo verwerkt hier zijn eigen ervaringen over het emigreren naar een ander land en zijn vrouw in 2017 verliezen aan kanker, en tijdens het bekijken van de short kwam die gedachte niet bij me op, aangezien ik volledig geïnvesteerd was in het korte verhaal. Knap om iemand in zo’n korte tijd te grijpen.

Blush is tegelijkertijd cute, hartverscheurend en hoopvol. Voor ons werkte hij uitstekend.

4*

As Boas Maneiras, ook bekend onder de Engelse titel Good Manners, is de vijftiende film die ik zag uit Brazilië. Van die vijftien titels scoren er maar 4 lager dan een 3,5 en slechts twee een krappe onvoldoende. Schijnbaar ligt die cinema me wel een beetje, en regisseurs Juliana Rojas en Marco Dutra brengen daar gelukkig geen kentering in aan.

Wat mij vaak opvalt is dat het gros van de horrorliefhebbers precies weet wat hij wil, en vooral niét wil. Films als The Babadook, The VVitch, It Comes At Night en meer recentelijk Hereditary hebben het zwaar te verduren, vooral wanneer ze het filmhuis verlaten en plots op de torrentsites verschijnen om massaal door nietsvermoedende mensen te worden bekeken die vervolgens praktisch bezwijken aan de ‘saaiheid’ ervan. Zaadfilm. Kutfilm. Er gebeurt niets. Wat een bagger. Jammer voor hen. De arthouse-horror die sfeer en subtext verkiest boven jump scares en vlotte plotontwikkeling, ik ben er gek op. Nu valt deze film niet direct met die titels te vergelijken, maar ik zou hem dichter bij dat rijtje plaatsen dan bij The Nun.

Bovenstaand verhaaltje is uiteraard niet ongerelateerd; het eerste half uur van Good Manners ontvouwt zelfs wat als een filmhuisdrama, wanneer de eenzame en arme Clara een baantje krijgt om de nanny te worden van de rijke Ana’s ongeboren kind. Je hebt geen idee hoe en wanneer de horror komen gaat, alhoewel, de doorgewinterde kijker die bekend is met Checkov’s Gun, zal direct doorhebben dat die zwangerschap er natuurlijk een rol in speelt. Rosemary, kom je buiten spelen?

Good Manners is een fijn samenraapsel van elementen, dat bij de filmcritici heel behoorlijk gevallen is . De film ziet er goed uit, en met name de belichting en kleur vielen mijn positief op. Schijnbaar hebben de maker inspiratie geput uit de vroege Disney films als Doornroosje voor kleurgebruik en de muzikale intermezzo’s (jaja, ik zei toch samenraapsel). Het acteerwerk van Isabél Zuaa en Marjorie Estiano (leuke dame, zelfs met buik) is uitstekend. Helaas sleept de film in het midden wat en is het budget net niet hoog genoeg voor suspension of disbelief wegnemende CG, voor de shots die later in de film nodig blijken. Ze komen een eind en het ziet er zelfs heel behoorlijk uit voor een kleinere onafhankelijke film met onbekend budget, maar overtuigt toch net niet helemaal.

Aanrader voor wie eens een fantasy horror met arty trekjes wil zien. Trailer vermijden.

Vanaf 29 november in de bioscoop

3,5*

Gesteld als ik ben op de horror van A24, wacht ik sinds februari met enige anticipatie op Halina Reijns Bodies Bodies Bodies. Zeker met de cast die ze bij elkaar gehaald heeft. Amandla Stenberg, Rachel Sennot, Maria Bakalova… Niet de minste namen. En gelukkig stelde de film niet teleur.

Wat teleurstelling betreft, Chris Stuckmann geeft in zijn videoreview aan dat het bij A24 nogal uit kan maken met welke verwachting je de film ingaat. Zo waren Midsommar en Hereditary toch wat anders dan de slimme marketing deed vermoeden. En ook Bodies Bodies Bodies is eigenlijk geen slasher, al zit dat element er wel wat in. Je zou deze film eerder als satire kunnen bestempelen, een whodunnit die Gen Z en de manier waarop deze (online) met elkaar communiceert, tot horrorkomedie heeft verwerkt.

Het groepje rijke tienermeiden is niet altijd even goed uit te staan, al geeft Bakalova’s wat aandoenlijke buitenstaander gelukkig op dat vlak wat adem. Toch heeft scriptschrijver DeLappe een intelligent screenplay van Roupenians Draft Script gemaakt, dat op het eind heel verrassend bij elkaar komt.

4*

“Gray, I must be rid of you. You've become a cancer, a malignant evil cancer rotting my mind.” – Dr. MacFarlane

Dr. Wolfe 'Toddy' MacFarlane (Henry Daniell) is voor zijn anatomielessen afhankelijk van de lijken die koetsier John Gray (Karloff) aanlevert. Al snel blijkt de machtsverhouding anders te zijn, dan hun stand aanvankelijk zou doen vermoeden.

In de jaren ’50 en ’60 zou Robert Wise klassiekers afleveren als The Day the Earth Stood Still, West Side Story, The Haunting en The Sound of Music. Maar hij begon halverwege de jaren veertig met titels als The Curse of the Cat People (1944) en The Body Snatcher (1945). Het zou de achtste en laatste keer zijn dat we grootheden als Boris Karloff en Bela Lugosi samen op het scherm zagen, gebaseerd op een kort verhaal van Robert Louis Stevenson, die hiervoor zijn inspiratie uit daadwerkelijke grafschenders haalde. Het was na titels als Cat People en I Walked With a Zombie de negende film die Val Lewton bij RKO produceerde, waarbij horror het uitgangspunt was na het succes van de Universal horrorfilms van de jaren ’30 en ’40. Lewton was in 1942 tot hoofd van de horror-unit bij RKO benoemd voor een salaris van $250 per week. Hij moest zich aan drie regels houden:

1- Het budget moest onder de $150.000 blijven

2- Het mocht niet langer duren dan 75 minuten

3- Zijn supervisors zouden de titel van de films bedenken.

Ondanks dergelijke restricties, wist Lewton er doorgaans zeker wat van te maken. Zo ook hier, waar Karloff zichtbaar plezier heeft in zijn rol. Het schijnt dat hij Lewton heel erg dankbaar was dat hij nu bij RKO iets anders kon doen, dan de naar zijn mening inmiddels compleet uitgemolken Frankenstein films.

Wat Amerikaanse horror betreft van 1945, hoeft The Body Snatcher alleen MGM’s The Picture of Dorian Gray (1945) boven zich te dulden op IMDb en MM. Veel andere concurrentie is er weliswaar niet, maar dat doet er niet toe. Liefhebbers van Karloff of de films van Val Lewton doen er goed aan om deze vroege Robert Wise film eens op te zoeken, al is het misschien geen echte klassieker. Eng wordt het nergens, en ook hier is het meer een (psychologisch )drama dan horror, maar de elementen zijn er zeker wel.

3,5*

Ik had er meer van verwacht, deze neon stier. In hoeverre mijn filmervaring echter heeft geleden onder de overlast die er was, valt moeilijk te zeggen. Neon Bull is geen zich traditioneel ontwikkelend verhaal, waarin een conflict wordt opgelost of een doel wordt behaald: er gebeurt zelfs bijzonder weinig en bij veel scènes kan men zich afvragen wat het exacte doel ervan is. Camerman Diego García maakt mooie plaatjes, maar wat erin gebeurt lijkt niet noodzakelijkerwijs de plot voort te stuwen. De term slice of life kwam even in me op, maar dan is het wel de internationale filmhuisvariant. We krijgen echter wel degelijk een kijkje in het leven van dit groepje mensen dat werk heeft als cowboys bij een rondreizende ‘Vaquejadas’ rodeo, waarbij stieren tegen de grond gewerkt worden door ze vanaf een paard dermate aan de staart te trekken dat ze al rennend omvallen. Toch lijkt het niet het doel van de regisseur dat we deze karakters ook écht leren kennen.

Vanaf het begin heeft Neon Bull prachtige beelden, en het contrast tussen het vuil en de dierlijke actie, en de sensuele, intieme momenten lijkt groot, al lijkt de seksualiteit in Mascaro’s film soms wel overal aanwezig. Het zal deels met verwachtingspatroon te maken hebben, maar ik had geen idee dat Neon Bull zo weinig narratieve structuur had. Ik zat echt te wachten op wat er nu ging gebeuren met Iremars aspiraties als kledingontwerper. Maar dit is geen hollywoodfilm die eindigt met een mooie doorbraak, en plotselinge erkenning van de genialiteit van de protagonist.

Regisseur Gabriel Mascaro filmt veel in long takes, en er zitten een aantal scènes in de film waar sommige mensen ongemakkelijk van zouden kunnen worden. Geen film om met je schoonouders te kijken, dit. 'Kijk eens, schoonmoe, wat een fiere erectie die meneer heeft?' Minder plezier had ik aan de (veelvuldige) rodeoscénes. Je kunt dat bedekken met de mantel der traditie, maar mensen die daar lol uithalen zou ik zelf het liefst de Misery-Treatment geven, bij gebrek aan een equivalent van wat ze die dieren aandoen. See how you like them apples. Je kunt beargumenteren waarom Masacaro dat blijft laten zien, maar mensen met net als ik een tere plek waar het dierenleed betreft (wees gewaarschuwd TornadoEF5 en Zwolle84), zullen hier vermoedelijk enige moeite mee hebben.

3,5*

Na Oldboy meerdere keren gezien te hebben heb ik ruim een jaar geleden de rest van de vengeance trilogie ook maar eens bekeken, maar er blijkbaar geen berichtje over geschreven. Gisteren Mr. Vengeance herkeken en de 4* blijven stevig staan.

Parks film is pretty twisted, maar blijft je grijpen. In perfect gekaderde shots die vaak van een prachtige schoonheid zijn ontvouwt zich langzaam aan het verhaal waarin wraak inderdaad een alom tegenwoordig thema is, zonder daarbij teveel in good guy - bad guy simplificaties te vervallen.

Stilistisch zeer de moeite waard en voor liefhebbers van Park helemaal. Vergeet niet Stoker ook eens te kijken. Ik zal in elk geval Lady Vengeance binnenkort ook een tweede kijkbeurt geven. Net de trailer even aan mijn vriendin laten zien en die lijkt stilistisch al veel meer op Stoker dan Mr. Vengeance en Oldboy. Kijken of ik dat nog steeds denk na het herzien van de film zelf.

Wat soundtrack betreft winnen Oldboy en Lady Vengeance wel duidelijk, wat mij betreft.

Mijn tweede Ki-duk Kim, na Bin-Jip een jaar of tien geleden toen deze uit kwam. Eerste indruk is een mooie, uiterst rustige film. Nog meer dan Bin-Jip, voor zover ik me dat een decennium later nog goed kan herinneren. De film vereist voor mij een tweede viewing. Na een kort nachtje op mijn vrije morgen gekeken, en ik begon toch af en toe wat te knikkebollen door de serene sluier die de film over je heen drapeert. Mooi om te analyseren ook. Jammer van de dierenmishandeling alleen, hoewel vast passend in de narratief, scoor je daar bij mij geen punten mee. Jammer.

Het was fijn geweest als de animatie iets vloeiender was, het voelt nu net iets te jerky voor mij dat het fijn wegkijkt. Verder leuk om eens een animatie uit India te zien (dit was mijn eerste), al werd ik door het wat warrig vertelde verhaal niet vreselijk gegrepen en is de eenvoudige tekenstijl hoewel onderscheidend, niet helemaal mijn smaak.

3*

Ik ben hier wel heel benieuwd naar als taalliefhebber, veelvuldig (en overtuigd pro-?) vloeker en aspirerend kritisch denker die grote vraagtekens zet bij het verband tussen religie/heilig schrift en moreel juist handelen en respect voor elkaar hebben. Ik ga hem opzoeken!

Eerlijk gezegd kan ik me moeilijk voorstellen dat ik ze een sympathieke underdog ga vinden zoals Donkerwoud zegt, maar wie weet. Het lijken me in de trailer absoluut sympathieke mensen, maar het achterliggend gedachtegoed dat bemoeienis met mijn taalgebruik zou legitimeren, terwijl er in de eigen achtertuin (de kerk als instituut) van alles verrot is, staat me zeer tegen. We gaan het zien.

Edit: ik heb de docu zojuist gezien op Uitzending Gemist en het was de moeite waard. De rol van God, kerk en religie valt me ook mee, al is niet te zeggen in hoeverre dat bewust is. En het moet gezegd, ik snap Donkerwoud wel. Het is een goedbedoelend gezelschap met wie ik het soms best eens ben. Ik had bijvoorbeeld een beetje de indruk dat de nadruk steeds meer op respect voor elkaar hebben kwam te liggen (zoals die man op de Grote Markt aangaf (ik zag twee bekende Groningers in dat segment! Harmonica en Jurkman!)), in plaats van simpelweg tegen vloeken te zijn. En wie is er niet voor respect en elkaar niet te pas en te onpas uitschelden?

Maar, en dat is voor mij heel wat anders, de afwezigheid van vloeken betekent niet meteen dat je respectvol, empatisch, beleefd en behulpzaam bent. Er zijn geniepige, niet vloekende Christenen en er zijn ruwe, vloekende bootwerkers die tot het gaatje zouden gaan om iemand in nood te helpen. Ik heb vraagtekens bij de mate in welke het uitbannen van ruw taalgebruik de maatschappij beter maakt. Ik kan me namelijk perfect een steriele, koude samenleving voorstellen waarbij geen onvertogen woord valt maar elk spoortje van empathie verdwenen is. In hoeverre zijn die twee verbonden?

Ik vond ook dat vloeken en schelden soms door elkaar heenliepen. Ik mag me graag van de nodige: Snotverfucks, motherfuckers, fucking hells en teringbendes bedienen als de situatie daartoe uitnodigt. Maar ik kan me de laatste keer niet herinneren dat ik iemand heb uitgescholden (spelenderwijs en met genoegen retour krijgend op het werk daargelaten). Maar dat betekent niet dat ik taalgebruik als 'fokking hardlope net was kankerzwaar, jonguh' prima vind. En dat vind ik van een geheel andere strekking dan een fucketyfuckfuck wanneer je je teen stoot. Of wanneer de ene collega glimlachend de andere een hondenjong noemt, wanneer de onderlinge broederband en het wederzijds begrip voldoende zijn gegroeid om dat op ludieke wijze tegen elkaar te kunnen zeggen. Ik denk dat mijn beste maat en ik wel eens afscheid hebben genomen met een tekst als 'nou dat was weer ouderwets gezellig, lelijk pisventje'. Wat uiteraard resulteerde in een gemeende glimlach, want je kent elkaar.

Ik draag taal een warm hart toe, maar dan zou ik eerder lid worden van Onze Taal dan De Bond. Waarom zou je culturele hoogstandjes als deze The Wire scène uit willen bannen? Een verruwing van taal staat niet gelijk aan een verruwing van waarden. Ik zal niet zeggen dat ze geen enkel punt hebben met hun schoolbezoeken, want het draagt wel degelijk een stukje bewustwording bij. Zo kreeg ik tranen in mijn ogen van het meisje wiens moeder een ovari-ectomie had gehad vanwege kanker, en het kan geen kwaad dat mensen daar bij stilstaan. Maar tegelijkertijd kan ik me niet losmaken van het idee dat er op dit moment een stuk nijpendere problemen zijn dan het ijdel gebruiken van Gods naam of een Tering Jantje.

Het lijkt me overigens interessant om een keer een discussie met zo'n Hans Alderliesten te hebben, welke doelen je gemeen hebt, wat niet, en in welke mate de basis voor die doelen verankerd is in het gedachtengoed waar zij uit voortvloeien.

Tof. Zoals Onderhond aangeeft moet je even door de eerste tien minuten heen, maar daarna is het genieten van de leuke visuals. Er is inderdaad wel ruimte voor verbetering, maar intussen biedt The Book of Life uitstekend vermaak. Zo’n scene als het stierengevecht met Ennio’s Ecstasy of Gold op de achtergrond, heerlijk. Tree of Life is duidelijk met liefde gemaakt, en de makers hadden aan inspiratie geen gebrek, zoals in de tweede helft van de film duidelijk wordt.

Het is overigens behoorlijk stil omtrent het tweede deel dat in 2017 aangekondigd is, maar wie wat meer Gutierrez wenst, zou op Netflix Maya and the Three (2021) kunnen aanzwengelen. Pas door 5 mensen beoordeeld (en dus nog ondergewaardeerder dan deze titel), maar wel met 4* gemiddeld. Bij mij staat die na deze film in elk geval op de lijst!

3,7*

Ik heb me bijzonder goed vermaakt.

De zichtbaar genietende wederhelft op de bank scheelt wellicht iets, maar het verleden heeft reeds uitgewezen dat me dat niet redt, van wat ikzelf echt bagger vind. En JM is doorgaans geen man van de Amerikaanse comedy, laat staan high school. Maar Booksmart was een aangename verrassing.

Even was ik bang me hier voor schut te moeten zetten met mijn infantiele gevoel voor humor, maar als dat zo is, dan verkeer ik in ieder geval in talrijk gezelschap; met een Meta Score van 8.4 is Olivia Wilde's regie debuut een kritisch succes. Dat betekent uiteraard niet dat je hem goed moet vinden, maar het is een verrassend hoge waardering voor een film over twee nerds die besluiten nog even te feesten voor graduation.

Booksmart wordt vergeleken met Superbad, maar waar die film nooit veel voor mij deed, klikte dit wel. Dat zal deels komen door de chemie tussen Kaitlyn Dever en Beanie Feldstein, die deze R-rated comedy (expect a lotta fucks) echt weten te maken. Ja, er is banale humor, zeker zijn er puberale grappen en worden er verplichte nummertjes afgevinkt, maar de film verliest zijn hart daarbij wat mij betreft nooit uit het oog.

Helaas verkiest in Amerika het grote publiek toch om te gaan kijken hoe Will Smith het doet als Aladdin, dus ik hoop dat de film het hier beter doet. Indiewire denk dat het nog goed kan komen, maar misschien dat ik hem alsnog maar in de bios ga zien ter financiële ondersteuning; komedies die niet voor het hele gezin bedoeld zijn, worden wat mij betreft te weinig gemaakt.

3,8*

P.s. vorige week wist ik niet wie Diana Silvers was (als speelde ze het karakter 'cheerleading girl' in Glass), maar dit weekend zag ik bij toeval twee films van haar. In Ma (2019) vooral een lief mieskie, maar hier toch iets... assertiever. Gaan we meer van horen, net als de twee actrices in de hoofdrollen.

Mijn vierde film uit Laos, en drie daarvan zijn van Mattie Do. Chanthaly (2012) was de eerste horrorfilm uit Laos én de eerste film uit dat land van een vrouwelijke regisseur. Enkele jaren later volgde Nong Hak (2016) (Laos’ eerste Oscarinzending ooit) en nu dus (hij is al even uit, maar ik kon hem niet eerder te pakken krijgen) The Long Walk.

Net als in haar vorige films speelt de dood en wat erna komt een belangrijke rol. Geesten lopen tussen de levenden en kunnen niet door iedereen worden gezien. Wanneer daar tijdreizen bijkomt, wordt snel duidelijk dat Do verwacht dat je wel even je aandacht erbij houdt. Dat wordt deels ook beloond, maar toch voelt het plot voor mij nog wat als een ratjetoe, al zou dat natuurlijk goed een cultuurverschil kunnen zijn; de kans is groot dat er een hoop langs mij heen gaat, als westerling.

Wellicht ook dat hij een tikje lang duurt, maar ik vond het alsnog aangenaam vertoeven, in deze mij onbekende cultuur. Dit is meer drama nog dan de vorige films, en Do is duidelijker volwassener geworden als filmmaker. Het oogt vakkundiger gemaakt en met meer zelfvertrouwen.

3,2*

“Miles said to come back once I've lived a little. I've lived a little.”

Jazz. Hmm. Van sommige dingen kun je je goed herinneren hoe je het bent gaan waarderen. Je eerste biertjes als tiener bijvoorbeeld, wijn en whisky als student, klassieke muziek… Niet allemaal direct een succes bij de eerste kennismaking. Soms duurt het even voor je de waarde van iets inziet, de schoonheid, smaak of kunde in iets kunt waarderen. Niets kostte me zoveel moeite als jazz. En dan nog is het geen complete omslag in de zin van een algehele openbaring, want een schijnbaar legendarisch concert als Davis & Coltrane in Stockholm 1960 ontgaat me nog steeds. Maar langzamerhand, na gewenning aan blues, hoorde ik steeds vaker een jazzplaat die goed klonk. Na je daarvoor open te stellen, kun je opeens een plaat horen als Miles Davis’ Kind of Blue, of een van Chet Bakers melancholische songs. En tegen alle verwachtingen in zit je opeens tot 3 uur s’ nachts met een koptelefoon op, jazz te luisteren. WTF. En opeens heb je het gevoel iets te begrijpen dat al die tijd langs je heen gegaan is. Wow.

Na die kentering een half jaar geleden, ontdekte ik al snel dat er van de beide pas ontdekte grootheden een film op stapel stond: Don Cheadle’s Miles Ahead en Born to Be Blue met Ethan Hawke als Chet Baker. En als jazz rookie die graag leert, was ik razend benieuwd wat meer te leren over die raadselachtige figuren die verantwoordelijk waren voor die ongrijpbaar mooie muziek, die ik nu opeens zo graag luisterde. Helaas viel die eerste film me een klein beetje tegen, dus ik begon me ook een beetje zorgen te maken over Born to Be Blue. Onterecht, kan ik met een gerust hart concluderen, nu de film eindelijk te zien is.

Robert Budreau’s anti-biopic vloeit voort als een lekkere, rokerige jazzplaat. In plaats van te zorgen voor een vlotte, in de realiteit verankerde, zo historisch correct mogelijke verfilming, is namelijk gekozen voor een meer Geoff Dyer-achtige But Beautiful-aanpak . Hawke: “I feel it works kind of the way jazz music loves to take a standard and riff off it. We took the standard legend of Chet and dug in and explored and riffed”. In de geest van dus, maar niet persé historisch correct. Wat mij betreft een interessante keuze.

De verslaafde, getroebleerde musicus hebben we natuurlijk eerder gezien in films als Bird, Walk The Line, Ray, en laatst Miles Ahead, maar het lukt Budreau bewonderenswaardig goed om Born to Be Blue niet als een herhalingsoefening aan te laten voelen. Dit is voor een groot deel te danken aan Ethan Hawke’s doorvoelde, Oscarwaardige performance als Chet Baker. We hebben Johnny Cash en Ray Charles in films allebei redelijk rock bottom gezien, maar de pijn niet meer te kunnen spelen, de realisatie dat bepaalde keuzes deuren zowat voorgoed kunnen sluiten, en de immense moeite die het kan kosten om er weer een soort van bovenop te komen, heb ik niet eerder zo oprecht gevoeld als hier. Carmen Ejogo is erg charmant, en hoewel de aanwezigheid van een romantisch subplot soms wat gevaarlijk kan zijn, was ik blij dat we als kijker niet compleet alleen zijn met Chet in alles wat hij doormaakt.

Hawke heeft eerder tevergeefs met Richard Linklater geprobeerd een Chet Baker film van de grond te krijgen, en Budreau maakte in 2009 reeds de korte film The Deaths of Chet Baker over zijn mysterieuze dood in Amsterdam in 1988, met Stephen McHattie (die hier Bakers vader speelt) in de titelrol. Die toewijding aan de muziek en persoon van Baker, is tijdens het kijken van de film wat mij betreft ook te voelen.

Vrolijk stemmend is het allemaal niet, maar toen de aftiteling rolde was ik zeker onder de indruk, en dan vooral van Hawke. En in de stemming om wat Chet op te zetten. Wat een heerlijke muziek. Je zult na Born to Be Blue niet alles van Chet Baker weten. But who cares, when you get this.

4*

Toen ik net films begon te kijken heb ik deze redelijk vaak gekeken op video en ik vond hem goed. Maar met het verstrijken der jaren en het groeien van je filmsmaak kan zoiets veranderen, waar Blood in, Blood out (zoals ik hem ken) een uistekend voorbeeld van is. Voornamelijk het abominabele acteerwerk van Damian Chapa is een doorn in het oog maar ook de speelduur lijkt bij herhaald kijken wat aan de lange kant. Het zijn voornamelijk het verhaal en de beelden die je erin trekken.

Zoals bovenstaande reviews en berichten laten zien zit er genoeg leuks in maar ik zou niets aan kunnen wijzen in deze film wat uitmuntend is op gebieden als verhaal, acteerwerk (pfffft), camerawerk, muziek, effecten of decors. Een 7 lijkt me een een weloverwogen cijfer en ik durf er redelijk wat onder te verwedden dat alle mensen hierboven die Bound by Honor 5 sterren hebben gegeven over 5 to 10 jaar glimlachend terugkijken en dat naar beneden bijstellen. Net zoals ik dat heb moeten doen met films als 'The Devil's Advocate' en 'Backdraft'... Oh wat waren ze geweldig toen ik ze zag, en de eerste jaren daarna nog steeds... Maar na 15 jaar film kijken bleken ze toch wat minder perfect te zijn dan ik dacht.

Discussies over de top 250-notering van deze film horen in het forum, niet bij de film, lees ik hieronder. Nou ik zal er niet over discussieren maar er staat nergens dat ik niet vol verbazing achterover mag slaan dat een slechts redelijke film als dit in de top 250 staat.

Na een handvol berichten sinds 2015, heb ik mezelf er toch maar eens toe gezet deze te kijken. En helaas werden mijn aanwezige verwachtingen, na een erg mooi gefilmde opening, geleidelijk aan steeds meer gestaafd, en vond ik The Boy in the Striped Pyjamas een behoorlijk problematisch filmpje. Om te kijken waar ik met die gedachte vandaan kom, zou je eventueel door die paar berichtjes kunnen gaan. Ik houd het hieronder spoilervrij, de links doen dat niet.

Kort gezegd: tijdens mijn studie heb ik geprobeerd in een aanloop naar een masterscriptie over Maus zoveel mogelijk vakken over holocaust te volgen, over hoe we die herdenken, hoe we die verbeelden, en specifiek over materiaal voor holocaust educatie, beeldmateriaal als graphic novels, strips, etc. Ik dacht dat dat vernieuwend was, maar dat bleek allesbehalve het geval, er was reeds een schat aan informatie. Met die scriptie is het nooit helemaal goed gekomen, maar mijn denkbeelden zijn wel voorgoed veranderd. Als je zoveel uur bezig bent met groepsdiscussies over historische bronnen, films, boeken en theorie daarover, en echt hier zo diep mogelijk op in te gaan, verandert dat hoe je naar iets kijkt. Een La Vita È Bella (1997) bijvoorbeeld, of deze verfilming van Boyne's in drie dagen geschreven fabel.

Hoewel de film verrassend goed gewaardeerd wordt door heel veel kijkers (dat is op MM niet anders), en bij behoorlijk wat mensen echt wel een gevoelige snaar raakt, kan ik me daar dus lastig iets bij voorstellen, wanneer je kijkt wat de film doet, en waar het emotionele gewicht wordt gelegd in het verhaal en de karakters. Want wie krijgen er het meest een gezicht, en met wie wordt je als kijker uitgenodigd te sympathiseren? Wat is de crux van de climax van de film? Wanneer je die vragen stelt en de narratief in een historische context plaatst, wordt het voor mij eigenlijk eerder een moreel verwerpelijke fictieve verbeelding van een historische tragedie, dan ontroerend. De specifieke manier waarop de kijker wordt uitgenodigd dit drama vanuit deze invalshoek met de karakters te beleven, staat me echt tegen.

Wanneer je zoekt op de kritiek die mensen op de film hebben, vind je best wat negatief sentiment dat uit die hoek komt.

En helaas snap ik het volledig. Er zijn betere manieren om kinderen over de holocaust te leren, dan dit fictieve verhaal met problematische bril. Mocht deze film je uitnodigen om je er meer in te gaan verdiepen, helemaal goed. Maar wees gewaarschuwd dat de holokitsch welig tiert, en dat niet alles je persé een goed beeld van het verleden geeft. Dat hoeft een film ook niet altijd noodzakelijkerwijs te doen, maar ik dit geval heb ik er wat meer moeite mee.

2*

Voor mij werkt Boy Kills World toch niet helemaal. Voor de kapstok van het dystopische verhaaltje of de plottwists hoef je het niet echt te doen, maar ook de martial arts blinken wat mij betreft niet uit. Dat de aanwezigheid van Yayan Ruhian de vergelijking met The Raid: Redemption oproept, helpt ook niet echt. Het camerwawerk is hyperkinetisch, maar versterkte voor mijn gevoel de actie niet. Skarsgard en Rothe zijn best leuk om naar te kijken, en ik moest af en toe best grinniken om hij maakt van wat de black dude zegt, die hij door zijn dikke baard niet kan liplezen. Yes, Caplinky.

Ik zag de versie met de narration van H. Jon Benjamin (Archer), en ook dat voelde wat gimmicky. We zullen vermoedelijk nooit weten of die met Skarsgard me beter zou zijn bevallen, want ik zie mezelf niet nog eens 2 uur hier naar kijken om daar achter te komen.

Geinig vermaak, maar onder de indruk was ik niet.

3*

Mijn elfde film alweer van Guy Maddin, en daar zat tot nog toe geen enkele onvoldoende bij. En dat verandert nu niet, integendeel: wat mij betreft hoort Brand upon the Brain! bij zijn betere werk. Dat betekent niet dat ik het gelijk aanraad, want zulks moet je wel een beetje liggen. Ik had het eerdaags met Kondoro in het kader van de horrorchallenge 2024 over het subgenre Silent Film, en dat je daar natuurlijk evt ook een moderne silent horror voor kon kijken. Er staat nergens dat dat een Film uit de 1920s moet zijn. Een Mad God (2021) of The Call of Cthulhu (2005) telt ook, en datzelfde geldt voor deze neo-silent film Brand upon the Brain!

In deze film groeien Guy en zijn zus Sis op op een mysterieus eiland met weeskinderen. Wanneer de ouders van een geadopteerd kind zien dat het kind een mysterieus brandmerk achterop zijn hoofd heeft, komen Wendy en Chance Hale - beter bekend als "The Lightbulb Kids", een broer-en-zus detective-team uit een beroemde kinderboekenreeks - om de boel op te lossen.

Verwacht een hoop gekte en een met passie gemaakte film zoals volgens mij alleen Guy Maddin die kan maken. Voor de doorsnee horrorliefhebber valt hier weinig te zoeken, maar voor wie de stille film een warm hart toedraagt (of juist niet en eens wil kijken of de moderne variant daarop beter bevalt) kan ik Maddin absoluut aanraden, ook al is de horrortag op IMDb wat vergezocht.

Check vooral de trailer

4*

Wederom een fijne Twomey en (zonder regie credit dit keer) Moore.

Het niveau van The Secret of Kells (2009) en Song of the Sea (2014) wordt net niet gehaald, al kan dat natuurlijk ook met persoonlijke voorkeur te maken hebben. Twomey vertelt hier het soms treurige verhaal van Parvana, een jong Afghaans meisje dat tijdens het oppressieve bewind van de Taliban in Kabul moet zien te overleven, terwijl ze ook nog haar familie moet onderhouden nadat haar vader voor iets onzinnigs in de gevangenis is gegooid.

De animatie is wederom fijn, waarbij verschillende animatiestijlen worden gebruikt voor de hoofdverhaallijn, en de vele verhalen die Parvana vertelt. Ik moest door de setting soms ook even aan Satrapi's (toegegeven: sterkere) Persepolis denken, al is The Breadwinner verschillend genoeg om zijn bestaansrecht te legitimeren. De film kent een aantal sterke momenten, en ook de muziek en voice casting zijn uitstekend verzorgd. Hier geen Amerikaanse kindsterren die met een ongeloofwaardig accent komen opdraven zodat er een grote naam is om op de poster te zetten.

Toch speelde de film soms net iets te duidelijk op de emotie naar mijn smaak. In echt storende clichés vervallen wordt gelukkig vermeden, maar het schuurde net genoeg om The Breadwinner van de 4* af te houden. Maar ik twijfel er niet aan dat anderen die alsnog in ruime mate uit gaan delen. En gek vind ik dat allerminst.

3,7*

Breekbaar als glas - 2Doc.nl

Interessant vraagstuk. Mij lukt die goede verstandhouding al niet zonder door een pater misbruikt te zijn, maar dat zou ook zonder het misbruik vermoedelijk zo zijn, al ben ik ben wel opgegroeid met de soortgelijke ervaringen van de boomergeneratie voor mij; mijn vader is de dans ontsprongen, maar dat geldt niet voor alle familieleden. Er lopen heel wat Frans Houbens rond. En hebben rond gelopen.

Die twee jonge meiden hebben een mooi naturelle mini-docu gemaakt, over een misselijkmakend fenomeen, de schade die het aanricht, maar ook over de veerkracht die een slachtoffer kan hebben, de kracht van een creatieve uitlaatklep en van vergeving. Maar Breekbaar als Glas is geen hallelujahzang, daar laat Houben geen enkele twijfel over bestaan aan het einde van dit portret. De pijn zit nog steeds diep en heeft levensgeluk beïnvloedende littekens nagelaten. Misschien is ergens mee leren leven en geluk proberen te vinden in de kleinere dingen, soms het maximaal haalbare? Het is geen bemoedigende conclusie, maar ik vrees dat het voor heel wat mensen waar zou kunnen zijn.

3,5*

Ik hink toch een beetje op twee gedachten: Enerzijds is het behoorlijk solide, wat we van een doorgewinterde filmmaker als Spielberg mogen verwachten, maar anderzijds lijkt er toch iets te missen en zit er een bijsmaakje aan.

Laat ik voorop stellen dat ik het script van de door mij toch wel bewonderde Coen broertjes niet écht geweldig vind (al heb ik begrepen dat ze het script van Charman voornamelijk onder handen hebben genomen). Het houd de aandacht vast en het is een interessante periode, maar het voelt nergens echt. Ik heb helaas geen enkel moment het gevoel los kunnen laten dat ik naar een (Amerikaanse!) reconstructie zat te kijken, in plaats van me in het verleden onder te kunnen dompelen. Het feit dat de protagonist in een zogenaamd anti-Amerikaanse underdog positie stoppen doet daar jammer genoeg niets aan af.

Huiscameraman Janusz Kaminski zet het geheel sfeervol neer, met schaduw te over en Newmans muziek voelt naadloos voor de beelden en het tijdsbeeld. Het springt er niet uit, maar vraagt ook niet om aandacht, wat wellicht precies de bedoeling was (maar waar was JW?). De grote verrassing is echter Mark Rylance, wat een feest om naar te kijken, deze man. Fijn dat hij niet alleen in de volgende Spielberg (The BFG) maar ook in Dunkirk, Nolan's komende project zijn opwachting maakt.

Wat is er dan te zeuren, behalve bovenstaande? Wel, naast het (echt te grote) gebrek aan immersie, zaten een paar valse noten me toch dwars. Met name op het vlak van de verbeelding van de publieke opinie. De portrettering van de rechter, hoe de rechtszaal reageert, en hoe we perceptie van Tom Hanks' karakter door 'het publiek' gereflecteerd zien in de buspassagiers. De keuze om dezelfde vrouw die eerst afkeurend kijkt, later na de 'winst' weer terug te laten keren om bewonderend te kijken (les: mensen, oordeel niet te snel, soms zit er meer achter een persoon), vond ik bijzonder matig. Dat er direct daarop een aantal jongetjes over een muur klimmen buiten de trein, waar mensen een uur eerder in Berlijn nog voor werden doodgeschoten, voelde voor mij als een extra ongemakkelijke kers op de taart. Ik snap wat Spielberg wil zeggen, maar het werkt niet helemaal.

Afgerond naar boven een 3,5* dus. Had op iets meer gehoopt, al kwam ik er zojuist achter dat ik sinds 2002 slechts één Spielberg film hoger dan een 7 heb gegeven. Ready Player One is uitgesteld, maar wie weet wat de BFG brengt. We'll see...

Degelijk, en ik was zeker geïnteresseerd in een film over Keats, maar ik had toch op iets meer gehoopt dan wat Bright Star levert. Ondanks dat ik The Piano prachtig vond en meermaals heb gekeken, deed de poster van Bright Star me toch wegblijven; het oogt net iets teveel als een Twilight achtige tienerromance. Dat is de film overigens niet, dus daar ben ik wel iets misleid.

Maar na de adembenemende, poëtische pracht van Malicks A Hidden Life vanmorgen (ook visueel), stak dit toch iets schriller af... Ik was wel verrast dat Fanny door Abbie Cornish vertolkt bleek te worden. Ik had haar niet herkend, ken haar vooral blonder en iets minder... period piece...

3,3*

Na het populaire en behoorlijk ontvangen Talk to Me (2022), scoorden de Philippou broertjes dit jaar weer met Bring Her Back, die naast Sinners en Weapons genoemd werd als een van de beste horrorfilms van het jaar. Ik zal gelijk me de deur in huis vallen: dat niveau haalt deze film voor mij (net) niet, maar dat zegt meer over Sinners en Weapons dan deze beklemmende, Australische horror. En uiteraard over mijn smaak, want ik vind die twee goed om dingen die deze film niet eens ambieert, en Bring her back maakt indruk op andere vlakken. Blijft lastig vergelijken dus. Dat geldt ook voor de vergelijking met hun vorige film; waar Talk to Me nog enige crowdpleasing elementen had, is Bring her Back heel verontrustend, grauw en wellicht zelfs wat deprimerend. Maar indruk maakte het wel, en horror was het ook absoluut.

Horrorfilms over rouw zijn niet nieuw, het onderwerp leent zich er wellicht ook dankbaar voor. En sommigen daarvan zijn ook zeker goed. Hereditary, The Babadook, Pet Sematary en Don't Look Now, bijvoorbeeld. Of tot op zekere hoogte The Descent, The Orphanage, Midsommar, en The Night House. Bring her Back is zonder twijfel een waardige toevoeging in dit subgenre. De broertjes houden de regie straks in handen, audio-visueel is het dik in orde en Sally Hawkins excelleert zoals gewoonlijk in een rol zoals we haar niet vaak zien.

4*

Degelijke documentaire van Channel 4. Ed Stoppard en Henry Goodman spelen beiden goed en de nagespeelde scènes worden vrij vloeiend afgewisseld met de interviews en archiefbeelden. knap camerawerk en goede muziekkeuze.

Wat het verhaal betreft, het is erg deprimerend. Een ontzettende nare realisatie dat een genie als Turing na alles wat hij bereikt heeft, zulks is aangedaan door de maatschappij die hij heeft helpen beschermen tegen de nazi's. Puur en alleen vanwege zijn homoseksualiteit. Misselijkmakend.

Een van mijn favorieten van 2013 tot nu, al kwam hij vorig jaar uit. De Vlaamse film 'The Broken Circle Breakdown' vertelt het verhaal van Didier en Elise die ondanks hun verschillen snel verliefd worden. Didier is een 'Bluegrass'-zanger met een eigen band, waar Elise al snel perfect in blijkt te passen. Deze aanstekelijke country-achtige muziek doorspekt de hele film en wordt door de acteurs zelf gezongen. Hun liefde wordt bruut op de proef gesteld als na enkele jaren hun dochtertje ernstig ziek wordt.

Veerle Baetens en Johan Heldenbergh (die ook het scenario schreef) knallen beiden van het scherm met enkele van de meest ingeleefde en subtiele performances die ik in maanden heb gezien. Ook al houd je net als ik niet echt van country, de fantastische muziek zorgt niet alleen voor verlichting maar is ook thematisch goed in de film verweven waarbij de liedjes soms meer zeggen dan dialoog op diezelfde plek had kunnen doen. Door handig met de chronologie en kleur om te springen weet regisseur Felix van Groeningen bovendien te zorgen dat de sfeer niet te zwaar wordt. Als dit dan ook nog mooi gefilmd is en de chemie tussen de twee hoofdrolspelers knettert, dan heb je iets bijzonders in handen.

The Broken Circle Breakdown is weliswaar niet perfect. Zo was ik niet compleet overtuigd van de vogeltje metafoor en vallen er kritische kanttekeningen te zetten bij Didiers uitbarstingen, hoe verklaarbaar deze ook mogen zijn. Ze kwamen op mij soms net niet geheel op zijn plaats over. Overigens ben ik grotendeels met Didiers denkbeelden eens en deel ik zijn woede over georganiseerde religie die medische en wetenschappelijke vooruitgang tegenwerkt, maar ik uit dat zelf toch net iets anders.

Dat zijn echter kleine smetjes op een film die me geraakt heeft als een mokerslag en die regelmatig voor vochtige ogen en een verstoorde ademhaling zorgde. De muziek en enkele scènes spookten nog uren door mijn hoofd. Een Must See voor de liefhebber van de betere film en ik heb spijt dat ik niet naar de bios ben gegaan toen hij draaide. 4,5*

Mijn elfde Cronenberg, inclusief de korte film The Nest. Van de tien speelfilms hebben er zes een 3,5* en vier stuks 4*. The Brood hoort bij de eerste categorie, maar dan nog is het een prestatie op zich dat Cronenberg nog nooit onder de 7/10 is gekropen… The Brood heeft een fijne sfeer en het is goed Oliver Reed weer eens te zien, aangezien ik naast zijn ‘Shaaadooows and dust, Maximus’ optreden alleen The Devils (1971) en The Two Faces of Dr. Jekyll (1960) van hem zag. Eigenlijk hoog tijd dat ik ook Reeds werk wat verder verken.

Echt eng werd het niet, en ik kon nooit aan het idee ontkomen dat het geweld van de duivelse kindjes fysiek niet erg geloofwaardig leek; en dat ik ze zelf zonder problemen tegen een muur had kunnen gooien of op andere creatieve wijze uit had kunnen schakelen. Maar dat is Cronenberg vergeven, er viel voor mij genoeg te halen en ik was alsnog disturbed toen de body horror om de hoek kwam kijken aan het eind van de film.

3,5*

Als we toch in de Latijns-Amerikaanse horrorsferen verkeren, dan is het zonde om daar ruw uit te ontwaken met iets Amerikaans. Dus ik was blij me te realiseren dat ik ook Brujería (2023) nog klaar had liggen, een Mexicaans-Duits-Chileense coproductie over het meisje Rosa, wiens vader in het jaar 1880 door een Duitse kolonist bruut wordt vermoord. Rosa neemt daarna afstand van haar christelijke achtergrond en zoekt haar heil bij Mateo, de leider van een inheemse organisatie die hekserij praktiseert. Vastbesloten haar vader te wreken, leert Rosa de kneepjes van het vak.

Regisseur Christoffer Murray mag dan lijken op een rossige versie van Jon Snow, maar hij laat er wat mij betreft in de eerste tien minuten al geen twijfel over bestaan dat hij weet wat hij doet, en echt van plan is om ons mee te nemen in het verhaal dat hij wil vertellen. Dat doet hij overigens langzaam, Sorcery is een slow burner die je niet op moet zetten als je glycogeenvoorraden uitgeput zijn. Maar wie interesse heeft in een folk horror over kolonialisme en inheemse onderdrukking met een vleug magisch realisme, of op zoek is naar een weinig geziene, moody period piece filmhuis-horror, doet er goed aan Brujería een kans te geven.

Vakkundig gemaakt en geschoten in goed gekadreerde shots, is Brujería een fijne verrassing voor slow-cinema liefhebbers. Genomineerd op Sitges en Sundance.

Check vooral de trailer om te zien of het je wat lijkt.

3,7

"She was the Lulu on whom men did far worse than burn their fingers, and indeed the photos of her show that there was something timeless and modern about her beauty, so that one might easily take her for a creature of the present. Shining eyes, a fine forehead, and sharp contours." - Michael Althen (Sirens & Sinners. A Visual History of Weimar Film 1918-1933)

Soms doen we dingen in een niet geheel logische volgorde. Zo heb ik de fascinerende autobiografie van Louise Brooks, 'Lulu in Hollywood', jaren terug al gelezen. Ik had nog geen enkele van haar films gezien. Het is niet gebruikelijk dat ik biografieën ga lezen van acteurs waar ik niets van weet, maar Brooks is een bijzonder enigmatische vrouw. Een intelligente vrouw ook, die eigenlijk het liefst met een boek op schoot zat. Wat mij betreft verplichte kost voor iedereen die geïnteresseerd is in films van die tijd, of hoe een tot sekssymbool gebombardeerde, zelfstandige vrouw zich in de omstandigheden van toen staande moest proberen te houden. En Hollywood de rug toekeerde om in Duitsland twee films met G.W. Pabst te maken.

De misdaadchallenge was een uitstekende reden om een van die twee, Der Büchse der Pandora, eindelijk eens te gaan kijken. En het toeval hielp: ik werd deze zaterdagmorgen door hevig geboor van de buren, om 08.00 uur gewekt. En die silents zijn natuurlijk altijd fijn om verder rustig mee wakker te worden. Dat ik geen dialoog kon missen door nu en dan terugkerende boorgeluiden was bonus. Althans, rustig..? Pandora is zo sereen nog niet. Brooks knalt van het scherm als Lulu, die tegelijkertijd onschuldigheid en seks uitstraalt, en alle mannen om haar heen de verdoemenis in helpt. En zichzelf daarmee ook. De censuur had het er maar moeilijk mee. 'The film has it all: murder, prostitution, gambling, blackmail, and lesbianism', zo valt te lezen in Peter Kobels boek Silent Movies. 'A masterpiece of silent cinema that flung a gauntlet at the censors'. Dus. JM is wakker!

Het plot is anno 2016 misschien wat moeilijk voorstelbaar, maar dan nog is duidelijk waarom Lulu zo'n klassiek karakter is geworden.

4*

“I... pick up on things.” – Peter Evans

Toch bijzonder, dat je na twintig films nog steeds zo verrast kan zijn over hoe goed een acteur is. Ik geloof niet dat ik ooit een film gezien heb, die Michael Shannon niet op zijn minst een beetje beter maakte door erin te spelen. Zelfs met een weinig bijzondere dialoog, weet die man mijn aandacht nog te grijpen. Bug is mijn eerste Friedkin in jaren, en zelfs toen waren het vermoedelijk rewatches van The Exorcist, wat toch een van mijn favoriete horrors is gebleven, door de jaren heen. Sorcerer, de remake van The Wages of Fear (1953), heb ik wel altijd willen zien. Maar het werd dus Bug, die me Friedkin als regisseur doet ‘herontdekken’. Een film over twee mensen in een gore motelkamer, met thema's als liefde, achtervolgingswaanzin, complottheorieën en gekte, volgens wiki. Dat belooft wat.

Films met een laagje Paranoia trekken me op de een of andere manier wel, en Shannon en Ashely Judd (die zich niet van het scherm laat spelen) zijn hier goed op hun plaats voor een dergelijke themathiek. Bug is aanvankelijk meer een naargeestige, paranoïde dramathriller dan horror, maar het werkte prima voor mij. En op een gegeven moment slaat de bodyhorror alsnog toe. Bug was oorspronkelijk een toneelstuk geschreven door Tracy Letts, die hier ook het script van de verfilming voor zijn rekening nam. Shannon speelde ook de rol in het oorspronkelijke toneelstuk, wat wellicht verklaart hoezeer hij hier (zelfs voor zijn doen) in zijn rol lijkt te zitten. Toneelverfilmingen zijn niet voor iedereen, dus wees gewaarschuwd. Maar ik vond het best fijn, en Shannon maakt het echt de moeite waard. En voor wie denkt dat zulks niet bestaat, het is zeldzaam, maar niet onbekend. Wat films betreft, Apart (2011) schijnt ook eenzelfde thematiek te hebben,

3,3*