Opinions

Bepaald geen cinema waar iedereen warm voor zal lopen dus, en na 55 minuten Winnie the Pooh (2011) zojuist, is het direct daarna opzetten van Kill It and Leave This Town, misschien een erg vreemde John Milton actie, maar het is eveneens een leuk experiment.

Ik lees op Cineuropa dat Wilczynski in een 2010 interview aangaf dat hij hoopte dat zijn feature length film klaar zou zijn voor de Berlinale van 2013, maar het zou 2020 worden. Zoals Koekebakker aangeeft is wel te zien waarom het lang heeft geduurd. Zodra je je overgeeft aan de rijke schakering van wonderschone, morbide, en soms smerige scenes die deze animator je voorschotelt, valt er ondanks de afwezigheid van een traditioneel verhaal bijzonder veel te beleven. Lekkere muziekscore ook van Tadeusz Nalepa.

Kijk vooral de trailer eerst om te zien of het iets voor je is, zou ik zeggen.

4*

Ook gezien op Prime bij het afwerken van de laatste tien titels die ik nog moet zien van de Dutch Film Festival's Dutch Film Top 50.

Voor mij geen jeugdsentiment, want ik had het zakmes nooit gezien. Misschien gek aangezien het een film is uit mijn kindertijd, maar het is niet ondenkbaar dat ik er nu meer van kan genieten dan ik destijds zou hebben gedaan; 11-12 jarige JM had misschien geen film over een jochie van zes willen kijken. Hoe dan ook konden Miss Milton en ik er nu beiden erg van genieten, Olivier Tuinier steelt compleet je hart in deze film. Sowieso een leuk, kneuterig sfeertje om in te vertoeven met uiteraard ook de nodige jaren negentig nostalgie.

Prima wakker mee geworden op deze druilerige vakantiedag!

3,6*

Mijn derde film uit Kosovo, na Kukumi (2005) en Echo (2016). En net als bij die 2 twee titels ook hier weer 3,5*. Zana kijkt niet altijd gemakkelijk weg, maar dat is ook niet de bedoeling bij een film die voor een groot deel over trauma gaat. Die nachtmerries over het verleden geven de film iets mystieks, maar wel op een vaak wat gruwelijke manier. Geen gezellig filmpje dus, maar wel de moeite en mooi geschoten.

3,7*

“Ongeloofwaardige ‘sprookjesfilm’, waarin Sean Connery, in een te groot uitgevallen rode Pamper-luier, veel op een tot woonboot omgebouwde rots ronddrijft, om een onderdrukt volk te kunnen bevrijden” -Video Jaarboek 1997

‘The Penis is Evil!’ - De film zelf.

Het zal eind ‘97 of begin’98 geweest zijn, en ik was sinds enkele jaren compleet film gek. Het internet stond nog in de kinderschoenen, dus ik verslond filmboeken om in die informatiehonger te voorzien. Bij de videotheek kwam het nieuwe Video Jaarboek 1997 uit, met The Nutty Professor op de voorkant. Ook deze las ik meermaals van cover tot achterflap, tot ik zowat alles wist. Veel van die feitjes en quotes zitten nog steeds ingebakken. En sinds ik het onderstaande over Zardoz las, ben ik benieuwd. Vanmorgen was het eindelijk zover, Diaper-time!

En het moet gezegd, Zardoz is volslagen bizar. Ik sta ervan te kijken dat de Fox executives groen licht hebben gegeven om deze uit te brengen. Daar zal een mooi verhaal achter zitten, gok ik. Kennelijk heeft Boorman dit project gemaakt nadat zijn geplande Lord of the Rings gecancelled was. Hij zou later toegeven zwaar onder de drugs te hebben gezeten tijdens het schrijven en maken van de film, en zelf ook van complete delen van de film niet begrijpt waar ze over gaan, en sommige scenes volslagen zinloos zijn. Goh.

Ook voor Connery schijnt het een wanhoopsdaad geweest te zijn toen hij na Diamonds are Forever wat moeilijk aan de bak bleek te kunnen komen. Hij kijkt er ook wat ongemakkelijk bij in zijn rode luier, al lijkt hij in deze still niet ontevreden met zijn outfit. Hoe dan ook, zelfs het Allegretto uit Beethovens zevende weet het niet omhoog te trekken, dat is op zich een knappe prestatie. Charlotte Rampling die een stoïcijnse Connery porno laat zien, voor een grote groep mensen, only in the drug fueled seventies…

2*

Fijn.

Er zijn een hoop films over de Tweede Wereldoorlog gemaakt en boeken geschreven, en hoe meer je er gezien en gelezen hebt, hoe sneller je je ergert aan cliche's of gemakzucht. Extra fijn dan als er uit onverwachte hoek een film komt die zijn tijd neemt, en waarin de oorlog slechts de achtergrond is voor een ander verhaal. Kleiner, maar niet minder interessant. Misschien zelfs wel interessanter wanneer je een beetje murw bent geslagen door Hollywoods holokitsch .

Het is trouwens niet dat Zelary vreselijk origineel is, maar wat het doet, doet het goed en ingeleefd. Mooi gefilmd en gespeeld, vooral Geislerová heeft een fijn gezicht om naar te kijken.

Aanrader voor wie niet terugdeinst voor een rustig voortkabbelend oorlogsdrama. Niet zo sterk als het Russische Voskhozhdenie (1977) gisteravond, maar het is ook een compleet andere film, al spelen ze in de zelfde oorlog.

4*

Hij was en beetje dom.

Soms pak ik een film in een opwelling, om daar later door mijn eigen (milde?) dwangneurose door afgestraft te worden. Arsenal wordt min of meer gezien als het slotstuk in een trilogie zie ik nu. En ik begin ermee. Niet meer spontaan doen John, dat kun jij niet, als chronologie freak. Nou ja, het is niet anders. En zoals ik het zie is het vrij officieus, aangezien Zvenigora en Arsenal toch behoorlijk anders lijken te zijn qua setting.

Maar het beviel uitstekend moet ik zeggen, dat lyrische en poëtische is inderdaad prachtig. Een van Tarkovsky's favorieten, deze film, las ik. Wel eens met The Eye en MR dat het middenstuk wat inkakt, maar niet zodanig dat ik me ging zitten vervelen. De muziek is vrij nadrukkelijk aanwezig soms, en dat werkt het ene moment uitstekend, maar af en toe werd het een beetje te bombastisch naar mijn smaak. Toch gingen beeld en geluid uitstekend samen.

Met filmvakken destijds redelijk wat fragmenten gezien van Dovshenko, maar waar het er bij Eisenstein en Vertov wel van kwam op hele films te zien, was het er bij Pudovkin en Kuleshov nog niet van gekomen. Weet niet waarom.

Prachtige plaatjes en historisch enorm interessant in zijn politieke context, maar voor een gedegen recensie wil ik eerst die 2 andere films zien en nog wat meer van deze heren. Die andere films zijn ook alweer een tijdje terug.

Goed stukje op Senses of Cinema. Voorlopig zet ik hem op 4*, wellicht een beetje naar boven afgerond.

Ja, dat werkt al duizenden jaren uitstekend , ik heb echt het gevoel dat het helpt. Zolang mensen net zo genuanceerd denken over oorlog, vrede en andere religies en culturen als hoe overwogen jouw oordeel over deze film is, kan geen godheid iets aan het gebrek aan vrede, rationaliteit of inlevingsvermogen veranderen...

Een vreedzame toekomst begint wellicht naast fundamenten als rationaliteit en inlevingsvermogen met inzicht en het lijkt er niet op dat je dat zelf hebt geprobeerd te verkrijgen waar het deze film betreft. Van nuance in elk geval geen sprake, dus je lijkt zelf te lijden aan de eenzijdige visie die je deze film toedicht. Zonde, want dat ondergraaft je stelling.

Verder, zoals Boeff al stelde, als Zero Dark Thirty iets nìet is, is het wel narcistisch of propagandistisch. Daarvoor staan de betrokken partijen er te ongunstig voor op. (dat Amerika al dan niet behoorlijk fout was in golf-oorlogen of Afghanistan of de portrettering van moslims in het algemeen, staat los van deze film.) Ik denk ook niet Bigelow zich schuldig maakt demonisering oid, om het woord maar even terug te halen. Stereotypering zoals beschreven in Reel Bad Arabs zie ik in elk geval in deze film niet terug...

Wat de film betreft, hij viel mij wel wat tegen, waarschijnlijk deels veroorzaakt door al die 100% scores van RT en metacritic, had ik beter niet kunnen zien van tevoren. Hij zit prima in elkaar verder, maar er zit eigenlijk wel weinig verhaal in. Chastain was goed zoals verwacht en de bijrollen eigenlijk ook. Wellicht dat herziening mijn waardering ophoogt, maar voorlopig houd ik het op 3,5 ster

Ik zag alleen Pasazerka (1963) van Munck, maar dat was wel een film waar ik 4* aan kwijt kon. Deze Bad Luck (1960) is heel ander soort film, en eentje waarvan ik razend benieuwd ben hoe hij Woland zou bevallen. Voor de historisch bewuste filmhuisliefhebber is het verhaal van deze film (het welgevallen van een kleine man door het Polen van 1930 tot 1950) best een traktatie, maar Munck stopt er ook slapstick silent film elementen in. En er zijn MovieMeter Users onder ons die dat niet altijd appreciëren.

Toch is dat met name in het begin even doorbijten voor wie zich eraan stoort, daarna is het grotendeels afwezig. Bogumil Kobiela speelt de rol van Jan Alleman waardoor we deze historische periode zien uitstekend, en het spijtte me dus om te constateren dat zowel regisseur Munck als hij niet erg oud geworden zijn: 38 en 39. Allebei een auto ongeluk. Op die leeftijd begon mijn 'volwassen leven' met een echte baan, huis en kind eigenlijk pas, iets later zelfs. Het is een ongepast opstapje naar wat zwarte humor, maar die kans was bij mij zonder rijbewijs ook wat kleiner.

Ik houd het op een zeven voor dit Poolse werkje. En als Woland hem ooit kijkt, dan krijg ik vast een tagje.

3,5*

Wat een film zou dit zijn geweest om te bespreken in het werkcollege dat ik in mijn studietijd volgde over de verbeelding en herdenking van de holocaust. Is het überhaupt verbeeldbaar, of niet? We hebben daar, gebaseerd op het werk van veel historici, overlevenden, kunstenaars en filosofen lang over gediscussieerd. Er is niet één antwoord, maar dat college heeft mijn blik op holocaustfilms voorgoed veranderd. En mijn blik op holokitsch.

Zoals men mag verwachten is Jonathan Glazer’s laatste film na het indrukwekkende Under the Skin niets van dat laatste, integendeel. Waar het op films over de banaliteit van het kwaad aankomt, zet The Zone of Interest zowaar een nieuwe standaard, wat mij betreft. Beeldvoering, sound design, score en acteerwerk zijn allemaal van de bovenste plank.

Ik moet even bekomen.

4,3*

Zouden ze het weten - 2Doc.nl

Voor JM bij KPN verder de techniek indook van zijn studentenbaantje, studeerde hij voor docent geschiedenis (en daarvoor lichamelijke opvoeding). Een van de eerste dingen die we leerden voor we op stage gingen was: Laat.Altijd.De.Deur.Van.Het.Lokaal.Open.... Always. En dit was begin 2000's. Jaren later kwam Jagten (2012), en die liet de absolute engheid zien van de opgejutte massa, die niet langer openstaat voor rede, maar overtuigd is van jouw kwaadaardigheid. Jij.zat.aan.mijn.kind!

Zouden Ze Het Weten (2020) laat in korte tijd zien wat zo'n beschuldiging met iemand doet, en wat het kost om de draad weer op te pakken na zoiets. Seksueel misbruik is een vreselijk iets, dat het leven van het slachtoffer ingrijpend, en blijvend veranderd. Maar zeker in deze tijd is het nodig om ook stil te staan bij de gedachte wat een valse beschuldiging teweeg kan brengen. En dat is iemand tot aan een doodswens brengen.

Uiteraard blijft de vraag: geloof je het? Dat moet ieder voor zichzelf bepalen. Voor mij is er niet veel twijfel, maar ik ben blij dat er rechtbanken zijn om dat zo goed mogelijk te bepalen. En het is jammer dat het oordeel tegenwoordig vaak al in de (social) media geveld wordt.

Moeilijk te vatten dat iedereen behalve narva77 hier zo'n laag cijfer voor geeft.

3,7*