Opinions

Na de twee Kusturica films Underground (1995) en Crna Macka, Beli Macor (1998), is dit pas de derde film uit voormalig Joegoslavië die ik zie. Van Kusturica ben ik nooit fan geworden, dus het was hoog tijd voor een film van een andere filmmaker uit dat land. Ik had Lepa Sela Lepo Gore (1996) klaarliggen met dat doel, maar aangezien er nu een horrorchallenge is, leek T.T. Sindrom ook een prima keuze. Pas één stem op MM, maar de ontvangst destijds was best behoorlijk.

Het budget was schijnbaar zó laag, dat geen van de acteurs betaald kreeg. Met die wetenschap is het lang niet gek wat Dejan Zecevic hier doet als regisseur, eens temeer hij nog niet zo veel ervaring had destijds. T.T. Sindrom heeft vanaf het begin een naar sfeertje; de grauwe, dicht op de huid zittende hand held camerastijl, de onheilspellende geluiden van het oude badhuis, en natuurlijk de moordende sociopaat. Baanbrekend goed is het misschien niet, en de rauwheid zal niet iedereen kunnen bekoren, maar ik werd wel door meegenomen door deze atypische, Servisch gesproken slasher. En de make-up effecten waar je een klein budget vaak direct aan afziet, zijn echt zo slecht nog niet. Fijn sound design voor een horror, en een atmosferische muziekscore. Jammer dat de tweede helft wat minder is dan de eerste, maar ik rond alsnog naar boven af.

3,5*

Verrassend, dat bij een lijstjesfilm, een Gouden Palm winnaar tevens, er sinds Spetie’s comment in 2012 slechts een enkel bericht is bijgekomen. Nu dan twee, maar in mijn hoofd was het een enorme blind spot dat ik deze na al die jaren filmliefhebberij nog steeds niet gezien had. Maar het lijkt dus nogal tegen te vallen, hoezeer deze Kiarostami hier op MM leeft.

Wat mij betreft is Taste of Cherry vooral een film die uitnodigt tot nadenken, en waarbij de mate in hoeverre je de film waardeert ook afhangt van wat je er zelf instopt. Dat klinkt misschien wat vaag, maar Kiarostami is allesbehalve een regisseur die je zaken voorkauwt, en achtergronden of redenen meegeeft; we blijven in het ongewisse waarom deze man rondrijdt op zoek naar iemand die hem wil hebben een einde aan zijn leven te maken.

Badi (sterk gespeeld door Homayon Ershadi) voert gesprekken met een aantal personen in de hoop dat ze hem willen helpen begraven. Een jonge soldaat, een geestelijke en een wetenschapper. Taste of Cherry leent zich door die eenvoudige constructie uitstekend voor analyse, aangezien je er verschillende zaken in zou kunnen zien. Ook het plotselinge einde zal er niet voor niets zijn. Contemplatief is hier geen vreemde kwalificatie.

Roger Ebert was niet onder de indruk van Taste of Cherry, en hoewel ik me wel een klein beetje in zijn kritiek kon vinden, werkte het voor mij beduidend beter. Toch, het vermeende meesterwerk wat zovelen er in zien, ontgaat me voor nu nog even. Wellicht dat herziening daar verandering in brengt, maar voor nu rond ik de 4* gematigd enthousiast af naar beneden, en gaat de voorkeur uit naar Khane-ye Doust Kodjast? (1987), wat het werk van deze filmmaker betreft . Ik moet trouwens wel dringend wat meer van deze man zien, heb er nog een aantal klaarliggen en een mooi boek over hem in de kast.

3,7*

Wat een waardeloze bende.

Nu was deel 2 al behoorlijk bout, maar dit derde deel doet daar nauwelijks voor onder, als het al niet de cake pakt... Het verhaaltje is ronduit slecht, voorspelbaar tot en met, maar dat moeten we bij een Taken film voor lief kunnen nemen, mits de rest goed is. Zoals bij de heerlijke eerste film, die ik keer na keer op kon zetten, ondanks zijn onvolkomenheden.

Liam lijk hier echt te oud te zijn geworden, wat misschien deels de montage verklaart. Het over een gaashek heenklimmen gebeurt dan ook In drie shots. Ertegenaan rennen (aanstalten makend), erbovenop, en reeds veilig geland op de grond... Montage vond ik echt om te janken, alsof je een hyperactieve speedfreak een Paul Greengrass na laat doen. Voor 20 miljoen kan ik het Liam niet echt kwalijk nemen, maar hij mag ook wel weer eens even een goede film maken, waarin hij zowaar weer even acteert.

Maggie Grace heeft inmiddels ook de 30+ leeftijd van rammelende eierstokken bereikt, maar wordt geportretteerd als per ongeluk zwanger geworden tweedejaars. Die tendens van veel jonger iemand spelen wordt dus lekker doorgertrokken.

Maar dit soort films doen het altijd goed bij een groot deel van het publiek, dat de verstand op nul films wel kan waarderen. Ik weet dat ik daar slechts heel soms bij hoor, maar de eerste Taken was zo'n film. En het is jammer om te moeten constateren dat wat mij betreft deel 2 en 3 beter nooit gemaakt hadden kunnen worden. Zelfs de slechte CGI viel tijdens een hoop actiescenes (container op autoweg) onaangenaam op. En als Verslagen bad guys hun mond vrijwillig om de loop van Liams pistool sluiten voor een headshot, dan valt er in geen velden of wegen een druppel bloed te bekennen. Even andere koek dan het headshot dat ik gisteren in Blue Velvet uit 1986 zag. Totaal onvergelijkbaar natuurlijk, maar dit neppe geweld in een productie waar eigenlijk niets goed in is, geeft mij constant het idee dat ik naar een matig gechoreografeerde, krakkemikkig uitgevoerde en slecht gemonteerde PG-13 actiefilm zit te kijken. Wat ook zo is, ondanks de 16 jaar Kijkwijzer in Nederland.

Ik wilde 2 sterren geven, maar de finale waarin ze elkaar eerst kapot proberen te schieten, en mills zichzelf uitschakelt door dwars door een glazen ruit te duiken, gooide roet in het eten. Mills ligt out op de rond en de bad guy hoeft alleen te doen wat hij al minutenlang deed: even zijn trigger indrukken. Maar nee, we gaan hem slaan schoppen en met hem slepen, en laten hem gebukt zitten terwijl we voor hem staan. Alsof hij niet zo je benen kan pakken en je tegen de grond werken, having a very particular set of skills and all. Dat gaat mijn suspension of disbelief ruim teboven.

Ik twijfelde bij deze film nog, maar nu weet ik vrij zeker dat ik een eventueel vervolg niet meer hoef te kijken. Alleen aan te raden voor de niet al te veeleisende actieliefhebber, als je het mij vraagt. Maar een vergevorderde vaardigheid in 'verstand op nul zetten' is onontbeerlijk...

1,5*

Schrijnend. Mijn derde Panahi na This is not a film en Taxi Teheran, en ik ben blij dat ik nu eindelijk voor zijn iets 'oudere' werk ben gaan zitten. Ik vond de worsteling van de hoofdpersoon met de voor hem onoverbrugbare kloof tussen rijkdom en armoede, en de manier waarop de mensen om hem heen naar hem kijken, intens droevig. Het feit dat de acteur in het echt ook een pizzabezorger was, lijdend aan paranoïde schizofrenie, maakt het nog intenser.

Panahi neemt de tijd om ons te voelen wat er in de belevingswereld van deze man omgaat, ogenschijnlijk zonder hem daarbij een scala aan emoties te laten tonen: alles lijkt onder de oppervlakte te gebeuren, al giert er daarbinnen voor je gevoel iets dermate sterks, dat de man het soms amper binnen kan houden. De scène bij het verlaten van de juwelier is daar denk ik een goed voorbeeld van.

Na deze ervaring kan ik bijna niet wachten om The White Balloon, Ayneh en Dayereh te gaan zien, en me weer eens wat meer onder te dompelen in die wondere wereld van immer fascinerende Iraanse cinema. Gelijk maar even wat leesmateriaal aangeschaft, en ik kon daarbij het pas verschenen boek over Asghar Farhadi natuurlijk niet laten liggen.

Geschreven door de ons recent ontvallen meester Abbas Kiarostami, maakt Panahi van Talaye Sorkh een moderne tragedie over een man die zijn plaats in de wereld nauwelijks langer vol lijkt te kunnen houden.

4.2*

Zware kost, deze film. Jennifer Fox verfilmt hier in feite wat haar zelf overkomen is, natuurlijk met enige artistieke vrijheden. Maar net als Derns karakter in deze film schreef Fox als dertienjarige een essay over haar relatie met haar coach van 40, wat in de verfilming gevonden wordt door haar moeder. Dit dwingt haar om op opnieuw te reflecteren op die tijd. Was het een relatie, of is dit achteraf bezien misschien misbruik? Was het zo gelijkwaardig als in haar herinnering, of is het een poging zichzelf toch niet als slachtoffer te zien?

Fox maakt hierbij gebruik van een bijzondere narratieve structuur, die goed illustreert hoe herinneringen werken; plastisch, en allerminst in marmer gehouwen. Derns karakter gaat soms letterlijk de dialoog aan met haar jongere ik om te bepalen voor haarzelf hoe iets zit. Soms verandert een herinnering hierdoor en zien we dat zich voor onze ogen voltrekken. Deze rol leverde Dern nominaties op voor een Golden Globe en een Emmy op, en je ziet direct waarom. Maar ook de andere acteurs doen het goed. Debicki is fijn, en Isabelle Nélisse speelt de 13-jarige versie van Dern heel doeltreffend.

Waarschuwing, er zitten een aantal flink ongemakkelijke scènes in de film, en hij is niet bedoeld voor een ontspannen avondje op de bank. Als dat je niet afschrikt, is dit volgens mij een van de betere films over seksueel misbruik, herinnering en met zulks omgaan die ik heb gezien.

4,2*

Als ik even snel goed geteld heb, ben ik de negende die het Australische Talk to Me registreert voor de nu lopende horrorchallenge. Hoewel ik met registratie 179 geen haast heb gemaakt me bij deze groep te voegen, was deze film een van de titels waar ik het meest naar uitkeek. De trailer sprak me erg aan, en A24 horrors liggen erg goed in John Miltons straatje.

Wanneer een groep vrienden ontdekt hoe ze geesten kunnen oproepen met behulp van een gebalsemde hand, raken ze verslaafd aan de nieuwe sensatie, totdat een van hen te ver gaat en angstaanjagende bovennatuurlijke krachten ontketent.

Het verhaal an sich is nauwelijks baanbrekend. Talk to Me is de zoveelste variatie op een groepje tieners waarbij het geesten oproepen spelletje fout gaat. De gebalsemde hand die het subject in staat stelt om contact met een willekeurige geest te maken die in het rijk daarachter ronddwaalt, en door 'I let you in' bezit van diegene te nemen, is in principe gewoon een variatie op een Ouija bord of iets van vergelijkbare strekking. Het is met name de effectieve regie, het degelijke script met zich ontwikkelende karakters en thema's als rouw en trauma, die deze film van de meute onderscheidt. Een bijzonder debuut van YouTubers Danny en Michael Philippou, dat kritisch goed werd ontvangen, maar die ook op MM en Letterboxd respectievelijk op 3,4* en 3,6* mag rekenen. Ik ken noch de heren, noch had ik ooit van RackaRacka gehoord, dus een grote verrassing.

Sophie Wilde speelt bijzonder goed, en weet in de meer dramatische scènes van haar karakter Mia goed te overtuigen. Met slechts een budget van 4,5 miljoen was Talk to Me een Box Office Hit, die wereldwijd 90 miljoen in het laatje bracht. Wederom een succes voor A24 dus.

Talk 2 Me is reeds aangekondigd. Ik ben er bij.

4*

"I never saw anything like it! No footprints! No blood! No sign of a struggle! The bones just stripped clean like peeling a banana!!"

Na Them (1954) en Gojira (1954) het jaar ervoor, bracht 1955 ons nog een giant creature film: Tarantula. Regisseur Jack Arnold was eerder al verantwoordelijk voor It Came from Outer Space (1953), Creature from the Black Lagoon (1954) en zou ons twee jaar na deze film nog The Incredible Shrinking Man (1957) brengen. Stuk voor stuk bijzonder vermakelijke films, helemaal wanneer je dit soort jaren '50 sci-fi horrors een warm hart toedraagt. Tarantula past daar prima tussen, al haalt hij het niveau van die laatste 2 niet helemaal.

Het acteerwerk is bepaald niet geweldig, en de dialogen evenmin, maar als B-film is Tarantula uitstekend vermaak. Wetenschap die compleet uit de hand loopt en resulteert in mismaakte mensen en gigantisch groeiende dieren, met een speciale hoofdrol voor een tarantula die het voortbestaan van een woestijnstadje bedreigt. Veel meer heeft het verhaaltje niet om het lijf. Them had een aantrekkelijke vrouwelijke wetenschapper, en dat moet Jack Arnold ook wel een goed idee hebben geleken. Mara Corday als Stephanie 'Steve' Clayton is een prettige verschijning, wanneer je de stompzinnige lines die ze haar voeren ('Science or no science, a girl's got to get her hair done') wegdenkt.

De effecten zijn misschien niet grensverleggend en even goed als die van The Incredible Shrinking Man een paar jaar later, maar er valt goed in mee te gaan. Bonuspunten voor het spotten van een jonge Clint Eastwood!

3,5*

Wat een bizarre film inderdaad, dit drieluik over drie generaties Hongaarse mannen. Een surrealistische drama-komedie, maar op IMDb krijgt hij ook een horrorcredit. Misschien niet in de traditionele zin van het woord, maar ik heb wel degelijk meerdere keren in afgrijzen zitten kijken wat zich nu weer op het scherm voltrok; geneukte varkens, ferme jongeheren waar een vuurstraal uitkomt en wanstaltige, corpulente kerels waar niet aflatende stralen kots uit spuiten. Jaja, John Milton weet het allemaal schilderachtig te beschrijven, maar die kleurrijke taferelen komen niet uit mijn brein. De eerste twee verhalen van deze triptiek zijn van de Hongaarse auteur Lajos Parti Nagy en het laatste is een verhaal van regisseur Gyorgi Palfi en zijn vrouw Zsofia Ruttkay.

Je kunt in Taxidermia een metafoor zien van de socio-politieke geschiedenis van het naoorlogse Hongarije. Of een allegorie over onderdrukking en de Hongaarse nationale identiteit. Ik had van Palfi reeds het knappe Final Cut - Hölgyeim És Uraim (2012) gezien, en Szabadesés (2014) ligt nog klaar. Maar dit is sowieso heel wat anders dan die eerste film; denk een duistere mengeling tussen Burton, Gilliam, Svankmajer, Lynch en Cronenberg. Het is knap belicht en vloeiend gefilmd, wat kan contrasteren met de soms groteske gebeurtenissen en karakters die we zien. Palfi laat zien dat iets vervreemdends, of waar je zelfs heftige afkeer van voelt, toch mooi in beeld gebracht kan worden.

Het is moeilijk na een keer te weten wat je nu precies allemaal hebt gezien in Taxidermia, en wat het betekent of wat je erin zou kunnen lezen met oog op de Hongaarse identiteit; ik ben er op vakantie geweest lang geleden en heb geschiedenis gestudeerd, maar mijn kennis van de Hongaarse geschiedenis is op zijn zachtst gezegd onderontwikkeld. Maar om het werk Lynch nog eens aan te halen, je hoeft iets niet door en door te snappen om het te kunnen waarderen voor wat het is.

3,5*

Zelf ben ik niet opgegroeid met de muziek van Swift, tot Folklore is het allemaal langs me heengegaan. En aangezien in de pandemie veel mensen tijd over hadden, heb ik die zowaar opgezet en 1 of 2 keer geluisterd. Klonk goed, maar het leidde niet tot een queeste zoals die van Basto. Het album daarna heb ik volgens mij ook kort beluisterd, maar toen was het weer gedaan met mij en Swift. Niet bewust, maar gewoon weer druk met andere dingen geraakt.

Tot ik de lyrische reviews en de vele nieuwsberichten over The Eras Tour las. Dat was toch wel weer erg interessant. Niet genoeg om voor naar de bios te gaan, maar wel om in 4k thuis te kijken. En dat moment was nu daar. Ik ben opgegroeid met de concertdvd's van Phil Collins, Pink Floyd, Genesis, Roger waters, Elton John, Michael Jackson, Queen, George Michael en vele anderen, en was erg benieuwd ook al ken ik Swifts muziek dus verder niet erg goed. Zou dat uitmaken?

Het antwoord is nee. In de eerste twintig minuten moest ik al toegeven dat dit technisch de meest indrukwekkende concertregistratie is die ik ooit zag. Wat een tot in de puntjes verzorgde prestatie, en wat moet dit een belevenis zijn als die nummers zelf ook emotioneel gewicht voor je met zich meedragen. En nu ik alles gezien heb, kan ik niet anders zeggen dan dat Swift een monumentale prestatie levert hier. Ik vind absoluut niet ieder nummer goed, maar dat doet niets af aan het spektakel van deze carrière omvattende show, en de voelbare band met het publiek.

Doe het maar eens, zo'n lang concert geven, keer op keer. John Milton is oprecht onder de indruk, en nu ben ik tòch benieuwd hoe ik dit in de bios had ervaren.

4,2*

Aan de ene kant had ik de neiging om iets super obscuurs en bizars op te snorren voor deze parel van een subgenre, want laten we eerlijk zijn: Vagina Dentata / Schlong Horror in de themachallenge stoppen, is natuurlijk wel een huzarenstukje. Mocht ik de rest van mijn leven verder nog maar weinig presteren, dan kunnen ze in mijn grafrede op zijn minst trots vertellen dat ik dat heb bereikt. Maar: het voelde verkeerd om iets anders te kijken dan Mitchell Lichtenstein's Teeth uit 2007, aangezien dat de eerste film is die ik kende over deze mythologische voorstelling, die wel eens uit het mannelijke castratiecomplex voort zou kunnen komen.

Goed is de film helaas niet, maar ik heb wel degelijk gefascineerd zitten kijken hoe het kuise 'save yourself for marriage' meisje Dawn (Jess Wexler) zich tot de daad laat verleiden, en hoe dit onherroepelijk vreselijk fout gaat. Want hoe kijk je wanneer tijdens de sex plots je snikkel wordt afgebeten, en je vol afgrijzen constateert dat slecht een rafelig afgehapt, bloed spuitend stompje resteert? Nou, zoals hierboven dus.

Als dat intrigeert en je wilt er meer van zien, dan moet je Teeth zeker eens... aanzwengelen.

2,5*

-Bij de Horrorchallenge 2024

Omdat Fogo (2012) zo goed beviel eerder op de avond, heb ik er gelijk nóg maar een Mexicaanse documentaire van een vrouwelijke regisseur achteraan geprogrammeerd. Net als Fogo is dit er een van de Cinema Tropical-lijst, en tevens de Mexicaanse inzending voor de Oscars twee jaar geleden. Die nominatieronde kwam Tempestad niet door, maar Tatiana Huezo werd in eigen land wel met een Ariel Award beloond voor beste regisseur.

Beeld en geluid in Tempestad horen niet bij elkaar, maar ergens toch ook weer wel. De Salvadoriaans-Mexicaanse filmmaker laat ons kennis maken met 2 vrouwen, wiens naam we nooit leren kennen, maar wiens levens onomkeerbaar geraakt zijn door de grootschalige problemen die de strijd tegen de Kartels met zich mee bracht; herinneringen gekenmerkt door geweld, gevangenschap, corruptie en bovenal angst.

Tempestad is pas Huezo’s tweede lange film, na El Lugar Mas Pequeño (2011). Ook haar debuut is schijnbaar de moeite, en net als deze film een document waarin herinnering en geweld een belangrijke rol spelen, als ik The Hollywood Reporter zo lees. In 2020 moet haar eerste fictieve film Noche de fuego uitkomen, waarbij ze de regel ‘blijf bij wat je kent’ niet vergeten lijkt te zijn.

3,5*

“There is no other way to respond to the senseless atrocities that scream to us from every newsstand. In a country ruled by violence, the artist cannot help it if his visions are mad, incomprehensible, and drenched in blood.” – Julio Chavezmontes

Tenemos la carne (We Are the Flesh) heeft momenteel een 4,7 op IMDb en een 2,8 op MovieMeter. Niet een film die ik doorgaans snel zou kijken dus, tenzij hij aangeraden wordt. En dat werd hij, We Are the Flesh prijkte op meerdere lijstjes met de beste horrorfilms van 2016. Dan is het op zijn minst een kijkbeurt waard, toch? Regisseur Emiliano Rocha Minter maakt met deze film zijn debuut, en het moet gezegd, de man is bepaald geen angsthaas. Wat een gewaagde eerste film.

Post-apocalyptische films, het is niet iedereens ding, maar mij blijven ze biologeren: de mens in overlevingsmodus, teruggebracht tot zijn essentie en meest basale instincten. Erg lieflijk is het doorgaans niet, maar fascinerend is het wel. We Are the Flesh is trippy, pervers, psychedelisch, confronterend, rauw, smerig, barbaars en lastig toegankelijk. Maar tegelijkertijd fascineert het toch, en is de film mooi geschoten. Vloeiend camerawerk en sfeervolle, versluierde kleuren. Maar wees gewaarschuwd: wie niet zit te wachten op close-ups van genitaliën, ongesimuleerde seks en gorigheid met menstruatiebloed, kan beter iets anders opzetten.

“The movie had to be an affirmation of life, in all the senses, without fear or judgement, reaching some point between the terrible and the strange, a return to a moment where there aren’t so many moral questions. A portrait of human beings, their violence, sexuality, their comedy”, verkondigde de regisseur in een interview. Sex, dood en wedergeboorte zijn er sowieso makkelijk in te zien. Minter gaf tevens aan tijdens de conceptie van deze film o.a. de filosoof Georges Bataille te hebben gelezen, wiens werk doordrenkt schijnt te zijn (ik heb hem niet gelezen) met de thema’s van de dood, het buitenzinnige en de innerlijke ervaring.

Ik zal Tenemos la carne niet snel nog een keer opzetten, en ben blij dat ik hem niet blind erin heb geknald voor een horroravondje met Miss John Milton. Dan had ik vast het een en ander te horen gekregen. Tegelijkertijd kon ik mijn ogen ook niet van het scherm houden, en blijft de vraag wat een en ander nu betekent, wél door het hoofd spoken. Emiliano Rocha Minter lijkt absoluut een kunstenaar met een intellectuele visie, en volgens mij is dit een uitstekende film voor academische analyse. De trailer geeft een aardig idee van wat je kunt verwachten. Losstaand van of je iets ‘leuk’ vindt of niet, mag cinema best prikkelen, je grenzen overschrijden, en je met verbazing en walging achterlaten in een staat van gefascineerde verwarring. We Are The Flesh slaagt daar volkomen in.

4*

Onterecht dacht ik deze autobiografische trilogie van korte zwart-wit films al gezien te hebben, maar ik bleek hem door elkaar te halen met de Bill Douglas Trilogy die ik op blu-ray heb. Dat krijg je met twee zo vergelijkbare BFI uitgaves. Snel opgezet dus maar voor de momenteel lopende zwart-wit challenge.

De in oktober overleden Terence Davies was geen regisseur die in een rap tempo films uitpoepte, noch waren die films zelf bijzonder vlot. Maar wie zich aanpast aan het tempo, vindt hier een bijzonder fijne filmmaker. Van zijn later werk Distant Voices, Still Lives (1988), The Long Day Closes (1992) en A Quiet Passion (2016) heb ik erg genoten, en films als Sunset Song (2015) en Benediction (2021) liggen op de kijkstapel.

Bedrukkend is zijn deze films over zijn jeugd en volwassen worden wel; je benijdt Terence's alter ego Robert niet. Maar een beheerst en fijn gestileerd staaltje filmmaken is het wel, al zal er voor veel mensen vermoedelijk te weinig gebeuren om de aandacht vast te houden.

3,8*

De korte film Terrifier is waar Art (wederom Mike Giannelli na eerder The 9th Circle (2008)) meer het uiterlijk krijgt zoals we dat kennen uit de langere films, met de spitse neus en de kin die bij zijn debuut nog lijken te ontbreken. Hoewel er volgens IMDb tussen die twee shorts van Leone geen andere regiecredits zitten, lijkt hij duidelijk het een en ander te hebben bijgeleerd, en hier ook nog wat meer de vibe van late jaren zeventig, early '80s grindhouse na te willen streven. Compleet met (ik vermoed) in post-productie toegevoegde filmkrasjes en artefacten.

Ook is Art hier al een stuk gewelddadiger en veroorzaakt hij al snel de nodige bloederige gruwelen die lief snoetje Marie Maser vol afgrijzen moet aanschouwen. Productietechnisch is dit dus al een stap vooruit, en met 20 minuutjes houdt Terrifier het tempo er stevig in. Net als The 9th Circle zou deze kortfilm ook een segment uit gaan maken van Leone's anthologie All Hallows' Eve (2013); als je die kijkt heb je deze dus ook allebei gezien. Niet verkeerd!

3,2*

En dan na de twee korte films waar Art in verscheen, was daar de eerste langspeelfilm uit 2016, die door een stuk meer mensen gezien zal zijn. Op MovieMeter heeft hij in elk geval 377 stemmen, wat best de moeite is. Acteur Mike Gianelli was inmiddels een beetje klaar met de prosthetics, dus Leone moest op zoek naar een andere acteur voor de rol van de kwaadaardige clown. David Howard Thornton bleek zowaar mime ervaring te hebben, en een improvisatie hoe hij het bloed van een afgezaagd hoofd met zout op smaak bracht, bracht hem de rol. En het moet gezegd los van wat je van de film vindt: op Thorntons acte de présence valt weinig aan te merken.

Het is misschien wonderlijk, maar ik heb meer plezier beleefd aan de eerder gemaakte, wat gekunstelde short dan de langspeelfilm. Hoewel Leone wederom zichtbaar vooruit gegaan is, en Terrifier (2016) onmiskenbaar vakkundiger is gemaakt, bleek méér niet persé beter. De afwezigheid van een verhaal of karakters waar je enige binding mee hebt vallen in een lange film meer op, en waar toffe practical effects en een lekkere muzikale score genoeg kunnen zijn om een short te verheffen, is het wat karig om anderhalf uur vermaak te bieden wanneer er niet veel meer is dan dat.

Wel gaf Terrifier stof tot nadenken. Wat is gruwelijk, wat jaagt angst aan? Waar ligt het kantelpunt dat we daar nog genoegen aan beleven? En is dat omdat het te ver gaat, of wellicht omdat het ons juist door de setting niet zoveel meer doet? Ik doel op de scène dat Dawn wijdbeens ondersteboven hangend in tweeën wordt gezaagd. Onmiskenbaar gruwelijk, en make-up technisch goed uitgevoerd, maar het deed me verrassend genoeg weinig en verschafte evenmin enig kijkplezier. Ik vermoed omdat de setting op mij dusdanig horrorfantasy over komt, dat de stakes weg zijn. Dit zijn niet langer gruwelen die ik me goed voor kan stellen en die diep van binnen iets losmaken, iets primairs. En een echte gorehound die smult van zo'n slachting ben ik evenmin.

Ik sluit overigens absoluut niet uit dat ik volgend jaar gewoon deel 2 programmeer, maar ik betwijfel wel een beetje of dit een franchise is voor mij.

2,5*

Vikander is zoals je mag verwachten uitstekend, maar de film zelf heeft niet bijster veel indruk op me gemaakt. Ik heb me niet verveeld, maar ik heb ook nauwelijks iets nieuws gezien. Wanneer ik denk aan films als The Big Parade (1925), All Quiet on the Western Front (1930) en Paths of Glory (1957), of meer recentelijk A Very Long Engagement (2004) en Joyeux Noel, dan valt deze film daar toch bij in het niet. Voornamelijk in vergelijking met de klassiekers. Het is jammer dat er weinig echt goede recente films over dit onderwerp lijken te zijn uitgekomen. Van een The Lost Battalion (2000) was ik in elk geval niet kapot.

En datzelfde geldt eigenlijk hiervoor. Regisseur James Kent (pas op, er komt een MovieMeter taalcliché) kleurt mij net teveel binnen de lijntjes. De acteurs doen het prima (ik herkende zelfs Kit 'Jon Snow' Harrington niet) en het ziet er allemaal goed uit. Cameraman Rob Hardy die gelijk hierna zijn lens weer op Vikander mocht richten met Ex Machina, heeft het tijdbeeld vakkundig vastgelegd. Het Oxford van tijdens de Great War staat er idyllisch op. De muziek is van Max Richter, een componist die ik vrij briljant vind, maar me hier niet opviel.

Liefde die onderbroken wordt door oorlog, tsja. Het is niet echt nieuw. Ik moest ook even aan 7th Heaven (1927) en The Cranes Are Flying (1957) denken. Goed, die tweede speelt in de Tweede Wereldoorlog, maar beide films vond ik stukken beter. Ik heb Vera Brittains boek overigens niet gelezen, maar wel veel andere. Remarque, Hemingway, Owen, Graves, Sassoon. En stapels geschiedenisboeken voor WOI vakken tijdens de studie. Ik heb uiteindelijk ook mijn Bachelor scriptie over een Eerste Wereldoorlog onderwerp geschreven, namelijk Ernst Jungers 'In Stahgewittern' (hier uitgegeven als Oorlogsroes), de literaire adaptatie van zijn eigen loopgraafdagboeken. Misschien dat je dan wat moeilijker te pleasen wordt op een gegeven moment?

Niet slecht dus, maar voor mij was het niet memorabel. En daar hoopte ik stiekem toch een beetje op, al verwachte ik het na de trailer al niet echt meer.

3*

Is het raar dat ik ook een beetje aan Svankmajer moet denken tijdens sommige scènes?

Om eerlijk te zijn heb ik me er doorheen moeten worstelen. Ik heb niets met cyberpunk, en het experimentele gehalte van Tetsuo lag me dan ook te hoog voor 67 minuten insanity onder kutmuziek met af en toe een krankzinnig giecheltje of babyhuiltje er tussendoor. Ik ben niet wars van avant garde, maar dit wilde net niet helemaal goed vallen, en zo goed vond ik het visueel niet om eerlijk te zijn. Toch, het greep voldoende en was gedurfd en origineel genoeg om een voldoende te krijgen. Dat dan weer wel.

Nou heb ik best tijdens sommige scènes geïntrigeerd zitten kijken, zoals de stop-motion scènes met buiten lopen, maar dit is me denk ik net even te krankzinnig. Al sluit ik een hogere score in de toekomst niet uit. Ik verwacht hem alleen niet net als Onderhond binnen 2 weken nog en paar keer gezien te hebben. Met stip op 1 op mijn weird-ass movielist.

Ik zal hem wel nog eens kijken over zoveel tijd, benieuwd hoe hij dan valt

Regisseursduo Veronika Franz en Severin Fiala (oom en neef van elkaar in het dagelijks leven) leverden eerder prima genrewerkjes als Ich Seh Ich Seh (2014) en The Lodge (2019). Duidelijk filmmakers die volkomen op hun gemak zijn om hun karakters veelal op dezelfde locatie te laten. Na hun Engelstalige uitstapje met Riley Keough, zoeken ze in Des Teufels Bad het Oostenrijkse platteland op van de 1750's, waar een vrouw geen eigen stem had en de verstikkende realiteit van het harde, dagelijks bestaan werd gekenmerkt door religieuze dogma's en taboes.

Het achttiende eeuwse dorpje waar Agnes woont is er een als zovelen: omringd door bossen. Op een heuveltop wordt het onthoofde lijk van een opgehangen vrouw tentoongesteld, als straf voor het doden van haar baby, en als voorbeeld. Een waarschuwing. Een voorteken? De diepgelovige en zeer gevoelige Agnes bekijkt de dode vrouw met medelijden. Maar ook met verlangen: ze voelt zich een vreemde in de wereld van haar man Wolf, met wie ze net getrouwd is. Het is een emotioneel kille wereld die bestaat uit werk, klusjes en verwachtingen. Agnes trekt zich steeds meer in zichzelf terug. Haar interne gevangenis wordt steeds beklemmender, haar melancholie overweldigender. Al snel lijkt haar enige uitweg een schokkende gewelddaad te zijn.

Ik vraag me af hoeveel vrouwen (mannen ook trouwens) er in dit soort gesloten verstikkende gemeenschapjes depressief zijn geweest. Net als Eggers The Vvitch (waarmee vergelijkingen onvermijdelijk lijken), is Des Teufels Bad gebaseerd op uitgebreid historisch onderzoek naar een dogmatische een maas in de kerkelijke geschriften en geboden, waar mensen die geen andere uitweg meer zagen zich van bedienden: Het plegen van een misdaad die onvermijdelijk tot hun executie zou leiden. Zelfmoord kon immers niet, want dat was een enkeltje naar de hel. Maar bij een moord kon men voor zijn of haar executie de biecht afleggen, en na absolutie alsnog het pad naar de hemel veiligstellen. Talk about a loophole. Kennelijk zijn hier werkelijk honderden historische gevallen van bekend.

Des Teufels Bad kan ook prima als art slowburn horror gekeken worden, als period horror of als folk horror. Hij is traag, hij is arty, en moeilijk om een genrelabel op te plakken; een standaardhorror die het gros van de kijkers zal bekoren, is het sowieso niet. Toch hoop ik dat meer filmliefhebbers hun weg naar dit werkje vinden, en hem wellicht in de laatste dagen van deze challenge nog in de bioscoop meepakken. De film greep in Berlijn naast de Gouden Beer, maar won wel de Zilveren Beer voor Outstanding Artistic Contribution voor de cinematografie van Martin Gschlacht.

Naast de mooie op 35mm geschoten beelden en de uitmuntende art direction, speelt Anja Plaschg het getroebleerde karakter van Agnes erg geloofwaardig, en zorgt de verontrustende score voor een mooie ondertoon aan de onheilspellende sfeer. Deze muziek is trouwens ook van haar hand, aangezien Plasch naast een naturel actrice ook het nodige muzikaal talent in huis heeft als Soap&Skin.

Pff. Dat Einde. En check vooral de trailer.

4,2*

"I'm sorry, but how often do girls blow their heads off in this shithole town?"

Half puntje erbij voor mij. Hoogstaand of origineel is het niet, maar ik vind het alsnog een zeer vermakelijke remake. De rechtstreekse vergelijking met het origineel maak ik niet, want dat is te lang geleden dat ik die zag. Tieners komen in afgelegen gebied waar krankzinnige familie ze af wil maken. En dat is een uitstekende gelegenheid om het topstrakke lijf van Jessica Biel te laten zien, moet regisseur Marcus Nispel hebben gedacht. Witte tanktop, strakke jeans en daarna zoveel mogelijk nat maken met sprinklers, valpartijtjes in water en wat voor excuus hij maar kon bedenken. En die camera als het even kan altijd op hetzelfde gericht. Zo'n film is het wel een beetje. Not that I'm complaining.

Bij vlagen spannend, en een beetje gorigheid, al wordt het nergens echt gruwelijk.

3,5*, naar boven afgerond

"Come on Tommy, Ain't no different than the slaughterhouse. Meat's meat, Bone's bone... Get it done."

Na The Texas Chainsaw Massacre (2003) herkeken te hebben, was het nog maar een klein stapje om de directe prequel daarop van een paar jaar later er ook even in te gooien, waarin we de gebeurtenissen voorafgaand aan die film zien. Hoewel voor mij duidelijk iets minder dan de 2003 film, is het leuk om te zien waarom Uncle Charlie Hewitt / Sheriff Hoyt zijn tandjes mist, en hoe het komt dat Uncle Monty zonder beentjes in een rolstoel zit . The Texas Chainsaw Massacre: The Beginning was pas de tweede film van regisseur Jonathan Liebesman, en dat valt toch een beetje te merken in de trefzekerheid van de regie. Of het is gewoon de man zelf, ik kan het moeilijk beoordelen, aangezien ik latere pareltjes van zijn hand als Battle Los Angeles (2011), Wrath of the Titans (2012) en Teenage Mutant Ninja Turtles (2014) niet heb gezien.

Jordana Brewster vond ik eind jaren '90 toen The Faculty uitkwam, best een pretty. Tijdens de Fast and the Furious films werd dat geleidelijk minder. Hier gaat het prima, al is ze nogal karig na de weelde van Jessica Biel in die witte tanktop van het vorige deel. Het voldoet echter prima, en datzelfde geldt eigenlijk voor de andere acteurs. Net als bij de 2003 versie zijn er enkele kleurloze karakters bij, maar Matt Bomer speelt vrij aardig, wanneer we niet met zijn latere sterke rol in The Normal Heart (2014) gaan vergelijken. Iedereen die zijn rol hervat als onsmakelijk geschifte redneck is weer prima, waarbij uiteraard R. Lee Ermey het wederom tot een kunst verheft.

Al met al een prima tussendoortje, al voegt het verder niet heel veel toe en is het als horrorfilm bepaald niet memorabel.

2,75*

p.s. die poster, holy crap. Can you say phallic!?

Mooi. Fijn sfeertje ook.

In de Griekse Mythologie was Thanatos de personificatie van de dood, maar dan wel met een niet-geweldadige ‘gentle touch’, in tegenstelling tot de Keres, zijn zusters. Wie dit weet, heeft vrij snel door dat het jochie in feite komt doen wat Brad Pitt bij Anthony Hopkins deed in Meet Joe Black; bevriend raken met degene die hij komt halen. Veel meer heeft het ook niet om het lijf, maar soms hoeft dat niet.

Van Dijk heeft show, don’t tell goed begrepen. En is dat het station van Antwerpen op het eind? Hoe dan ook, aangename 10 minuten.

Na net voor de horrorchallenge Red Spirit Lake (1993) te hebben gezien, vond ik in IH88's themakeuze 'Teen Horror' een uitstekend subgenre om iets te kijken wat even verheffend was. Voor een soepele overloop zogezegd. Je gaat immers niet van de anal fisting van Red Spirit Lake (1993) naar The Lighthouse of iets dergelijks. Wat je wél kunt doen is het alom geprezen meesterwerkje ThanksKilling (2009) opzetten, waarin een kwaadaardige kalkoen andere plannen heeft dan het groepje tieners rustig Thanksgiving te laten vieren. Mocht je enthousiast worden van die beschrijving, dan kun je deze dus ook voor het thema 'Feestdagen' kijken. Of comedy horror.

Letterlijk het eerste dat je ziet in ThanksKilling is een bijzonder fors paar pelgrimtetten. Het duurt even voor je ze goed kunt zien, want de camera moet een flink eind uitzoomen om deze immense jopen allebei in het frame te krijgen, en daarmee is de toon voor de film gezet. Thankskilling weet wat voor soort film het is, en gaat er zonder enige schaamte volledig voor. Pak de foute one-liners, de geile stereotype tieners op een tripje, and crank that shit up all the way to eleven.

Opgenomen in 11 dagen en met slechts een paar honderd dollar budget voor special effects, moet je van ThanksKilling niet teveel verwachten op filmtechnisch vlak. Ondanks dat vond ik dit niet slecht gemaakt, en bijzonder vermakelijk. Het abominabele acteerwerk werkt hier op de een of andere manier prima. Pas na de film kwam ik erachter dat ik van dezelfde regisseur vorig jaar in de horrorchallenge The Head Hunter (2018) zag , en die was behoorlijk goed. Je ziet duidelijk hoeveel de regisseur gegroeid is, in de jaren daartussen. Benieuwd waar hij in de toekomst nog mee komt.

3,2*

When Man entered the atomic age, he opened a door into a new world. What we'll eventually find in that new world, nobody can predict.

"We may be witnesses to a Biblical prophecy come true - 'And there shall be destruction and darkness come upon creation, and the beasts shall reign over the earth.'"

Vele jaren geleden, toen ik een keer de kamer van een huisgenoot binnenkwam die ook graag films keek, zag ik een gigantisch beest op het scherm in een oude zwart-wit film. Het zag er wat crappy uit, vond ik. 'Waarom kijk je dat?', vroeg ik wat verbaasd. 'Omdat het geweldig is', luidde het nuchtere antwoord, alsof het de grootste vanzelfsprekendheid van de wereld was. 'Cultklassieker, man'. Ik denk nog steeds dat het Them was, die ik daar vanuit zijn beamer op een witte latexverf-muur geprojecteerd zag. Destijds kon ik het deels verklaren met het feit dat zijn kijken van die film met een flinke joint gepaard ging, maar verder snapte ik het niet helemaal. Mijn eigen liefde voor oudere films moest toen nog ontkiemen.

Inmiddels zijn we ruim tien jaar verder en die liefde tiert inmiddels welig, maar ik had Them nog steeds niet gezien. Dat kon natuurlijk niet, en het was een van de eerste titels die vaststond na het besluit deel te nemen aan de MovieMeter Horror Challenge. Voorgegaan door films als King Kong, behoort Them in het subgenre van de mega-creatures. Al dan niet veroorzaakt door nucleaire misstanden, wordt het menselijk welzijn bedreigd door gigantische monsters, in dit geval mieren. En het was een succes, want het jaar daarop volgden It Came From Beneath the Sea (1955) en Tarantula (1955), en tot op de dag van vandaag komt er om de zoveel jaar iets van die strekking uit. Zelfs zonder McCarthy.

Vergeleken met een film als The Brain Eaters (1958) die ik laatst zag, of Attack of the Crab Monsters (1957), is het snel duidelijk waarom Them meer status heeft. Regisseur Gordon Douglas vroeg tijdens de montage aan zijn editor hoe het eruit zag. 'Does it look honest?'. Het zag er prima uit, volgens de editor. 'As honest as 12 feet ants can look'. Toch geeft die wat mij betreft veelzeggende anekdote wél aan met wat voor insteek Douglas erin heeft gestaan. Na de twee hierboven genoemde films, kan ik met redelijk wat vertrouwen zeggen dat Roger Corman nooit peinzend diezelfde vraag aan zijn hoofd montage heeft gesteld. En de kwaaie wezentjes zijn hier nog eens meer in beeld ook.

Them begint als een mysterieus misdaaddrama, en toont zijn sciencefiction aard pas mettertijd. In het midden kakt het even iets in als het wetenschappelijk uitleggen wat doorslaat, maar bovenal is de film erg onderhoudend, met prima dialogen en (gezien het genre en jaartal) redelijke acteurs. Maar Them is het leukst wanneer 'zij' in beeld zijn, natuurlijk. Al was ik ook wel gecharmeerd van Dr. Medford, gespeeld door Joan Weldon. She can educate me any time...

3,5*

Aangename verrassing en aangrijpender dan ik had verwacht. Ondanks het hoge Oscarbait gehalte, verdient Redmayne's portret van de beroemde natuurkundige zijn nominatie wel degelijk. Wint het van The Imitation Game, wat mij betreft.

Al voordat beide films uitkwamen, bleek voor mij dat ik The Imitation Game onherroepelijk zou gaan vergelijken met The Theory of Everything. Beide biopics van door mij bewonderde wetenschappers en ook de indruk die de trailers op mij maakte, was bij beide ongeveer gelijk. Ik had tevens over allebei de wetenschappers net documentaires gezien, dus ik was benieuwd hoe ze dit op dramatisch vlak zouden verfilmen. Na het toch lichtelijk teleurstellende The Imitation Game, is voor mij deze film duidelijk de betere van de twee. Beide films voegen weinig aan de beeldvorming en bestaande kennis over deze opmerkelijke mannen, en ook als staaltje filmmaken is het weinig vernieuwend. Het zijn ook beide duidelijk films voor het grote publiek, en mensen die nog niet zoveel van Turing en Hawking afweten.

Waarom is hij dan beter? Laat ik gelijk eerlijk toegeven dat mijn vriendin na een half uur vroeg of ik er niets aan vond. Blijkbaar sprak mijn deceptie over wéér een standaard biopic film boekdelen op mijn gezicht. Felicity Jones was erg cute en het was niet oninteressant om de jonge Hawking te zien, maar het was allemaal nogal standaard. En op zich blijft dit zo, maar vanaf het moment dat Hawking en Jane verliefd worden en hij vervolgens ziek wordt, greep het me toch erg aan, zowel de worsteling met zijn snel verslechterende gezondheid, als zijn overwinningen op wetenschappelijk gebied. Het willen begrijpen van de wereld om ons heen, het denken voorbij de grenzen van het huidige kennisgebied, heeft sowieso een belangrijke plek in mijn hart en The Theory of Everything heeft voor mij een prima balans tussen Hawkings privéleven (liefde, gezin, ziekte) en zijn wetenschappelijke carrière. Het was echter geen gebrek aan balans dat The Imitation Game voor mij de mindere film maakte, maar het gebrek aan connectie met (de portrettering) van de persoon Turing, hoe capabel Cumberbatch ook is. Het drama van die geschiedenis wordt nauwelijks aangeroerd, waardoor deze film simpelweg meer indruk maakte.

Hawkings wetenschappelijke ideeën worden niet breed geëtaleerd, maar daar is dit ook de film niet voor. Hawking zelf heeft talloze boeken en series gemaakt (en aan meegewerkt) die hier ruimschoots in voorzien. Boeken en series die overigens nog steeds door te weinig mensen zijn gelezen en bekeken. Natuurlijk was A Brief History of Time een megabestseller, maar in mijn directe kring hebben weinig mensen het daadwerkelijk gelezen, en het zou me verbazen als deze film daar geen positieve invloed op heeft...

Redmayne en Jones spelen zeer overtuigend, en er zijn mooie bijrollen van o.a. Thewliss en Charlie Cox (Boardwalk Empire). Na prima documentaires als Project Nim maar vooral Man on Wire, laat James Marsh zien dat hij ook op dramatisch vlak een zeer degelijke film kan maken. Het is alleen erg standaard en veilig, maar een persoon als Hawking ligt me na aan het hart. Naast de mooie acteerprestaties, degelijke plaatjes en de mooie score, blijkt dat tot mijn grote verrassing genoeg om The Theory of Everything wél 4 sterren toe te kennen.

Overigens raad ik deze officiële documentaire Hawking (2013) van harte aan. De in deze periode behandelde film komt ruim aan bod, en zowel Hawking zelf als Jane blikken erop terug.

4*

“You see, I take these glasses off, she looks like a regular person, doesn't she? Put 'em back on...formaldehyde-face!”

John Carpenter. Als je me had gezegd dat ik pas vier films van hem had gezien, had ik je niet geloofd. En dat zegt wat. Zo’n gevestigde naam zijn met slechts vier titels, dat is niet iedereen gegeven. Halloween, Escape from New York, The Thing en Christine. Eigenlijk is het schandalig dat ik titels als Dark Star, Assault on Precinct 13 en The Fog nog niet gezien heb. Ik heb notabene 9 soundtracks van de man in mijn collectie. Daar moet dus wat aan gedaan worden.

Waarom dan ‘They Live’ de eerste titel is die gekeken wordt van die achterstand, is mij ook niet helemaal duidelijk, op de nu lopende horrorchallenge na; het is niet echt een film waar ik vaak iets over hoor. Toch, het was op ‘lijstjesvlak’ de meest aanwezige horrorfilm van Carpenter die ik nog niet gezien had, en dat was vermoedelijk dat. Maar het is geen doorsnee horrorfilm.

Aliens die de wereld over proberen te nemen hebben we vaker gezien, met name in jaren ’50 met films als Invasion of the Body Snatchers (1956). Carpenters versie is hier minder ver van verwijderd dan je in de eerste instantie misschien zou denken, blijkend uit de in zwartwit geschoten scènes, waarin Roddy Piper dankzij zijn zonnebril de aliens kan zien. De effecten zijn theatraal, maar het werkt verrassend genoeg volledig. Sterker nog, ik verlang stiekem naar de niet bestaande jaren ’50 variant in zwartwit, als ik die scènes zie. Dit is gewoon gemaakt voor McCarthyism, al geeft Carpenter er een andere draai aan, door het om Reaganomics te laten draaien, met een sterke boodschap over de kracht van commercie en hoe makkelijk mensen gemanipuleerd worden door reclame.

En dan dat bejubelde gevecht tussen Roddy Piper en Keith David. ‘Tuur door die fucking zonnebril, en kijk eens wat je dan ziet!’. En gewoon niet willen, die gast. Onwillekeurig moet je dan toch even aan de NRA, creationisten en klimaatverandering-ontkenners denken. Helaas is het in de realiteit minder komisch en lichtvoetig dan in de film, en zijn de gevolgen niet fictioneel.

Gelukkig deden de laatste 30 seconden een grote glimlach op mijn gezicht verschijnen, al weet ik niet wat dat over mij zegt.

3,5*

90 jaar oud dit jaar en weinig tot niets aan kracht ingeboet. The Thief of Bagdad (1924) van regisseur Raoul Walsh is een heerlijke avonturenfilm uit de koker van Duizend-en-een-nacht. Ahmed (Fairbanks) is een arme dief die verliefd wordt op de dochter van de vorst van Bagdad, maar hierbij concurrentie krijgt van drie andere heren, waaronder een kwaadaardige Mongoolse prins. In de strijd om haar hand moeten allen op zoek naar een zeldzame schat. Het lijkt in grote lijnen erg op Aladdin, zoals de meesten van ons dat kennen, maar verschilt genoeg om toch verrassend te zijn.

The Thief of Bagdad is een goed voorbeeld van de magie die film kan hebben en ik heb dan ook met een brede grijns zitten kijken. De sets van William Cameron Menzies zijn indrukwekkend, zowel qua sfeer en detail als in grootte. Douglas Fairbanks is een charismatische en energieke held, die met zijn acrobatische toeren en bekende pose met de armen in de zij, opgeheven hoofd en big smile genoeg screen presence heeft om ook de scènes waarin minder gebeurt de moeite waard te maken.

Naast de sets zijn de special effects en kostuums ook vermeldenswaardig, waar Fairbanks naar verluidt zelf ook een steentje aan bij heeft gedragen. De zin 'hoe hebben ze dat gedaan, in die tijd?' werd tijdens het kijken meerdere malen uitgesproken, net als de simpelere variant 'Wow!'. Enge reusachtige monsters, vliegende tapijten en enorme legers die uit de grond gestampt worden, The Thief of Bagdad heeft genoeg scènes waarin je compleet vergeet dat deze film dit jaar 90 jaar oud wordt. De blu-ray is geweldig goed gerestaureerd met een prachtige orkestrale score. Dit smaakt naar meer!

8/10

Ondergewaardeerd filmpje dit. Wat voelde dit echt. En 12 jaar lang heeft niemand hier iets gezegd

Mooie tip voor de liefhebbers van een ingetogen slowburn slice of life film met sterke performances.

4*

Ik heb me redelijk verkneukeld. De eerste Thor van Branagh uit 2011 gaf ik slechts een zesje, en het vervolg uit 2013 zelfs 2,5*. Het is geen far stretch om te zeggen dat ik mijn meeste Thor plezier uit zijn optredens in de andere films heb gehaald.

Toch, toen ik hoorde dat Taika Waititi de nieuwe Thor ging doen, was ik tegelijkertijd enorm benieuwd en teleurgesteld. Want waarom zou je een eigenzinnige Nieuw-Zeelandse regisseur aan het roer zetten van een 180 miljoen kostende film? Het is een ballsy move van Marvel, maar wellicht dat ze zelf ook weten dat ze niet continu dezelfde film kunnen blijven maken. Niet dat Thor: Ragnarok de superheldenfilm opnieuw uitvindt, maar hij is wel degelijk verfrissend.

Waititi brengt dezelfde eigenzinnige humor die hij ook liet zien met hits als What We Do in the Shadows (2014) en Hunt for the Wilderpeople (2016). En dat werkt wonderwel bij het al wat wereldvreemde karakter van Thor, en de figuren die hij tegenkomt in deze film. Leuke muziek, fijne droge dialogen en smakelijke bijrollen van Goldblum, Cate Blanchett, Tessa Thompson en Waititi zelf, terwijl Hemsworth, Hiddleston en Ruffalo niet eerder zulke leuke chemie hadden.

Thor: Ragnarok mag dan geen meesterwerk zijn, en het zal wellicht niet alle die hard marvel fans kunnen bekoren. Maar voor mij was dit eenzelfde frisse wind als die Guardians of the Galaxy destijds liet waaien. Maar dan Waititi style. Hoewel ik blij ben dat er hierna weer een wat kleiner filmpje van de man komt (What we do in the shadows 2), ben ik aangenaam verrast wat voor smaak een quirky filmmaker aan een blockbuster kan geven, die onderdeel is van een franchise.

Erg leuk.

4* (wellicht iets afgerond naar boven)

Threads van regisseur Mick Jackson toont in observerende kalmte hoe het de overlevenden zou vergaan in het Britse industriestadje Sheffiel,d nadat er vlakbij atoombommen vallen. Het korte antwoord is: niet zo denderend. De ziekte, het gebrek aan water en voedsel... En dan de onzekerheid.... Zou er redding komen van buiten? Hoe is het me de rest van de wereld?

The Day After (1983) Wordt vaak genoemd als vergelijkingsmateriaal, maar die zag ik nog niet. Wel zag ik de animatiefilm When the Wind Blows (1986), die eenzelfde verhaal vertelt, maar focused op één ouder echtpaar in hun huisje. Dat is geen blije film, maar deze is nog deprimerender. Wel indrukwekkend.

3,8

Tiger Stripes is mijn negende film uit Maleisië, maar na Histeria (2008) en 3 Doors of Horrors (2013), is dit pas mijn derde horrorfilm uit dit land. Amanda Nell Eu's eerste speelfilm deed het goed op festivals (Fantasia, Sitges, Cannes) en werd ook door critici overwegend goed ontvangen.

Wanneer de 12-jarige Zaffan in de pubertijd komt, begint haar lichaam op een alarmerend en gruwelijk tempo te vervormen. Uit angst als monster bestempeld te worden, probeert ze zich op school normaal voor te doen door haar afwijkende uiterlijk te verhullen... totdat ze besluit dat ze zich niet langer voor de wereld wil verbergen.

Ik vind het altijd leuk om een film te zien uit een land of gebied waar het leven compleet anders is dan bij ons, zowel vanwege de verschillen als de overeenkomsten. Ook Tiger Stripes geeft een leuk inkijkje in de sociaal-culturele normen van drie Maleisische pubervriendinnetjes, op de grens van kind en op weg naar (jong)volwassenheid. Al zijn ze daar duidelijk nog een eindje bij uit de buurt. Hoe er op Zaffan's ongesteldheid gereageerd wordt is daar een mooi voorbeeld van. Het is aardig om te zien hoe de moderne wereld ook hier doordringt met mobieltjes en instafilters, terwijl sommige ideeën die stevig verankerd lijken, toch echt uit heel andere tijden komen.

Zafreen Zairizal geeft vol overgave gestalte aan de rebelse tiener Zaffan, en maakt het niet al te moeilijk om met haar mee te leven.

3,3*