Opinions

"What do you see?" - Dr. Diane Fairfax

De koning van de B-film, wordt Roger Corman wel genoemd. Gek genoeg was dit na Attack of the Crab Monsters (1957), A Bucket of Blood (1959) en The Little Shop of Horrors (1960) pas de vierde film die ik van hem zag. 91 is hij maar liefst, en nog steeds actief als producer, al kun je je natuurlijk afvragen hoe actief betrokken hij bij die titels is. De jaren vijftig en zestig waren echter zijn hoogtijdagen als regisseur, en uit die periode stamt X: The Man with the X-Ray Eyes (1963). De klassieke droom van menig puberjongen: wat als je overal doorheen kon kijken?

Helaas is de film wat braaf, en werd ik nergens echt verrast. De kracht van de film zit met name in de eerste helft wat mij betreft, waarin we kennis maken met Dr. James Xavier (Milland), die zijn nieuwsgierigheid niet kan bedwingen en verder wil kijken dan de 10% van het spectrum die de menselijke ogen kunnen ontwaren. Een soort mannelijke Lucy (2014) in de jaren ’60 dus, maar dan met zijn ogen in plaats van hersenen. Hoe meer hij van zijn experimentele goedje in zijn ogen druppelt, hoe meer hij kan zien. En het effect is cumulatief, merkt hij al snel. Hij kan zien wat er mis is met patiënten, en wie prettige verschijningen blijken onder hun sixties dress. Maar uiteraard, al snel blijken er ook nadelen aan te kleven, die in narigheid toenemen.

Op dat punt ging de film nog naar een zeven toe, maar in de tweede helft waar Milland op een kermis terecht komt, sloeg bij mij toch de verveling toe. Jammer, want het was de eerste Corman die hoger dan een zesje leek te gaan scoren. Helaas. Wellicht dat het hem lukt met House of Usher (1960), Pit and the Pendulum (1961) of The Trip (1967). We zullen zien.

3*

Eerder dit jaar was ik tien jaar op MovieMeter en vanavond plaats ik met deze film mijn tienduizendste stem. Dankzij Theunissen besefte ik dat er maar 1 toepasselijke titel was om de vannacht beginnende horrorchallenge mee te openen, en dat is uiteraard X, ook wel het Romeinse getal tien. Al betekent het hier wat anders.

Enkele weken geleden ging de in het geniep gelijktijdig opgenomen prequel Pearl (2022) op Venetië in premiere, en een paar dagen terug werd opeens bevestigd dat er met Maxxxine een derde deel aankomt; wat zich wel weer na de gebeurtenissen van X afspeelt. Dit eerste deel speelt in 1979, het jaar dat een filmploeg arriveert op een afgelegen boerderij in Texas om een pornofilm op te nemen. Want dat doe je bij voorkeur tussen de diepgelovige, zwaarbejaarde en al decennia droogstaande rednecks!

Horrorliefhebbers kennen regisseur Ti West van The House of the Devil en The Innkeepers. Het is goed om nu weer een stapel horrorfilms van deze regisseur te krijgen, na de andere dingen die hij heeft gedaan, zoals de western In a Valley of Violence. Net als The Innkeepers is X een throwback naar films van weleer. De liefde voor The Texas Chainsaw Massacre is duidelijk aanwezig, al heeft Wests film een eigen sausje.

Niet alle deelnemers zijn fanatieke pleitbezorgers van de horrors die productiehuis en distributeur A24 uitbrengt, maar ik ben er wel een van. En ook deze film komt weer heerlijk op gang door te bouwen op sfeer, vakkundige montage en een goed sound design. Mia Goth en Jenna Ortega zijn uitstekend gecast en ik heb me geen moment verveeld, ook al duurt het een uur tot de eerste kill. Maar vanaf dan zorgt West ook dat ik deze met een gerust hart kan registreren voor het themaklassement met het labeltje ‘slasher’. Het geweld is rauw, bloederig en geduldig in beeld gebracht; het naar aan je eind komen, is niet perse snel voorbij. Daar moet soms flink voor worden gestoken, gehakt en wat nog meer.

Kom maar op met die andere 2 films.

3,7*

Zeker niet onaardig maar toch een beetje teleurstellend. De film voelde voor mij niet helemaal gebalanceerd wat heden en verleden betreft en ik heb de indruk dat hij lijdt aan een te grote verscheidenheid aan karakters. Geen van de acteurs krijgt echt de ruimte om zich een beetje te onderscheiden.

Natuurlijk is dat een beetje een problematisch verwijt in een film als deze die karakters uit de originele trilogie en de prequel bij elkaar probeert te brengen, maar het voelde wel af en toe zo. Een Ian McKellen hebben en er bijna geen screentijd voor reserveren. Hetzelfde kan voor vele anderen worden gezegd. Ook de openingsscène werkte voor mij niet helemaal, wat gelijk al geen lekkere binnenkomer is.

Op de logica van tijdreizen moet je film als deze niet willen afrekenen, het is een lekkere popcornfilm, met fijne acteurs en een aantal coole actiescènes. Ik had alleen op iets meer gehoopt dan dat.

Do not go gentle into that good night,

Old age should burn and rage at close of day;

Rage, rage against the dying of the light.

JM is vast niet de minst belezen gebruiker op MovieMeter, maar ik zou liegen als ik zou claimen veel van poëzie te weten, eigenlijk heel weinig. Toch kende ik deze regels als tiener al uit het hoofd, deels omdat het Dylan Thomas' bekendste gedicht is, maar vooral omdat je het regelmatig in films tegenkomt. In mijn geval in Dangerous Minds (1995), en ik vond het gelijk mooi. Jaren later heb ik een bundel opgepikt ergens, maar veel is daar nog niet in gelezen; misschien toch maar eens doen.

A Gentle Night (2017) geeft een klein knikje naar Thomas in de vertaalde titel en IMDb synopsis, echter is het hier niet de eigen dood waartegen door oudere mensen gevochten wordt, maar de onwilligheid van mensen die vraagt te helpen haar vermiste dochter terug te vinden. Qiu Yang doet dit zonder opsmuk of overdreven sentiment, en dat leverde hem in Cannes zowaar de Gouden Palm voor beste korte film op.

4*