Opinions

WoW, ik ben echt verbaasd, maar ik heb me echt heerlijk vermaakt met Paddington, ik twijfel zelfs over vier sterren. Als kind kon ik er niets mee (of gaf het geen kans), maar ik heb zelfs echt keihard zitten lachen om die scène met de tandenborstels. Was weer even kind. Ja Paddington is een kinderfilm, maar als iemand die kinderfilms, feelgood en de meeste komedies niet goed kan verdragen, kan ik in volle overtuiging zeggen: Paddington heeft ook voor volwassen genoeg te bieden. Leuke acteurs, visueel is er behoorlijk wat aandacht aan besteed, hommages aan andere films. De zoete familiemoraal is voor lost causes als ik (wat dit soort films betreft) altijd wat iffy, maar ik moet zeggen dat de film genoeg knipoog heeft om dat geen issue te laten zijn. Kudo's voor de filmmakers dat ze de ballen hadden om Colin Firth's reeds opgenomen stem bij nader inzien ongeschikt te bevinden voor het karakter, waarna Ben Whishaw is benaderd. En dat blijkt een schot in de roos, wat mij betreft.

Tegen alle verwachtingen in: een prima film! 7,5/10 - 3,5*

Aardige feelgood komedie uit Italië, even los van schreeuwende Italiaanse mannen die denken dat hun punt met 130 Db en wild gesticuleren beter over komt. Irritant. De David di Donatello voor beste film lijkt me iets overdreven, maar geen verkeerd filmpje om met een koppie thee te kijken, terwijl het buiten sneeuwt.

Leuk rolletje van Bruno Ganz en Licia Maglietta zet een charmante huisvrouw van middelbare leeftijd neer, die zichzelf hervind wanneer ze plot eens kans krijgt om los van haar gezinsleven op eigen benen te staan en even voor zichzelf te leven. Ik snap wel dat Ganz’ Fernando gecharmeerd was van de in kleurige jurken gestoken Rosalba, die opeens in zijn leven verschijnt.

3,2*

“You’re at a bus station. Suddenly all kind of f*cked up craziness hits the fan. What do you do? What. Do. You. Doooo!?” – John Milton

De eerste film uit Mexico die gebruik maakte van de Red Epic Dragon Camera. Mocht je dan een gelikte look verwachten, dan kom je bedrogen uit: regisseur Isaac Ezban heeft zijn best gedaan om te zorgen dat The Similars eruit ziet als een titel uit de jaren ’60, aangezien de inspiratiebronnen voor deze film bestaan uit materiaal als Philip K. Dick, Michael Crichton, Stephen King, The Twilight Zone, The Thing en The Outer Limits. Filters dan maar, dus.

In dit geval betekent dat ontzadigde (desaturated) kleuren, en ik vermoed dat de stijl je een beetje moet liggen. Helaas werkte het op mijn tv op enkele meters afstand niet helemaal, ik bleef afgeleid worden door de kunstmatigheid. Een beetje het Sky captain and the world of tomorrow kleurenpalet, maar dan zonder de green screen. Toch kruipt de film vanwege de materie onder je huid; klem zitten met een groep wildvreemden op een klein stationnetje en opeens gaat alles tits up. En je kunt elkaar allerminst vertrouwen. Uitstekend voer voor fictie, en Ezban weet daar prima raad mee.

Ondanks dat de stijl voor mij dus nét niet helemaal werkt, overstijgt het materiaal dat prima. Het woord kafkaësk wordt teveel gebruikt, maar je kunt er wel aan denken in deze context. Wat. de. Fuck…

Hoe minder je weet je van The Similars, hoe beter. En hij staat op Netflix.

Soms kun je de slaap niet vatten. Ik heb het zelden maar gisteren was zo'n nacht. Paris, Texas stond al lang klaar, maar werd telkens uitgesteld wegens de vermeende 'traagheid'. Maar zelfs halfmoe wist deze film me van meet af aan te boeien. Prachtcinema.

De criterion transfer van de film verraste me na het zien van bovenstaande trailer, die de film overigens geen recht doet. Hij is mooi helder en vrij van ruis. Harry Dean Stanton was altijd al een fijn bijrolacteur (zoals ik hem kende althans), maar hij draagt deze film zonder moeite. Ook de rest van de acteurs doen het prima, en gelukkig het zoontje ook. Een slechte kindacteur had de magie van deze film doorbroken.

mcouzijn heeft het hierboven over die magie die film soms heeft, enkele users vinden het maar een overschat filmpje. Op het moment dat je die magie gaat analyseren gaat er onherroepelijk wat glans verloren. Het heeft het, of het heeft het niet. Bij sommige films komt de magie mettertijd, bij andere gaat ze naarmate we ouder worden verloren. Als ik moet kiezen zou ik zeker zeggen dat Paris, Texas in de eerste categorie hoort. Wenders houdt de zaken simpel, maar wat hij doet, doet hij goed. Een beetje als de Sushi van Jiro, in Jiro Dreams of Sushi. Eenvoud hoeft (het streven naar) perfectie niet in in de weg te staan. Integendeel.

Wenders laat een hoop weg, voornamelijk in het plot. Beweegredenen, gevolgen van handelingen, effecten op anderen, we krijgen het meestal niet te zien. We volgen echt Travis, en zien hoe hij de controle over zijn leven terugneemt, daarbij ripples makend in de levens van anderen. De prachtige, tevens rustige cinematografie wordt begeleidt door dito slide-guitar muziek van Ry Cooder, waar Clint Eastwoord goed naar geluisterd lijkt te hebben toen hij de score voor Millions Dollar Baby schreef.

Het einde van de film laat vraagtekens achter, verhaaltechnisch. Is dat een probleem? Absoluut niet. Conventionele plotvertelling zorgt vaak voor een fijne resolutie, waarbij het verhaal netjes afgerond wordt. Dat zal hierbij niet het geval zijn voor sommige kijkers. Tot je bedenkt wiens verhaal dit is. Harry heeft gedaan wat hij wilde doen. Hersteld wat hij uit elkaar getrokken heeft. Hoe zijn broer en schoonzus zich voelen en of Hunter bij zijn moeder blijft, hebben in Wenders' film niet de focus.

Ik ben blij dat ik hem gezien heb.

Beste film, beste regisseur en beste actrice… Deze prijzen wist La Pasión según Berenice (1976) binnen te slepen in 1977 bij de Mexicaanse Oscars, de Ariel Awards. Toch stond de film een ruime maand geleden nog niet op de site, en is er pas één keer op de film gestemd. Mexicaanse films uit de seventies doen het ook niet heel goed op MovieMeter, als je zoekt naar de hoogst gewaardeerde films uit dit land; je moet door een hele waslijst recente films, en uit de jaren ‘50 en ‘60, voor je een een keer bij La Montaña Sagrada (1973) komt.

Martha Navarro speelt een prima rol, maar het tempo wil niet echt in de film komen. Nu is dat op zich zo’n ramp niet, maar de ontwikkelingen die er zijn, lieten me ook tamelijk onaangeroerd. Geen onaangename film, maar onder de indruk was ik evenmin. Het einde zorgt wel voor een flinke plus bovenop het zesje.

3,2*

Mensen die niets met theater hebben kunnen Pass Over echt beter overslaan. Toch lijkt dit in Lee's handen meer dan slechts een registratie van een indrukwekkende toneeluitvoering.

Nwandu's toneelstuk is een variatie op Becketts Wachten op Godot, maar dan over de raciale problematiek waar African-Americans mee te maken hebben, en die wij hierin het tijdperk van Michael Brown en de Ferguson rellen, ook via de media meekrijgen. Lee's film is opgenomen tijdens de uitvoeringen waarin dit toneelstuk werd opgevoerd. Niet met statische camera's, maar op de huid. Ja, het blijft toneelmatig, maar het is een stijlmiddel dat werkt wanneer je je er als kijker bij neer kunt leggen en aan over kunt geven. Het versterkt de emoties, en maakt het makkelijker om je te concentreren op wat er in deze karakters omgaat.

Moses en Kitch willen van die Corner af en dromen over een ander leven, wat door meerdere factoren ongrijpbaar lijkt. Pass Over is rauw, en boos, maar dwingt vooral om onszelf opnieuw een aantal belangrijke zaken af te vragen, en schuwt daarbij de straattaal niet.

Pass Over is erg goed gespeeld, en Lee's tactiek om heel spaarzaam te laten zien wat er omgaat in het publiek haalt de kijker niet uit de film, maar benadrukt eerder dat we niet naar fictie zitten te kijken. Het wortelt de materie in de realiteit; deze opgevoerde situatie is een afspiegeling van wat voor veel mensen de pijnlijke werkelijkheid is. Dat sommige mensen Lee's film simpelweg afdoen als politiek pamflet, of 'weer zo'n Black Lives Matter productie', alsof dat iets afdoet aan de gruwelijkheid van wat er daadwerkelijk speelt, voelt dan extra verdrietig. Het naar adem happen van een publiek als hier in deze zaal, kan dan klinken als een donderslag.

4*

Passing: The term "passing" refers to the practice of members of minority or oppressed races, religions, ethnic groups, etc., pretending to be white (or otherwise members of the majority culture) to escape prejudice.

Irene en Clare komen elkaar na jaren weer tegen in het New York van de jaren '20, en Irene wordt ermee geconfronteerd hoe anders hun levens zijn geworden. Irene is getrouwd met een zwarte dokter en woont nog steeds in Harlem, terwijl Clare met een welgestelde, bevooroordeelde witte man is getrouwd. Hun 'hereniging' betekent voor beiden een kijkje in hoe anders dat leven is, en het hernieuwde contact blijkt op beide vrouwen een behoorlijke impact te hebben.

Nella Larsen's roman dateert van 1929, en was nog nooit verfilmd. Rebecca Hall heeft uiteindelijk tien jaar gedaan over haar script voor de film, en de nodige moeite moeten doen om de financiering (een relatief schamele 10 miljoen) rond te krijgen. Uiteindelijk kon ze wel beschikken over Tessa Thompson, Ruth Negga en André Holland; bepaald geen artistieke armoe. Met zo'n cast moet je wel iets afleveren, en wat mij betreft doet Hall dat ook. Passing is wat traag, maar voor wie geïnteresseerd is in de periode en de sociale en raciale vraagstukken, zou er genoeg moeten gebeuren om de aandacht vast te houden.

Het gemiddelde van 2,95* op MovieMeter is niet heel indrukwekkend, maar als je regiedebuut een 8.5 op Metacritic en 90% fresh op RT haalt, dan doe je het heel erg netjes. Bovendien werd Rebecca Hall's eerste film genomineerd voor 4 BAFTA's, dus ik ben benieuwd wanneer deze begenadigde actrice opnieuw in de regiestoel plaats neemt, en of ze dan weer zo'n gedurfd project aangaat.

Los daarvan zijn alle berichten op Moviemeter geplaatst tussen september 2021 en oudejaarsdag 2021, waarmee Passing vrij vlot van de culturele radar lijkt te zijn verdwenen. Jammer. Het einde van de film was voor mij niet geheel bevredigend, maar dit lijkt me toch wel een film waar nog iets over gepraat mag worden.

3,4*

IH88 voorspelde correct dat Past Lives de titel was die ik persé wilde zien voordat ik met een gerust hart mijn eindlijst definitief zou maken, en wat ben ik blij dat ik dat gedaan heb. Ik kan er niet bij bij Celine Song hier haar debuut maakt, met dit fenomenaal betrokken, ingeleefde werkje. Greta Lee, Teo Yoo en John Magaro verdienen ook absoluut credits, maar wat een belofte is deze regisseur. On Par met Linklaters Before trilogie, wat mij betreft.

“I would say poetry is language charged with emotion. It's words, rhythmically organized . . . A poem is a complete little universe. It exists separately. Any poem that has any worth expresses the whole life of the poet. It gives a view of what the poet is.”

― William Carlos Williams, Paterson

Erg mooi.

Paterson is op het eerste gezicht een klein, rustig filmpje, waarin ogenschijnlijk geen grote dingen gebeuren. Adam Drivers buschauffeur leidt een bijna routinematig leven, waarin veel constanten dagelijks terugkeren. Hij wordt wakker, checkt hoeveel minuten over zes het is, knuffelt zijn vrouw, en wandelt met zijn lunchbox naar het werk. Hij schrijft een stuk van een gedicht, rijdt zijn bus, luncht in het park en schrijft wat verder. Na het eten laat hij de hond uit en drinkt een paar biertjes in een rustig stamkroegje, waar iedereen elkaar kent.

Waar een van zijn collega's voornamelijk redenen tot klagen ziet, lijkt Paterson het leven vooral met een gevoel van verwondering in zich op te nemen, en de schoonheid te zien in het alledaagse. Poëzie lijkt zich voor hem niet louter op pagina's in een boek te bevinden, maar ook om zich heen. Wanneer hij uit zijn werk komt, neemt hij met zijn vrouw hun dag door, waarbij ze hem vertelt over de creatieve dingen die ze gedaan heeft, en eventuele nieuwe dromen. Soms letterlijk, soms een nieuw pad wat ze graag zou willen bewandelen. Een cupcake-bakker worden, een country zangeres... Paterson steunt haar om dergelijke doelen te bereiken, in plaats van te wijzen op praktische hindernissen of een eventuele geringe kans op succes.

Jarmusch gaf aan op Cannes dat Paterson een tegengif moest zijn voor de moderne actiefilm. Wachten tot de hond gejat wordt of er iets spannends gebeurt, is in die context bezien dus misschien niet helemaal reëel. Ik zie zelf in Paterson en Laura twee mensen die onvoorwaardelijk van elkaar lijken te houden, en de ander accepteren in wie ze zijn, en daarin willen steunen. In mijn eerste zin schreef ik dat er 'ogenschijnlijk geen grote dingen gebeuren', en ik wil eigenlijk niet in clichés of platitudes vervallen. Maar wat ik me tijdens het kijken van Paterson (andermaal) realiseerde, is dat die kleine dingen helemaal niet klein zijn. De manier hoe je in het leven staat is bepalend voor hoe je de hele dag door voelt. Wie je kiest om je leven mee te delen en hoe je beiden in je relatie staat, heeft verregaande consequenties. Eigenlijk doe ik Jarmusch tekort door een simpele boodschap te willen destilleren uit zijn film; zo is Paterson ook niet bedoeld, lijkt het. En je kunt er evenzeer andere zaken uithalen als je zou willen. Maar het stemde mij wel degelijk tot nadenken, en raakte bepaalde snaren.

Hoe dan ook werd ik tijdens het kijken van Paterson overspoeld met een gevoel van rust en ik moet zeggen, schoonheid. En ergens benijd ik Paterson een beetje, die voor zijn geluk geen bepaald soort carrière nodig heeft, of materialistische zaken. Hij haalt zijn inspiratie uit het leven van alledag, of dat nu gesprekken zijn die hij opvangt, of wat hij ziet tijdens zijn dagelijkse routine.

Naast het willen maken van een meer verstilde film, zijn er ook een aantal zaken in de film die opvallen, zoals het opvallende aantal tweelingen dat Paterson tegenkomt nadat Laura erover gedroomd heeft. Of de willekeurige ontmoeting met 4 mannen die hem erop wijzen dat zo'n hond wel eens 'ge-dog-jacked' kan worden. We zijn gewend dat films hiermee een voorzetje doen, op een gebeurtenis die zich op een later ogenblik openbaren zal. Zo niet hier. Anti-significant, kenmerkte Jarmusch deze zaken. Het is geen nadrukkelijk aanwezig standpunt, en wat we hiermee aan moeten, laat hij gelukkig volledig aan de kijker over. Maar het valt wel op, wanneer je erover nadenkt.

Is het nodig om van gedichten te houden, om plezier aan Paterson te beleven? Niet noodzakelijkerwijs. Sowieso vermoed ik dat er talloze mensen zijn, die simpelweg nog niet ontdekt hebben dat er in hen een voorliefde sluimert voor dat soort zaken, of voor bijvoorbeeld klassieke muziek. Simpelweg door er nooit voor open te hebben gestaan, of het een kans te hebben gegeven. Maar: het helpt wellicht wel. Wie absoluut de schurft aan poëzie heeft, zal aan Paterson vermoedelijk een zware dobber hebben.

Adam Driver gaat met onverminderde vaart door, ik kan weinig acteurs bedenken die de afgelopen jaren zo'n opmars hebben gemaakt in mijn waardering. Golshifteh Farahani maakte op haar beurt grote indruk in About Elly, en is iemand waarvan ik ook graag meer wil zien. Verder lijken bij Jarmusch zelfs de bijrolletjes verzorgd, en de karakters een complete voorgeschiedenis te hebben. Ze komen niet te tonele om even hun functie te vervullen in het verhaal van Paterson, maar hun levens doorkruisen elkaar kort, waarbij hij een vluchtig moment getuige is van het leven en de bekommeringen van die ander(en), of het nu een hiphopper is die in zijn eentje staat te rappen in de wasserette, of een jong stelletje anarchistische alto's in de bus. Dit klinkt niet als een grote prestatie, maar het gevoel en de betekenisgeving die Jarmusch in Paterson heeft weten te stoppen, maken wel degelijk indruk. Al doen we dat betekenis geven misschien grotendeels zelf.

Ik hoog bij nader inzien mij waardering op met een afronding naar boven. Na het uitstekende Only Lovers Left Alive, flikt Jarmusch het weer.

4,5*

Ondanks mijn bedenkingen bij de trailer, is na Deepwater Horizon ook Patriots Day me erg goed bevallen. Berg bouwt de spanning vakkundig op, en weet toch duidelijkheid te scheppen in een veelheid van karakters, en die nog redelijk een eigen smoel mee te geven ook, en een stukje menselijkheid. De aanpak hier is iets docu-achtiger dan bij zijn vorige film, en het werkt prima. Het is interessant om te zien hoe de klopjacht na de aanslag vorm krijgt en hoe dit aangepakt werd.

Er is een flink blik acteurs opengetrokken die het allen prima doen, maar voornamelijk Wahlberg krijgt de kans om ons eraan te herinneren dat hij echt wel iets kan. De opgeblazen heroïek waar ik toch een beetje voor vrees bij Berg blijft grotendeels achterwege, mede door de matter-of-fact docu stijl die misschien lichtelijk leentjebuur speelt bij films als United 93, al dacht ik daar tijdens de film niet aan. Het werkte. Geen slow-motion hero shots met 360 graden camera swoops.

Van de jacht op de aanslagplegers na de Marathon wist ik helemaal niets, en Berg maakt er een fascinerend en bij vlagen ook spannend geheel van. Het grootste gedeelte van de film 4* niveau, wat mij betreft. Maar alsnog grijpt hij ernaast door 2 factoren. De platitudes op het einde in de geest van 'we conquer love with hate' zijn goedbedoeld, maar voelen voor mij als oversimplificaties. Zo'n monoloog op het einde maakt het toch wat sappy na al dat realisme. Verder stellen ze zich de vraag of dit soort aanslagen te voorkomen vallen, en het antwoord is nee, nooit 100%. Hoewel dat wellicht waar is, wordt de vraag waarom die 2 jongens hiertoe bewogen werden nooit echt gesteld. Zijdelings wordt iets over slachtoffers in Syrië gezegd door de vrouw van een van hen, maar het waarom blijft onbeantwoord. America is fake. Sure, maar dat kan niet de reden zijn.

Patriots Day is dus een vakkundig gemaakt, ogenschijnlijk realistisch drama over een aanslag en de nasleep daarvan. Het wil duidelijk een hart onder de riem steken van de Amerikanen en van hulpverleners specifiek, het einde spreekt boekdelen. Stay Strong. Boston Strong. We will not be conquered by hate. Maar de belangrijkste vraag waar die haat vandaan komt blijft pijnlijk onaangeroerd in deze film. Met ruim twee uur is er weinig ruimte voor veel verdieping in die richting, maar het valt wel op. Een beetje reflectie op de invloed van de Amerikaanse buitenlandse politiek op radicalisering lijkt me wel een keer op zijn plaats. Dit is duidelijk niet dié film, en dat kan worden vergeven. Maar die net te eenzijdige blik en de keuze om niet de belangrijke vragen te stellen, houdt hem voor mij net van de 4* af.

In de zin dat het benadrukt en toont hoe veerkrachtig het Amerikaanse volk is, en dat deze terroristische daad verslagen werd met liefde en uiteindelijk meer saamhorigheid en eendracht tot gevolg had, is ook Patriots Day een vorm van propaganda. Maar wel het soort dat comfortabel onder mijn ergernisgrens bivakkeert.

3,5*

Mijn derde Fulci na The Beyond en Zombi 2, en wederom een genoegen vanaf het begin. Fijn geschoten, een lekkere score van Fabio Frizzi en flink wat nare sfeer en gorigheid. Geen slechte dub perikelen hier, de film is gewoon in het Engels, aangezien hij zich ook in New York en Massachusetts afspeelt. City of the Living Dead, zoals de Engelse titel luidt, is het eerste deel van Fulci’s "Gates of Hell" trilogie, waarvan ook The Beyond en The House by the Cemetery deel uitmaken. Die laatste moet ik dan ook maar eens op zien te snorren binnenkort.

Aan de ene kant baal ik dat ik deze films niet ontdekt heb tijdens het toppunt van mijn horror- en zombiefascinatie (14-17 jaar oud), aan de andere kant bevat de film een aantal gruwelijke scènes die wellicht meer hadden gedaan dan alleen een indruk achterlaten. Tevens is het fijn om dit soort films gerestaureerd om blu-ray te kunnen zien, in plaats van een gare, grijsgedraaide VHS tape. Voor- en nadelen dus.

Over voordelen gesproken: aangename verschijning trouwens, die Janet Ågren... Ze zal geen Oscars winnen, maar een plaatje is ze wel. Ook leuk om Catriona MacColl hier ook al te zien, aangezien ze ook in The Beyond haar opwachting zou maken het jaar erna. En hoe hebben ze die scène met de boor in ’s hemelsnaam gedaan? Je kunt een heel seizoen van The Walking Dead kijken zonder een effect te zien dat zó echt lijkt, ondanks de aanwezigheid van Greg Nicotero. Als je dit ziet weet je weer wat we missen, met al die makkelijker te realiseren CGI objecten die door hoofden en torso’s gaan… Zo zonde, als je ziet hoeveel indrukwekkender praktische effecten kunnen zijn.

And dare I say, f*cking maggots?!

3,5*

Holy shit, Ti West en Mia Goth flikken hier wel iets bijzonders. Pearl maakt als prequel X (2022) een betere film, en presteert het tegelijkertijd nog beter te zijn dan de eerdere (back-to-back met deze opgenomen) film. En binnenkort zullen ze met Maxxxine een trilogie worden.

Tijdens hun verplichte quarantaine in Nieuw-Zeeland voor de opnames van X begonnen, hadden West en Goth het via FaceTime over Pearls voorgeschiedenis, en snel ontstond het idee voor een origin story in 1918. Waar X de looks van een seventies film heeft, oogt Pearl meer als een Wizard of Oz achtige Technicolor-horror. Ik vond het er prachtig uitzien, en sowieso is de film erg vakkundig gemaakt.

Pearl is overigens allesbehalve een typische slasher, wan het verhaal neemt zijn tijd om op gang te komen, en is lange tijd eerder een psychologische slowburner, waarin we Goth’s Pearl beter leren kennen. Het is moeilijk geen sympathie voor haar te hebben, terwijl ook steeds duidelijker wordt dat er onder de oppervlakte iets grondig niet in orde is. En in de tweede helf van de film komt dat steeds meer tot uiting.

Goth geeft een absolute tour de force performance, en Pearl is wat mij betreft haar sterkste rol ooit. Met een 9 minuten durende, voor het grootste deel in een single take opgenomen monoloog eist ze definitief haar plek op tussen de sterkste acteurs van haar generatie, wat een prestatie. Was Pearl geen horrorfilm geweest, dan had de Oscarbuzz wat mij betreft mogen beginnen.

Een van de meer verfrissende horrors die ik zag voor deze challenge, en ik kan niet wachten op Maxxxine. En die ongebroken lach van Goth tijdens de end credits, gaat zo de canon in van de meest unhinged gelaatsuitdrukkingen uit de filmhistorie.

4,1*

Na Cambodja, Nepal, India, Maleisië, China en Laos was vandaag Thailand aan de beurt om te laten zien wat het land heeft te bieden op horrorvlak. Pee Mak Phrakanong (2013) is een horrorkomedie met een romantische inslag, waarin een soldaat terugkeert naar huis met vier vrienden die hij tijdens de oorlog gemaakt heeft. Zijn vrouw en pasgeboren kind zijn er om hem te verwelkomen, maar al snel gaat het gerucht dat zijn vrouw Nak bij de bevalling overleden is. Pee Mak is een adaptatie van een Thaise folklore legende en het grootste kassucces ooit aan de Thaise box office. Alleen daarom dus al een kijkje waard, als Thaise horror kaskraker.

Horror en komedie is voor mij overigens niet de meest wenselijke combinatie van genres, en als ik heel eerlijk ben komt humor uit bijvoorbeeld Indiase of Chinese films vaak erg kluchterig op mij over, een beetje in het verlengde van het ‘domme sidekick-syndroom’; overdreven zenuwachtig, mimiek in uitersten en niet zelden wat kinderachtig met het nodige gegil. Zoals het karakter Humlae uit het eveneens Thaise Ong-Bak, het is niet voor mij. Voor sommigen zal dat luchtig vertier zijn, ik erger me er altijd een beetje aan. Knorrige John Milton. Gelukkig is er Davika Hoorne, die de rol van Maks vrouw Nak (Mak en Nak inderdaad) vertolkt. Je ziet het op de poster al een beetje, en ook volgens de synopsis moet ze beeldschoon zijn , en dat is niet gelogen; wat een knappe verschijning. Zelfs met tandjes die de standaard van gebitsverzorging tijdens de Rattanakosin-dynastie verraden, snap je dat die mannen zich zo vergapen.

Het mag dan niet helemaal in mijn straatje liggen, maar Pee Mak is niet slecht gemaakt en simpelweg een lief filmpje met het hart op de juiste plaats. En als de humor je ligt, zou je hier nog wel eens veel plezier aan kunnen beleven. Ik had wel een kleine grinnik om de anachronistische Ang Lee grap, geef ik toe. Maar al met al is het me net allemaal iets te flauw om een zeven uit te delen, en het einde iets te zoet.

3*

Eerste bericht in 5 jaar, zonde!

Het jaar voor Jaume Balagueró internationaal doorbrak met [Rec] (2007), maakte hij deze korte nagelbijter. Overigens waren de kleine handvol films die hij daarvoor maakte ook al wel onder de aandacht op MovieMeter, maar Rec was toch wel van een andere orde. Na Rec 2 en het fijne Mientras Duermes (2011), is deze To Let (zoals de titel in Engels luidt), de herinnering dat ik toch echt ook die andere titels van zijn hand die ik nog niet zag, eens op moet zoeken.

Deze korte voor TV gemaakte film gaat over Mario en zijn zwangere vriendin Clara, die proberen op korte termijn een nieuw appartement te vinden om in te wonen, aangezien ze hun appartement hebben verkocht en binnen vijftien dagen moeten verhuizen. Wanneer Mario een aantrekkelijke advertentie over een betaalbare woning in zijn brievenbus vindt, overtuigt hij Clara om met hem mee te gaan. Hij rijdt naar een ver gebied in de periferie en ontmoet de makelaar voor een oud gebouw in een verlaten buurt. Als het stel het appartement ziet, vinden ze het maar niks, maar weggaan blijkt geen optie. Oehhh.

Leuk om Macarena Gómez in een dragende rol te zien. Die viel me in Las Brujas de Zugarramurdi (2013) en Pieles (2017) ook al op. Voor mij persoonlijk hielp erg dat de gestoorde vrouw sprekend lijkt op een vriendin van mijn ouders, en de gedachte dat die mij en Miss Milton op zou sluiten en met broodroosters onze schedelintegriteit probeert teniet te doen, werkte verrassend goed.

Fijn werkje!

3,8*

Uitermate indrukwekkende animatieverfilming van Satrapi's autobiografische graphic novels. Ik vond de animatie persoonlijk schitterend, en uiterst effectief, maar we moeten bedenken dat deze (en bij Persepolis volgens mij nog meer dan bij andere animatiefilms) een middel is, en geen doel op zich. Het draait om het verhaal, en wát een verhaal.

kindertijd, pubertijd, adolescentie en volwassenheid. Coming of age kan soms als subgenres nogal cliché zijn, maar Persepolis raakt voor mij de juiste snaren. Behalve het tijdsbeeld, krijgen we ook een blik in een andere cultuur, een ander land, juist op het moment dat dit allemaal aan het veranderen is. Hoe het is om daarin op te groeien, te vluchten en terug re verlangen naar een jeugd, een tijd en een land die er niet langer zijn.

Ik wilde Persepolis toen hij uitkwam al zien, maar het was er nooit van gekomen. De graphic novels stonden ook al lang op mijn wishlist. Die zijn hiermee gelijk een flink aantal plaatsen gestegen...

Ik twijfel tussen een 4 en 4,5*, maar Persepolis krijgt vooralsnog het voordeel van de twijfel, ik rond naar boven af.

Het enige bericht bij Petey Wheatstraw is van onze Woland. En ik kan me daar redelijk bij voegen. Misschien dat wij we ook niet zwart genoeg, niet cool genoeg, of niet seventies genoeg zijn om deze Cool Cat op de juiste waarde te kunnen schatten, maar daar kunnen we niet heel veel aan veranderen. Trust me, I've tried... Maar na 30 jaar aan vruchteloze pogingen komen er nog steeds enkel white boy moves uit JM's heupen en ledematen. Op de maat weliswaar, maar het werkt Miss Milton (die een innerlijke latina heeft) nog steeds op de lachspieren wanneer ik me tot een poging tot dansen laat verleiden. Ik spreek voor mezelf, maar ik gok dat Woland niet véél soepeler is.

Enfin, "Petey hangt vooral een zichzelf veel te cool vindende patser uit. Die met een grote bek tegen iedereen rondloopt, expert in kung fu waarbij de meest fake effecten en BOOM! POW! geluidjes voorbijkomen", zoals Woland treffend verwoord. Mij deed het bijzonder weinig. Waarom dan toch de 2,5? De Soundtrack, en dat ik wel een beetje met verwonderde culturele interesse heb zitten kijken.

2,3*

Sciamma’s vorige film Portrait of a Lady on Fire prijkte in 2019 op plekje nummer 1 bij mij, maar het was me desondanks gelukt de verwachtingen voor Petite Maman niet te hoog te laten zijn. Toch ben ik alsnog iets underwhelmed.

Wellicht is de vergelijking ook wat lastig; Jeune Fille was voor mij een mokerslag van een film, en Petite Maman is zoals SimonSav terecht aangeeft een ‘lief, klein filmpje’. Helaas ben ik het ook een beetje met mrklm eens dat de Sanz zusjes bepaald niet van het scherm spatten, en dat is bij een film die primair om hen draait toch wel een dingetje. De what-if premisse van de film stemt wel tot nadenken, maar de uitwerking was voor mij iets te ingetogen om echt indruk te maken.

3,5*

Een glam rock opera horror comedy van Brian De Palma, in de sfeer van (maar eerder dan) The Rocky Horror Picture Show. Sterk beïnvloed door de Faust legende, met een Phantom of the Opera sausje, en vanaf de openingsscène al totaal over the top. Spetterende kleuren ook in de mooie restauratie die ik zag. Leuk om Jessica Harper (Suspiria) weer te zien ook. Nooit geweten hoe goed Kiss-achtige make-up in Duits Expressionistisch decor past, tot deze film.

Het zal niet voor iedereen zijn, maar ik vond het uitstekend vermaak. Een van de lievelingsfilms van Del Toro, kennelijk.

3,5*

"Why don't you call your INSECTS! GO ON! CALL! CALL!"

Er zijn een paar vrouwen waar ik van moet zuchten. In a good way, that is. Jennifer Connelly is daar één van. Een ongelooflijk mooie, maar ook ontzettend sexy vrouw. In horrormeester Dario Argento's Phenomena gaat dat laatste nog niet op, aangezien ze hier net tussen kind en jonge vrouw inzit als 14-15 jarige, maar dat ze beeldschoon zou gaan worden staat hier al duidelijk buiten kijf. Phenomena stond dus al een paar jaar op het lijstje om eens te zien, zowel vanwege Argento als Connelly.

Wat acteren betreft blijkt jammer genoeg wel een beetje dat ze niet van jongs af aan het talent had van die andere zuchtvrouw, Natalie Portman, die vanaf kinds af aan goed lijkt te spelen. Connelly moet dat dus in de loop der tijd verbeterd hebben, gezien hoe goed ze nu kan zijn. Ik meen me te herinneren dat ik haar in de nog iets oudere film die ik van haar zag, Leone's Once Upon a Time in America, erg intrigerend vond. En dat is ze hier ook, ze heeft een ongrijpbaar mooie uitstraling. De potentie is duidelijk te zien, maar een natural op acteervlak blijkt ze hier niet echt. Ze wordt niet direct van het doek gespeeld, maar Donald Pleasence in een aangename rol als verlamde entomoloog, is (misschien niet geheel verrassend) duidelijk de betere.

Het verhaaltje over het slaapwandelende meisje dat met insecten kan praten en de aangewezen persoon lijkt om een serial killer eigenhandig op te sporen heeft weinig om het lijf. Maar de sfeer die Argento schept en de Visuals, zijn de aspecten die Phenomena zo geliefd maken bij veel horrorliefhebbers. De sfeervolle synth score van Goblin versterkt dat nog verder (het is dan ook jammer wanneer deze voor een sporadisch voorkomend metal nummer verlaten wordt). Eng vond ik de film niet, al zit er zeker naar het einde toe best wat gorigheid in, maar op sfeervlak was het echt genieten.

Ik twijfelde over 3,5*, maar ik rond bij nader inzien met een goed gevoel naar boven af.

4*

Wat kan ik toch kwaad worden op 'de kerk' (even lekker over een kam scheren voor het gemak) door dit soort dingen.

Ik was erg onder de indruk, zowel van het acteerwerk als de regie. Frears lijkt de emoties niet uit te willen buiten en doorspekt het geheel met (soms licht absurde) humor. Op een vreemde manier blijft Philomena een luchtig filmpje, maar het is toch ook echt. En niet omdat het based on a true story is, maar door de manier waarop Frears het regisseert. Het zijn vaak de kleine momenten en karaktertrekjes die Philomena en Sixsmith karakters van vlees en bloed maken. Het is geen Shakespeare, maar dat ambieert Frears ook niet. De regisseur komt in onderstaande podcast ook behoorlijk nuchter en down to earth over.

Ook ik moest (zelfs meerdere keren een traantje laten maar dat kwam ook door het spel van Dench. Ik ben niet sentimenteel, maar dit emotioneerde me toch echt wel.

Overigens deed Coogan me soms erg aan mezelf denken, without the upper class Oxfordness that is. precies dezelfde insteek ten opzichte van rationeel denken, vooroordelen tegen bouquet- en Daily Mail lezers, maar ook bereid om die vooroordelen als zodanig te herkennen, en opzij te zetten wanneer je mens erachter leert kennen. En die Woede tegen (kerkelijk) machtsmisbruik waar je als individu bijna niet tegenop kunt vechten.

Frears bij BBC Film Programme

Nog eentje die al langer op de kijklijst staat dan ik een account heb op MovieMeter. Haneke kan ik over het algemeen waarderen, al heeft hij ook enkele zesjes gescoord. Maar vooral 3,5*, 4* en voor Amour zelfs 4,5*. La Pianiste is mijn tiende film van deze bijzondere filmmaker die afgelopen maart 83 is geworden. Ik was na mijn bewondering voor Amour wat huiverig voor het wat lauwer ontvangen Happy End (2017), en ik schrik er zowat van dat die film alweer bijna 8 jaar oud is. Maar zoals het er nu uitziet zou het zomaar kunnen dat die titel de laatste film laatste film van Haneke zal blijken. Maar je weet nooit.

Haneke won met La Pianiste in Cannes de Grand Prix, en hoofdrolspelers Huppert en Magimel mochten beiden de prijs voor beste acteur in ontvangst nemen. Ik had beter moeten weten bij deze filmmaker, maar ik dacht dat La Pianiste een simpeler film was over een verboden relatie tussen docent en student. Dat Huppert’s rol als Erika zo complex was, had ik niet vermoed. Mijn verrassing was dan ook groot toen ze in een groezelig sekshol porno ging kijken op zo’n plek waar je muntjes in een automaat gooit en dan een scène kan kiezen (je moest wat als muziekdocent voor Pornhub een ding werd), terwijl ze gulzig snuift aan een volgespoten tissue die ze wellustig uit het prullenbakje graait. Iew! Later bespiedt ze een stel in een auto dat vol passie van bil gaat, en nog voordat je je af hebt kunnen vragen wat ze gaat doen, gaat Huppert door de knieën om leunend tegen de auto te hurkplassen, terwijl de tranen over haar wangen lopen. Owkee...? En vlot daarna is ze weer de strenge muziekdocent waarvan je je amper voor kunt stellen dat er seksueel verlangen inzit. Fascinerend. Beware the quiet ones, for they are the most perverted... Uiteraard maken dit soort uitspattingen nog geen psychologisch gelaagd karakter, maar daar zorgt Haneke met de dialogen wel voor.

La Pianiste is absoluut niet voor iedereen, zoals de meeste van Michael Haneke’s films. Maar ik vond het een bijzonder sterk geacteerde psychologische studie van een regisseur die precies weet wat hij doet. Of je dat ook kunt waarderen zal van de kijker afhangen. Ik zat redelijk aan het scherm gekluisterd. Dat ik klassieke muziek wel kan waarderen scheelde wellicht ook.

4,2*

Bij het zien van de poster moest ik direct van de wanstaltige (of briljante?) edelkitsch Bouquetreeksposter van Spin Me Round (2022) denken. Geen film die ik snel op zou zetten, maar naar deze was ik wel benieuwd, vooral omdat ik altijd al meer van Kim Novak heb willen zien. Helaas is in ieder geval Picnic geen al te beste film, en niet eentje waar ik Novak of Holden om zal herinneren.

Kennelijk twijfelde Holden of hij deze rol aan moest nemen vanwege zijn niet al te prille 37 levensjaren, en ik vrees dat hij beter naar zijn instinct had kunnen luisteren.

2,8*

Deze Spaans-Argentijnse coproductie heeft direct in de eerste paar minuten al een heel duidelijke eigen stijl, en wie Pieles (2017) gezien heeft, zal wellicht direct de hand van regisseur Eduardo Casanova herkennen. Verwacht veel (roze) kleurtjes, gestileerde kadrering, en een keur aan bizarre momenten in de tweede film van deze eigenzinnige regisseur.

Naast het thema van de dysfunctionele moeder-zoon relatie met een vleugje Munchausen, trekt Casanova parallellen met de dictatuur van Noord-Korea. Die schrandere analyse komt alleen niet van mijzelf, maar staat nota bene in de éénzins synopsis van IMDb. Los daarvan, is het niet moeilijk om de overeenkomsten te zien, maar ik ben er nog niet helemaal uit hoe goed dat element werkt. Kim Ki-Duks Zuid-Koreaanse film Pieta (2012) heb ik niet gezien, dus ik kan niet zeggen of deze film daar commentaar op geeft.

Mijn stem is pas de derde na de 4* van beavis en de 4,5* van Richardus. Helaas zakt dat mooie gemiddelde door mij wel iets. Maar ik vrees dat wanneer La Piedad (2022) breed beschikbaar komt, hij onder de 3,27 van Pieles gaat duiken. Casanova's laatste is wederom bijzonder, maar niet het meest toegankelijke werkje. Ángela Molina levert een mooie prestatie in de rol van mother from hell. That shit is Fucked up.... Respect ook voor Manel Llunell. Ik weet niet of ik zelf vooraan zou staan voor deze rol, als ik acteur was.

Check vooral de trailer voor je deze blind aanzwengelt (tenzij je Pieles geweldig vond).

3,6*

Intrigerend en ook een beetje disturbing.

De overeenkomsten met de horrorklassieker Les Yeux Sans Visage zijn duidelijk, maar een remake zou ik het zeker niet willen noemen. Daarvoor is La piel que habito te anders.

Op de een of andere is het nooit wat geworden tussen Almodóvar en mij. Nadat ik in 2004 hevig teleurgesteld was door La mala educación is het er nooit meer van gekomen om een tweede film te kijken. Niet bewust, want Hable con ella , Todo sobre mi madre en Volver staan alle drie al sinds jaar en dag op mijn watchlist. Net als deze. En gelukkig beviel hij een stuk beter dan de eerste kennismaking met deze filmmaker.

Het verhaal ontvouwt zich langzaam en we ontdekken steeds meer over hoe de puzzelstukjes in elkaar steken. Het acteerwerk is prima, al lijkt Almodóvar niet de focus te leggen op de performance van de acteurs. Moeilijk uit te leggen. Het vertellen van het verhaal en hóe hij dat doet lijken op de eerste plaats te komen.

tijdens het kijken van de film heb ik mezelf de eerste twintig minuten afgevraagd waar Penelope nou bleef, tot ik doorhad dat het dus Elena Anaya moest zijn geweest op de cover en niét mevrouw Cruz. Helemaal niet erg, want ze speelt uitstekend en is beeldschoon en behoorlijk sexy.

Almodóvar geeft het verhaal nog een extra onrustgevende draai, die uitstekend voer is voor discussie. Mijn interesse in deze filmmaker is in ieder geval weer aangewakkerd.

Inderdaad de moeite waard, dank.

Van al mijn ongeziene films lijkt dit misschien wel de grootste cultklassieker te zijn; John Waters’ Pink Flamingos, een film die al lang op mijn radar en watchlist staat, maar tegelijkertijd een titel waarbij ik niet heel veel aandrang voelde om hem eens op te zetten. Kijk, de trashchallenge heeft zijn nut bewezen. Uit die comfortzone, John Milton!

Seks met kippen, het eten van poep en ongesimuleerde fellatio door een travestiet; het zijn slechts enkele noemenswaardige zaken die Waters ons hier voorschotelt. Geschoten in Waters’ geboortestad Baltimore, moet onze ‘heldin’ en underground figuur Divine het opnemen tegen een goor stel, die de haar door de tabloids toebedeelde titel van ‘smerigste persoon op aarde’ willen ontnemen. De film staat op 8 lijsten op Icheckmovies, maar kreeg tegelijkertijd van Roger Ebert niet eens een waardering.

Ik had eigenlijk geen idee wat ik kon verwachten, al kende ik John Waters al wel van vele interviews, zijn eindejaarslijsten en had ik vaak clips uit zijn films gezien. Maar tot vandaag nog nooit een van zijn werken in zijn geheel. Helaas smaakt het niet naar meer, al wil ik Hairspray (1988) misschien nog wel eens zien. Maar zo’n ‘aaneenschakeling van provocerende goorlapperij’ zoals Woland het mijns inziens terecht noemde, moet waarschijnlijk iets in de cinefiel of perverseling in je raken. Nu is John Milton allerminst roomser dan de paus of fetisjvrij, maar ik kan met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid zeggen dat ik Pink Flamingo’s niet nogmaals vrijwillig op zal zetten. Ik applaudisseer de durf en de soundtrack, maar kon er verder niet genoeg van genieten om meer dan 2* te geven.

2*

Een verademing na de ongeinspireerde, binnen de lijntjes kleurende Disney remake van 2022 die ik vanmorgen op Disney+ zag. Ook hier is Japie Krekel bere-irritant, maar voor de rest ligt Garrone's 'terug-naar-de-grimmigheid-en-armoe' versie van Collodi's sprookje me stukken beter. Kijk alleen al naar de scène dat Pinocchio's beentjes afgefikt zijn... Dat wil ik zien in zo'n sprookje, als volwassene. Knap gemaakt voor 15 miljoen, zowaar te zien in het Italiaans (kijk niet per ongeluk de Engelse dub) en een versie van Pinocchio zoals ik hem niet eerder zag. Het is geen Dogman of Gomorra, maar bevestigt wel dat ik Garrone's Tale of Tales (2015) ook eens op moet zetten.

Eind dit jaar Del Toro's versie en dan zag ik drie Pinocchio's in een paar maanden tijd. Dan is het ook wel weer even goed. Een ding dat ik nooit zal doen, is Roberto Benigni's (die hier Gepetto speelt) Pinocchio (2002) kijken, onuitstaanbaar irritant naar het schijnt, en een enkele scène trotseren lijkt dat al te bevestigen.

3,5*

Oef. Ik zie de liefde er ook niet zo in. Ik vraag me af wat Zemeckis’ visie was voor deze film? Wat wilde hij bereiken? Ik ben niet perse een groot fan van de originele Disney animatie (ik heb het verhaal altijd wat braaf gevonden, met minder aansprekende karakters), maar daarom had een nieuwe adaptatie wellicht een eigen visie op dit verhaal kunnen bieden, in plaats van alleen opgepoetste techniek en hier en daar een flardje modernisering.

Dit was mij echt teveel voor de kinderen. Nu ga ik Garrone’s rauwere Pinocchio (2019) ook maar even kijken voor we in november/december van Del Toro’s versie kunnen genieten. Die zullen beide wat meer in mijn straatje liggen. Zemeckis heeft dankzij Back to the Future een speciaal plekje in mijn filmliefhebbershart, maar deze ga ik snel weer vergeten

2,3*

Visages Villages (2017) was voor mij een grote verrassing toen ik die in 2020 eindelijk zag, gek genoeg voelt het als gisteren en staan meerdere scenes nog scherp uitgetekend in mijn herinnering, terwijl ik sommige films van afgelopen lente alweer vergeten ben. Dat zegt wel wat bij een docu.

Het lag dus in lijn der verwachting dat ik Les plages d'Agnès ook zou waarderen, en dat blijkt inderdaad het geval. Innemend is het juiste woord voor deze Grande Dame, en ik had graag na Visages en Cleo nogmaals 4* uitgedeeld, maar daarvoor schoot hij net tekort. Het is aangenaam vertoeven in dit gezelschap, maar visueel is het wel erg pover. Niet verrassend, volgens IMDb is dit opgenomen met een Panasonic PV-GS400 en een Sony V1. Zonde.

Maar aangenaam blijft het. 3,7*

Panama. Een nieuw land ontdekt, dat is alweer een tijdje geleden. En ik kwam er na afloop van de film pas achter dat ik nooit eerder iets uit dit land zag, verrassing! Geen meesterwerkje helaas, maar wel een verzorgde productie en het acteerwerk is prima. Plaza Catedral gaat over een depressieve, na trauma min of meer in zichzelf gevluchte vrouw, die door een speling van het lot erachter komt dat ze toch nog om iemand kan geven. In dit geval het straatjoch met attitude waar ze dagelijk mee kibbelt als hij haar weer af probeert te persen, die ze vervolgens neergeschoten in haar trappenhuis vindt.

Dat klinkt als voer voor clichés met aanzwellende violen, maar regisseur Abner Benaim benadert zijn verhaal heel ingetogen, en misschien wel net zo koeltjes als zijn protagonist aanvankelijk is. De film had iets meer richting mogen hebben en is vrij plots voorbij, maar al met al is het zeker niet slecht. Een mega industrie als Nollywood kan er nog wat van leren.

3,2*

"The whole world is dying of panicky fright"

Poison won de Grand Jury Prize op het Sundance festival en was genomineerd voor een Gouden Luipaard. Bovendien was regisseur Todd Haynes' Carol mijn twee-na-beste film van vorig jaar, dus ik verwachtte wel wat van deze film, zijn speelfilmdebuut. Helaas kon ik er niet heel verschrikkelijk veel mee. Poison bestaat uit drie verhalen, die niet echt narratief verbonden zijn en ook in stijl heel erg van elkaar verschillen: Een nieuwsberichtachtig relaas over een jongetje dat zijn vader vermoord, een zwart-witte jaren '50 stijl B-film over een wetenschapper die een soort lepra-ziekte krijgt en een homo-erotische gevangenis 'romance'.

Er wordt tussen de verschillende verhalen heen er weer geschakeld om een web van veronrustende correlaties en echoput effect te krijgen, volgen Dennis Lin in de Ney York Times. Tot op zekere hoogte werkt dat misschien, maar het is voor mij te onsamenhangend en willekeurig om er veel waardering voor op te kunnen brengen. Geen succes dus, deze eerste van Haynes. Wel grappig om John Leguizamo opeens op te zien duiken.

2,5*