Opinions

Als niet-praktiserende historicus die geïnteresseerd is in kunst en de koloniale erfenis, was ik erg benieuwd naar wat Mati Diop hier over te zeggen had, en misschien nog wel meer naar hoe ze dat ging zeggen. Met het bejubelde Atlantique (2019) liet Diop al zien geen standaard filmmaker te zijn, maar iemand met een duidelijke eigen stem en stijl. Niet bevreesd om af te wijken van narratief veilige paden voor het grote publiek.

De kunstschatten van een land zijn een onlosmakelijk onderdeel van diens geschiedenis, maar ook een bindende factor in de culturele identiteit. En dat is een van de dingen die Diop's film op artistieke wijze boven water krijgt. Dahomey is eerder poëtisch dan prekend, al blijft het onvermijdelijk een beetje een intellectuele exercitie die wellicht weinig verder rijkt dan het publiek dat zich reeds bij deze kwesties betrokken voelt. Maar hopelijk heb ik dat mis; ik kan me ook voorstellen dat iemand opeens nieuwe inzichten krijgt wanneer diegene ziet wat de terugkeer van deze historische artefacten met studenten in het huidige Benin doet, en de discussie die het teweeg brengt.

Van de 7000 geroofde objecten zien we er in deze film 26 teruggaan naar de rechtmatige erfgenamen: het land van herkomst. Wat mij betreft gaat alles terug, en daar hoeven geen comités jaren over te vergaderen, als er een stabiele situatie is en een veilige overdracht kan worden gegarandeerd. Diop's film duurt met 68 minuten niet lang, maar kan zelfs met die speelduur een zit zijn, als bovenstaande je niet prikkelt om hem te gaan zien.

Diop won afgelopen editie van het filmfestival van Berlijn de Gouden Beer met Dahomey.

3,9*

Voor de horrorchallende slingerde ik The Damned (2024) aan op Plex aan de hand mijn Letterboxd kijklijst, na tien minuten bekroop me het gevoel dat dit toch wel een andere kant opging dan ik over de film gelezen meende te hebben. Bleek dat ik niet The Damned (2024), maar The Damned (2024) aan had gezwengeld. Meh. Gelukkig had ik het door, maar suf was het wel. Regisseur Thordur Palsson leverde eerder het goed gewaardeerde The Valhalla Murders (2019 - 2020) af, maar was voor mij een volslagen onbekende. Odessa Young had ik wel het een en ander van gezien, maar Joe Cole (Peaky Blinders) is hier vermoedelijk de bekendste naam.

The Damned is gekwalificeerd als drama / horror, en dat is wat mij betreft terecht. Naast het subgenre Period Horror zou je deze ook als Folk Horror of Art/slowburn horror kunnen kijken, want het is geen rollercoaster qua tempo. Wel bouwt Palsson geduldig en succesvol een benauwend en unheimisch gevoel op, en maakt je blij dat je in je warme, droge trui naar beneden kunt lopen voor nog een vers bereidde cappuccino. Ik kende de uit de Noorse mythologie afkomstige Draugr vooral uit Skyrim, maar dat was toch net even anders dan hier; al kom ik ze beiden liever niet tegen.

The Damned is volledig op locatie opgenomen in het onherbergzame, maar imposante landschap van de Ijslandse Westfjorden. DoP Eli Arenson, die eerder de fraaie beelden van Dýrið (2021) vastlegde, maakt daar dankbaar gebruik van. Leuk ook om Rory McCann (The Hound in GoT) weer eens te zien.

Goed gemaakte psychologische horror, die de geduldige kijker absoluut beloont. Fijne score ook.

3,8*

Ik lig aan diggels. Wat een krachtige film. Mijn tweede Lars Von Trier na Melancholia en wàt een bizarre, bijzonder film levert hij hier weer af.

Ik haat Björk als zangeres btw, en daar brengt dit arthouse musicaldrama (als ik er een label voor zou moeten verzinnen) geen verandering in. Ik stond sceptisch tegenover haar Gouden Palm voor beste actrice, maar mijn hemel, wat een performance. IJzersterk, had van mij nog wel een Oscar bij gemogen.

Het verhaal is ondergeschikt bij Dancer in the Dark , en lijkt meer een kapstok te zijn voor Von Trier om de emoties die hij over wil brengen met bepaalde scenes aan op te hangen (no pun intended). Het camerawerk oogt wat rommelig en zeer handheld met wat fletsere kleuren maar in de muziek scènes is er meer kleur.

Het is vooral de tweede, meer dramatische helft van de film die Dancer in the Dark zo memorabel maakt en me compleet wist te breken. Björk gaf na de film aan nooit meer te willen acteren, zo zwaar was het voor haar geweest, en ze heeft hierna ook weinig acteerwerk meer gedaan. Jammer, want zoveel als ik haar niet uit kan staan als zangeres, zoveel was ik onder de indruk van haar acteerwerk.

De drie minuten durende trailer hierboven geeft eigenlijk praktisch de gehele film weg, en lijkt vrij duidelijk in wat je van de film mag verwachten. Ik acht de kans klein dat een film als Dangal het commentaar op de Bollywood-Stemmen-Maffia) , met zijn 93e plek in de top 250 en een 9.0 rond op IMDb over ruim 30.000 stemmen, zal doen verstommen. Dit lijkt allesbehalve een film die de 'haters' zal overtuigen...

Ik zag aanvankelijk zelf ook weinig reden om nóg een Aamir Khan filmte ondergaan, nadat ik zo weinig plezier beleefd had aan zijn vorige vehikels: Immer meer van hetzelfde, als je het mij vraagt, en het kan vaak niet overdreven genoeg. Toch, nadat hij maar niet uit de top 250 wilde zakken en ik gisteravond en vanmorgen best wel plezier had beleefd aan Drishyam (2015), leek het me wel zo eerlijk ook 'Dangal' een fair chance te geven.

Helaas bleek film generiek en opgeblazen Aamir Khan Bollywood gezever, ondanks een goedbedoelde (doch wat problematische) gender-component. Overwinnen ondanks een overmacht, of het nu met sport of maatschappelijke positie is, hebben we daar nu niet genoeg van gezien, maar vooral: niet béter? Het verbaast me enorm dat mensen op grote schaal zulke hoge waarderingen uitdelen, aan een film als 'Dangal'. Het (goedkope) sentiment droop aan de randen van het scherm naar beneden.

MAAR: Het goede nieuws is dat Aamir Khan fans hem vermoedelijk wel zullen waarderen, om dezelfde redenen dat ze van zijn vorige films hielden. Dat ik dat met de beste wil van de wereld niet begrijpen kan, verandert er niets aan, en dat zou ook niet moeten.

1*

Cronenbergs film van vorig jaar verdeelt mij evenveel als publiek en critici vorig jaar. Geweldige rollen van Fassbender en Mortensen, een interessante onderwerp, diepgaande dialogen over de psycho-analyse en de wisselwerking tussen Freud, Jung en Spielrein (een bij vlagen lichtelijk over-acterende Knightley). De film is erg rustig en bestaat voornamelijk uit dialogen en hoe sterk deze ook zijn, deze dialogen zijn tegelijkertijd de zwakte van de film. Het langzaam kabbelende tempo maakt de film waarschijnlijk niet pakkend genoeg voor de meeste mensen. Geen film om moe en onderuitgezakt te kijken dus, maar wie interesse in het onderwerp, deze acteurs of het werk van Cronenberg en niet wegrent voor een 'praatfilm' kan 'A Dangerous Method' best een kans geven.

De actualiteit en de acteurs meehebben, betekent niet automatisch een goede film. The Danish Girl overstijgt echter dankzij de krachtige rollen van Redmayne en Vikander het doorsnee Hollywood drama.

Mijn aanvankelijke enthousiasme voor de film uitkwam, werd na de trailer en eerste geluiden al snel iets getemperd. Zien hoe Suffragette (2015) haar thematiek verkwanselde, deed mijn verwachtingen ook geen goed. Hoewel regisseur Tom Hooper geen meester van het kleine gebaar leek met The King's Speech (2010), viel die film bij mij toch heel erg goed, wellicht niet geheel toevallig door een aantal zeer innemende rollen. Het was dan ook een verrassing om te constateren dat The Danish Girl op dat vlak toch iets fijnere penseelstreken gebruikt.

Wie enigszins weet waar het verhaal over Einar Wegener naartoe gaat, ziet de tekenen al aankomen. In hoeverre die subtiel in beeldtaal zijn omgezet valt te debatteren, maar het is vooral de innerlijke worsteling van Wegener die niet weet om te gaan met zijn conflicterende gevoelens, die je als empathiserende kijker grijpt. Het moment bijvoorbeeld dat zijn vrouw hem een jurk laat passen omdat haar model niet op komt dagen. De emoties op zijn gezicht: Eerst een ongemakkelijke lach, gevolgd door een onvermoed gevoel. Schrik. Interesse. Twijfel. Verkenning. Angst. Hunkering.

Eenieder die de trailer en poster gezien heeft, weet dat daarmee de geest uit de fles is...

De tekenen die de aanwezigheid van Lili (zoals Einar zijn andere kant noemt) tonen voordat hieraan toegegeven wordt, zijn omgekeerd evenredig aanwezig nadat Einar zich overgeeft aan zijn gevoel. Zelfs wanneer zijn vrouw Gerda (een wederom imponerende Vikander) na al haar geduld smeekt om even haar man te zien en Lili daar voor haar in meegaat, zié je in Redmayne's lichaamstaal dat dit niet langer dezelfde persoon is, wanneer hij zijn mannenkleren weer aan heeft. En Gerda ziet het ook.

Wie de Amerikaanse persperikelen omtrent Bruce Jenner gevolgd heeft vorig jaar, weet dat het nog steeds een hoop losmaakt. Het verhaal van Einar Wegener, en de manier waarop Hooper het vertelt, raakte mij een stuk meer dan ik van (laten we eerlijk zijn) aspirerend Oscar Bait had verwacht. Een mooie score van Alexandre Desplat en treffende cinematografie van Danny Cohen maken het af. Het camerawerk maakt gretig gebruik van het 'tafereel' perspectief dat we uit de schilderkunst van die tijd kennen, en dat werkt prima. De sporadische fish-eyeshots die dat enigszins teniet doen, vergeven we hem dan maar.

Helaas zijn het diezelfde ogenschijnlijke Oscar-aspiraties die ervoor zorgen dat de film wellicht net iets teveel op zijn hoede is om teveel risico's te nemen, hoewel zowel Vikander als Redmayne (of hun stunt doubles) niet schromen zich bloot te geven, zowel letterlijk als figuurlijk. En hoewel Gerda de 'understanding wife of the century' award verdient, voelt haar verhaal toch als onaf en iets teveel onuitgediept, net als de twijfelrelatie met Einars jeugdinfatuatie Hans.

Zo zijn er meer smetjes te noemen (De film zou hebben geprofiteerd van een beter script), maar de onderwerpkeuze en invulling daarvan door Tom Hooper, zijn acteurs en de rest van de crew, zorgen voor genoeg bereidwilligheid van mijn kant om die 4 uit te delen. If they were fishing, I willingly took the bait. En het verbaast mij als geen ander dat ik daarmee hoger dan het gemiddelde zit.

4*

...En geduld wordt uiteindelijk beloond. Hoge verwachtingen zijn moeilijk te overtreffen, maar als dat niet gebeurt kan er hopelijk wel aan worden voldaan. Christopher Nolans 'The Dark Knight Rises' stelt wat mij betreft nergens teleur. De verhaallijnen uit de twee (uitstekende) voorgaande films komen in dit slotdeel bij elkaar wanneer Batman het tegen de psychoot Bane (een massief gespierde Tom Hardy) op moet nemen, waarbij Catwoman deze interactie doorkruist (Ja, zò beschreven klinkt het butt, maar als je erin zit is het zowaar meeslepend en indrukwekkend). Bale, Hardy, Caine, Oldman, Levitt en Hathaway spelen allemaal met verve hun rol en de actie knalt werkelijk van het scherm. Nolan's vaste oscarwinnende cameraman Wally Pfister heeft voor de eyecandy gezorgd met cinematografie waar je je vingers bij aflikt en Hans Zimmer heeft er een bombastische score ondergezet die je adrenaline lekker laat pompen. Epic, epic, epic...! 8/10

Een film met een poster als die van A Dark Song zou ik doorgaans niet direct opzetten: het kwam op mij over als weer een gemakzuchtig filmpje, dat even snel wilde cashen op de menselijke fascinatie met het occulte. Een budget van een paar miljoen, wat jump scares, en we hebben onze investering tienvoudig (of een veelvoud daarvan) terugverdiend. Zat ik er even naast. Wanneer je zoontje door onbekenden vermoord is, ben je tot verregaande zaken bereid om erachter te komen hoe het zit, zoals hetgeen we hier zien. Wanhoop, en wellicht schuldgevoel, kan een mens tot van alles drijven.

Regisseur Liam Gavin heeft van zijn regiedebuut (ongelooflijk, dat dit mans eerste film is) een zorgvuldig opgebouwd horrordrama gemaakt, dat zelfs een overtuigd atheïst als ondergetekende naar de keel greep. Ook wanneer je niet gelooft in het bovennatuurlijke, is dit de moeite waard. Want wie gelooft er niet in rouw? Ongelijke machtsverhoudingen? De breekbaarheid van het menselijk verstand? Of waar de fragiliteit daarvan ons in moeilijke situaties toe kan leiden? Voor mij zit daar in de eerste plaats de kracht van Gavins film, in het drama, het (beschaamd) vertrouwen tussen twee mensen, in een situatie waarvan je de uitkomst met geen mogelijkheid in kunt schatten. Fucked. Up.

A Dark Song is een Iers-Britse productie, die in slechts 20 dagen in Dublin werd opgenomen. Aangezien de film om slechts 2 karakters draait, is het eigenlijk een soort chamber piece: daar moet je wellicht van houden, of het leren waarderen. Aan de acteurs zal het hier in elk geval niet liggen, zowel Steve Oram als Catherine Walker spelen een sterke karakterrol, vakkundig vastgelegd door cameraman Cathal Watters. ‘een rare mix van arthouse, martyrs en een snufje Ben Wheatley’, zo kenschetst Biosguru A Dark Song. Ik kan hem geen ongelijk geven, en zou niet 1, 2, 3 iets treffenders kunnen zeggen, al vind ik de Martyrs vergelijking wat dunnetjes. Ray Harmans score voor de film is erg effectief, voor deze psychologische horror met fijn acteerwerk, die het ‘ver-buiten-mijn-straatje’-aspect van het onderwerp moeiteloos ontstijgt.

Inhoudelijk goed, en het ‘armhaar overeind’ keurmerk is ook behaald. Netjes. Een van de meest verrassende horrors van 2017, wat mij betreft.

4*

En daarmee zijn we voor deze horrorchallenge 2024 al in de jaren '90 aanbeland, het decennium van mijn tienerjaren, en waarin ik halverwege ècht filmgek werd.

Het leek me leuk iets uit te kiezen dat toen totaal niet op mijn radar stond, ondanks het religieus uitpluizen van de videojaarboeken die ik van de Texelse videotheek had gekregen. Overigens huurden we ruim daarvoor al graag horrors, dat deden we al toen we 12 waren. Meestal lukte dat, af en toe kwamen we er niet mee weg. Ik ben benieuwd hoe een dertienjarige jarige Milton deze zou hebben ervaren, ik kan me er werkelijk geen voorstelling van maken.

In deze horror van de Italiaanse regisseur Mariano Baino wordt Elizabeth vreselijk gekweld door beelden uit haar jeugd. Ze reist af naar het eiland waar ze de waarheid wil achterhalen over haar duistere verleden en een kwaadwillende orde van nonnen aantreft. Dat heb ik nou nooit als ik terug ga naar Texel.

Dark Waters liet zich niet makkelijk voorspellen, en ging absoluut kanten op die ik niet had verwacht. Niet alles daarbij is even geslaagd, maar ik heb me absoluut vermaakt met deze folk horror vol mooie plaatjes, religekte en lovecraftiaanse body-horror. Ikkegoemikke vond het niets, joolstein 4*. Ik zit er wat tussenin, maar wel aan de positieve kant.

Opgenomen in onder andere Kiev, Odessa, De Krim en Moskou. Andere tijden.

3,5*

Al in het eerste kwartier werd duidelijk dat ik een goede titel had uitgekozen voor Art / Slowburn / Elevated Horror bij de horrorchallenge. Geen spannende opening, geen opzwepende score, maar vooral stilte en wat geluiden die het karakter on screen maakt. Voetstappen, knisperende bladeren... Not a bad thing, want je merkt eveneens meteen dat The Dark niet zonder aandacht in elkaar geflanst is. Laat dat maar aan de Oostenrijkers over. Alhoewel, deze Oostenrijks-Canadese productie is in Ontario opgenomen en Engels gesproken, dus het ademt niet heel erg Almdudler, jodelen en Wiener Schnitzel.

Het is een beetje alsof The Road en Let the Right One in een wat introvert kindje hebben gekregen, al komt de films soms alsnog behoorlijk naar en hard uit de hoek. Geen absolute topper, maar wel een bijzonder toevoeging aan het genre.

3,3*

Eindelijk ook maar eens aangezwengeld, en ik kan me goed bij tbouwh voegen op pagina 1. Veel te overgedramatiseerd naar mijn smaak, met de potsierlijke scene in de metro als uitschieter. Oldman doet het zeer goed in deze rol, maar hij weet het scenario en Wrights regie helaas niet te redden van een (krappe) onvoldoende. Echter heb ik ondanks Oldmans knappe performance, stukken meer gehaald uit Lithgows Churchill in The Crown. Al is die vergelijking misschien niet helemaal gelijkwaardig.

Er valt naast het acteergeweld en de aangename cast (Mendelsohn als George VI, nice one) genoeg te genieten qua beelden, kostuums en aankleding, en misschien ben ik als gewezen historicus te streng met mijn 2,5*… But there you have it. Ik had beter naar mijn boekenkast kunnen lopen, denk ik. Al zie ik mezelf deze zomer ook niet echt door die immense rij van zijn dagboeken door komen.

2,5*

Met Daughter of Darkness (1948) zijn we aanbeland bij de derde (en laatste) van mijn spontane zelf gecureerde Noir-Horror mini-filmfestivalletje. Met een tot de verbeelding sprekende poster èn dito synopsis! Wederom van 2 jaar later als de vorige film, wederom eentje die slechts 5 stemmen op MovieMeter had, en wederom eentje van de lijst TSPDT's 1,000 Best Noir Films. Alleen nu is het een film van Britse bodem.

Helaas is Lance Comfort's film lang niet zo sappig als poster en plotbeschrijving beloven, en is (het zal wellicht niet verrassen) de horror ver te zoeken. Daughter of Darkness is een sfeervolle zedenprent die vooral slaagt als drama en misdaadfilm, al was ik ook op dat vlak niet heel erg onder de indruk. Tragisch dat deze Anne Crawford maar 35 is geworden, dat is wel heel erg jong.

Snel weer door naar andere kost!

3*

Een Joegoslavische Slasher Horror, gewoon omdat het kan. Mijn tweede 'Joego-horror' alweer deze challenge. Zoals je wellicht zou verwachten, maken de Joegoslaven geen standaard Halloween rip-off. Dit liikt meer op Tsjecho-Slowaakse of Poolse satire-cinema, maar met een duister randje. En heel '80's.

Je kunt discussiëren of dit wel een slasher is, er wordt immers niet heel veel geslashed. De overige stijjlelementen zijn echter wel aanwezig, wat de maker van de lijst vermoedelijk ook deed besluiten de film op te nemen in The Good, the Bad, and the Ugly of Slasher Films (1974 - 1995). Strangler vs Strangler is nu hij gerestaureerd is zeker de moeite waard om eens op te zoeken voor de liefhebbers van Balkan cinema, of de toon van Man Bites Dog waar ik af en toe aan moest denken.

Davitelj protiv Davitelja (1984) werd in 2016 gekozen door het Yugoslav Film Archive als cultureel erfgoed. Wat mij betreft terecht. Ik zie dat er nog 4 horrorfilms op die lijst staan (naast Vec Vidjeno (1987) die ik eerder in deze challenge zag), dus ook voor toekomstige edities kan ik daar eventueel uit putten.

3,9*

Mooie horrorfilm van de grootmeester. Romero wilde een soort comic book style voor Dawn of the Dead en dat is dan ook wel terug te zien, onder andere in de bloedkleur en bloodspatter effecten. Echt eng is hij niet, spanning komt minder voor dan je in de eerste instantie misschien van een zombie horrorfilm zou verwachten.

De al vele malen genoemde tongue-in-cheek humor is hiervoor verantwoordelijk, maar ondanks dat waren er zeker scènes bij dat ik mezelf er toch op betrapte (blonde swat guy tijdens het hotwire-en van de vrachtwagen) dat ik bijna hardop zei: 'Gast, kijk nou uit!'. ER zitten vele van dit soort Close Encounters in de film, en je kunt er natuurlijk donder op zeggen dat een aantal daarvan iets te close is.

Romero snijdt net als in voorganger Night of the Living Dead ook nu weer een paar maatschappelijke thema's aan zoals consumentisme, racisme en in mindere mate seksisme. Dit ligt er echter niet te dik bovenop en leidt nergens af van de film, zoals het hoort bij een achterliggende boodschap.

De special effects van Tom Savini (Sex Machine in from Dusk Till Dawn) werden vaak ter plekke gerealiseerd, wat het een stukje bewonderenswaardiger maakt, maar deze kunnen de vergelijking met de make-up van tegenwoordig niet doorstaan. Als je deze naast het werk van Nicotero in The Walking Dead legt, zijn dit effecten die nog in de kinderschoenen staan. Al moet natuurlijk rekening gehouden worden met het feit dat Romero en Savini een fractie van het Budget van The Walking Dead tot hun beschikking hadden en zij deden het pionierswerk. We vergelijken de effecten van Tron ook niet met de sequel van een paar jaar terug. Wanneer je het in zijn context plaatst, is het niveau van de guts & gore (waarvan het gehalte trouwens best meevalt) behoorlijk goed!

Natuurlijk kan ik me er niet vanaf maken zonder een vergelijking te trekken met Zack Snyder's uitstekende remake. De films zijn eigenlijk behoorlijk anders als je ze naast elkaar legt. De locatie is 'hetzelfde', maar het is een heel andere groep en een andere verhaallijn. Snyder's zombies zijn bovendien snel, in plaats van de zombie-shufflende creaturen van Romero, wat de film voor mij een stuk enger maakte. In de originele Dawn rennen ze er zo tussendoor, waarbij 'blonde swat guy' een zombie zelf over zijn wang laat aaien... Dat hoef je bij Snyders zombies niet te proberen...

Al met al zeker een must see voor horrorfans. Ook al is hij wat ouder, het is nog steeds een plezier om te kijken en de blu-ray heeft een bijzonder goede beeldkwaliteit.

Een prima opvolger van zijn iets sterkere voorganger, al mankeert er wel het een en ander aan. Het verhaal is bij vlagen erg voorspelbaar, en zitten er inderdaad een aantal fikse cliché's in die de kijker in een minder vergevingsgezinde bui de tenen wel eens zouden kunnen doen krommen. Maar naast dat is Dawn uitstekend geschikt als popcornfilm.

Het is fascinerend om te zien hoeveel verder Weta Digital is gekomen in een paar jaar tijd, en hoeveel mimiek ze nu in de gezichten kunnen leggen. Bij de Slashfilmcast werd melding gedaan van een geschil tussen Serkis en de SFX guys, waarbij Serkis stelde dat het voornamelijk zijn performance is die je ziet op het scherm en de SFX guys vonden dat hij teveel eer naar zichzelf trok, omdat het hun interpretatie is en uiteindelijke vormgeving. Hoe het ook zij, technisch was het ontzettend knap. En wat ik zag in de featurettes en making of filmpjes op YouTube hebben Serkis en de andere acteurs wel weer hun alles gegeven met motion capture.

Muziek van Giacchino vond ik uitstekend voor deze film en ik heb me niet aan de acteurs geërgerd. Oldman blijft vrijwel onbenut, en ook de rest blinkt allesbehalve uit, maar de ware sterren van deze film zijn de apen en de actie. En dat gedeelte werkt prima!

De laatste 'grote Malick' die ik nog moest, nu resten alleen To the Wonder en Lanton Mills nog... gelukkig lijkt Mailick zich volgens mij uitstekend te lenen voor herkijken.

Days of Heaven is zoals al ontelbaar vaak gezegd is prachtig gefilmd en het magic/golden hour is bij mijn weten zelden zo nadrukkelijk in een film aanwezig geweest. Ik ben geen Gere fan, al kan ik hem zijn serieuze rollen van nu steeds beter hebben. Toch is hij hier, verre van slijmerige advocaat, redelijk uitstaanbaar ook voor de haters. Gere en de andere acteurs lijken echter bijzaak, net als het lichtelijk dunnen verhaaltje. Het is Malicks canvas dat in Days of Heaven de hoofdrol speelt, en dat gebeurt met verve (no pun intended), heel poetisch en schilderachtig.

Ik moest aan Constables The Haywain denken, maar ook die is niet echt treffend bij nader inzien. Op de landelijke sfeer na dan. Wellicht dat de kleuren in de linkeronderhoek er iets van hebben

Aardig, maar visueel is het geen stukje schoonheid. Dat is vast deels een artistieke keuze die past bij de reality component, maar met name de buiten scènes zien eruit alsof ze simpelweg de helderheid in postproductie naar beneden hebben bijgesteld. De shaky cam maakt sommige shots wel spannender en dynamischer, maar een groot fan zal ik nooit worden.

De acteurs doen het prima en af en toe is er ruimte voor wat humor. Leuk voor de zombieliefhebhers die de snelle variant waarderen, maar het is wat mij betreft niet zo goed als Snyder's Dawn of the Dead remake. Lekker lompe Britse dialogen, vooral van de besnorde televisie-producer. Dat dan weer wel.

Niet de minste namen trouwens, Yann Demange en Charlie Brooker, maar ik vind hun latere werk toch net nog wat sterker.

3,3*

erg van genoten! leuk om eens een zombiefilm in een compleet andere setting te zien, make-up en camerawerk beide goed; mooie beelden, mooie zombies. Acteerwerk vond ik (voor een relatief onbekende) zombiefilm fantastisch goed, maar dan moeten we wel bedenken waar we het het mee vergelijken

Na een meteorietinslag in een rustig Amerikaans stadje komt een buitenaards wezen op aarde terecht. Het wezen — een vleesetende, wormachtige alien met meerdere rijen tanden — zoekt zijn toevlucht in de kelder van een huis. Daar begint het zich te voeden op alles wat leeft en zich snel voort te planten. Wanneer de bewoners van het huis, waaronder een groep tieners en een jonge jongen met een passie voor monsters, ontdekken wat er in de kelder huist, breekt de hel los. Terwijl de buitenaardse wezens zich uitbreiden door het huis en de omgeving, moeten de overlevenden vechten om te voorkomen dat de plaag zich verder verspreidt.

Je zou bijna denken dat het subgenre Schlong horror en Vagina Dentata toch behouden is gebleven in een samengevoegde vorm, als je poster van The Deadly Spawn (1983) ziet. Ik zie een soort penis-Hydra met scherpe tanden. Huuuuuuu! De Campyness van Douglas McKeown's film doet je echter in de eerste 2 minuten al realiseren dat je bang zijn hier niet hoeft te vrezen. De kaas ligt er te dicht bovenop. No pun intended (iew!)...

Vraag me niet hoe, maar op de een of andere manier heeft The Deadly Spawn het geschopt tot #636 op de TSZDT's The 1,000 Greatest Horror Films lijst. Dat moet de cultwaardering zijn zou je zeggen, alleen op die lijstjes ontbreekt hij gek genoeg. Het is wel knap wat ze met slechts $25.000 hebben gedaan, zoals het creëren van de eerste aanval waarbij we alleen een soort schaduwspel zien. Je kunt een hoop met karton, als je je geen dure prosthetics en robotics kunt permitteren, en je moet wat.

Zie ik dan iets over het hoofd? Alexspyforever, madmadder, Shaky en joolstein gaven alledrie 3,5*. Horrorfanaat Tonypulp zelfs 4,5*, waarbij de effecten, het creature design en de entertainmentwaarde worden geprezen. Shadowed daarentegen pakt uit met 1*, en Noodless houdt het op een zesje. Ik voeg me daar gebroederlijk bij. The Deadly Spawn is vermakelijk, en de Arrow release (die ik uiteraard niet fysiek heb) is knap gerestaureerd, maar ècht geweldig beeld en geluid wordt het met dit budget gewoon niet.

Ruim zesje voor mij dan maar. Wellicht is mijn liefde voor de Creature Feature Alien B-Movie gewoon nog wat onderontwikkeld...

3,2*

Eigenlijk is John Milton een beetje dom. Dat wisten jullie natuurlijk al lang, maar kwalijk genoeg kom ik er nu ook zelf achter. Met Alexspy tijdens de organisatieperiode van de horrorchallenge 2024 in de lappenmand, werden mij plots de sleutels van het koninkrijk in de handen geduwd. En wat doet John Milton? In plaats van Found Footage en Shot on Video stilletjes te schrappen, laat hij ze staan! Idiot!

Meer serieus: dat zou ik uiteraard nooit doen aangezien ook deze subgenres hun fans hebben, en wie ben ik om mensen die lol te ontnemen? -De organisator, suckas! MOEHAHA, weg ermee!!. Whoops, daar ging ik weer, het is sterker dan ik.... Laat ik maar snel verder gaan met mijn review voor de macht me naar het hoofd stijgt en we het plots zonder SOV en FF parels moeten doen. Dat zou zonde zijn...

Een vrij onuitstaanbare YouTube influencer die zijn mallotige capriolen (dingen die hij zogenaamd eng vindt, maar toch doet voor de camera) streamt op zijn kanaal, is door een controverse in ongenade gevallen. In een poging zijn volgers terug te winnen, maakt hij een livestream waarin hij een nacht in een verlaten spookhuis doorbrengt. Wanneer hij in aanraking komt met een wraakzuchtige geest, moet hij vechten voor zijn leven. Dat is misschien nog niet zo onaangenaam om naar te kijken, een soort nare versie van Linus die gillend als een speenvarken op de vlucht moet.

Deadstream was in werkelijkheid een titel waar ik erg blij mee was te hebben gevonden voor deze categorie, want de reviews bleken uitstekend. Ook found footage-naysayer joolstein was onder de indruk, noodless en Ibendb weer een stuk minder, maar toch. Het feit dat Joseph en Vanessa Winter de film zelf hebben geschreven, geregisseerd, hij zelf de hoofdrol speelt en ze de bulk van de film in zeven dagen hebben opgenomenmet een klein budget, dwingt sowieso het nodige respect af. En het moet gezegd, Deadstream kijkt lekker weg, de practical effects zijn absoluut leuk gedaan en ik moest er toch ook wel om lachen. En het is de Winters gelukt mijn armhaar overeind te krijgen met die naar voren schietende baby(?) onder het laken, dat vind ik ook altijd wel een prestatie.

Zo zie je maar: ook je minder geliefde subgenres kunnen verrassen!

3,4*

Het is een klein wonder: na alweer gezucht, gesteund en gekreund te hebben bij het aanschouwen van de trailer van Patriots Day (2016), kon ik Bergs meest recent uitgekomen film Deepwater Horizon best waarderen. Ik heb hevige discussies gevoerd bij Battleship en Lone Survivor, waar vooral het pro-militarisme, overdreven patriottisme en de opgeblazen heroïek me tegenstonden, naast het feit dat ik de films verder ook niet zo sterk vond.

Toegegeven, ook dit is zeker geen meesterwerk, en de eerste 50 minuten gebeurt er weinig interessants, maar zodra het misgaat op het platform, toont Berg zich een bekwaam regisseur van de chaos die losbarst. Het ziet er levensecht uit, het sounddesign is beklemmend en zelfs het vlagzwaaien valt mee voor zijn doen. De Stars and Stripes wapperen nog steeds op een aantal onnodige momenten door het beeld heen, maar zelfs ik kreeg geen oprispingen van de frequentie.

Het zijn niet zozeer Wahlberg en Russel die overtuigen (al doen ze het prima voor een film als deze), maar vooral de ramp zelf. De karakter mogen dan slechts oppervlakkige personages blijven, maar wat er gebeurt maakt toch indruk; hoe mis kan het gaan in zo'n korte tijd. Hoewel films als deze vaak menen een eerbetoon te zijn, blijft eveneens toch een beetje het gevoel dat er wél een spannende film over gemaakt moest worden met imposante explosies en shots. In die zin wordt er over de rug van de slachtoffers toch ook in feite geld verdiend, al zullen de makers dat zich dat wellicht niet bewust realiseren. In hoeverre dat opgaat of storend is, moet ieder voor zich bepalen.

Een nipte 3,5*

Soms komt iets gewoon op je pad. Hilda Hidalgo was voor een of ander project de assistent van nobelprijswinnaar Gabriel Garcia Marquez, en merkte op dat ze het bijzonder vond dat zijn roman Del amor y otros demonios nog niet verfilmd was. Marquez vroeg of zij het soms wilde doen. ‘Ja tuurlijk, wie niet?’ was haar antwoord. Ze had nog nooit een film geregisseerd, en Marquez is misschien niet de makkelijkste regisseur om te verfilmen. En dan is het nog een controversieel verhaal ook. Maar ze deed het, en verrassend genoeg pakt het nog goed uit ook.

Colombia, achttiende eeuw. Sierva is een meisje van 13 dat op de markt gebeten wordt door een hond met rabiës. In plaats van haar naar een dokter te brengen, wordt gedacht dat ze bezeten is en voor een exorcisme overgedragen aan de kerk. Terwijl ze opgesloten zit in een kleine, donkere cel, raakt de jonge priester die haar moet redden van haar bezetenheid, steeds meer in ban van deze jonge vrouw met haar lange, koperkleurige haar.

Het zou onverfilmbaar moeten zijn in deze tijden van #metoo en grootschalig seksueel misbruik door priesters, maar op de een of andere manier krijgt Hidalgo het voor elkaar. Gezien het enorme leeftijdsverschil tussen de twee en de scheve machtsverhouding, scheelt het dat hetgeen er speelt tussen deze twee mensen relatief onschuldig is van aard. Hidalgo noemt het in een interview de subversieve of mystieke liefde; simpelweg liefde die ontluikt tussen twee mensen, of ze nu man of vrouw zijn, moeder of kind, broer en zus of twee mannen of vrouwen. Strikt platonisch is het wat mij betreft niet, er broeit zeker wat; maar om dat met een 2018 moraalriddersbril resoluut af te keuren, voelt ook niet helemaal op zijn plaats.

Of Love and Other Demons heeft een hoop te zeggen zonder dat expliciet te doen, en neemt daarvoor zijn tijd. Een trefzeker debuut van Costa-Ricaanse bodem.

4*

Eigenlijk slecht filmmaken vanaf de openingscène, waarbij overgangen willekeurig lijken, detectives hun werk in niet alleen op donkere locaties maar ook in donkere kantoren verrichten, waarbij ze nu en dan onderbroken worden door een slechte jump scare, goedkoop 'door een militaire nightvision goggles camera POV shot, of in de grond grabbelende mensen die gek lijken. Jammer, want ik vond Scott Derricksons The Exorcism of Emily Rose wél sterk. Sinister daarentegen viel me ook al behoorlijk tegen.

Het hoeft niet altijd hoogstaand te zijn, met name in het horrorgenre, maar ik verwachtte hier iets meer van met namen als Derrickson, Bana en Munn.

Goede film voor een analyse hoe je als filmmaker spanning kunt opbouwen, dat wel. Maar wat mij betreft wel duidelijk als het voorbeeld in een vergelijking van hoe het niét goed werkt of zelfs maar een beetje geloofwaardig overkomt. Byebye, suspension of disbelief. Voor mij ook onbegrijpelijk dat een gebrekkig gemaakte film als deze waarin zoveel niet goed werkt, qua gemiddelde boven films als The Babadook (2014) en The VVitch: A New-England Folktale (2015) uitsteekt, al zijn die qua aanpak natuurlijk nogal verschillend. Toegegeven, het scheelt niet veel. Maar het verschilt bij lange na niet genoeg, wat mij betreft.

Was Don't Breathe (2016) maar al uit, kon ik dit weer van me 'afspoelen'...

2*

Zeker niet slecht, maar mijn eerste kijkbeurt resulteert niet in zo'n hoge waardering als die vele anderen hier geven. Het mG dan tongue in cheeck zijn, het acteerwerk, onsamenhangende verhaallijn en soms matige special effects verhinderen een hoger cijfer.

Origineel is hij wat mij betreft wel, het camerawerk is grotendeels zeker de moeite waard en Everett is inderdaad leuk in de hoofdrol, hoewel de bijrol van Gnachi soms compleet de show steelt. Verhoging bij herziening is zeker mogelijk.

Fijn, na een flink aantal vijfjes, zesjes en zeventjes is daar weer een 4* film. Eentje waar Basto, Alexspy en ik elkaar vinden in onze waardering; iets dat zoals Alexspy al opmerkte ook niet iedere dag het geval is.

Purif, een jong meisje dat leeft op het Zuid-Italiaanse platteland, wordt door de fanatieke, plaatselijke bevolking ervan verdacht dat ze een heks is en bezeten van de duivel. Iedereen in het dorp is haar vijandig gezind. Ze is hopeloos verliefd op de reeds verloofde Antonio, een man die hoewel hij zich wel tot haar aangetrokken voelt, haar toch hard afstoot.

(afbeelding)

Regisseur Brunello Rondi schreef het scenario voor Fellini’s La Dolce Vita en 8½ en zijn cameraman en hij hebben het relaas van Purif vakkundig vastgelegd. Daliah Lavi was mij niet bekend, maar ze speelt bijzonder fijn als de getormenteerde, van hekserij beschuldigde Purif. Not too hard on the eyes as well.

Al voel ik me met zo’n opmerking na deze film gelijk vies; mannen zijn bijzonder hypocriete zwijnen in de wereld van Il Demonio. Al zijn de hysterische oude vrouwtjes die zich de inquisitie wanen, niet veel beter. Fijne ontdekking en onterecht onbekend witchcraft horrordrama.

4*

Ik vond Tetsuo niet niks, maar wist evenmin erg goed wat ik er mee aan moest vangen. Dit voelt een beetje als het opwarmertje of opstapje daar naartoe, zoals het op de pagina van de film genoemd wordt. Toch voelt het nog steeds niet zou oud aan als het is. Moeilijk voor te stellen dat ik ongeveer zeven was, toen dit uitkwam.

‘Denchu Kozo, een jongen met een bliksemschichtstok in zijn rug, reist 25 jaar de toekomst in. Hier komt hij een ras van vampiers tegen die met behulp van atoomwapens de wereld willen verduisteren waardoor er een nucleaire winter ontstaat.’ Zo luidt de synopsis. Beeldt je in dat Shin'ya Tsukamoto daar een chaotische, bliksemsnelle cyberpunk van maakt, en dan krijg je scènes zoals deze.

Wederom heb ik hetzelfde als bij Tetsuo (1989), ik word tegelijkertijd weggeduwd en aangetrokken. Het is lawaaierig en totaal niet in mijn straatje, maar ik wil het evenmin uitzetten, te benieuwd als ik ben naar de volgende krankzinnigheid.

3*

Mijn eerste film van de vrouwelijke regisseurs challenge die we feministisch zouden kunnen noemen, en hoe dan ook een duidelijke gender component heeft. The Awakening of the Ants gaat over de 28 jaar oude Costa-Ricaanse naaister Isabel, die steeds meer vraagtekens begint te zetten bij wie ze is, en in hoeverre de zaken die anderen van haar verwachten, leidend zijn voor de keuzes die ze in het leven maakt. Wil ze nog een extra kind? Volgt ze eenvoudigweg traditie, en is het uitspreken en opkomen van haar eigen onzekerheden en wensen op dat vlak wel een goed idee?

Antonella Sudasassi heeft er duidelijk een mening over, maar El despertar de las hormigas is geen schreeuwerig manifest, en evenmin wordt het patriarchaat iedere akte ter dood veroordeeld. Er ontstaat een revolutie in Antonella Sudasassi’s debuutfilm, maar het is een stille, zoals op Mubi (en hierboven) te lezen valt. Vaak heb ik het gevoel dat veel mannen behoorlijk negatieve associaties hebben bij het woord feminisme; en deze mieren laten wat mij betreft zien dat dit zeker niet altijd nodig is. Een genuanceerd portret, wat mij betreft.

3,2*

Fascinerend, Hammer films is in mijn gedachten 'al' ruim anderhalf decennium een household name, maar tot mijn verbazing bleek dit de eerste Hammer Film te zijn die ik daadwerkelijk zie, de gewonnen dvd'tjes waarvan ik vermoed dat ze ook bij Hammer horen zijn nooit daadwerkelijk in de speler geschoven. Ik weet niet waarom. Dus ichi, 13 jaar na jou heb ik hem dan eindelijk gezien.

Het woord oubollig kwam naar boven in eerdere meningen, en ik snap prima waarom. Toch is een film als dit nog steeds vermakelijk, zeker als je affiniteit voor dat soort oudere horrorfilms hebt. Eng werd voor mij geen moment, maar Christopher Lee was leuk om te zien als relatief jonge good guy. Wat een Bambi-oogjes trouwens, die Niké Arrighi die Tanitch speelt.

Erg lekkere filmpjes voor wanneer je nog nièt naar bed wilt, maar te moe bent om een film te kijken die scherpte, energie en aandacht vereist. Het tempo zit er best in, mooie production values en een lekkere score. Binnenkort maar eens eentje van de Dracula films kijken dan.

“Butterflies? *So* not metal.”

Voorafgaand aan de challenge heb ik enkele momenten gespendeerd aan het bekijken wat de hoogst gewaardeerde horrorfilms waren van de afgelopen jaren, die ik gemist had. Vanavond, met een druk schema, pakte ik een van die titels met de kortste speelduur: met 79 minuten op de klok is The Devil’s Candy nauwelijks een avondvuller. Regisseur Sean Byrne kende ik nog niet direct van naam, al staat zijn The Loved Ones (2009) ook op stapel voor de horrorchallenge, merk ik zojuist. Als ik dat door had gehad, had ik die uiteraard eerst gekeken. Het zij zo.

Het Snoepgoed van de Duivel is geen opgehoest straigh-to-vod horrortje, met een metascore van 72 en een tomatoscore van maar liefst 92%. Ik zag het erna pas, maar toch viel me film me wat tegen. Het acteerwerk is prima, het ziet er ok uit (zeker voor het budget) op wat vlammen na en ik vind dat er hier aan het uitgekauwde haunted house genre best een leuke draai wordt gegeven, door metalheads erin te plaatsen. Ik heb er verder niets mee, maar heb er ook geen uitgesproken hekel aan, en vond de personages erg sympathiek.

Helaas werd ik niet echt door de film gegrepen en werkte het ‘gemurmel van de duivel’ dat de protagonisten moest beïnvloeden voor mij totaal niet. Crucifixen waarvan het bovenste schroefje opeens loslaat, waardoor hij op de kop komt te hangen is ook een no-go. Alsjeblieft.

Dan houden we helaas van mijn kant slechts een zesje over. Kudos for the artwork though.

3*

The Devil's Carnival (2012) is het eerste deel van wat een meerdelige serie had moet worden. Hoewel sowieso deel 2 en 3 al zijn gepend, zijn die vervolgen op deze Darren Lynn Bousman film er nooit gekomen. Althans, Alleluia! The Devil's Carnival (2016) zou deel 2 worden, maar het is me niet helemaal duidelijk of ze dit zelf nu als deel 2 zien of niet. Een follow-up is het echter sowieso.Ik zeg film, maar ik vermoed dat je dit net zo goed als een pilot van een nooit afgemaakte miniserie zou kunnen bestempelen.

In 'The Devil's Carnival' worden zondaars door de duivel uitgenodigd in een pretpark waar ze hun zonden opnieuw moeten ondergaan. Lucifer en zijn kleurrijke cast van prostituees begeleiden deze verloren zielen door het wilde pretpark. In de cast zien we namen terug als Sean Patrick Flanery en Briana Evigan, maar ook Deadwood's Dayton Callie. Het is moeilijk voor te stellen dat dit (naar verluid) in 7 dagen is geschoten, maar dat kan de boel voor mij niet redden.

Vorig jaar zag ik in de horrorchallenge Bousmans Repo! The Genetic Opera! (2008), ook een horrormusical, en die beviel me best wel. Het kwam dat ook als een verrassing dat ik me aan deze Devil's Carnival behoorlijk zat te ergeren. De muziek stond me tegen, en de circus setting en zijn karakters vond ik ook een beetje irritant.

Nee, dit was een lange zit ondanks de korte speelduur, en wat mij betreft blijft het bij dit ene deel.

1,8*