Opinions

We thought we'd change the world, instead the world has changed us.

Een tragisch-prachtige thematiek; het verliezen van je vrienden, je illusies en je idealen. We volgen drie vrienden die elkaar leerden kennen in het verzet in de na-oorlogse periode, waarbij we gelijk een dwarsdoorsnede krijgen van de Italiaanse geschiedenis én cinema, aangezien een van hen een cinefiel is. Scola trakteert ons op hommages aan filmmakers als De Sica, Eisenstein, Antonioni en Fellini, en oudere Italiaanse films. Of verliest zich in namedropping, afhankelijk van hoe je ernaar kijkt. Ik voelde het eerste.

Toch had ik enige moeite om feeling met de karakters te krijgen. Hoewel ik sympathiseer met hetgeen hen overkomt, had ik bij vlagen weer eens ouderwets last van het krijsgillende-Italianen-syndroom. Uiteraard kunnen die ook weinig aan hun zuidelijke temperamentje doen, maar ik kan er horendol van worden, dat geschreeuw over en weer, wat dienst moet doen als communicatie. Dat ontneemt me tóch daadwerkelijk een deel van mijn filmplezier, het blijft een irritatie die ik niet uit schijn te kunnen zetten.

Scola bedient zich gretig van de filmische middelen die hem ter beschikking staan, en doet dit op speelse wijze. Het zwart-wit gefilmde eerste deel van de film lijkt in de neo-realistische traditie te staan, maar speelt leentjebuur bij de nouvelle vague, met het breken van de vierde wand, scènes die pauzeren terwijl één persoon doorpraat en complete freeze frames. Een erg mooi moment vond ik de overgang van zwart-wit naar kleur. Het humoristische element van de film is mij overigens ontgaan, ik zag vooral drama. Misschien een cultureel dingetje.

Een mooie, zij het voor mij toch ietwat gemankeerde film. Het is niet anders.

3,5*

Wellicht niet zo schilderachtig als de kleurrijke zonsopgang van vanmorgen, maar wel een cultklassieker die al jaren en jaren op zijn beurt lag te wachten. Corona erbij (het is niet altijd Belgisch Bierfeest). Kom maar op met dat lange weekend! Je suis prêt...

En ik kreeg al snel spijt dat ik hem toen niet heb gezien, in de jaren waarin men nog sprak over nouvelle violence als een nieuwe stroming, het videojaarboek je bron was voor informatie. Breed genomen: de jaren van Natural Born Killers, Kalifornia, Reservoir Dogs, Funny Games en soortgelijke films. Hij stond toen nog niet op mijn radar, maar vanaf midden 2000's toch zeker wel. Het kwam er om wat voor reden dan ook nu pas van. En ja: Echt voor die tijd behoorlijk grensverleggend. But even now, still worth it.

Het is behoorlijk hard, volledig grensoverschrijdend en vrij morbide. Maar daagt de kijker absoluut uit en stelt vragen over de aard van geweld, observatie/participatie, en wat het betekent dat je ernaar kijkt, zoals Matt Zoller Seitz stelt in zijn Criterion Collection essay.

Het is nooit te laat om een film te zien, maar dit was er wel een die ik graag in mijn early twenties had gezien toen hij uitkwam, en dit leefde. Had vormend kunnen zijn voor mijn visie op geweld, de media en documentaire maken.

4*

N.b. Fascinerend dat ik die serial killer laatst in de bioscoop heb gezien als God. Mon Dieu, Benoît Poelvoorde...

Maakt voor mij zijn klassieker status niet helemaal waar. Hij heeft meerdere goede kanten maar ook ik ergerde me aan Minelli's karakter Sally (dat wil niet zeggen dat ze niet goed acteert). Verder duurden een aantal scènes me net even te lang en pasten zeker niet alle nummers bij mijn persoonlijke smaak. Belangrijk om te vermelden is dat ik geen echte musical fan ben, al vond ik Singin in the Rain geweldig en kan ik Moulin Rouge ook goed waarderen. Deze zal gerust beter zijn dan die laatste, maar hij greep me gewoon net niet helemaal. Dan kom ik op een 7 uit.

Hit and miss, lijkt het met mij en Woody. Ik ben niet noodzakelijkerwijs Allens grootste fan, maar Manhattan vond ik echt heel sterk. Blue Jasmine daarentegen had ik stukken meer van verwacht. Match Point vond ik destijds heel behoorlijk en Annie Hall kon ik bij mijn eerste poging kuist weer niet uitstaan. Die wisselvalligheid is er eigenlijk onder alle 7 films die ik van Woody gezien heb. Café Society hangt ergens in het vergeethoekje van mijn brein met een licht vermakelijke 6,5*, waarvan ik terwijl ik dit type, nog enorm twijfel of die naar boven of naar beneden afgerond moet worden.

Hoewel ik me goed voor kan stellen dat Eisenberg mensen op de zenuwen werkt, mag ik hem zelf graag zien. Hij is (ook) hier weer iets teveel het neurotische typetje, maar hij lijkt wel in zijn rol te groeien naarmate de film vordert. Kristen Stewart echter heeft in mijn waardering de afgelopen jaren een explosieve stijging gemaakt. Van mikpunt van spot in de Twilight nadagen, naar gerespecteerde actrice vanaf Clouds of Sils Maria, met over het algemeen een goed oog voor interessante films. Dit is na Adventureland en American Ultra hun derde film samen, en de chemie reflecteert dat ook. Het zijn geen rollen om echt in te kunnen schijnen echter, en de enige die dat wél voor elkaar krijgt is Blake Lively in een iets kleinere rol. And man, does she wear that dress.

Ik ben zelf een groot fan van deze periode in Hollywood en stiekem heb ik ook vaak een beetje een zwak voor die metafilms, die iets laten zien van de filmwereld zelf. Dat kan subtiel, dat kan beschouwend of kritisch, maar inderdaad ook met namedropping zoals Zwolle84 hierboven aangeeft. Allen gaat zich daaraan inderdaad wel een beetje te buiten, vooral in bepaalde scènes met Steve Carrel. Ik ben het sowieso inhoudelijk praktisch compleet eens met het meeste van wat Zwolle zegt, op de waardering na: ik heb namelijk alsnog wél met plezier zitten kijken, al is het allemaal wellicht niet zo heel bijzonder. De voice-over vond ik dan nog wel het meest in het oog springend, die was totaal onnodig en vertelde in feite wat we sowieso al zagen, of prima kon worden laten zien. Show, don’t tell, Woody. Als je Vittorio Storaro achter de camera hebt, zou je geen voice-over nodig moeten hebben...

Geen film die me lang zal heugen, dus, maar wel een vermakelijk anderhalf uurtje.

3,25*

The Quiet Girl zal nog wel even nagalmen, in mijn hoofd.

Deze Berlinale prijswinnende film en Ierse inzending voor de Oscars van 2023 is een prachtig, verstild werkje dat goedkoop melodrama en effectbejag vakkundig uit de weg gaat. The Quiet Girl excelleert in show, don’t tell, en laat ons steeds meer voelen wat er bij deze drie mensen speelt, totdat dit ook in woorden wordt uitgedrukt, althans deels. Wanneer de emoties op het eind zonder terughoudendheid geuit worden, heeft de film, en wij als publiek, dat moment ook echt verdiend.

Ingetogen geacteerd en prachtig gefilmd ook. Wij werden al snel compleet door deze drie karakters ingepakt.

4,3*

Indrukwekkend.

Ik was tijdens de eerste helft van de film even bang dat Three Billboards Outside Ebbing, Missouri (2017) die ik er direct voor zag, me een te grote knauw had gegeven om hier nog emotioneel in te kunnen investeren: hoewel intrigerend, deed het me aanvankelijk niet bijzonder veel. Dat veranderde in de tweede helft van de film. Eigenlijk wil ik er zo min mogelijk over zeggen en heb ik allerminst zin om alles te gaan analyseren en er een uitgebreide review over te gaan schrijven. Maar het deed me wel terugdenken aan hoe verzengend zo'n eerste echte jeugdliefde kan zijn.

Wat ik niet verwacht had, was hoe ik vervolgens geraakt werd in de tweede helft door Timothée Chalamet. Wat speelt die jongen goed, en bepaald geen lafbek ook, dat hij zo'n rol heeft aangenomen. Ook Stuhlbarg is goed zoals we van hem gewend zijn, en steelt misschien zelfs de film in een sleutelscène. Armie Hammer mag wellicht niet een dergelijke range bezitten, maar ik heb me hier allerminst aan hem geërgerd. Eigenlijk wel goed gecast voor deze rol.

Call me by Your Name zindert enorm na. Geen film voor het grote publiek misschien, maar het zou me verbazen als hij mijn top tien niet haalt.

Ik hoog toch op, vooralsnog.

4,5*

“Do you know what felching is? I had to look it up...” - Calvary (2014)

Na het verrassende The Guard, beviel John Michael McDonagh's tweede film me zelfs nog meer. De twee producties zijn overigens compleet anders, dit is duidelijk de serieuzere van de twee. Bovenstaande quote niettegenstaande. McDonagh weet shockhumor als dit (voor de onwetende googelenden althans die denken 'wat is dat dan, ik zoek het ook maar op) uitstekend te balanceren met de zwaardere tonen van de film.

McDonagh en Gleeson kregen het idee tijdens het afronden van The Guard en maakten het karakter specifiek voor Gleeson. Deze is sowieso al een acteur die zelfs in de meest kleine rolletjes kan schijnen, en in een getroubleerde hoofdrol als deze is hij helemaal een feest om naar te kijken. Als ik de output van deze regisseur vergelijk met de twee films van broer Martin McDonagh, In Bruges en Seven Psychopaths, dan ligt eerstgenoemde door het zwakkere Seven Psychopaths wat mij betreft nu weer voor.

Hoewel de film in het midden een beetje inzakt en een aantal van de bijrollen nooit helemaal goed in het verhaal verweven lijken, blijven verhaal en karakters intrigeren. Calvary refereert aan het gebied om de locatie waar Jezus gekruisigd werd en de metafoor is dan ook niet moeilijk om te zien: De priester die de samenleving probeert te redden, het martelaarschap dat hem boven het hoofd hangt en de mensen die toch vooral met zichzelf bezig zijn. Toch voelt Calvary totaal niet prekerig, en heeft de moed om de kijker enigszins beduusd achter te laten. Stof tot nadenken geeft het genoeg.

Muziek en met name cinematografie zijn dik in orde, maar feitelijk is het een one man show van deze door Gleeson gespeelde priester, al zien we min of meer bekende gezichten in o.a. Aiden Gillen (Littlefinger in GoT) en Kelly Reilly (Eden Lake). Ik heb een vrij flinke dosis kritiek op de kerk als instituut, waarvan een aantal punten aangestipt worden in deze film, vanuit een eveneens kritische houding, al draait het hier niet om in de film. Het misbruik in de kerk is slechts de katalysator die Father James' leven buiten zijn schuld om, op de kop zet. Rest mij weinig anders te zeggen dan dat ik een stuk minder moeite met 'de kerk' (die als homogeen iets natuurlijk niet bestaat) zou hebben, wanneer er meer down to earth priesters zouden zijn als Father James, werkelijk begaan met zijn parish of hoe het ook heet, en niet bang om zijn collega op een gebrek aan integriteit te wijzen.

Met name de laatste tien minuten waren voor mij schitterende cinema. Ik snap wat TheThirdMark bedoelt, je wordt er niet vrolijk van, maar het is absoluut de moeite, of je nu een overtuigd atheïst, religieus of iets ertussenin bent. Dit is voor mij niet persé een film over God of religie. Des te beter.

4*

“every portrait that is painted with feeling is a portrait of the artist, not of the sitter. The sitter is merely the accident, the occasion. It is not he who is revealed by the painter; it is rather the painter who, on the coloured canvas, reveals himself.” - Oscar Wilde

Ik weet dat documentaire niet eenieders favoriete filmgenre is, maar dan nog ben ik verbaasd dat Cameraperson op moment van schrijven pas 5 stemmen heeft. Toch een film die in 2016 op veel eindejaarslijstjes prijkte.

En terecht, wat mij betreft. Matt Zoller Seitz slaat overigens in zijn review wel de spijker op zijn kop met zijn constatering dat Cameraperson de eerste twintig minuten wat ondoordringbaar lijkt; het bleek dat wij hem zelfs bij de eerste kijkbeurt na negentien minuten uit hadden gezet. Niet omdat het slecht was, maar absoluut niet de juiste film voor dat moment. Cameraperson is op het eerste gezicht een soort collage uit het werk van cinematographer Kirsten Johnson. Het is geen film die je gelijk naar binnen zuigt. We zien ogenschijnlijk slechts losjes verbonden scènes uit docu's die zich onder meer afspelen in Bosnië, Amerika, Afrika en bij de filmmaker en haar ouders thuis.

Vanmorgen was een beter moment, en ik ben verder gegaan waar ik gebleven was. Al snel begon tussen de fragmenten door langzaam maar zeker inderdaad dat portret van de artiest zelf heen te schijnen. Veel opnames zijn B-stock, die vermoedelijk niet in de uiteindelijke documentaires terecht zijn gekomen, maar waarbij we de interactie zien tussen Johnson en haar subject, en de relatie tussen de kunstenaar en wat we in dit geval uiteindelijk terugzien in het frame. Of het nu het op het laatste moment wegplukken van wat grassprietjes voor de lens is, of Johnson die reageert op wat zich voor haar lens bevindt; een verzuchting, een niet binnen te houden snik, Cameraperson ademt menselijkheid tussen de fragmenten door.

Tegelijkertijd memoires, en een verbeelding van het creatieve proces, zo zien we tussen de blurbs in trailer, maar het klopt wel degelijk. Hoewel we de feitelijke hoofdpersoon eigenlijk niet zien, wordt haar leven en wat voor soort persoon ze is, wel steeds duidelijker. Het mag geen letterlijke autobiografie zijn, maar misschien is dat juist wel beter voor een visueel kunstenaar. In dit document worden haar werk, en de momenten en mensen die indruk op haar gemaakt hebben, vermengd. Niet naadloos, maar gefragmenteerd. Een beetje zoals de perceptie van haar moeder met Alzheimer lijkt te zijn, weifelend door de omgeving lopend die tegelijkertijd bekend is, en toch ook vreemd.

Cameraperson zal je nergens vertellen wat je moet voelen, of wat een en ander precies betekent. Daarmee geeft Johnson de kijker veel vertrouwen, maar vraagt ze ook wat. Wie bereid is wat moeite te steken in deze niet alledaagse film, wordt rijkelijk beloond.

4+*

Officieel bestaan ze niet, de Noord-Koreaanse kampen, waar naar schatting 200.000 mensen opgesloten zitten. En lang moest men raden naar de situatie daar. Toch treden er af en toe mensen naar voren, die meer weten. Bewakers vluchten soms naar Zuid-Korea, maar heel af en toe ontsnapt er ook iemand. Echter niet uit zo'n kamp als dit. Shin Dong-Huyk werd geboren in een Noord-Koreaans kamp, waar niemand ooit vrijgelaten wordt. Er is altijd honger, en lijfstraffen en executies zijn aan de orde van de dag. Camp 14: Total Control Zone, gebaseerd op het boek van Blaine Harden, geeft ons een zeldzaam kijkje in het bestaan van de kampen in de Volksrepubliek, door zowel de ontsnapte jongeman als enkele voormalige bewakers van een ander kamp te interviewen.

Shin Dong-Huyk, die nu een mensenrechtenactivist is, moet zichtbaar moeite doen tijdens de interviews. Vaak willen de woorden simpelweg niet komen, omdat het te moeilijk is voor hem om aan die tijd terug te denken. De schrijnende situatie komt onvermijdelijk naar voren, waarbij de scènes in de kampen in animatie zijn weergegeven. Helaas blijft veel informatie achterwege: Wie zitten er zoal in die kampen? Wat was hun overtreding? Na vier documentaires over Noord-Korea blijft de puzzel incompleet, alsof je meerdere dozen hebt waarvan grotendeels dezelfde stukjes missen. Slechts af en toe vind je een stukje dat je nog niet had.

3,5*

En we zijn eindelijk bij de C van de 2024 horrorchallenge. Wat zullen we eens kijken voor het subgenre 'Cannibalism'? Ah, ik weet het al... Cannibal (2010)! Origineel is het misschien niet, al moest ik genoeg moeite doen om een fatsoenlijke kopie hiervan op te duikelen de afgelopen jaren. Voor deze challenge was het eindelijk gelukt!

Waarom deed ik die moeite eigenlijk? John Milton houdt toch niet van kannibalenfilms als Cannibal Holocaust? Dat klopt, maar Benjamin Viré's film is er eentje uit de 4,5* koker van Onderhond, en hoewel ik daar even vaak niet zoveel van snap als wel, vind ik het wèl nu en dan het proberen waard. Sowieso visueel zijn de Onderhond-lievelingetjes vaak dik in orde, en dat is bij Cannibal niet anders. Het handheld camera beviel me niet in elke scène, maar er zitten absolute plaatjes bij.

In deze Frans gesproken Belgische horror leeft Max een teruggetrokken leven in de bossen. Op een dag stuit hij op een bewusteloze jonge vrouw die onder het bloed zit. Hij neemt haar mee naar huis en verzorgt haar. Hij stelt verder geen vragen. Maar wanneer ze ’s nachts door de bossen zwerft, volgt hij haar en ontdekt hij dat ze mannen verleidt en ze nadien levend opeet terwijl ze vrijen. Max is verbijsterd maar ook gefascineerd en begint met haar een relatie die zweeft tussen tederheid en angst. Hij is echter niet de enige die interesse toont in de jonge vrouw.

Wat de gemiddelde waardering betreft zit er wel eens wat verschil tussen IMDb en MovieMeter, maar bij Cannibal is het extreem: een 3,7/10 op IMDb en een 3,16 op MovieMeter. Ik snap wel een beetje waarom, en waarom Woland er niet heel goed in kon komen. Toch is Viré's ambitie wel iets dat ik apprecieer, en het feit dat hij toch iets geheel anders van een film met deze titel probeert te maken dan je zou verwachten. Geen schot in de roos voor mij, maar wel blij dat ik hem meegepakt heb.

3,3*

Na het teleurstellende eerste deel (of eigenlijk de tweede helft van het eerste deel) zat ik niet op een opvolger te wachten, maar deze sequel zal de gemiddelde actieliefhebber vermoedelijk niet teleurstellen.

Geweldige actiescènes (had ik niet verwacht van deze onervaren actieregisseurs), grootschalige set pieces, veel explosies en gunfights en fijne acteurs. Geschat budget 170.000.000$ en ik moet zeggen dat alles er ook goed uitziet. Met een kleine kanttekening dat Black Widow er in eerdere films beter uitzag dan in deze film. But hey, it's still Scarlett in a tight suit, so can't really complain.

Maar er mist iets, hoe heette dat onderdeel ook alweer? - Oh ja, het verhaal! de story arc van Captain America: The Winter Soldier deed me helemaal niets en ook het zogenaamde sterven van Nick Fury (yeah right) maakt weinig indruk. Wat onze stars and stripes held betreft, het blijft een boyscout, die op mij maar saai overkomt. Het smullen van lines zoals Downey Jr.'s Tony Stark rondstrooit alsof het strooigoed is, ontbreekt dan ook volledig. Als er iets leuks gezegd wordt, komt het veelal tussen de voluptueuze lippen van zijn tegenspeelster vandaan.

Als ik alleen naar de actie zou kijken, dan zou de film een stuk hogere beoordeling hebben gekregen. Nu blijft hij hangen op een zesje. Zoals Casper boven mij zegt, toffe popcornfilm. En als dat voldoende is dan kun je je aan Captain America: The Winter Soldier geen buil vallen.

"If you assume that there is no hope, you guarantee that there will be no hope. If you assume that there is an instinct for freedom, that there are opportunities to change things, then there is a possibility that you can contribute to making a better world.”

Een van de dingen die cinema de verst rijkende kunstvorm maakt, is haar mogelijkheid ons mee te voeren naar plekken waar we nooit zijn geweest. Ons uit te nodigen om de bril waarmee we de wereld bekijken af te zetten, en deze met nieuwe ogen te aanschouwen op een wijze waarop we nooit eerder hebben gekeken: om mee te leven met mensen die we wellicht in de eerste instantie niet zouden begrijpen of zelfs beschimpen, als we ze op een afstand langs zouden zien komen. Captain Fantastic doet precies dat. En hij doet het goed, ondanks enkele schoonheidsfoutjes.

Niet beter wetend, zou je na de openingsscène waarin een jongen uit een groep kinderen met succes een hert verschalkt, kunnen denken dat het hier een post-apocalyptische dystopie betreft. Maar al snel krijg je het gevoel dat het tegenovergestelde misschien wel waar is. Vader Viggo Mortensen (LOTR) heeft zijn kinderen in afzondering van de buitenwereld opgevoed, met een streng dieet van scholing en fysieke training. En uiteraard komt er de onvermijdelijke katalysator die het harmonieuze maar wereldvreemde gezin naar de buitenwereld dwingt.

Matt Ross kende ik als regisseur nog helemaal niet, al heeft hij in zijn rol als Gavin Belson in Silicon Valley wel degelijk indruk gemaakt. Des te verwonderlijker is het, dat een ogenschijnlijke pisvlek van een vent, zoveel oprecht gevoel en tederheid in de personages van zijn film kan leggen. Natuurlijk is het slechts een rol, maar verbazingwekkend genoeg beïnvloedt dat tóch een beetje je beeldvorming, wanneer je iemand verder nauwelijks kent.

De film sleept even in de derde akte, en is zeker niet perfect. Captain Fantastic zal waarschijnlijk een hoop mensen minder aangedaan laten. Maar de manier waarop omgegaan wordt met emotie, familiebanden, rationaliteit, seks, opvoeding en rouw, raakte bij mij evenwel een gevoelige snaar. Ook de soundtrack van Captain Fantastic mag er wezen. Hierboven beschrijft iemand dat de nog springlevende Axl Rose zich om zou draaien in zijn graf, bij het zien van het gebruik van Sweet Child of Mine. Als dat zo is, dan mag hij daar van mij lekker blijven. Maar ik geloof er geen fuck van.

Een fijn geacteerde, net iets andere film over een familie die naar binnen is gericht, in plaats van naar buiten. En het moet gezegd: er zijn momenten die je toch aan het denken zetten, zonder dat je daarbij gelijk je complete wereldvisie over boord hoeft te gooien…

4*

Een Universal horror uit de jaren ’40. Als je door een lijst bladert met Universal horrors, dan zie je meteen dat Captive Wild Woman niet de enige film is waarbij een experiment van een mad scientist uit de klauw loopt, je kan in die zin dus een klein beetje voorspellen, wat je krijgt. In deze film transplanteert Dr. Sigmund Walters (John Carradine) materiaal uit de klieren van zijn zus in een intelligente gorilla, waarna deze transformeert in een jonge vrouw. Nadat hij ook nog de hersenen van zijn secretaresse erin stopt, is het experiment compleet. En voorwaar: hij heeft een zwoele, exotische jongedame gecreëerd, die hij Paula Dupree doopt.

Paula wordt gespeeld door Acquanetta, die sinds 1942 in veel B-films uit de Universal stal speelde, waarbij de filmstudio probeerde om hier een franchise van te maken met Acquanetta als aap. Ik kan niet zeggen dat ik haar kende, voor vandaag.

De film maakt veel gebruik van archive footage uit een eerdere film, The Big Cage (1933) - IMDb. Meestal is dat geen goed teken, en inderdaad is Captive Wild Woman geen meesterwerk, verre van. Maar onkijkbaar is het evenmin, en er zitten best een paar leuke momenten en effecten in. Stiekem is het altijd wel geinig om te zien, hoe een oude film vormgeeft aan zo’n bizarre plotlijn. Want uiteraard is de transformatie niet geheel stabiel. Je verwacht het niet.

Regisseur Edward Dmytryk zou in latere jaren doorbreken met films als Murder, My Sweet (1944), Crossfire (1947) en The Caine Mutiny (1954). Maar hier is hij nog even op de B-tour. Carradine doet het overigens prima en Acquanetta heeft een goed figuur voor circuspakjes. Fred Mason werd gecast vanwege zijn gelijkenis met Clyde Beatty, die we veelvuldig in het archive footage als dompteur van de wilde leeuwen aan het werk zien. Het zal spectaculair geweest zijn voor het publiek toen, maar ik vind het altijd wat treurig, dieren in het circus, die met een zweep onder de duim gehouden moeten worden.

Geen hoogvlieger, maar wel vermakelijk.

3*

Mijn tweede horrorfilm uit Colombia in een week tijd, je verwacht het niet

Alleen waar Pura Sangre nog geen enkele stem had, stonden er bij La Cara Oculta exact 350 stemmen geregistreerd op MovieMeter, heel andere koek dus. Om die reden stond de film dus ook al even op mijn watchlist, want het gemiddelde van 3,67 ster is dan veelbelovend. En regisseur Andrés Baiz' The Hidden Face stelt niet teleur.

La Cara Oculta vond ik beetje een twijfelgevalletje wat betreft het horrorgenre (de cred ontbreekt), maar aangezien hij bij eerdere edities ook is toegestaan (het was een van de toppers van IH88's 2022 registraties) heb ik het mezelf maar gepermitteerd. Maar dit is in de eerste plaats vooral een thriller, met een intrigerend script.

Fraaie brunetjes, overigens. Voor wie daar iets mee heeft.

3,7*

Carmen valt niet zo gemakkelijk te classificeren, qua genre. Drama en muziek zou je zeker kunnen zeggen, maar het plot van Prosper Mérimée boek is zo teruggebracht tot zijn essentie (en vrij gewijzigd), dat ik niet goed weet voor wie Carmen is.

Voor mensen die staan te trappelen bij het idee dat een danser/choreograaf als Benjamin Millepied (Black Swan) een film maakt met muziek van Nicholas Britell, uiteraard. Voor mensen die blij worden dat een top DoP als Jörg Widmer (A Hidden Life) dit gefilmd heeft. En uiteraard voor mensen die na Normal People en Aftersun terecht besloten hebben Paul Mescal op de voet te volgen. Voor mensen wiens hart wat sneller gaat kloppen wanneer de mooie Melissa Barrera (In the Heights, Scream)) in beeld komt. Niet vaak dat je iemand ziet die zo kan dansen, zingen, acteren en er ook nog eens zo uitziet. En ten slotte voor mensen die wel warm lopen voor een langzamere, minder mainstream film. Herken je in geen van bovenstaande, dan gaat Carmen wellicht weinig voor je doen.

Ik moet eerlijk toegeven dat het plot van Carmen me niet vreselijk in de film zoog, maar de combi van beeld en geluid, met de performances van Mescal en Barrera lieten me niet lang in twijfel of ik naar boven af zou ronden.

Voorproefje Barrera, en check vooral de trailer voor je hem blind aanzwengelt.

3,8*

40 films staan er van regisseur Pupi Avati op Moviemeter, en deze uit 1976 is de eerste die ik zie. Een wat ongewone Giallo wanneer je hem met de Bava’s, Argento’s en Fulci’s vergelijkt, door de afwezigheid van een on screen moordenaar. Ook gratuit naakt hoef je hier niet te zoeken, wat ik stiekem bijna jammer vind, gezien de beeldschone Francesca. Gelukkig valt er ook iets te zeggen voor overlaten aan de verbeelding.

Het plot wordt door meerdere users als ‘wat warrig’ omschreven en ik snap dat wel. Ik had tijdens het kijken sommige scenes ook een ‘ok that was random’ gevoel, en kan ook achteraf niet bedenken wat de toegevoegde waarde van die dialoog was voor het plot. Dat is toch zonde. Verder is er wel een mysterieus Folk Horror sfeertje, en maakt het laatste half uur zeker wat goed, maar ik heb toch ect een voorkeur voor de andere giallo grootmeesters.

3*

Cast Away nogmaals herkeken (ik gok 6e keer) terwillen van mijn vriendin die hem nog nooit gezien had. De teller staat niet op 6 omdat hij zo geweldig goed is, maar meer omdat keer 1-5 in het VHS tijdperk plaatsvonden toen ik nog niet zo verschrikkelijk veel films had.

Toch heb ik me geen van die keren verveeld, blijft de crash aan het begin van de film nagelbijtend spannend en zijn veel van de elementen in de film mooi uitgewerkt. Wanhoop, eenzaamheid, zelfredzaamheid en doorzettingsvermogen bijvoorbeeld. Blijft een leuk moment dat er een sprong van vier jaar in de tijd gemaakt wordt en Hanks van buikige welvaartswesterling naar pezige fishhunter gaat.

koddige observatie: Zemeckis' huiscomponist Alan Silvestri zal het wel eens drukker hebben gehad met het schrijven van een score voor een film dan voor Cast Away (Maar toch werkt de afwezigheid van muziek verbazingwekkend goed).

7.5/10

Castle Freak is een film die al veelvuldig in de horrorchallenge voorbij is gekomen... Wellicht dat de tot de verbeelding sprekende poster daar een rol in speelt; of men komt gewoon voor regisseur Stuart Gordon en Jeffrey Combs, en JM is een beetje een pervers mannetje. Wie weet, het een hoeft het ander natuurlijk niet uit te sluiten.

Ik vond Castle Freak aangenaam wegkijken. Hoewel de Lovecraftiaanse component voor mijn gevoel niet enorm aanwezig was, is het nochtans gebaseerd op zijn korte verhaal 'The Outsider'. Hoe dan ook, Gordon maakt er zoals je mag verwachten een lekkere pulpy horrormysterie van met een freaky kasteelmonster, een blind meisje, vochtige kerkers, mismaaktheid, sex en afgehakte pielemuizen van.

3,2*

Cat on a hot tin roof.

Echt zo'n titel die je als lijstjes lezende filmliefhebber al jaren kent, maar misschien nog niet gezien hebt. Dat gold in ieder geval voor mij, tot vanmorgen. Al die jaren had ik ook geen idee waarover het ging, de titel geeft nauwelijks een indicatie.

Paul Newman speelt de alcoholistische, geblesseerd geraakte ex-footbalheld, die zijn verdriet en verbitterdheid over hoe zijn leven gegaan is probeert te verdrinken, terwijl hij alle toenaderingspogingen van zijn mooie vrouw (Elizabeth Taylor) wegwuift. Het is de dag waarop de pater familias, Big Daddy, 65 wordt na zojuist gezond te zijn verklaard na medisch onderzoek, al blijkt dit al snel niet helemaal te kloppen. De spanningen lopen door dit alles hoog op.

Deze bewerking van Tennesse Williams toneelstuk is niet bang om de vinger op zere plekken te leggen, het gaat er in de felle dialogen soms hard aan toe. Het is jammer dat onder de Hay's Code het randje van de homoseksuele subtext geminimaliseerd is, dat had de film net dat beetje extra gegeven wat de spanningsboog tussen Brick en Maggie betreft. Newman en Taylor zijn voortreffelijk, maar ook Burl Ives maakt (met name in de latere scènes) indruk. Van Taylor moet ik snel A Place in the Sun en Giant maar eens kijken. Ik vond haar in Who's Afraid of Virginia Woolf? ook al erg goed.

Schurkt tegen de 9 aan voor mij... herziening zal de doorslag moeten geven.

4.2*

P.s. wat was Taylor beeldschoon en wat waren die kinderen en hun moeder irritant.

Zoekend op hoogst gewaardeerde horrors na 2000 met minimaal 5 stemmen, kwam ik uit op dit Australische werkje. Een 4,5* van Joolstein én McSavah, 4* van Beavis (en inmiddels ook Woland die hem van mijn horrorchallenge lijst 'pikkediefte', maar dat mag hij). Dat beloofde wat. In 2013 kwam regisseur Dave Jackson met de korte film Cat Sick Blues, welke ik niet online kan vinden. Maar deze speelfilm lijkt een verdere uitwerking van dat idee.

Laat ik met de deur in huis vallen: Cat Sick Blues is een beetje weird. Of dat op een goede manier is ligt aan de gebruiker, maar ik was blij verrast : een arty Aussie slasher met vleugjes Lynch, en wellicht hier en daar een zweempje Cronenberg. Dat lust John Milton wel. Ik ben zelf de film blind ingegaan, en dat raad ik de rest ook aan. Dave Jackson levert hier wat mij betreft een origineel, prettig bizar indie horrortje af, waarvan je hoopt dat het tot meer kansen leidt. Tot op heden lijkt dat niet het geval, maar wat niet is, kan nog komen.

4*

Als historicus heb ik toch met open mond zitten kijken naar deze docu, al kan ik me bijzonder goed voorstellen dat dit voor veel mensen een saaie bedoening zou kunnen zijn. Wie zich niet interesseert in de prehistorische mens, vroege kunst of grotten, heeft weinig om zich negentig minuten lang te vermaken. Tel daar de bijzondere muziek, beperkingen met filmen die de grot oplegde en Herzogs narratie bij op en je hebt nog een aantal potentiële punten van ergernis.

Echter, de beelden spraken voor zò ontzettend voor zich dat de rest er weinig toe doet. Geweldige tekeningen in die prachtige grot van 30.000 jaar oud, hoe goed ze er nog uitzien en wat er uitgebeeld werd, was fascinerend. Zo'n vroege vruchtbaarheids-afbeelding van een vrouw en een stier zegt toch iets over de manier van denken van deze vroege mensen. Ook het uitdrukken van beweging bij Bizons en vechtende neushoorns was behoorlijk indrukwekkend.

Aanrader voor kunst en geschiedenis (prehistorie eigenlijk) liefhebbers, maar niet voor mensen die wel eens roepen 'nou, gebeurt er nog eens wat?'. Kijk vooral even de trailer om te zien of het wat voor je is, spoilerfree.

In het Engeland van de vroege jaren 1980, onder het conservatieve bewind van Margaret Thatcher, ontstond maatschappelijke onrust over de opkomst van goedkope horror- en exploitatiefilms op videocassette, bekend als 'video nasties'. Deze films, vaak gewelddadig en expliciet, circuleerden zonder officiële classificatie en werden gezien als een bedreiging voor de publieke moraal, vooral voor jongeren. In een klimaat van morele paniek en toenemende censuurdrang kreeg de British Board of Film Classification (BBFC) een centrale rol in het reguleren van deze nieuwe mediavorm. De BBFC, oorspronkelijk opgericht om bioscoopfilms te classificeren, breidde haar bevoegdheden uit naar video en begon met het verbieden of zwaar bewerken van tientallen titels, wat leidde tot de Video Recordings Act van 1984, waarmee strikte controle op videodistributie wettelijk werd vastgelegd.

Ook in Censor (2021), geregisseerd door de Welsh filmmaker Prano Bailey-Bond, werkt Enid als filmcensor in het Engeland van de jaren 80, waar de gewelddadige horrorfilms – de zogenaamde "video nasties" – onder vuur liggen. Enid is nauwgezet en principieel, vastbesloten om het publiek te beschermen tegen schadelijke beelden. Maar wanneer ze een obscure horrorfilm beoordeelt die griezelige overeenkomsten vertoont met de verdwijning van haar zus, raakt ze geobsedeerd. Haar zoektocht naar de waarheid leidt haar steeds dieper in een verontrustende wereld waarin fictie en realiteit door elkaar beginnen te lopen, en haar grip op de werkelijkheid langzaam verdwijnt.

Bailey-Bond's film is een beklemmende psychologische horror die speelt met trauma, repressie en de kracht van beeldvorming, en een follow-up van haar eerdere korte film Nasty (2015). Censor drijft grotendeels op zijn vakkundig opgebouwde koortsdromerige nachtmerrie sfeer, van excessief geweld in onheilspellend neonlicht. Een zeer toepasselijke cinematografie van Annika Summerson en een fijne synth score van Emilie Levienaise-Farrouch, dus flink wat capabele vrouwen aan het roer.

Aanrader zonder kanttekeningen dan? Nee, dat denk ik niet. Censor is eerder een filmfestival horror (hij draaide ook op Sundance, Sitges, Berlijn en Imagine) voor de horrorfans die niet wegrennen voor een iets meer arty slowburner. Niet gelijk wegrennen, want deze kreeg 4* van Dentheman, joolstein, madmadder, remorz, robertinho, tanguy en Tonypulp. En nu dus ook van JM.

Een film voor mensen die affiniteit hebben met het werk van Peter Strickland en David Cronenberg, en wellicht ook Ducournau, Kent en Argento. Niamh Algar (Raised by Wolves) blijft zich ontwikkelen als sterke, veelbelovende actrice, maar ook de rest van de cast, waaronder Michael Smiley, geeft goede performances.

4*

Toegegeven, ik dacht nog nooit iets van de Hongaarse regisseur Peter Medak te hebben gezien, toen ik The Changeling uitzocht. Dat bleek echter niet te kloppen: afleveringen van Breaking Bad, Carnivàle, House M.D. en zelfs eentje van The Wire. Bepaald geen prutskoning dus, al bleek ik zijn Species II (1998) ook te hebben gezien, en dat was op zijn beurt weer iets minder denderend. Maar: soms doet een acteur of filmmaker tussendoor iets voor het geld, of wordt iets door externe omstandigheden niet wat je ervan had gehoopt. En zowel Scorsese als Amenábar roemen de film als een van de engste (en hun favoriete) horrorfilms ooit gemaakt. Ik ging The Changeling dus hoopvol in, en werd niet teleurgesteld. Hoogstens in mezelf, dat het een eeuwigheid duurde voordat ik herkende dat het George C. Scott was in de hoofdrol. Als ze hadden gezegd dat het de nooit doorgebroken oudere broer van Michael Douglas was, had ik het zo geloofd.

De gemiddelde horrorfan van nu heeft hier misschien niet direct meer wat te zoeken (helaas), maar wie oudere goed gemaakte horrors waardeert of meende alle classics al gezien te hebben (maar deze niet), die kan zich aan The Changeling moeilijk een buil vallen.

3,5*

Een film van eersten, altijd leuk. De eerste horrorfilm uit Laos én de eerste film uit dat land van een vrouwelijke regisseur (Mattie Do). Extra leuk is dat op het moment dat via crowdfunding het beoogde budget voor haar tweede film Nong Hak (2016) werd binnengehaald, Do haar belofte nakwam om deze film tot public domain te verklaren. Dan ben je best een Baas als beginnend filmmaker. Hij is niet alleen gratis (en legaal) op YouTube te bekijken, maar je mag er dus mee doen wat je wilt; nasynchroniseren, opnieuw monteren en publiceren, anything goes.

Chanthaly mag een low-budget film zijn, die opgenomen is rond het huis van de regisseur zelf, maar het ziet er lang niet onaardig uit vergeleken met films uit omringende landen die ik heb gezien. Kuon Puos Keng Kang (2001) uit Cambodja bijvoorbeeld. Natuurlijk is Chanthaly tien jaar jonger, maar toch… Als je bedenkt dat het $5000 en een pallet bier gekost heeft, is het nog steeds indrukwekkend voor een debuut uit een land waarvan de filmindustrie niet heel ontwikkeld is; op MovieMeter kun je de gehele filmgeschiedenis van Laos op 2 handen tellen.

Echt eng wil het overigens niet worden, en je zou het evenwel een antropologisch drama met griezelelementen kunnen noemen, in plaats van een horror. Maar verveeld heb ik me niet met mijn eerste film uit Laos. Hier en daar sleept het misschien wat, maar als je geen vuurwerk verwacht, is het niet onaangenaam.

3,2*

Het valt me erg mee moet ik zeggen, na alle zwaar teleurgestelde geluiden. Er valt genoeg aan te merken en er zitten een aantal cringeworthy scènes en dialogen in de film, maar ik heb me in de eerste plaats vermaakt en me geen moment verveeld. Blomkamp levert in elk geval geen standaard film af, dat is zeker: zijn stempel is duidelijk aanwezig.

Veel is gezegd over Die Antwoord, waar ik nog nooit van gehoord voor deze film. Echt geweldig acteren kunnen ze niet, maar het zijn vooral de karakters die me niet veel doen, al stegen ze naar het einde van de film toe wel iets in mijn waardering. Jackman was als je mij vraagt meer miscast, al was het ook niet zo'n dankbare rol, net als die van Weaver trouwens. Ik heb trouwens Hans Zimmers hand niet herkend tijdens het kijken van de film, zag het bij de aftiteling pas. Meestal heb ik dat vrij vlot door.

Een actiefilm is het overigens niet, Chappie is een bijzonder allegaartje met ingrediënten als coming-of-age, science-fiction, actie, drama, misdaad en soms een vleugje (wrange) komedie. Het is duidelijk een pastiche die niet iedereen bevalt, en ik begrijp best waarom. Maar met mijn behoorlijk afgenomen verwachtingen viel Chappie me gelukkig niet tegen. Het benadert eerder Elysium dan Distric 9 (voor de duidelijkheid: dat is helaas), en de meeste mensen die op meer hopen zullen vermoedelijk bedrogen uitkomen. Een gangsta-robot die opgevoed wordt... Het is eigenlijk duidelijk dat Blomkamp geen serieuze actiefilm probeert te maken, maar hoe zet je zo'n film in de markt? De trailers deden spreken vermoedelijk een veel groter publiek aan dan waar de film écht op gericht is. Met name wie een lekkere actiefilm verwacht kan nog wel eens teleurgesteld zijn.

Dus, van een veelbelovend regisseur naar een regisseur met een hit en een miss, lijkt Blomkamp nu in het kamp te verkeren van iemand die nadien niet meer het niveau van zijn speelfilm debuut heeft waar kunnen maken. Uiteraard moet iedereen dat voor zichzelf bepalen, maar ik vrees dat de consensus wel die kant op gaat. Ik hoop dat er in de toekomst weer een return to form voor de man inzit, maar vooralsnog pas ik mijn verwachtingen voor zijn nieuwe Alien project alvast aan... Just in case...

Bekijk vooral Blomkamps shorts even die weg plaveiden voor Chappie, ze zijn heel kort en grofweg gemaakt toen hij tussen de 25e en 28 jaar oud was, alledrie nog jaren voor District 9 (die vooraf werd gegaan door Alive in Joburg) :

- Tetra Vaal

- Adicolor Yellow

- Tempbot

3,5* (naar boven afgerond)

Erg fijne film dit.

Wat een verschil tussen enerzijds het povere MovieMeter gemiddelde van 2.61* en anderzijds de 3,8* op Letterboxd en de 8.6/10 Metascore. Als iemand die ook wel eens overprikkeld raakt als iedereen door elkaar kakelt, of er gewoon teveel prikkels zijn, kon ik volledig begrijpen dat Manana deze stap neemt. Wellicht had ze het wat beter uit kunnen leggen, maar ze had duidelijk in sommige dingen gewoon geen zin, of voelde dat ze geen verantwoording verschuldigd was. Daar kunnen we wat van vinden, maar de manier hoe haar omgeving reageert (en dat is helaas niet ongeloofwaardig, hoewel vreemd in onze cultuur) doet je dat snel vergeten.

Ia Shugliashvili speelt een glansrol als de introverte lerares die zich besluit terug te trekken uit alle ruis. Normaal ben ik tijdens de nachtdienst op dit tijdstip wel wat op, maar deze hield me onverwacht goed wakker.

4*

Uitzichtloosheid, armoede en religieuze indoctrinatie door fundamentalisten. Brrr.

Je kunt JM met weinig zaken banger maken dan echt fanatieke religekkies, eens temeer wanneer ze gewelddadig zijn. Nochtans is Horses of God (nu op Mubi) een bijzondere film, en een mooie companion piece voor Paradise Now (2005) die ik ook al een tijdje klaar heb liggen. Het is niet elke dag dat we zoiets vanaf deze kant bekijken.

We zien hoe een groepje kansarme jochies uit de sloppenwijken eindigen als zelfmoordterrorist bij de aanslagen in Casablanca van 2003. Echt begrijpen doe ik het na deze film nog steeds niet, maar de vraag is natuurlijk in hoeverre dat mogelijk is als witte, atheïstische bomenknuffelende vega-hollander met een voorliefde voor wetenschap, wiens ergernissen vaak niet veel verder gaan dan pratende mensen in de bioscoop.

Na Indigènes eergisteren en nu deze film heb ik het voorlopig wel weer even gehad met luid geroep in het Arabisch (ik kan er niet aan wennen, net als geschreeuw in het Italiaans, vre-se-lijk), maar Les Chevaux de Dieu is knap geschoten en zeer ingeleefd gespeeld door de cast. Prima soundtrack ook.

Aanrader.

4*

From this day to the ending of the world,

But we in it shall be remembered-

We few, we happy few, we band of brothers;

For he to-day that sheds his blood with me

Shall be my brother

Oei. Ook voor mij een zware zit. Henry V schijnt gemaakt te zijn om het Britse volk op te beuren in de voortdurende oorlog, en was destijds de duurste Britse film ooit met 2 miljoen. Men poogde de decors eruit te laten zien als in schilderijen uit die tijd, met beperkt perspectief, wat ze uitstekend gelukt is. Helaas ziet de film er daardoor (en dat schijnt dus bewust te zijn) behoorlijk onrealistisch en in mijn ogen lichtelijk knullig uit. Dat er behoorlijke schaarste heerste wat materialen betreft zal uiteraard niet geholpen hebben.

Wat Spetie al zegt, het is behoorlijk theatraal en net als Ramon K had ik ook behoorlijk moeite de aandacht erbij te houden. Wel genoten van de maquette uit de opening en slot en de veldslag. Ik las dat ze de opnames daarvan op een bepaalde dag stil hebben moeten leggen omdat er opeens in de lucht boven hen een gevecht ontstond tussen de RAF en Duitse bommenwerpers op weg om Londen te bombarderen. Een prachtige anekdote natuurlijk, ik begrijp alleen niet hoe het kan, aangezien de veldslag opnames in Ierland gedaan lijken te zijn. Dat ligt niet echt tussen London en Duitsland in. Lijkt nogal een omweg.

Gelijk Branaghs versie uit 1989 er maar achteraan...

Het duurde even voor ik erin zat, maar na een minuut of twintig had ook deze Kar Wai Wong me te pakken, en dat werd alleen maar meer naarmate de film verstreek.

Chungking Express had mij en mijn vriendin met grote ogen op de bank. Er gebeurt zo weinig, maar het fascineerde enorm. Een vrij vreemd verhaal, maar utterly captivating.

Ik heb nog weinig van hem gezien, maar vond In The Mood For Love betoverend. Dit is compleet iets anders, wat hij in ijltempo draaide om zijn hoofd weer even leeg te krijgen toen hij klem zat met de montage van Ashes of Time. Hierdoor is Chungking Express een vrij energetische film, die bruist met een soort zenuwachtige, maar blije energie. De manier waarop Faye Wong haar karakter speelt versterkt dit nog eens.

In een biertjepauze moest ik wel even snel opzoeken waarom hij hier niet ook met de getalenteerde Christopher Doyle had samengewerkt, want dit was duidelijk van een ander en minder niveau dan ITMFL. Grote ogen dus toen bleek dat dit ook Doyle was, maar ik moet zeggen dat de betere cinematografie voor mij wel in het tweede deel van de film zat. Interessant om te zien hoeveel die stijlen verschillen.

Mooie muziek ook hier weer, al snap ik dat the mamma's and the pappa's niet voor iedereen zo frequent te verteren zijn. Voor mij ging het wel, ik mag het nummer erg graag horen. Wel bijzonder dat hij die muziek ook hier zo vaak laat terug keren aangezien hi dat in ITMFL ook deed.

Niet een film die ik iedereen aan zou raden, maar ik was blij verrast.

Quentin Tarantino on "Chungking Express" - YouTube inleiding en nabespreking door Quentin Tarantino

De aantrekkelijke weduwe Cesira (Loren) is eigenaresse van een kruidenierswinkel in Rome. De Tweede Wereldoorlog is volop aan de gang en ze vreest voor haar geliefde dochter, de 13-jarige Rosetta, te midden van de dagelijkse bombardementen. Ze reizen naar het dorp waar Cesira is geboren, waar ze gelooft dat ze veiliger zullen zijn. Ze zijn gelukkig op deze plek, zelfs als het voedsel op begint te raken. Een jonge intellectueel, Michele (Belmondo), wordt verliefd op Cesira, maar die is te veel bezig met overleven en het welzijn van haar dochter om zijn schuchtere avances te beantwoorden. Als de geallieerden oprukken, besluit Cesira terug te keren naar Rome en om toch uiteindelijk de verschrikkingen van de oorlog te trotseren.

Sophia Loren ging er in 1962 voor deze film met de prijs voor Beste Actrice bij de Oscars, de BAFTA’s en op Cannes vandoor. Daarmee schreef ze geschiedenis, want het was de eerste keer dat een Oscar voor acteerwerk werd toegekend aan een niet Engelstalige film. Het op een roman van Alberto Moravia gebaseerde ‘La Ciociara’ werd geregisseerd door Vittorio De Sica, die in de jaren ’40 en ’50 neorealistische meesterwerkjes als Ladri di Biciclette (1948) en Umberto D. (1952) afleverde. Dat niveau haalt hij hier wat mij betreft niet helemaal, maar dat is nauwelijks een schande. De meester is zijn vakmanschap overigens niet verleerd, wat hij met name in de sterke tweede helft van de film laat zien.

Hoewel opgeleid als historicus, had ik nog nooit van de massaverkrachtingen van het Marocchinate gehoord. Vreselijke daden. Laat het maar aan de Sica over om het menselijke drama van zulke oorlogsverschrikkingen op een indrukwekkende manier te verfilmen. Loren gaf met deze Oscarwinnende performance de eveneens genomineerde Audrey Hepburn in Breakfast at Tiffany’s het nakijken. Wat mij betreft heeft ze terecht gewonnen.

Gekeken als onderdeel van de MovieMeter World Cinema Challenge 2025.

4*