Opinions

Mijn eerste film uit de MM horrorchallenge 2016 was Paul Leni en Leo Birinsky's Das Wachsfigurenkabinett uit 1924, een stille Duits expressionistische film uit de de UFA stal. Het was de laatste film die Paul Leni in Duitsland maakte voordat hij voor The Cat and the Canary naar Amerika vertrok. Waxworks, zoals de film ook wel bekend is, kwalificeerde zich voor deze challenge door de genre-aanduiding fantasy, horror op IMDb, maar het betreft hier in feite een anthology film met drie verhalen in één. Het is vooral de meer expressionistische laatste episode over Jack the Ripper die hem hieronder laat vallen.

Das Wachsfigurenkabinett bevat maar liefst drie grote karakteracteurs uit de Duitse stille film: Emil Jannings, en Caligari's Conrad Veidt en Werner Krauss. Een jonge schrijver (Wilhelm Dieterle) wordt door de uitbater van een wassenbeeldenmuseum ingehuurd om verhalen voor bij de beelden te bedenken, om de kaartverkoop wat te stimuleren. Vervolgens krijgen we deze verhalen uiteraard voorgeschoteld. Jannings is Harun al-Rashid in een Duizend en een nacht verhaal. Veidt speelt Iwan de Verschrikkelijke in het tweede verhaal en in het laatste deel geeft Krauss gestalte aan niemand minder dan Jack the Ripper. Het vierde verhaal over Rinaldo Rinaldini (die ook door Dieterle gespeeld zou worden) sneuvelde door gebrek aan budget, hoewel zijn beeld nog wel zichtbaar is.

Das Wachsfigurenkabinett kijkt prima weg voor wie films uit deze periode een enigszins warm hart toedraagt. Er zijn betere films gemaakt in de jaren '20 en er zijn engere films gemaakt. Hij zal voor veel mensen wellicht te langzaam zijn, maar toch is hij alleen vanwege de acteurs en de expressionistische sfeer zeker het kijken waard.

3,5*

Wederom een film van eersten, niet alleen voor mij, maar Wadjda is de eerste speelfilm die volledig in Saoedi-Arabië werd opgenomen en Haifaa Al-Mansour was hiermee de eerste vrouwelijke regisseur uit dit land. Ik wilde de film al zien toen hij uitkwam in 2012, maar om de een of andere reden kwam het er niet van. Gelukkig is de film op veel streamingdiensten makkelijk te bekijken.

Wadjda biedt een intrigerend kijkje in een land dat we hier voornamelijk kennen uit het nieuws. Oliebelangen, repressie, een ogenschijnlijk modernisering brengende sjeik of zoals nu het treurige relaas van die journalist. Wanneer je Al-Mansours film kijkt zie je in de eerste instantie vooral de menselijkheid, en hoe herkenbaar veel dingen zijn. Dat die zich schuchter verhullende gestalte in abaya gewaad, thuis gewoon een knappe, hippe, spontane vrouw is, die haar mondje in het huishouden wel klaar heeft. Vader die in de woonkamer lekker ligt te gamen en op zombies loopt te knallen. En dat Wadjda zelf zo’n heerlijk dwars kind is, zoals je die overal tegen zou kunnen komen; in die zin herkende ik beduidend meer overeenkomsten met bijvoorbeeld de Iraanse cinema dan ik van tevoren had verwacht. Dit is geen compleet andere wereld. Ik weet niet precies hoe ik het me dan wel had voorgesteld, maar in ieder geval niet zo.

Tegelijkertijd zien we vanaf het openingsshot, dat met wat ouderwetse indoctrinatie op een basisschool begint, al wat aankondiging dat die fundamentele verschillen er wel degelijk zijn. We hebben hier ook gelovige scholen, maar tenzij je een bible belt dorpje woont en werkt, bepaalt dat niet je dagelijks leven en wat je wel en niet mag. Dat is hier anders. Die fiets die Wadjda zo graag wil hebben in deze film om tegen een buurtjochie te kunnen racen, is een voertuig waar ze eigenlijk niet op mag als meisje. Een aantal maanden geleden mocht een volwassen vrouw niet eens autorijden in Saoedi-Arabië. En ook regisseur Al-Mansour was het als vrouw niet toegestaan om haar mannelijke crew rechtstreeks aanwijzingen te geven, waardoor ze de straatscènes moest regisseren vanuit een busje via walkie-talkie. Ik zal het nooit van een cultuur als geheel zeggen, maar zo’n element van welke cultuur dan ook, vind ik wel degelijk verwerpelijk. Achterlijk. Hoe je ook wilt noemen. Nederland moet op een hoop vlakken óók nog veel leren, en ook hier verdienen vrouwen nog steeds minder geld dan mannen, maar wat ben ik blij dat het hier toch doorgaans anders gaat op dat vlak, dan wat we in de film zien.

Bepaalde aspecten van Wadjda maken me dus zeker boos, maar Al-Mansour gaat hier niet overduidelijk voor een politiek statement, al zijn de feministische trekjes duidelijk te zien. De film is gelukkig redelijk luchtig, en uit kritiek op verhulde wijze, als integraal onderdeel van het ogenschijnlijk simpele plot. Een beetje zoals een filmmaker als Asghar Farhadi dat doet. Eigenlijk is het best bijzonder dat deze film in zijn huidige vorm daar gemaakt is, gezien het wat opstandige titelkarakter.

Wadjda is goed gespeeld, mooi geschoten en met een score van Max Richter (al is het niet een van zijn betere) hadden we het ook slechter kunnen treffen en de film laat je toch met tevreden gevoel achter.

3,7*

Maar eerst was het tijd het laatste half uurtje af te kijken (ja ik had alvast gestemd, shoot me), en ik hoog toch op met een half punt. Ik denk dat Bareilles met Waitress vooral jonge vrouwen in hun twenties en thirties aanspreekt, maar als relatief verse pappa die de mamma kermis de afgelopen 2 jaar mee mocht maken, voelde ik me ook weer niet helemaal op Mars.

Waitress is wat mij betreft een voornamelijk geslaagde mix van intiem theater en musical over een ongewenste zwangerschap, op je eigen benen leren staan met zelfrespect, en het hunkeren naar liefde. Het kijkt fijn weg en weet af en toe best te ontroeren. En my God wat is Bareilles een liefkie, daar heeft Joe Tippett (die hier de Arsloch speelt) het volgens mij best mee getroffen.

Check vooral de trailer, zou ik zeggen. Not everyone's cuppa tea.

3,6

"They called guys like us war dogs. Bottom feeders who make money off of war without ever stepping foot on the battlefield. It was supposed to be derogatory, but... we kind of liked it."

War Dogs heb ik destijds in de bios bewust laten gaan, het leek me weinig soeps. Nadien werd me verteld dat het toch een 'leuke film' is, dus ik gooide hem er gisteren in een opwelling in. En inderdaad, eerlijk is eerlijk, ik heb me niet verveeld. Toch blijft het een beetje een mindere versie van The Wolf of Wall Street, maar dan zijn de knullen wapenhandelaren in plaats van aandelensjacheraars. Zelfs Jonah Hill is er. De film moet het hebben van het from rags to riches gehalte, en de bizarre situaties die het oplevert wanneer twee twintigers een kans zien in het leveren van wapens aan het Amerikaanse leger door te bieden op defensiecontracten. Vervolgens moeten die wapens uit een ander land worden gehaald, meestal Oost-Europa.

Teller en Hill doen het prima, al werkte het subplotje met de naaiactie van Efraim op het einde van de film voor mij niet helemaal. Ana de Armas (Knock Knock) is ook hier weer heel erg sexy, al heeft ze niets meer te doen dan 'de vrouw van spelen'. War Dogs is dan ook geen film die de Bechdel test zal passeren, het draait hier echt om de guns en de mannen. Het bijrolletje voor Todd Phillips oudgediende Bradley Cooper was aardig, maar het bekende gezicht voegde voor mij weinig toe.

3*

Oef, sterk.

Mijn eerste 4,5* dit jaar. Waves had zeker in mijn top 3 van 2020 gestaan, als het er toen van was gekomen. En ik vermoed op nummer 1.

Shults groeit nog steeds na zijn intense debuut Krisha en sterke tweede film It Comes at Night. Prachtige cinematografie, een top cast en een ontzettend ingeleefd drama; Ik hield het niet droog. A24 Just keeps on coming. Shults komende wordt een aflevering van de HBO thriller serie Cutblock, kennelijk. Jammer dat het nog steeds wachten is op zijn nieuwe film, maar ik ben daar uiteraard ook zeer benieuwd naar.

4,5*

"This house needs a family"

Met een tomatoscore van 95% fresh was ik behoorlijk benieuwd naar We Are Still Here, eens temeer horror niet het genre bij uitstek is waar de critici al loftuitingen scanderend, in drommen voor komen opdraven. Ik verwachtte daardoor half een iets arty-er horrordrama, mede door de relatief bescheiden gebruikerwaarderingen van 2.5* op MM en een 5,7 op IMDb. Maar arty was het zeker niet. Wel is het zo dat die horrorfilms die het bij de critics goed doen, zoals The Babadook, It Follows en The Vvitch, bij mij ook erg goed vallen. En We Are Still Here bleek daarop geen uitzondering.

Om te beginnen ligt de focus op een rouwend stel van middelbare leeftijd dat hun zoon verloren heeft, in plaats van de meer gebruikelijke (al dan niet rondborstige) tieners waarbij de hormonen door het lijf gieren. Een fijne afwisseling. Wanneer ze een nieuw begin proberen te maken in een klein, ondergesneeuwd dorpje, lijkt moeder echter in huis de aanwezigheid van hun zoon te voelen. Al snel slaat echter de twijfel toe of het wel hun zoon is die ze voelen, en niet iets anders. Er blijkt in het verleden iets afgrijselijks gebeurd te zijn in het huis, en ook de inwoners van het dorpje gedragen zich opmerkelijk. Op zich niet revolutionair, maar de uitvoering is kundig.

Debuterend regisseur Ted Geoghegan kan soms nog wat leren op het gebied van tempo, maar hij levert een uitstekende eerste film af, waarbij mijn haren meermaals overeind stonden. Ik vond de halfverkoolde entiteiten in de kelder uitstekend gemaakt, en waardeer de zo minimaal mogelijke aanwezigheid van CGI, waar praktische make-up effecten ook kunnen volstaan. Over de finale heb ik nog wat dubbele gevoelens, en die trekt hem net terug naar de 3,5*. maar ik benieuwd wat Geoghegan nog meer in petto heeft. Wellicht kunnen we in 2017 zijn nieuwe film Mohawk bekijken.

Horrorliefhebbers herkennen in moederlief wellicht de bevallige schone uit Re-Animator (1985), Barbara Crampton. Over rondborstig gesproken. Tegenwoordig houdt ze echter haar kleren aan. Sorry guys.

3,5*

Het verhaal gaat over een gezin met een oncontroleerbare drang naar vlees.. Perfect voor vega John Milton dus.

Somos Lo Que Hay (2010) kon ik met de beste wil van de wereld niet meer dan 2,5* aan kwijt. Ik heb er zelfs niets over geschreven. Ik lees dat Jim Mickle eigenlijk geen remake wilde doen vanwege zijn onvrede over Amerikaanse remakes (+1 Jim), maar dat hij na zijn gesprekken met Jorge Michel Grau en de studio toestemming had zijn eigen ding te doen.

En dat betaalt zich uit. We Are What We Are (2013) zal vooral een lagere waardering hebben door het tempo, maar wat mij betreft niet door de kwaliteit. Het zal zeker helpen als je wat affiniteit hebt met langzamer opgebouwde mood cinema, maar er valt hoe dan ook genoeg te genieten. Michael Parks is altijd fijn, maar voor mij steelt de 18 jarige Julia Garner (ze speelt 14) de show. Toen ik die voor het eerst in Ozark zag vond ik haar al een natural, maar dat was ze dus kennelijk ervoor al.

Geweldige mimiek om naar te kijken. It's all in the eyes.

Note to self:

-ik moet echt eens een lijstje maken met films waarvan de remake beter is dan het origineel

-Meer kijken van Julia Garner; sowieso Ozark afkijken, The Assistant kijken. Toen al zo goed.

3,7*

Zach Creggers vorige film Barbarian (2022) was een aangename verrassing. Met die in het acherthoofd was het leuk om te zien met hoeveel buzz en loftuitingen 'Weapons' werd ontvangen. Veel horrorkanalen en filmsites spraken van een van de (of zelfs dé) horrorfilm van het jaar, samen met Sinners, en in mindere mate Bring her Back. Dat bracht onvermijdelijk anticipatie met zich mee, en dus het risico op teleurstelling. Ik zie dat dat ook bij enkele users het geval is, wellicht ook doordat Weapons geen standaard horrorfilm is, en ook nog eens echt zijn tijd neemt met 128 minuten en enkele langzamere hoofdstukken.

De opbouw in afzonderlijke hoofdstukken lijkt niet voor iedereen de optimale keuze te zijn, maar heeft wel al voordeel dat je steeds een completer beeld krijgt van wat er speelt, en voor de andere karakters aan bepaalde gebeurtenissen is vooraf gegaan. Dingen die je eerder hebt gezien komen daardoor soms in een ander daglicht te staan, al waakt Cregger ervoor dit als een gimmick voor grote onthullingen te gebruiken.

Garner, Brolin en Ehrenreich zijn sterk zoals je zou mogen verwachten, en dat geldt eigenlijk voor de hele cast. Maar het zijn de strakke regie, goede score (die Cregger naast de film, zelf schreef met de Holladay brothers), en cinematografie van Everything Everywhere All at Once DoP Larkin Seiple die Weapons zijn beklemmende sfeer geven. Er zijn zeker een aantal kippenvel genererende jump scares, maar Weapons heeft veel meer te bieden dan dat, tot de bevredigende (spoilers!!) conclusie van de film aan toe. Tegelijkertijd kneiterhard en óók grappig.

Een van de beste (horror)films van het jaar, ook voor mij. Amazeballs.

4,3*

Sterk, en bijzonder naturel geregisseerd en gespeeld. De vergelijking met Before Sunrise ligt inderdaad erg voor de hand, en het zegt iets over de kwaliteit van deze film dat Weekend er niet schril bij afsteekt. Erg prachtig.

Tijdens het kijken zat ik me af te vragen wat ik ook al weer van regisseur Haigh gezien had, en het verraste niet geheel dat dit 45 Years (2015) bleek te zijn, een film die ook al 4* van mij ontving en eveneens erg ingeleefd en naturel was. Hoognodig eens meer van ontdekken, The North Water (2021) met Jack O’Connel en Colin Farrel lijkt me ook wel wat!

4,2*

Haunting, contemplatief, meditatief, traag, saai, te lang, hypnotiserend, pretentieus, prachtig...

Bovenstaande uiteenlopende woorden of hun equivalenten vind je veelvuldig in de voorgaande commentaren terug. En het bizarre is, ze zijn eigenlijk allemaal van toepassing op mijn eerste Bela Tarr ervaring, die hoewel niet vlekkeloos, toch op zijn minst bijzonder was.

Hij lag al even op stapel, Werckmeister Harmóniák, jaren zelfs. Bij discussies met andere Cinefielen na een filmquiz, was Tarr al regelmatig voorbij gekomen. Ik zag er een beetje tegenop, met name tegen Sátántangó, dus dit zou de eerste worden. Maar het liet alsnog een paar jaar op zich wachten.

De muziek en de beelden waren beiden vrij geweldig. Ik ga dan ook meteen na deze review op zoek naar de soundtrack. Ik ben een sucker voor long takes, maar de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik toch nog even een omslag moet maken waar het op slow cinema aankomt. Het idee staat me erg aan en ook het intellectuele aspect ervan, de reflectie en contemplatie die erbij komt kijken, maar in de praktijk merk ik dat ik er toch nog niet aan gewend ben.

Maar hoezeer ik ook afdwaalde af en toe, Ik zou deze dolgraag eens op een groot scherm zien, zonder afleiding van goedbedoelende vriendinnen, lege drankglazen die lonken gevuld te worden of andere zaken die zo'n bijzondere filmervaring kunnen verstoren. Werckmeister Harmóniák gaf Black Math hierboven de moed om Sátántangó te gaan kijken. Laat ik voorzichtig zeggen dat ik nog iets meer geprikkeld ben om dat te doen dan voorheen, maar dan moet ik echt een vrije dag hebben zonder verstoringen en ook echt de tijd.

4* voor de eerste viewing

Een actrice rijdt een hond aan, en draagt er zorg voor dat hij beter wordt. Vervolgens wordt ze bijna verkracht en redt de hond haar. Eind goed al goed, zou je denken, al is het hier de eerste tien minuten van de film. De mooie, witte herder blijkt getraind om African-Americans aan te vallen. En valt dat af te leren? Een waargebeurde film met een raciale component, van een witte filmmaker. Valt aangeleerde haat af te leren? Of alleen het daaruit voortvloeiend gedrag? Was de film goedbedoeld, maar onbedoeld racistisch, of niet? Voer voor discussie dus. Sam Fuller stond al op de radar van de FBI sinds de jaren ’50 dankzij films als Pickup on South Street, maakte geen vrienden met films als Shock Corridor (1963), en White Dog was zowat een kers op de taart.

Ik had jaren geleden al gehoord van Samuel Fullers White Dog (1982). Het is wel een film die in de filmgeschiedenis boeken voorbij komt, helemaal wanneer het over racisme gaat. Eind 2014 zagen we Fehér Isten (2014) (White God ) in een soort sneak preview, en kwam de gelijkenis in titel en materie ter sprake. Die film was weliswaar echt anders, maar de interesse was wel weer gewekt. Best wel verwonderlijk dus, dat ik het zien van deze titel nog zo lang heb weten uit te stellen. Mede geschreven door de niet zo lang geleden overleden Curtis Hanson. Het was nu eindelijk tijd. Niet slechts een horrorfilm, maar eerder een verhandeling over blindheid door instinct, aldus het Criterion essay van Armond White (who is in fact black, I shit you not).

White dog kun je niet kijken als Cujo. Alhoewel, het kan best, wanneer je het o.k. vindt om Orwells Animal Farm als een verhaal over boerderijdieren te zien. Ja, de achterliggende betekenis ligt er dikker bovenop hier, en metafoor en analogie zijn niet hetzelfde, maar dan nog lijkt de vergelijking me niet vergezocht. Maar als we het dan toch over metafoor hebben, dit screenshot is dan wel een van de sterke momenten van de film, waarin de trainer de eerst zo hatende hond wil testen door een zwarte man die hij niet kent, hem de hand te laten reiken. Terwijl hij klaarstaat met een pistool voor als het misgaat. Het lijkt zo simpel, maar niet wanneer je de consequenties bekijkt. Je kunt die ene ‘hond’ doodschieten (directe gevaar van racistische haat weg), maar dat lost het probleem niet op. Kijk maar eens naar de ‘precisiebombardementen’ op terroristen, je creëert er snel meer als je pech hebt.

Een hand reiken dus, is de eenvoudige oplossing voor al het kwaad?

Gelukkig maakt Fuller het niet zo simpel, zoals de laatste scène lijkt aan te geven. Uiteraard kunnen we over de precieze betekenis van alles debatteren, maar fuck, wat voelde ik me naar toen de credits begonnen te rollen. Daar veranderde Ennio Morricone’s fijne score niks aan…

4*

Heerlijke film moet ik zeggen, die absoluut naar meer smaakt. Mijn eerste Cagney gek genoeg, al staan meerdere van zijn films al lang te dringen op mijn watchlist. Van regisseur Raoul Walsh had ik eerder The Thief of Baghdad gezien, maar dat is toch iets heel anders. David Thomsons hoofdstukje over White Heat in zijn recente boek Moments that made the movies, waarin hij onder andere Cody Jarrets reactie op zijn moeders dood en de eindscène beschrijft, maakte dat ik deze film toch wat sneller wilde zien. Behoorlijke spoilers uiteraard, maar dit bedierf de lol nauwelijks.

Een fijn script voor een gangsterfilm met dubbelspel en Freudiaanse trekjes, mooi acteerwerk en prima cinematografie. Componist Max Steiner (King Kong) is een van de vaders van de filmscore en ook deze is prima, al is hij soms wat nadrukkelijk aanwezig en was hij op mijn blu-ray wat hard in verhouding tot de spraak. Het woord bombastisch snap ik idd wel als omschrijving van de score. Mayo deed me niet zo veel (al zag ze er in die zwarte jurk best leuk uit), maar dat is een klein smetje.

En die eindscène hè, die quote. Movie history. 4*

Een horrorfilm met Cage waarin hij de hele film niets zegt. Ik ben volgens mij een van de laatsten die hem aanzwengelt, maar hij paste mooi bij single location horror wat mij betreft, al is dit er eentje die creatief in meerdere subgenres geplaatst wordt, zag ik. Cage besloot toen hij het script zag zowel als producent en hoofdrolspeler op te willen treden, en dat vind ik toch wel tof. Er zijn weinig Oscarwinnaars die zich hard maken voor dit soort genrewerkjes.

#ThankfullywehaveNic

Maar is het dan ook goed? Mjeh, I dunno. Die levende poppen werken niet goed voor mij, en als de suspension of disbelief ècht niet komt, dan wordt het moeilijk om betrokken te raken. Fijne poging, maar kom dan maar op Dream Scenario (2023), dat heb ik dan liever.

Elemental / Weather Horror vind ik zelf wel een pittige categorie wat subgenres voor de horrorchallenge betreft. Niet omdat er niets voor te vinden valt, maar omdat het steeds lastiger wordt om een film te vinden die me enigszins goed lijkt; wat ik toch wel probeer (behalve bij de categorieën waar het schier onmogelijk is). Wind chill echter prijkt op #996 van de 1000 beste horrorfilms. Met zo'n topnotering moet het wel goed zijn!

In Wind Chill reizen twee studenten waarvan we de naam nooit leren voor kerstavond terug naar Delaware. Ze rijden op een bevroren weg waarvan de man overtuigd is dat het een mooiere en kortere route is. In niemandsland en onder vrieskou worden ze van de weg gereden tijdens een hit-and-run. Ze realiseren zich al snel dat ze gevangen zitten in een soort tijdbubbel waar een misdaad uit 1953 gedoemd is om zichzelf te herhalen, jaar na jaar dreigt er een nieuw slachtoffer.

Ik had geen idee dat Wind Chill een bovennatuurlijke component zou hebben toen ik hem uitzocht, maar op zich is het wel een aardige twist om dat een keer in een roadthriller tegen te komen. Ook is het leuk om Emily Blunt weer eens zo jong te zien, alleen in Pawlikowski's My Summer of Love (2004) zag ik haar jonger. Overigens heeft ze geen heel aimabele persoonlijkheid hier, maar Ashton Holmes' stalkerige sufferdje is eigenlijk ook geen feestelijke traktatie om veel tijd mee te spenderen. Het is geen absolute dealbreaker, maar aangezien we als kijker ook met deze karakters gestrand zijn en wind chill praktisch een single location horror is, was iets aangenamer of tot de verbeelding sprekend gezelschap wel een plus geweest. Naar het einde toe komen ze gelukkig iets los.

Sommige scènes zijn ook iets te duidelijk in de studio, maar gelukkig niet allemaal. Slecht is Wind Chill niet, maar hier had toch wel iets meer ingezeten.

2,7*

"You're forgetting our powers... he could be a witch..."

Witchfinder General was een van de klassiekers die hoog op het lijstje stond voor deze challenge, sterk aangeraden door o.a. Woland en te vinden op menig lijstje, zoals The 100 Best British Films. Total Film verkoos hem zelfs tot 15e beste horrorfilm ooit. Maar maakt hij die status ook waar? Voor mij niét helemaal.

Het fenomeen heksenvervolging is een onderwerp dat me altijd ontzettend heeft geïnteresseerd. Er zijn weinig dingen zo eng als een massa bijgelovige simpele zielen die door iemand met kwaadaardige bedoelingen tegen een individu wordt opgezet. Helemaal wanneer je uitspreken tegen dat soort waanzin levensgevaarlijk is, want dan ben je (natuurlijk) al snel óók een heks en sta je zelf bovenop de brandstapel, of bungel je, al dan niet onder luid gejuich, onderaan een touw. In zo'n klimaat speelt Witchfinder General.

Vincent Price is redelijk geboren voor dit soort rollen, en veel aspecten van de gruwelijkheden in deze film zijn tijdloos, en de film zelf in zekere zin dus ook. Toch werd hij voor mij tijdens deze eerste kijkbeurt nét teveel geplaagd door minpuntjes uit de tijd waarin hij werd gemaakt, zoals dialogen die klinken alsof ze het script voorlezen, plotseling in- en uitzoomen en onnatuurlijk rood ketchupbloed. Natuurlijk kunnen zulke zaken tot op zekere hoogte onderdeel van de charme van oudere horrorfilms zijn, maar juist bij een in principe historische film (al wordt de historische nauwkeurigheid nogal in twijfel getrokken), haalt dat soort hammyness me er soms toch net iets teveel uit voor die 4* of hoger waardering.

Bij verschijnen werd de film door veel critici als onnodig sadistisch beschouwd, maar het was een box office succes dat zijn bescheiden budget van £83.000 meer dan tienvoudig terugverdiende. Voor moderne ogen valt veel van het geweld in het post torture porn tijdperk behoorlijk mee, maar sommige scènes zijn ook nu nog intens naar, met name als je een angst voor levend verbranden hebt. De slechts 25-jarige regisseur Michael Reeves stierf 9 maanden na de release van de film aan een overdosis, wat de cult status van de film nog verder vergrootte.

Een vooral qua onderwerpkeuze interessante film dus, met een fijne rol van Price, die voor mij vooralsnog net iets teveel mankementjes heeft om tot de Canon van de echt grote horrorfilms door te dringen. Verder was het wel een erg mooie companion piece voor The VVitch: A New-England Folktale (2015).

3,5* met ruimte voor ophoging bij herziening.

Prachtig. Weer een schot in de roos van regisseur Tomm Moore na The Secret of Kells (2009) en Song of the Sea (2014), en als ik hem een paar dagen eerder had gezien had hij absoluut mijn eindlijst gehaald. Nu zal hij die van 2021 halen, dat is een ding wat zeker is.

Moore is een van die animatoren die niet zozeer tegen het gebruik van computers is, maar wel de nadruk blijft leggen op met de hand getekende animatie, en de grenzen op dat vlak te blijven verleggen. Ook Wolfwalkers heeft weer een unieke stijl, met eenvoudige karakterdesigns maar plotselinge explosies van kleur en de meest prachtige details in de achtergronden.

In het door Engelse soldate bezette Ierland van 1650, ontvouwt zich een verhaal vol mythologie en folklore in het spanningsveld tussen stad en wildernis, de mens en zijn pogingen de natuur de onderwerpen. Dit alles begeleid door een prachtige soundtrack van Bruno Coulais en Kila (die ook al verantwoordelijk waren voor veel van de muziek in Song of the Sea). Visueel is Wolfwalkers een pareltje, en het is leuk om te zien dat Moore af en toe ook de stijl van afbeeldingen en kaarten uit die tijd meeneemt in de look van de film. Dit betekent dat veel shots niets enorm veel diepte hebben maar het geeft en film wel echt een eigen smoel, en als het dan ineens wel erg ruimtelijk wordt wanneer we de wereld vanuit wolvenogen zien, is het effect des te groter.

We hebben met grote ogen zitten kijken, het is spijtig dat er voor elk meesterwerkje als dit tien films als The Secret Life of Pets 2, Sing 2, Minions 2 en Despicable Me 4 uitkomen. Niets mis mee, er worden vast een hoop mensen blij van, maar wat zou het fijn zijn als we een paar van dat soort titels in konden leveren voor iets meer van dit.

4,5*

Critics hier en daar verkondigden dat ze in tranen waren bij het zien van deze film, maar die waren ermee opgegroeid. Dat leek me nogal wat verschil maken. Blijkbaar maakt het geen verschil; ik had niet eerder van Mr. Rogers gehoord tot de reviews van deze docu langzaam aan verschenen, maar ik was alsnog in tranen, en kan me behoorlijk voegen bij kos.

John Milton is een vreemde mix van gevoelsmens en Cynical Bastard die dingen al snel nep of ongemeend vindt, en nog eens een atheïst die zijn kinderwens verloren is op de koop toe. Een docu over een gelovige presentator van televisieprogramma's voor kinderen is niet direct iets in mijn straatje; maar het kwam binnen als een moker. Kijkend naar Won't You Be My Neighbor? is het moeilijk om je niet te realiseren dat we iets kwijt zijn geraakt. Natuurlijk, er zijn ook bepaalde dingen gewonnen, en het was allerminst zo dat de jaren waarin Mr. Rogers op tv was, in zijn geheel onschuldig waren. Maar als je nu kijkt naar Trumps Amerika en de staat van mass media waar Rogers vrijwillig destijds indook in plaats van naar het seminarie te gaan, dan is het moeilijk niet neerslachtig te zijn; gefundeerde kritiek is fake news, en voor zwakte of empathie lijkt geen plaats.

Los van de politiek, maatschappelijke en pedagogische aspecten waar ik alineas mee zou kunnen vullen, is Won't You Be My Neighbor? tevens een docu over hoe we met kinderen omgaan, en hoe ze niet te behandelen als minder ontwikkelde versies van onszelf, met name gevoelsmatig. Voor mij persoonlijk was het erg raak dat wanneer er een nationale tragedie plaastvindt, zoals een politieke moord, dat de handpuppets ook met een vertwijfelde intonatie vragen: 'What is an assassination?' Ik brak. Niet alleen vanwege de durf om dat onderwerp in een kinderprogramma te bespreken, maar ook omdat het je even herinnert aan de tijd dat die woorden nog niet in je vocabulaire zaten.

4*

Paul King's interpretatie van een jonger Wonka haalt het wellicht niet bij zijn kleine meesterwerkjes als Paddington (een van de beste jeugdfilms ooit wat mij betreft), maar dat is nauwelijks een schande. De film is charmant, Chalamet gaat ongegeneerd verder met zijn ontplooiing als begenadigd acteur, en in de kleinere rollen schmieren Olivia Colman en Hugh Grant er met plezier op los.

Vergis je niet, Wonka is een musical; een genre waar sommigen voor terugdeinzen. Ik vroeger in elk geval wel, maar ik ben de afgelopen 10+ jaar wel behoorlijk van die afkeer afgestapt, al begon ik eigenlijk na Moulin Rouge de deur al wel wat op een kier te zetten. De liedjes zijn wellicht geen instant klassiekers, maar wel leuk.

Ik voelde zelf tijdens het kijken niet erg de neiging om dit met de Wilder versie Willy Wonka & the Chocolate Factory te vergelijken, dit is bewust een heel ander soort film. Die heb ik op 4* staan overigens. Wat ik wel kan zeggen is dat ik hem duidelijk beter vind dan het Johnny Depp vehikel Charlie and the Chocolate Factory uit 2005, wat ik maar een zesje vond.

Dit was vakkundig en met plezier gemaakt, maar bovenal charming. Ik werd er wel blij van.

3,6*

De laatste tien minuten gingen nog wel, maar daarvoor heb ik me een uur en tien minuten zitten ergeren aan het schreeuwerige, erbarmelijke acteerwerk en de poepdialogen. Helaas niet 'so bad it's good', en verder valt er hier qua filmkunst weinig te halen. Helaas, pindakaas. SOV is niet mijn subgenre en zal het ook nooit worden, maar Red Spirit Lake (1993) bewees dat ik er wel een voldoende aan kwijt kan, nu en dan. Deze houtversnipperaar-slachting (ik had er meer van verwacht met die titel), zal me helaas niet lang bijblijven. Wel grappig om te zien dat dat jochie toch een carriere heeft kunnen bouwen in deze business, godzijdank niet als acteur.

Onbegrijpelijk dat dit vod gemiddeld een voldoende heeft

1,5*

Als je toch het eerste deel kijkt, kun je net zo goed de sequel er gelijk achteraan gooien, toch? The Wrath of Becky heeft op MM praktisch dezelfde waardering als zijn voorganger (het scheel eenhonderdste), en ook ik kom zonder morren op dezelfde waardering uit. Stiekem vond ik de opvolger bij vlagen zelfs leuker, al is de originaliteit natuurlijk wel iets minder. De film maakt dat goed met leuke bijrollen (de Stifmeister speelt zowaar aardig een Andrew Tate-achtige asshole), en enkele behoorlijk amusante scènes.

De Becky films moet je vooral niet te serieus nemen (het neigt soms bijna naar donkere komedie/satire, wat mij betreft), dan is het prima vermaak.

3,5*