Opinions

Zag dat ik op deze nog niet gestemd had. Na hem in de bios gezien te hebben was ik matig enthousiast, ik vond teveel elementen gejat van Moon en 2001. Na hem later nog eens thuis gezien te hebben moet ik zeggen dat hij an sich prima werkt. Verhaal is niet onaardig als je het niet al eerder hebt gezien en het acteerwerk, productiedesign, camerawerk en de soundtrack zijn eigenlijk dik in orde. Geen echte hoogvlieger en zeker niet origineel, maar wel de moeite waard!

Ik zag Damian Mc Carthy (kennelijk hoort daar een spatie tussen) zijn debuut Caveat (2020) niet, maar de buzz rondom Oddity was zodanig dat hij direct op mijn radar kwam. 96% fresh, een metascore van 78, #15 op de Letterboxd Official Top 50 Horror Films of 2024-lijst... Die moest natuurlijk gekeken worden.

Oddity is geen Hollywood Horror, maar een Ierse horrorfiilm die bouwt op op sfeer en sounddesign. Doe een control F op de filmpagina op het woord 'creepy' en verbaas jezelf over hoeveel mensen dat woord in de mond nemen. Vakkundig geregisseerd en fijn spel ook.

3,8*

-Bij de Horrorchallenge 2024

Redelijk. MM user Scorsese gebruikt wat mij betreft precies het juiste woord. En dat is toch ietwat teleurstellend, want ik had op iets meer gehoopt. Belén Rueda is en zeer fraaie 45-jarige in haar aaibare truitjes, maar speelde voor mijn gevoel een stuk overtuigender in El Orfanato. Los Ojos de Julia is wat mij betreft een aardige mysterie thriller, maar niet eentje die ik snel zal herkijken. Regisseur Guillem Morales ging hierna de tv wereld in, maar keert dit jaar voor het eerst terug op het witte doek met The Wasp (2024). Beetje voyeuristisch filmpje ook, maar het voelt meer male-gazey voor mij dan dat Morales' dit gebruikt om een betere film te maken en er iets constructiefs mee te zeggen.

Wat ik zelf nog wil zeggen. Die naaaaaaaald. Neeeeee niet doen!!!!!!

3,1*

-Bij de Horrorchallenge 2024

Die DV camera’s van rond de eeuwwisseling. Bij een relatief lichte film als Festen gaat het nog wel, maar de korrelige, onderbelichte en ontzadigde beelden hier zijn een onmiskenbaar teken van de jaren waarin het gemaakt is. De gemiddelde smartphone van nu schiet mooiere plaatjes. Ok, ok… Maar bij een een film als deze film draait het daar toch niet om? Misschien niet, maar aangezien ik er al niet dol op ben en niet van tevoren wist dat ik dat ging krijgen, was het voor mij een direct aanwezig en onverwacht minpunt.

Origineel is het niet helemaal aangezien het jaar ervoor The Blair Witch Project (1999) uit was gekomen, maar voor een low-budget film is deze Zweedse productie eveneens aardig en komt de spanning er op een gegeven moment best in. Toch ben ik (los van de beeldkwaliteit van de vermoedelijk goedkope camera) ook geen fan van het handheld camerawerk, eens temeer dit géén found footage film is. Blij The Blair Witch was dit een integraal deel van het plot en filmden de acteurs zichzelf. Hier is het gewoon een cameraman die geen onderdeel uitmaakt van het verhaal, en cheap ass shaky cam is dan helemaal niet John Miltons kopje thee. Zelfs tijdens een close-up reactieshot van iemand die stil staat, gaat de camera heen en weer alsof de cameraman aan het koorddansen is, terwijl er dolle kleuters wild aan dat touw waarop hij staat aan het snokken zijn. Zonde, want de acteurs doen het prima en zo’n biologische dreiging vind ik op zich interessanter dan iets bovennatuurlijks.

3*

Jaren geleden met een filmvak op de uni had ik al wel wat scènes uit Eisensteins Oktyabr gezien, maar het was er nooit van gekomen om hem daadwerkelijk te zien. Nu moet ik toegeven, het had weinig prioriteit, en ik was benieuwder naar Potemkin, die ik wel meteen opsnorde. Inmiddels zag ik volgens Icheckmovies al zes Eisensteins (inc 2 shorts), en maakt dit dus 7.

Wederom is het vooral een feest voor filmanalyse, al moet ik zeggen dat de score van Shostakovich en flitsende montage het allesbehalve saai maken. Met name dat laatste blijft bij Eisenstein toch fascinerend, met name wanneer hij zijn zogenaamde intellectuele montage inzet om ogenschijnlijk ongerelateerde zaken door elkaar te monteren om de kijker uit te dagen zelf het verband te zien.

Tegelijkertijd blijft het een propagandafilm en reconstructie van de Oktoberrevolutie, maar wel vanuit het oogpunt van de Communistische partij zelf. Wie daar weinig mee opheeft, zal wellicht niet meteen omver geblazen worden door dit stukje filmgeschiedenis. Toch denk ik dat het publiek die dit wel interesseert de film zelf wel weet te vinden en de rest er niet zomaar mee in aanraking zal komen.

Terwijl ik de film keek zag ik meermaals scènes die ik al vaker had gezien, zoals de brug die omhoog gaat terwijl langzaam het haar van een vrouw die er tegenaan ligt, van het hellend vlak afglijdt. In gedachten hoor ik meteen Mark Cousins in zijn Belfast accent iets lyrisch zeggen.

4*

Oversentimenteel, maar komt er uitstekend mee weg bij mij. Op pagina 2 van alle recensies staan mooie meningsverschillen of dit nu een sentimenteel en onsubtiel broddelwerkje is of niet. De waarheid is dat het absoluut hamert op de sentimenten en dat dat achteraf best clichématig gebeurt. Maar gek genoeg ergerde ik me er niet aan. Wellicht had de film me in de juiste vergevingsgezinde stemming gebracht, hoe dan ook, ik was meer ontroerd dan kritisch.

Ondanks bovenstaande is het belangrijkste wat Okuribito doet, met respect met dood en uitvaartverzorging/afscheid nemen omgaan. Dat klinkt misschien niet bijzonder, maar ik ken nog weinig films naast Six Feet Under die dit onderwerp (op zo'n manier) behandelen. De rol die dit soort mensen spelen wanneer je iemand verliest kan zo groot zijn en er wordt vaak zo geforceerd mee omgegaan. De manier waarop dat proces van wassen en dergelijke hier gebeurt was voor mij ontzettend mooi om te zien.

Ik vond het acteerwerk van de meeste acteurs overigens prima in tegenstelling to sommige anderen, maar ik ben wellicht nog niet bekend genoeg met de Japanse cinema om er echt kijk op te hebben. Ik vond vooral de muziek geweldig (opgeblazen en Westers, Onderhond? Ne-uh..! Ik ga de soundtrack zoeken ) en de cinematografie was inderdaad prima. Ja het cello op de dijk spelen stoorde mij ook ietsje, maar het was een van de kleine smetjes wat mij betreft.

Okuribito is geen perfecte film, en is misschien wat sentimenteel, maar als hij daar bij mij mee wegkomt, dan durf ik dat gerust bijzonder te noemen. Ik vond het zeer de moeite waard.

8,3/10 = 4*

James Whale, Carl Laemmle, Boris Karloff, Universal Pictures, Jaren '30. Iedere horrorfanaat die zijn geschiedenis kent moet op zijn minst bij enkele van die woorden wat enthousiast worden. Het verhaal is niet wat The Old Dark House de moeite waard maakt, maar meer wat Whale ermee doet, en de karakters waarmee hij het bevolkt. Karloff als butler in zijn eerste credited starring role na het succes van Frankenstein alleen al maakt het zowat de moeite waard. Bijzonder moment: opeens in een film uit '32 een van de karakters 'Singin' in the Rain' horen zingen, wat een nummer uit 1929 blijkt te zijn. Deze film was jarenlang verloren gewaand, tot tot een kopie opdook. Gelukkig maar. Het mag het niveau van Whale's Frankenstein films misschien niet halen, maar het is alsnog zeer genietbaar voor liefhebbers van de oude Universal stal.

Saillant detail: ik kwam er zojuist achter dat ik me een beetje aan de actrice die het oude vrouwtje in Titanic speelt heb lopen verlekkeren, die oude Rose die de diamant in het water laat vallen. Het is Gloria Stuart die hier in haar gloriejaren in een satijnen nighty rondhuppelt. You go, girl!

Als je de synopsis leest of het de hoofdlijnen van het plot zou omschrijven, klinkt L'ombre des Femmes als een goedkoop soapverhaaltje. Het vereist een goed geschreven script en een kundige uitwerking van een ervaren regisseur als Philippe Garrel om een film dat niveau te laten ontstijgen. En dat is precies wat de film biedt. Een eenvoudig verhaal over (on)trouw, de behoefte aan liefde, lust, eerlijkheid en ego. In sfeervol zwart-wit geschoten, ontvouwt zich langzaam het verhaal over de (buiten)echtelijke besognes van Pierre en Manon. Het tempo ligt wat laag, maar met de degelijke uitvoering en een speelduur van 73 minuten, is dit nauwelijks een bezwaar. De voice-over werkt voor mij (zoals wel vaker) net niet helemaal, maar gelukkig horen we die, net als de spaarzame aanwezigheid van muziek, slechts sporadisch.

Het gerenommeerde Cahiers du Cinema beloonde L'ombre des Femmes met de derde plaats in hun top tien van 2015. Die hoogte haalt de film voor mij bij lange na niet, maar zeer degelijk is hij absoluut.

3,5*

The Bowery was in het zuidelijke gedeelte van Manhattan gelokaliseerd, bij de Lower East Side. De film viel bij de bekende New York Times critic uit die tijd, Bosley Crowther, niet heel goed. Dan is zijn concullega uit deze tijd van The Sun toch heel wat complimenteuzer.

De grenzen tussen fictie en documentaire zijn niet duidelijk in On The Bowery, en dat is als je het mij vraagt zowel een sterk als zwak punt van de film. De restauratie van de Cineteca di Bologna laat de beeld echter op een indringende manier tot leven komen. Het is jammer dat het verhaaltje zoals Kos hierboven al zei, niet wat meer om het lijf heeft. Toch schijnt het troosteloze portret van de aan de grond geraakte zielen die deze buurt bevolken, daar moeiteloos doorheen.

3,5*

Ik heb er lang tegenaan zitten hikken. Ik gok dat het 1999 was dat ik hem voor het eerst in mijn handen had in de videotheek, maar heb uiteindelijk toch iets anders gekeken. Misschien goed, want de 19-jarige John Milton had dit niet geheel kunnen waarderen voor wat het is. De afgelopen jaren waren er steeds geruchten van een remaster waardoor ik besloot om daarop te wachten. Nu is On the Waterfront (bijna) uit op blu-ray (Criterion) en hoewel Boris Kaufmans cinematografie nog steeds vrij gritty is, is het beeld vele malen scherper dan de beelden die ik ken. Mijn versie was een gepindakaaste 1080p.

Brando acteert zowat een barst in de cameralens en ook de supporting cast mag er wezen, het is niet vaak dat er zoveel Oscars en Oscarnominaties voor acteren voor een film zijn. On the Waterfront is geen perfecte film (het einde is iets te geforceerd), maar Brando is zo zeldzaam goed dat hij het al goede cijfer nog iets omhoog trekt. De muziek van Bernstein was prima maar niet echt memorabel. De korrelige zwart-wit fotografie ondersteunt de sfeer inderdaad wel zoals Driello al zei.

De basis in de werkelijkheid en de HUAC hearings geven de film nog wat meer historische waarde, naast de game-changing performance van Brando die hij eigenlijk bij Streetcar al had ingezet. Het is dit laatste dat de film voor mij van een 8 naar een 9 trekt.

Klets... Ik had nog nooit van The Swell Season gehoord tot voor deze film en hij staat prima op zichzelf. Ik heb hem 2 jaar terug voor het eerst gezien en vanavond herzien en hij maakte evenveel indruk als de eerste keer.

Als je had gezegd dat de film erg steunt op de muziek had ik daar schoorvoetend in mee kunnen gaan (want 'Once' heeft meer te bieden), maar als je het waardeloos noemt (als in 'eigenlijk een kutfilm') dan heb je echt een hoop gemist, of heb ik een hoop gezien dat er niet was. Of het doet je gewoon weinig, dat kan natuurlijk ook. Ik kan onaangedaan naar 22 rennende mannen kijken terwijl 50.000 toeschouwers uit hun dak gaan alsof het de rapture is. It happens...

'Once' is voor mij redelijk bijzonder, in de eerste plaat omdat ik een hekel heb aan romantische films. Niet omdat ik niet van romantiek houd, maar omdat het altijd zo slècht is uitgevoerd in films. Hier is het voor mij anders. De karakters lijken echt, de Chemie is echt. De geweldige liedjes lijken te verwoorden wat er gebeurt... Dat zal gerust deels slimme regie zijn, maar bij Once is het meer dan dat... Ik zie die Ierse man en dat lieve, cute Tsjechische meisje naar elkaar kijken en ik vòel het. I don't know about you, maar voor mij is dat zeldzaam...

Oef. Dit was fijn.

Vanmorgen gezien in Imax in een vrijwel lege Pathè Arena. Gevalletje zo worden ze niet (zo veel) meer gemaakt. Voor mij een return to form voor PTA, aangezien Inherent Vice me flink tegenviel. Een bijzonder actuele film waarin Anderson geweldige performances uit zijn cast haalt. Audiovisueel een heerlijke ervaring in IMAX, bij gebrek aan VistaVision. Andermaal een niet altijd even toegankelijke, maar bijzonder treffende Johnny Greenwood score, zoals we inmiddels wel kunnen verwachten. Een track die me iets op de zenuwen werkte (en wellichte mistte ook dat zijn uitwerking niet), maar ook een aantal bijzonder mooie, met name tijdens de chase.

Dicaprio is goed, maar Sean Penn steelt eigenlijk nog meer de show. Chase Infiniti maakt een bijzonder geslaagd filmdebuut.

Even snel in de korte pauze van het werk getypt, en de film vraagt meer reflectie en een tweede kijkbeurt. Maar dat hij nu al indruk heeft gemaakt, lijdt geen enkele twijfel.

4,4*

Wie quasi-documentaires/voorlichtingsfilms/propagandafilms als Reefer Madness 1936) heeft gezien, weet waarschijnlijk al meer dan genoeg. Ik heb er in ieder geval genoeg gezien na het neuzen in lijstjes als Badmovies.org Best B-Movies. Kort gezegd, marijuana is duivels, en de eerste stap naar een leven van verslaving aan bijna alle drugs die er zijn en diep, diep wegglijden in de criminaliteit in al haar sinistere aspecten. Dat je het even weet.

Bamlet Lawrence Price Jr. was een United States Air Force pilot die in die jaren met Anne Francis getrouwd was. Van haar leende hij de resterende $4000 van de 14.000 dollar die hij nodig had voor deze afstudeerfilm van UCLA's film school. Toegegeven, dat is niet zoveel geld, maar ik heb oneindig veel betere films gezien die voor een paar honderd dollar gemaakt zijn. One Way Ticket to Hell heeft geen dialoog, geen karakterontwikkeling, maar een prekerige voice-over en sound effecten die begeleiden wat we zien gebeuren. Helaas kan ik dus van deze review zelf geen propaganda maken voor meer stemmen voor deze film op MM. Alhoewel, dat kan ik best, maar het zou een naaistreek zijn.

Wees gewaarschuwd, zoals deze film pleegt te zeggen.

1,5*

5 berichtjes in 2013 en ik ben eind augustus 2014 de eerste die dit jaar wat schrijft bij Onibaba. Zonde. Want het is een erg goede en prachtig geschoten film die een groter publiek verdient dan wat hij nu krijgt. Het moet prachtig zijn geweest om deze op het grote doek te zien.

Het verhaal is simpel en komt in feite neer op een driehoeksverhouding waarin van alles speelt, maar met name wantrouwen, seksuele lust,angst en afhankelijkheid. De manier waarop Shindo dit verfilmd heeft wat poëtisch. Het hoge susuki gras bij nacht heeft in de contrastrijke en zorgvuldig gekaderde beelden sowieso al iets magisch, maar de hele omgeving heeft iets van een afgebakende microcosmos waarin af en toe elementen van de echte wereld doordringen (vermoeide krijgers van de oorlog die woedt). De ruimte waarin zich dit drama afspeelt is anders, niet in de zin van Foucaults heterotopie, maar de afgebakendheid viel zowel fysiek op (omgeven door hoog riet) als verhaaltechnisch (geen van de drie karakters, zodra geïntroduceerd, verlaten ooit deze omgeving). In die zin heeft het wel degelijks iets bevreemdends en is de buitenwereld een plek die ver weg lijkt voor deze karakters.

Erg mooie cinematografie, prima acteerwerk, erotische (onder)tonen en een ondersteunende soundtrack, die er niet is om op zichzelf mooi te zijn, maar de beelden te versterken. En daarin slaagt hij wonderwel. Toch is het met name het eerste kwartier even wennen aan het sounddesign, de geluiden van door het riet lopen, afgewisseld met het galop van paarden, was bepaald niet de beste foley die ik heb gehoord. Maar dat is me daarna niet meer opgevallen.

Onibaba is een lust voor het oog, met een simpel verhaal, duidelijke moraal (en gebrek daaraan bij zijn karakters) en ik hoop dat de film in de komende tien jaar iets meer naamsbekendheid gaat krijgen.

Eensch.

Het was mijn derde Jarmusch en vooralsnog het grootste succes, al is Ghost Dog te lang geleden en vond ik Dead Man zo matig dat het eigenlijk nauwelijks meetelt. Deze schommelt tussen 3,5* en 4* in, maar krijgt het voordeel van de twijfel. Zeker geen film voor het grote publiek en ik verkneukel me stiekem om bovengenoemde Twilight fans ('kèèk Schat, nog zon Vampierenfilm met die Loki-gas ut Avengers, ek niem um mit' ), die Jarmusch rauw op hun dak krijgen. Toto, I have a feeling we're not in Twilight anymore...

Toch is dit allesbehalve gecompliceerde, (pseudo)-intellectuele nadenk-cinema, hoe hipster het ook is. Het is meer de sfeer, pondering over het leven van deze twee geliefden en hoe ze in het leven staan. Ik denk dat het meeste nadenken achteraf plaatsvindt, nadat de credits van het scherm zijn verdwenen. Want wie 'Only Lovers Left Alive' aanspreekt, zal de film waarschijnlijk nog wel even door het hoofd spoken. Mooie beelden en een bijzondere score, al moeten beiden je wel een beetje aanspreken denk ik.

Mooi, met inderdaad een hint van desondanks dragelijke sentimentaliteit. De animatie is mooi, en de film maakt vakkundig gebruik van het mengen van cell shading animatie en CG, al springt het in enkele scènes misschien net iets teveel in het oog.

Persoonlijk vind ik de karakters dan net weer iets te simpel getekend, in verhouding tot de mooie, gedetailleerde achtergronden. En aan die monden en ogen wen ik nog steeds niet echt. Dat bezwaar slijt niet echt snel bij me merk ik, aangezien ik daar bij die andere (eveneens fijne Hosoda) Toki o Kakeru Shôjo (2006), ook al wat kritiek op uitte.

Het net iets te zoete einde is jammer, maar niet storend genoeg om er 3* van te maken.

3,5*

Mijn zevende Bava, en op Diabolik (1968) na kon ik van allemaal behoorlijk tot zelfs zeer genieten. Black Sabbath (1960) als hoogtepunt, en dan I Tre Volti della Paura (1963) en Blood and Black Lace. Maar tot mijn blije verrassing kan deze film zich daar prima mee meten, wat een heerlijke sfeer... De Gothiek druipt er vanaf!

Een wat kleiner project voor Bava vergeleken met zijn voorgaande titels, en maar goed ook; na 2 weken was het geld op bij de productiemaatschappij, waardoor Bava en de cast besloten de film dan maar zonder salaris af te maken. Daar mogen we dankbaar voor zijn, want het zou zonde zijn als dit werkje er niet was geweest. Wat ik lees is dit ook een titel die ver na zijn uitkomen nog een herwaardering heeft gekregen.

3,7*

Orca -The Killer Whale is zo'n film met een poster die ik me herinner van de videotheek in de late jaren '80 (opa vertelt!), maar die ik nooit heb gezien. Aan de ene kant jammer, al weet ik niet of ik toen noodzakelijkerwijs meer genoten zou hebben van dit actie-horror avontuur, dat hoewel een overduidelijke Jaws rip-off, uiteindelijk helemaal zo slecht nog niet is. En zoals anderen aangeven, wèl een film is geworden die anders genoeg is qua gevoel en sfeer om bestaansrecht te hebben. Bovendien, uitstel heeft me nu in staat gesteld deze film van Michael Anderson (waar ik vorige week het degelijke The Dam Busters van zag) in een nette blu-ray remaster te bekijken, in plaats van een vermoedelijke grijs gespeelde VHS. Met Charlotte Rampling en Richard Harris hebben we daarnaast twee Oscargenomineerde acteurs die best een goede rol spelen.

Hoewel behoorlijk genietbaar, blijft Orca (1977) wel een B-film in hart en nieren. De manier hoe pappa Orca reageert als het vrouwtje door onze kapitein Nolan wordt gedood, voelt behoorlijk clunky en onrealistisch. De close-up op de traan in het oog? Dat gaat zelfs vega since the 80s John Milton te ver. Niet omdat ik twijfel dat een Orca stress en verdriet kan voelen, maar de projectie van hoe een mensen zou reageren, op een Orca... Het voelde heel campy. Wellicht dat Orca om dit soort dingen op Badmovies.org's Best B-Movies lijst staat.

En wat niet onvermeld mag blijven: een score van Ennio Morricone (just skip the credits song)!

3,4*

"Mieter Inland Empire, Silent Hill en Pop Skull in de blender en je krijgt iets dat lijkt op The Oregonian" - Leatherhead

Een jonge vrouw die afkomstig is van een boerderij raakt betrokken bij een ernstig auto-ongeluk. Ze heeft echter geen flauw idee waar ze zich nu bevindt en zwerft wat rond langs de kant van de weg. Later doet ze de ontdekking dat ze zich in een grote nachtmerrie lijkt te bevinden.

Als je zo door de berichten scrollt op de pagina van The Oregonian weet je meteen dat je een goede keuze hebt gemaakt voor het subgenre 'experimentele horror' voor de 2024 horror challenge; wat een verdeeldheid. Wanneer zelfs een toch niet onbevreesde culttrotseerder als Woland vraagt om iets dat beter te begrijpen is, dan weet je wel dat je iets te wachten staat.

Ook voor mij is het moeilijk om een waardering te geven voor dit experimentele werkje van regisseur Calvin Reeder, een filmmaker van wie ik nog niets zag. Audiovisueel is het sowieso een trip, en het intrigeert zonder enige twijfel. Maar het irriteert ook, waar ik dat bij een Lynch totaal niet heb. Begrijpen doe ik het evenmin, maar ik kan dit geen onvoldoende geven, daarvoor heb ik echt te gebiologeerd zitten kijken.

Check zeker in dit geval absoluut de trailer.

3,2*

Al jaren lag hij klaar, deze Spaanse door Guillermo del Toro geproduceerde mysterie/drama/horror. Van regisseur Bayona, zag ik al wel tweemaal Lo Imposible (2012), de tsunamifilm uit 2012 met Naomi Watts en Ewan McGregor. Die beviel míj in tegenstelling tot redelijk wat anderen wél goed, waardoor de wens om zijn 'doorbraakfilm' te kijken wat sterker werd.

El Orfanato is een van de hoogst gewaardeerde recente films met horror als een van de genreaanduidingen op MovieMeter, en ook op ICheckMovies keert de film op drie lijstjes terug. Horror is over het algemeen niet het lievelingsgenre van veel critici, maar deze heeft een 87% fresh rating op Rottentomatoes. Een gelauwerde film dus, en ik snap waarom. Vanaf het begin neemt Bayona rustig de tijd om het verhaal en de karakters op te bouwen, waarbij de sfeer langzamerhand steeds benauwender wordt. Visueel ziet alles er goed uit en ook de score mag er wezen. Zeker bij een horrorfilm niet geheel onbelangrijk. Het geluid speelt bij deze film sowieso een grote rol, van onheilspellend gekraak tot plots klinkende kinderstemmen. Bélen Rueda speelt overtuigend als de geplaagde Laura, die door de gebeurtenissen in de film tot wanhoop gedreven wordt.

Een typische horror is het dan ook niet, al ben ik een paar keer mild geschrokken. Wel (en belangrijker) hebben meerdere malen de haren op armen en benen rechtop gestaan. Een goed teken. Ik zou El Orfanato typeren als een psychologisch dramamysterie met horrorelementen. Zijn moderne klassiekerstatus maakt hij voor mij echter net niet helemaal waar. Voor een 4* waardering zakt hij net wat teveel in rond het midden en vond ik het einde niet sterk genoeg, maar een welverdiende (ruime) 3,5* krijgt hij zeker.

"I knew it, I felt it... that these hands were driving me-- to crime..." - Paul Orlac

Vier jaar na het expressionistische meesterwerk Das Cabinet des Dr. Caligari (1920) komen regisseur Paul Wiene en acteur Conrad Veidt weer samen voor Orlacs Hände, over een pianist die zijn handen in een auto-ongeluk verliest en met een chirurgische ingreep de handen van een geëxecuteerde moordenaar 'getransplanteerd' krijgt. Steeds meer komt hij erachter dat hij weinig controle heeft over het kwaad dat in de handen lijkt te huizen...

Orlacs Hände is duidelijk minder expressionistisch dan Caligari, hoewel de invloeden nog steeds duidelijk te zien zijn in belichting, focus, decor en het bijzonder effectieve acteren van Veidt, wiens innerlijke stijd in zijn lichamelijke samentrekkingen en verwrongen mimiek wordt verbeeldt. De 108 minuten durende versie die ik zag, is vrij langzaam (de remake Mad Love (1935) met Peter Lorre van 11 jaar later duurt slechts 68 minuten volgens MM), maar wat mij betreft een onderbelicht pareltje van de stomme films uit de Weimar periode. Ik kan wel beargumenteren waarom Nosferatu zoveel bekender geworden is, maar of hij persé veel beter is durf ook ik wel te betwijfelen.

Ik heb de door de Murnau Stiftung gerestaureerde kopie gezien met de score van Paul Mercer. Heel atmosferisch, en zeer toepasselijk. Wie enigszins bekend is met de stille film en niet direct door een wat langzamer tempo wordt afgeschrokken, kan ik Orlacs Hände van harte aanbevelen. Dat aantal stemmen op MovieMeter en IMDb is beschamend. Costa heeft meer stemmen. En dit valt onder zowel Kunst- als filmgeschiedenis.

4*

P.s. en bedankt voor het duwtje alexspyforever

Kate Coleman: Go to your room.

Esther: Honestly, we're past that now, aren't we?

Het is altijd erg leuk om positief verrast te worden door een film die je aanvankelijk overgeslagen had. Mijn indruk van Orphan was een van de zoveelste evil child horror, waar we er al zoveel van hebben gezien. Hoogstwaarschijnlijk nog met het paranormale kanten ook. Ik zat er met beide gedachtes naast. Niet alleen voelde Orphan opmerkelijk fris, maar er is niets bovennatuurlijks aan de hele film.

Het mag geen spoiler meer zijn voor wie de poster en titel gezien heeft, dat Esther geen lieflijk en verlegen muurbloempje is. Wanneer Kate (Vera Farmiga) en John (Peter Sarsgaard) haar adopteren na het verlies van wat hun derde kind had moeten worden, wordt dat steeds duidelijker. There is something wrong with Esther, vertelt de tagline op de filmposter. Meer dan beetje cliché, maar er is niets aan gelogen en de film gaat gelukkig een stuk vakkundiger met dat gegeven om. Er is iets ernstig mis met haar, en langzamerhand krijgen haar nieuwe gezinsleden (ik heb geen kinderwens, maar als het moet dan wil ik er een zoals dat zusje, Max. Wat een liefie) dat ook stuk voor stuk door. Maar er iets aan doen blijkt lastiger dan het lijkt.

Sarsgaard en Farmiga zijn betere acteurs dan je in de meeste horrorfilms ziet, maar het echte vuurwerk komt van Isabelle Fuhrman, in de sleutelrol van de hele film, Esther. Creepy as fuck en levensgevaarlijk. Het slotstuk van de film tenslotte, wist me aangenaam te verrassen, om te spoilergevoelige redenen. Maar je kunt dat over 5 dagen zelf op tv zien, als je wilt. In het echt ziet ze er gelukkig inmiddels een stuk minder eng uit.

4*

Nog ruim 3 weken te gaan in 2012 en ik krijg al mailtjes van Nadelunch dat we wellicht iets gaan doen met de beste films van de redactieleden over 2012. Ook op Moviemeter wordt dit nu aan de leden gevraagd. Toen ik ze op een rijtje ging zetten kwam ik erachter dat ik niet eens tien ècht goede films uit 2012 op kon noemen... Ik heb toen maar een lijstje gemaakt met de films die me wel goed lijken van dit jaar die ik nog niet gezien heb en de Noorse film Oslo, 31. august is daar de eerste van en zeker een kanshebber. Wat een indringende film.

Regisseur Joachim Trier is voor mij een onbekende, maar dit smaakt zeker naar meer. Het tempo van de film ligt laag, maar kwam nergens te langzaam op mij over. Trier laat door middel van mooie beelden van Oslo en serieuze gesprekken tussen Anders en de voor hem belangrijke mensen zien wat hij doormaakt, wat zijn angsten zijn en waar hij naar op zoek is, al dat laatste iets ongrijpbaars. Wellicht evenveel voor Anders zelf als voor de kijker. Anders Danielsen Lie speelt de hoofdrol op een geweldige manier. We zien een rustige jongeman die totaal gedesillusioneerd is over zichzelf en met zijn ziel onder zijn arm rondloopt op zoek naar redenen om door te gaan. Het is duidelijk dat dit een jongen is die ooit dromen had, dingen in zijn mars had en die het allemaal verprutst heeft door zijn verslaving en wie het niet lukt om de draad weer op te pakken. 'Ik kan niet meer opnieuw beginnen', zegt hij.

Hoewel melodrama gelukkig vakkundig wordt vermeden heb je als kijker al snel met Anders te doen. Dit is geen prototype junkie, hij strooit achteloos met namen als Schopenhauer en Rilke. Anders is een intelligente, zachtaardige jongen wiens leven, beloftes en ambities aan hem ontglipt zijn en die nu niet langer weet wat hij moet doen. Een prachtig drama. 8,5 na een viewing toch net naar beneden afgerond op 4 sterren

Gedreven door wanhoop speelt een kinderloos koppel met het noodlot en creëert zelf een wezentje uit een boomwortel, in de verfilming van dit Tsjechische 19de-eeuws sprookje van Karel Jaromír Erben. Ze drijven het bedrog zo ver dat ze de hele buurt weten te misleiden. Het kind, Otesánek genaamd, wordt steeds groter en eist steeds meer voedsel. Gevangen in hun eigen leugen, gaat het koppel steeds verder in het toegeven aan de toenemende vraatzucht van hun voortbrengsel. Otesánek wordt enorm groot en zijn onverzadigbaarheid maakt hem steeds gevaarlijker...

De in Praag geboren Jan Svankmajer gaat al even mee. Zijn film Byt die ik enkele jaren geleden zag is uit 1968, en een ruime 5 jaar geleden bracht de inmiddels 90-jarige regisseur nog de film Hmyz (2018) uit. De meeste filmliefhebbers zullen Svankmajer echter kennen van zijn films Neco z Alenky (1988) en deze Little Otik.

Little Otik kan worden gezien als een satire op het ouderschap, en ik denk dat mening verse pappa zal moeten toegeven dat er in zijn baby soms ook wel een Otikje zat (Meer! Méér!!!).... Svankmajer's film voelt niet als een titel uit het jaar 2000 voor mij; eind jaren '80 of begin '90 had ik ook geloofd. Dat is geen sneer, maar eerder een gevalletje 'zo-maakt-men-ze-niet-meer', want dit oogt duidelijk als een passie-project. Wel is de speelduur met 132 minuten mij wat gortig, daar had wel iets in getrimd mogen worden.

Dit absurde Tsjechische werkje dat live action, animatie en stop-motion combineert, prijkt naast zijn notering in de lijst met beeste horrorfilms, op plekje 125 van 366 Weird Movies, en dat is uiteraard niet voor niets. Naast weird is het ook nog lekker vies, trouwens.

4,5* maar liefst van Woland, 2,5* van Tommeh. De Milton zit er een beetje tussenin. Trailer

3,6*

De naam Jane Arden kwam me bekend voor, maar van het weinig dat ze gemaakt heeft, zag ik niets. Wellicht ooit iets over deze film gelezen, toen hij in 2009 door de BFI uit de vergetelheid was gehaald. Men dacht dat de film verloren was gegaan, maar dat bleek niet het geval. Kennelijk werd er tijdens deze productie zoveel drank en drugs gebruikt, dat het zo'n intense productie voor de betrokkenen was dat het theatergezelschap uit elkaar viel en de meeste leden voorgoed hun eigen weg gingen. Vooral regisseur Arden ging behoorlijk 'hard' tijdens de shoot, aldus IMDb. Dat verbaast niet als je de film ziet, hallucinant is het juiste woord. Daardoor is dit geen licht filmpje geworden. "The Other Side of the Underneath doesn't deliver a gut punch. It's like getting hit by a sledgehammer after you got run over by a car.", schrijft DVD-T op Letterboxd. En ik snap dat sentiment wel.

Niet voor iedereen dus. En ook niet helemaal voor mij, vrees ik. Maar indruk maakt het wel

3,3*

Net als je denkt dat je toch niet verder van een groep af kunt staan dan de tandeloze, drugs spuitende, dronken, regelmatig nasty bullshit uitkramende rednecks waar 'Mark' zich mee omringt, krijg je in het tweede deel een kijkje bij een tot de tanden bewapende militie die zich aan het voorbereiden is voor de op handen zijnde 'martial law' die fucking Obama aan het bekonkelen is, om hun vrijheid en (cunstitoootional râaits) nog verder in te perken. Simpletons with money, a shitload of fully automatic weapons, a radical agenda and lots of beer in the back of their truck. Brrrrr....!

Tegelijkertijd is het ontzettend bijzonder dat Minervini toch het menselijke lijkt te vinden in deze twee buiten de maatschappij staande groeperingen, al geldt dat met name voor het eerste deel. Het zijn ook zaken die je normaal niet ziet of waar je bij stilstaat als je een high uit zijn ogen kijkende, dagen niet gedouchte, ondergetatoeëerde randfiguur ziet. Tederheid naar zijn moeder, zijn oma. Een aanzoek. Crystal Meth maken... Seks. Het tart het voorstellingsvermogen hoe diep in hun privéleven deze mensen de filmmakers toelieten. Dat het dan ook nog eens bijzonder knap geschoten is, maakt het alleen maar ongelooflijker. Echt onverdeelde sympathie opbrengen is wat lastig gezien de handelingen en wat er zoal geroepen wordt, maar Minervini toont op een mooie manier dat er meer onder de oppervlakte van deze gehavende zielen schuilgaat dan je wellicht in de eerste instantie zou denken.

Helaas voelde ook voor mij de constellatie met de twee groepen iets willekeurig, waardoor mijn oordeel ook wat gezakt is. Desalniettemin een waardevolle documentaire, die de aan het blikveld onttrokken wrakken langs de snelweg van The American Dream laat zien.

4*