Opinions

The Babadook stelt wat mij betreft niet teleur. Hij is doeltreffend, sfeervol, goed vormgegeven, overtuigend geacteerd en weet cheap scares te vermijden. Toch was ik niet zo overtuigd als ik van tevoren gehoopt had.

Ondanks al die positieve zaken hierboven was ik dus niet onverdeeld enthousiast. Mijn verwachtingen na de bespreking van de film in de Slashfilmcast, het BBC Filmprogramme en het zien van de trailer lagen wat hoog en dan ligt een kleine teleurstelling soms in het verschiet. Het gaat te ver om The Babadook een teleurstelling te noemen, maar ik had er misschien stiekem nog iets meer van verwacht.

Het was leuk om de Duits expressionistische roots te zien in een moderne horrorfilm, en ook hoe Amelia's innerlijke worsteling werd weergegeven door wat ze zag op tv (Hier een leuk artikel over de tien films die Jennifer Kent beïnvloed hebben). Ik hou er erg van dat filmmaker zich bewust zijn van het genre waarin ze werken en precies weten hoe ze hun eigen visie daarin vorm willen geven. Kent lijkt behoorlijk introspectief, en geeft hommage zonder jatwerk.

Er waren voor mijn wel een paar momenten die niet helemaal uit de verf kwamen. Ergens in het begin omhelst Samuel zijn moeder en vrij snel snauwt ze 'don't do that'. Op IMDb wordt dit door enkele users in een seksuele context gezien, dat hij haar op een niet gepaste manier aanraakt of zelfs dat ze zijn opwinding 'zou voelen'. Dat laatste lijkt me onzin, maar wat er precies wel bedoelt wordt ontgaat me. In het kader van de missende vader en het feit dat dat zo is vanwege het ziekenhuisritje voor Samuels geboorte, en in de context van het veelvuldig samen in bed slapen (ok, ze hebben nachtmerries, maar dan nog) kan ik het eerste niet gelijk van de hand doen als onzin. Maar het komt verder in de film te weinig terug om het echt als een geldend onderliggend thema te kunnen zien. Ook op het einde zat een moment waarbij de moeder zich richt tot de Babadook, opeens toch heel hard gilt en de focus wéér op haar mond lag. Ging hij er nou weer in? Nee hij vlucht naar beneden naar de kast? Het was niet gelijk duidelijk wat er nu precies gebeurde.

Wat het einde betreft en de manier waarop je de film kan interpreteren, ik weet niet in hoeverre het monster in de kast opgesloten te hebben, en het af en toe voeren voor mij ècht bevredigend werkt. Er zijn inderdaad aankondigingen in de film die tot deze uitkomst leiden, maar een klein gevoel van onvrede bleef er toch. Is de Babadook echt, of is het echt een waanvoorstelling van de moeder die staat voor haar onvermogen van haar kind te houden? Of is hij tevens echt, èn door haar in het leven geroepen om dezelfde reden? Is het einde wel echt het einde van de Babadook, of kan hij ieder moment weer terugkomen? Waarom ziet Samuel hem veel eerder gemanifesteerd, als het de creatie van zijn moeder is, en betekent dit dat hij echt is? - wat mij betreft (grotendeels) een goed teken als een horrorfilm je na laat denken over dit soort vragen.

Kent wilde terug naar de stijl van de effecten van Méliès, alleen die instelling en de expressionistische roots maken het voor mij al de moeite waard. Een Australische horrorfilm, waarbij je de insteek ook echt terugziet in het eindproduct, onderscheidt zich wat mij betreft van alle inwisselbare horrorfilmpjes die ik (om die reden) steeds minder kijk. Doe daar de nare, goed opgebouwde sfeer bij en het prima acteerwerk en je hebt met The Babadook een uitstekende horrorfilm, die wellicht alleen bij het oudere publiek iets beter valt dan bij de jongeren van nu. Zou me niet verbazen dat wie (wat film kijken betreft) opgegroeid is nà Hostel met voorals films als Saw de enorme koker aan haunted house films en dergelijke, meer scares van een horrorfilm verwacht, terwijl The Babadook om sfeer en drama draait. Die twijfel klinkt ook in Kents eigen woorden door, in het interview van bovenstaande link. Ik ben blij dat ze de film heeft gemaakt zoals ze hem zelf wilde maken, zonder er elementen aan toe te voegen om de jonge, eigentijdse horrorliefhebber ook te voorzien van waar hij/zij aan gewend is geraakt de laatste jaren. Tot mijn grote verbazing lijkt echter het tegenovergestelde het geval, wat waardering betreft volgens de IMDb demographics wat ratings betreft. Onder de 18 geven de hoogste waardering en de iets ouderen juist lager. There Goes my theory...

Wat de beschikbaarheid van de film betreft, betreurenswaardig dat er geen bioscooprelease komt voor een film als deze (volgens mij zou hij het prima doen met wat marketing en zo'n trailer), maar dat we tot maart 2015 moeten wachten voor een release van a-film terwijl hij deze maand al legaal via VOD te kijken is op Amerikaanse sites (maar lastig voor veel gebruikers wegens internationaal copyright geneuzel) en nu ook al is te pindakazen, is wat mij betreft illustratief voor het eigen ruiten inkinkelen van de industrie. Zorg dat hij legaal te bekijken is. Ik betaal er graag voor.

Al met al, zeker een aanrader, en ik hoog mijn aanvankelijke 7,5 toch op naar een 7,8 (en dus 4 sterren), nadat de film en de gedachten erachter zijn ingezonken.

4*

Eentje van Down Under die zowel op 366 Weird Movies als 500 Essential Cult Movies prijkt, en het is niet moeilijk te zien waarom: Bad Boy Bubby (1993) is inderdaad een vrij bizar werkje.

Bubby is een man van 35 die al zijn hele leven gevangen gehouden wordt door zijn moeder in één kamer, waarbij hij ook nog eens wordt misbruikt. Wanneer zijn vader opeens opduikt, besluit Bubby dat het anders moet, en gaat hij toch de wereld in, waarvan hem wijsgemaakt is dat deze giftig is. De rarigheid houdt daar niet gelijk op, en Bubby belandt van de ene situatie in de andere, situaties die hij vaker niet dan wel begrijpt.

Ik ken regisseur Rolf de Heer vooral van zijn film met David Gulpilil, zoals Charlie's Country (2013) en The Tracker (2002). Bijzonder interessant, want een totaal andere film dit. En ik hoop van harte dat hij de waarheid spreekt waar het de dierenmishandeling in deze film betreft.

Wat me wel afleidde, is dat ik continu Hugo Weaving bleef zien in Nicholas Hope. Weird. Maar dit experiment dat ook verrassend tedere momenten kent, kon mij wel bekoren.

3,7*

echt epic. Dat ik zo lang gewacht heb met deze film terwijl ik Braindead al in 94 ofzo zag en minstens 3 keer daarna heb herzien. Bad Taste is Jackson's eerste film die hij over een periode van jaren in de weekenden schoot met vrienden wanneer hij weer wat geld had. Zelf de make-up maken en maskers in zijn moeders oven, zelf de wapens maken, zelf een steadicam en crane maken. Het is on-ge-loof-lijk om te zien wat die man kon doen zonder budget. ik wil graag weten hoe hij die scène met het huis op het eind heeft gedaan.

Het verhaal en acteerwerk zijn ruk, maar de uitvoering en humor zijn geweldig. Ik zag trouwens pas na de film dat Jackson behalve die wacky alien ook de rol van wacky science guy speelde :-p

Ja, het is compleet over the top. And I love it.

Badlands is Terrence Malick's (The Thin Red Lin, The Tree of Life) debuut als filmmaker en de film viert volgend jaar zijn 40e verjaardag. Waar sommige films uit die periode inmiddels gedateerd over kunnen komen, heeft Badlands nog steeds een poëtische schoonheid.

Gebaseerd op het verhaal van Charles Starkweather die met zijn 14 jarige vriendin 11 mensen doodschoot, kan Badlands klinken als een soort actiethriller. Dit beeld klopt echter totaal niet met de sfeer van de film. Malick maakt ons zowel observant van de twee hoofdpersonen als van de wereld waarvan zij slechts een klein plekje innemen. Zoals hij ook in zijn latere films zou doen, heeft Malick terwijl we getuige zijn van de tocht van Kit (een James Dean-achtige Martin Sheen) en Holly (Sissy Spacek) voortdurend oog voor de natuur. Het camerawerk van Tak Fujimoto is van een zeldzame schoonheid en geeft de gebeurtenissen een dromerige kwaliteit.

Waar andere road movies vaak ingaan op de actie en de psychologie van de karakters, lijkt Malick daar niet zo geïnteresseerd in te zijn. Nadat Kit Holly's vader heeft vermoord gaan ze er samen op de vlucht, richting het noorden. Het wordt nooit precies duidelijk wat de beweegredenen van Holly zijn en waarom ze bij Kit blijft, ondanks dat ze zegt 'Kit was the most trigger happy person I'd ever met'. Veel dingen die normale mensen met angst zouden vervullen, laat zij achteloos van zich afglijden. Ook Kit zelf lijkt wat er met hen gebeurt als een omstander te bekijken, alsof hij er zelf weinig vat op heeft.

Er zit wel degelijk actie in Badlands, het kan ook bijna niet anders met een film die dit onderwerp heeft. De meeste schietpartijen of moorden zijn echter niet spannend maar kil en lijken meer te dienen om Kit en Holly weg te duwen waar ze zijn. Uitzondering hierop is een bijzonder mooi in beeld gebrachte achtervolging, die de vergelijking met de huidige maatstaven probleemloos kan doorstaan. De muziek is erg mooi, maar ik kon het niet helpen steeds associaties met Hans Zimmers marimba muziek uit True Romance te krijgen. Een korte zoektocht leert dat dit een bewerking is van een stuk van Carl Orff, Gassenhauer en dat het een hommage van Tarantino aan Badlands betreft. Behalve dat muzikale motief deelt True Romance uiteraard ook in de verhaallijn enige overeenkomsten met deze film en ook de voice-over techniek wordt in beide films op soortgelijk wijze gebruikt.

Badlands is een bijzondere road movie die de nadruk naast de hoofdpersonen ook op de schoonheid van de wereld om hen heen legt en dit vaker verfilmde verhaal op een andere manier benaderd dan we gewend zijn. Ook bijna 40 jaar na dato is het het nog een lust voor het oog en onlangs de scherpte van de beschikbare dvd ben ik erg benieuwd naar de blu-ray die hopelijk binnenkort verschijnt

“In my opinion, all relationships between people have some sort of violence, and it is central.” - Chan-wook Park

Een 4.1, dat is het gemiddelde van de vijf Chan-wook Park films die ik tot nu toe gezien heb. Best bijzonder dus, dat ik nog niet als een gek al zijn films ben gaan kijken. Maar die neiging heb ik nooit gehad. Je weet dat je wat bijzonders krijgt, en geen hap-slik-weg filmpje dat hij eventjes in elkaar heeft geflanst. Ook Thirst bleek geen uitzondering. Een horrorfilm doordrenkt met passie, die op Cannes in 2009 de juryprijs won. En net als zijn andere films, ziet ook Bakjwi er weer erg mooi uit. Het is een fijne wetenschap, dat er nog een aantal Parks op me wachten om te ontdekken.

Priester Sang-hyeon (Kang-ho Song uit o.a. The Host en Sympathy for Mr. Vengeance) wordt door een mislukt experiment besmet met vampirisme, waarna zijn leven ingrijpend verandert. Eerder deze maand keek ik voor de horrorchallenge al Interview with the Vampire: The Vampire Chronicles (1994) en Dracula: Pages from a Virgin's Diary (2002). Zo origineel als die laatste film van Guy Maddin is Parks film wellicht niet (zijn film is een balletadaptatie van Bram Stoker's klassieke gothic novel), maar het is allesbehalve een standaard vampierenverhaaltje. Losjes gebaseerd op Thérèse Raquin van Émile Zola, een verhaal over lust, waanzin en vernietiging, aangewakkerd door hevige passie, is de tienergloed van Twilight hier ver te zoeken. Gelukkig maar.

Park stopt er naast de nodige diepgang omtrent thema’s als deugd en sterfelijkheid, ook de nodige bizarre humor en erotiek in. Ok-bin Kim, die de rol van Young-eun speelt, is een mooie vrouw, en de film bevat een aantal stomende scènes. Toch haalt de film voor mij niet het hoge niveau van Parks andere werk dat ik eerder zag, zoals de wraak-trilogie, Stoker en The Handmaiden. Daarvoor zakte het zo nu en dan toch net teveel in. Maar dan nog was het absoluut de moeite waard.

3,5

“It's not where you take things from - it's where you take things to.”

― Jean-Luc Godard

Het is toch altijd spannend om er een Godard in te gooien: want hoewel je tot op zekere hoogte kan voorspellen wat je wel (en vermoedelijk niet) gaat krijgen, blijft het bij mij vooralsnog wel de vraag in hoeverre ik er écht van kan genieten. Á bout de souffle bijvoorbeeld kon ik voornamelijk als stukje filmgeschiedenis waarderen, met een filmtheoretische blik. Vivre Sa Vie echter, vond ik verrassend sterk en ontzettend genietbaar.

Bande á Part valt gelukkig grotendeels in die tweede categorie. Meesterlijke scènes en sequenties waar ik toch iets minder mee kon wisselen elkaar een beetje af. Het blijft nochtans altijd de moeite waard, aangezien Godard hier een ontzettend speelse film aflevert, die uiteraard weer allesbehalve conventioneel is. Het label komedie is dan ook niet echt heel toepasselijk, aangezien we hier meer met een lichtvoetige Nouvelle Vague versie van de Amerikaanse gangsterfilm te maken hebben: lachen is er dan ook niet écht bij. Anna Karina trekt net als in Vivre sa Vie op een goede manier de aandacht, met name op momenten als de übercoole dansscène in het café. Het is niet moeilijk voorstelbaar waarom iemand als Tarantino zijn productiemaatschappij naar een film als deze vernoemd heeft. En oioioi, wat een hoedje wel niet met een vrouw kan doen.

Het was de derde JLG film die ik zag, of negentiende wanneer we zijn shorts en Histoire(s) du Cinéma meerekenen. En net als bij die andere speelfilms is de keuze voor sfeervol zwart-wit de enige juiste. In de mooie blu-ray restauratie ziet de film er topgaaf uit, en is deze tijdlozer dan wanneer Godard en dop Raoul Coutard de film in kleur hadden geschoten. Het past simpelweg goed, net als de lekkere soundtrack van Michel Legrand, die het tijdsbeeld en de gebeurtenissen heel fijn ondersteunt.

4*

"Life, every now and then, behaves as though it had seen too many bad movies, when everything fits too well - the beginning, the middle, the end - from fade-in to fade-out."

Ava Gardner... Sinds Kate Beckinsale gestalte aan haar gaf in Scorsese's The Aviator, wil ik al iets van haar zien. Vreemd genoeg kom ik er bij het schrijven van deze woorden nu achter, dat ik haar al eens gezien heb in Vincente Minelli's The Band Wagon, maar daar staat me niets van bij. En inderdaad, net zoals de casting van Beckinsale als Gardner beloofde, was het een prachtige vrouw. Ava's relatie met Howard Hughes die in The Aviator geportretteerd werd, vond tevens zijn weg naar het script van deze film, terwijl het voornamelijk op Rita Hayworths leven gebaseerd zou zijn. Zich afspelend in de filmwereld, valt er op metaniveau sowieso wel meer op.

The Barefoot Contessa is mijn vierde film van regisseur Joseph L. Mankiewicz, na All About Eve, Cleopatra en Sleuth, en het is vooralsnog de minste van het stel, al is Cleopatra eigenlijk te lang geleden om mee te kunnen in een directe vergelijking. Hoewel die film ruim 192 minuten duurt, kan ik niet herinneren dat hij zo lang voelde als deze blootvoetige gravin, waarin lustig gepraat wordt door de vertellers.

Opgenomen in onder andere de Cinecitta studio's in Rome, is The Barefoot Contessa in kleurrijk Technicolor geschoten. Persoonlijk blijf ik de groeven van Bogarts gezicht het liefst in zwart-wit zien, maar voor deze film is dit inderdaad toepasselijker. "She looked at me for no longer than the beat of a heart, and I knew I would remember her as long as I lived...", verzucht een van de vertellers over zijn ontmoeting met Maria. En na het zien van Ava Gardners sensuele dans, kunnen we ons daar als kijker wellicht iets bij voorstellen.

Maar een blijvende indruk achter laten als film, doet The Barefoot Contessa niet echt. Daar vond ik het verhaal toch niet grijpend genoeg voor, en zeker te lang uitgesponnen. Mankiewicz' kenmerkende touch is dat van de 'fries', waarbij het plot stopt en de verteller ons op de hoogte brengt van het karakter en de achtergrond van alle figuren binnen de scène, zo valt er in Steven Jay Schneiders 1001 Movies You Must See Before You Die te lezen.

Helaas kan ik niet zeggen dat die techniek voor mij geweldig werkt.

3*

Plekje 44 op de lijst van de beste Latijns-Amerikaanse films van 2010-2019 volgens Cinema Tropical. Antunes was in 2017 tevens assistent-regisseur bij Arábia (2017), die op nummer 10 in dezelfde lijst staat.

Dit Braziliaanse docudrama over 2 vrouwen in de favela's valt bovendien (na een kleine handeling) gratis te bekijken met Engelse ondertiteling. Baronesa werd met een bijna geheel vrouwelijke crew op locatie gedraaid, waarbij 2 vriendinnen werden gefilmd die hun best doen om een normaal leven te hebben, in een omgeving waar een drugsoorlog speelt. De dialogen en het nooit in de camera kijken maken duidelijk dat de hand van de regisseur aanwezig is in wat we zien, maar in hoeverre dit geportretteerde leven daadwerkelijk fictie is, laat zich niet raden; de rollen van Andrea en Leidiana komen erg naturel over.

3.3*

Ik geloof dat ik de dvd box al een jaar of 14 in huis heb (give or take) maar ik heb Barry Lyndon toen ik een jaar of vijf terug bedacht dat ik hem nog steeds niet had gezien besloten te bewaren. For a rainy day if you will. Het voelde goed dat ik na m.n. Clockwork, The Shining, FMJ, Dr. Strangelove en Paths of Glory meerdere keren had gezien nog één 'late' Kubrick had liggen, dat ik nog éénmaal voor het eerst een Kubrick kon zien die niet 'oud' was (zoals bijvoorbeeld The Killing).

Uiteraard waren niet alle redenen zo poëtisch, ik hikte ook stiekem een beetje tegen het kostuumdrama en de speelduur aan. Inmiddels had ik de kaarslichtscènes en benadering van Countess Lyndon door Barry al ettelijke malen in docu's gezien en BL leek me altijd een schitterend gefilmde, langzame zit die grote kans maakte bij mij niet de snaar te raken die ik van Kubrick gewend ben. Maar ik laat me graag verrassen en deze morgen van een vrije dag leek me ideaal om de inmiddels aanwezige blu-ray erin te stoppen.

En mijn verwachtingen werden eigenlijk min of meer bewaarheid. Schitterende shots met prachtige composities (al begrijp ik Onderhond's opmerking over de knullige en te vaak gebruikte zooms). Het rustige kabbelende tempo beviel me in het eerste uur heel erg goed, maar na verloop van tijd werd ik bij tijd en wijle toch iets onrustig. Gelukkig kwam er regelmatig een scène zoals het duel tussen Bullingdon en Lyndon die zo vakkundig was gefilmd (42 dagen monteren las ik op IMDb!) dat ik toch weer gegrepen werd. Geweldige kostuums en het is inderdaad alsof je naar een schilderij zit te kijken af en toe. Maar die voice-over deed het voor mij ook niet, ik kon de ironie van het spoilen niet helemaal plaatsen (of waarderen, for that matter).

Dan zit ik hier uiteindelijk toch met een (zij het zeer milde) deceptie over de film die ik zo lang bewaard heb als 'mijn laatste onbekeken late Kubrick', hoezeer ik me ook bewust was van het feit dat het wellicht niet helemaal mijn film zou zijn. Het is wel Kubrick... En ik respecteer Barry Lyndon als film absoluut, maar je hoopt toch op dat houden van, die connectie, die interactie... En dié is vooralsnog niet in de mate aanwezig waarop ik stiekem toch had gehoopt.

4* na eerste kijkbeurt

Als ik haar IMDb pagina zo een beetje bekijk, is Batman: Year One (2011) vermoedelijk Lauren Montgomery's grootste wapenfeit. Maar het is ook te zien dat ze de nodige ervaring had, amateuristisch is het geen moment. Ik moet toegeven dat ik pas sinds dit jaar (weer) een beetje geinteresseerd ben geraakt in de getekende Batman, en dan doel ik met name op de comics als The Killing Joke, Long Halloween en Court of Owls en uiteraard de Dark Knigh Returns verhalen. Er staat me niet bij dat ik sinds mijn vroege tienertijd iets van de geanimeerde Batman heb gezien, al heb ik de live action films allemaal meermaals bekeken. Dus met deze 4-delige story arc uit 1987 van grote naam Frank Miller, ben ik alleen via overlevering en referentie bekend. De enige Batman comic die ik tot nog toe heb gelezen is The Batman Who Laughs; superhelden comics stonden niet bovenaan mijn lijst toen ik weer in graphic novels en strips geïnteresseerd raakte vorig jaar.

De film toont ons het eerste jaar van Batman als misdaadbestrijder, en dat van James Gordon bij de politie. Langzaam aan ontstaat een partnerschap, terwijl we ook figuren als Selina Kyle en Harvey Dent tegenkomen. Miller's 127 pagina's tellende comic heeft een perfecte rating op comiXology, en hoewel het artwork van Mazzucchelli me niet direct enorm aanspreekt, heb ik toch wat spijt dat ik me daar niet eerst aan heb gewaagd. Als animatiefilm deed dit me niet zoveel, en Millers verhaal kan straks op de pagina niet meer zo verrassen; hetzelfde lot als wat Alan Moore's Watchmen beschoren was, toen ik de comics las na de behoorlijke trouwe verfilming te hebben gezien. Zone.

Jammer ook dat de voice-acting niet iets dynamischer was, het voelde allemaal wat vlak.

3*

Bijzonder slechte rommel, deze film....

Deze op het spel 'Zeeslag' gebaseerde film zit vol met kartonnen karakters zonder enige diepgang. Het verhaal zelf zou je als afwezig kunnen bestempelen. Rihanna... Tsjaa wat moet ik er over zeggen. Ik denk dat Gary Oldman het wel zou weten. Taylor Kitsch laat net als in John Carter zien dat hij niet in staat is om een film te dragen en zelfs Liam Neeson acteert vreugdeloos op de automatische piloot. Alexander Skarsgard is een positieve uitzondering en de enige die iets van zijn normale charisma door laat schijnen. Met 131 minuten duurt de film te lang en wordt het nogal saai en repetitief om steeds naar die ruimtescheepjes en raketten te kijken. Regisseur Peter Berg (van het ook al niet zo geweldige Hancock) lijkt niet goed te weten waar hij nu met zijn karakters naartoe moet. Nog een ontploffing dan maar?

Was er dan helemaal niets goed aan de film? jawel hoor, de CGI was redelijk tot goed te noemen, al verschilde dit per shot aangezien er ook een aantal behoorlijk neppige effecten tussen zaten. Het camerawerk paste goed bij het spektakel dat ze wilden laten zien en dit zag er dan ook goed uit, vergelijkbaar met de manier van filmen in de meeste Michael Bay films. Battleship doet soms ook wel aan Transformers denken (maar dan nog een tand slechter). De muziek van Steve Jablonksy (òòk de composer van de Transformers soundtrack) is best opzwepend. Niet vernieuwend, maar gewoon degelijk. Die paar redelijke dingen brengen het naar anderhalve ster. Over niet vernieuwend gesproken: Peter Berg is alweer bezig met Hancock 2. Misschien moest ik die maar gewoon overslaan.

Puberaal, het slingert van de hak op de tak qua richting en toon, maar toch heb ik zeker een paar keer hard gelachen, en me over het geheel gewoon goed vermaakt. Midden jaren '90 keek ik het als puber iedere week, en hoewel het evenveel parodie als metacommentaar is, schamen de makers zich niet voor een flinke pot look-at-them-bodies... And I did.

Net als Zwolle, zou ik de sequel ook zeker kijken. En zelfs Ms John Milton (niet gespeend van een gezonde dosis feminisme) denkt er hetzelfde over. Ik kon de humor er wel van inzien. De enorm lage score op metacritic en IMDb verbaast me toch een beetje. Uiteraard werd dit nooit een gelauwerde film, maar een krap zesje zou ik toch wel verwachten, gezien het amusement.

Denk wel dat het helpt als je ermee opgegroeid bent en het toen stiekem best leuk vond, al was het dan als jong pubertje.

Saillant detail: paar stoelen verwijderd van ons, zat een dame op leeftijd met wat ik gok dat haar kleinzoon was. Ik had mijn vriendin net verteld dat de film iig R-rated ging worden omdat alleen in de trailer al meerdere 'fucks' zaten (2 will do it), en opeen zie je een 9-jarige met zijn oma naast je neerstrijken. Misschien heeft de sadist in me daardoor wel extra genoten: bij iedere gore grap, Dick-joke, slow-mo boobies of daadwerkelijk blote piem verkneukelde ik me bij wat die dame gedacht moet hebben, dat ze niet even beter gekeken had waar ze haar kleinzoon mee naartoe nam

“Congratulations! You're a backer of Be Natural: The untold story of Alice Guy-Blaché.”, aldus de eerste regel van de mail in augustus 2013 bij het steunen van de kickstarter campagne van deze film. Steun die ze hard nodig hadden kennelijk, want update #89 van mei 2018 gaf aan dat er nog steeds niet genoeg geld was voor de postproductie… Maar ik heb de film inmiddels gezien, en het het was geen verspild geld.

De docu steekt niet onder stoelen of banken dat Alice Guy-Blaché eigenlijk onterecht een beetje vergeten is. En de film laat ons in feite zien waarom dat onterecht is. Ik kende haar van het fragment van Falling Leaves dat Mark Cousins in zijn 2011 docu liet zien en heb daarna een handvol van haar films opgezocht, die vielen niets tegen. Eigenlijk was dit een prima companion piece van Shirkers, want ook Blaché realiseert zich op latere leeftijd dat er van haar hele oeuvre weinig over lijkt te zijn, en het vreet aan haar. Zo’n oudje dat wanhopig filmmakers aanschrijft om iets van haar nalatenschap veilig te stellen, terwijl ze stelselmatig over het hoofd wordt gezien in artikelen of boeken over de vroege filmgeschiedenis, mij raakte het wel.

Voor wie geïnteresseerd is in de vroege filmgeschiedenis een must see, voor de rest vermoedelijk niet heel interessant. Check dan evt de trailer. Er zit duidelijk veel werk in, en hoewel qua staaltje documentaire maken weinig revolutionair, geef ik toch een dikke zeven.

3,7*

Een enorm monster dat ergens in de diepte slaapt, ontwaakt door een nucleaire ontploffing, vindt vervolgens zijn weg naar de oppervlakte om mensen op te peuzelen en steden onder de voet te lopen. Een dergelijke synopsis is ook ruim zestig jaar later nog steeds in zwang, getuige Kaiju films als Godzilla (het was schijnbaar een van de inspiraties voor Tomoyuki Tanaka om Gojira te filmen) en Pacific Rim. In die tijd was er één naam waar je dan echt aan moest kloppen voor goede effecten: Ray Harryhausen. Gek genoeg ken ik zijn naam al heel erg lang, maar is dit na The 7th Voyage of Sinbad pas de tweede film die ik zie, waarin zijn effecten een grote rol spelen. Jason and the Argonauts, Clash of the Titans, 20 Million Miles to Earth, One Million Years B.C… Allemaal tot de verbeelding sprekende titels, maar ik heb er nog geen enkele van gezien.

Men zegt wel eens dat veel van die titels voornamelijk de moeite zijn vanwege Harryhausens effecten, en dat je van het verhaal of acteerwerk niet al te veel moet verwachten. Na pas 2 films kan ik zo’n uitspraak moeilijk beoordelen, maar het zou zomaar waar kunnen zijn. Ook bij The Beast from 20,000 Fathoms kon ik soms niet wachten tot we terug zouden schakelen naar het monster, en dat is jammer, aangezien ook de rest bij zo’n film prima wat onderhoudender kan zijn met een goed script en fijne acteurs tot je beschikking. Paul Hubschmid en Paula Raymond hebben wellicht iets te weinig om aan dat laatste te voldoen, als je het mij vraagt. Maar het laatste half uur laat me toch afronden naar boven. Geweldige effecten.

3.3*

Ik had er ook iets meer van verwacht, helaas. Nu ben ik een redelijk doorgewinterd oorlogsfilmkijker die de war films list op ICM allang compleet heeft (and then some), maar ik had stiekem toch gehoopt dat Fukunaga met nieuwe inzichten zou kunnen komen. Iets wat ik niet eerder gezien had, of iets wel bekends tonen, op een manier waarop ik het nooit gezien of bekeken had. Maar dat bleef helaas uit. Echt meegevoerd werd ik ook niet, nu raak je op een gegeven moment redelijk desensitized (historicus zijn helpt ook niet), maar ik had toch wel het gevoel dat er iets meer gedaan had kunnen worden om ons mee te laten leven met de karakters. Natuurlijk is het afgrijselijk dat zulks een kind overkomt, maar ik voelde me meer getuige/observator dan meelevende.

De plaatsjes zijn er wel, zoals we van Fukunaga mogen verwachten. Tot mijn verrassing is het camerawerk van zijn eigen hand. Het zou toch ook wat zijn als hij na True Detective seizoen één met een lelijke film zou komen. Dat doet hij dan ook niet. Zowel het droge Afrika als de Jungle worden op mooie wijze vastgelegd. Het is geen Arkapaw niveau, maar wel de moeite.

Wat acteerwerk betreft stelt Beasts of no Nation niet teleur. Kindacteurs kunnen je film maken of breken, en hier wordt niets van de film weggehaald door de jonge acteurs. Abraham Attah speelt zeker een goede rol als Agu. Ook was ik zeer benieuwd naar Idris Alba, die imposant is als altijd in zijn rol van harde commandant. Amerikaans accent, zijn eigen Britse accent en hier behoorlijk Afrikaans, hij komt er uitstekend mee weg. Zijn character arc voelt echter wel wat onaf, als de credits van het scherm rollen. die child molestation komt verder ook niet echt terug, ik vraag me af wat dan de toegevoegde waarde was. Karakterverdieping zie ik er niet in.

Al met al dus niet helemaal de film waarop ik hoopte. Met 137 minuten is hij ook aan de lange kant en er is weinig dat we niet eerder gezien hebben (of hebben kunnen zien). Al was het iemand door het hoofd schieten terwijl ze op dat moment verkracht werd door iemand anders voor mij ook een discutabele first. Maar een nieuw soort narigheid maakt natuurlijk een film niet. De Metascore zit momenteel op 80, en op Rotten Tomatoes scoort hij zelfs 89%. Helaas kan ik er niet echt in meegaan. Wel ben ik erg benieuwd hoe met de gelijktijdige bioscoop release (of wat daar na de boycot van over is) en de Netflix kijkcijfers zal gaan. Wordt dat ooit vrijgegeven hoeveel mensen een film op Netflix hebben bekeken? Something to worth looking into.

Voor mij blijft Idi I Smotri (Come and See) oneindig beter, al zijn het compleet andere oorlogen en zit er decades tussen. Wat verlies van onschuld en de waanzin van oorlog die in een kind geraakt betreft, moet Beasts of no Nation daar toch echt zijn meerdere in erkennen. Jammer dat de verminderde beeldkwaliteit van die film, de gesproken taal en de makkelijke beschikbaarheid van deze betekenen dat slechts weinigen die vergelijking zelf zullen kunnen maken. Het is zeker niet slecht, maar wat mij betreft niet vernieuwend, al zal de gemiddelde Netflix kijker wellicht een stuk enthousiaster zijn. We gaan het zien.

Beasts of no Nation blijft voor mij steken op 3,5*

Beasts of the Southern Wild (2012)

Tussen alle Battleships en Abraham Lincoln: Vampire Hunters in zou je bijna vergeten dat er ook nú nog films worden gemaakt die je de adem kunnen benemen. Beasts of the Southern Wild laat zien dat je geen enorm budget of getrainde acteurs nodig hebt.

The Bathtub is een arme, gemengde gemeenschap van mensen die afgezonderd van de rest van de wereld proberen te overleven. Dit is een plek net buiten de levees, de dijken die New Orleans beschermen. Hushpuppy is zes jaar oud en leeft samen met haar drinkende, ruwe vader – die ook nog een ernstige aandoening heeft – in een krakkemikkige, armoedige woning. Het zijn haar blik, interpretatie en logica die ons in deze film begeleiden. Hoewel het dagelijks leven hard is, maakt zij zich meer zorgen over aurochs, mythische beesten die onder de smeltende ijskappen zitten en achter hen aan komen. De oplettende kijker weet instinctief dat Katrina eraan komt en dat er weinig heel zal blijven van deze struggling community. Maar dat is niet waar de film over gaat

UITGEBREIDE REVIEW (voor na...

Geweldig mooie film juist

Net als Belgica een film die voor mij schurkt op het randje tussen de 7 en de 8. Eerstgenoemde heb ik naar beneden afgerond, terwijl ik voor van Groeningens laatste film voor het andere neig te kiezen. Af en toe ontbeert de film wat focus voor mijn gevoel, maar toch is het gevoelsmatig wel dikwijls raak, en weten Chalamet en Carrell (wat overtreft ook hij hier zichzelf weer) me toch weer bij hun problemen te betrekken.

Wat de Filosoof hierboven zegt, was ook voor mij duidelijk: er is geen externe push factor die Nic de afgrond in duwt. Noch heb ik de nodige twijfels of we kunnen zeggen dat hij er ‘toch zelf voor kiest’. Natuurlijk, hij kiest ervoor om net als veel leeftijdsgenoten een blowtje te doen, maar dat is vrij onschuldig, misschien onderdeel van groepsdruk en wellicht zelfs een soort rite of passage. Vader deed ook het nodige toen hij jong was, en is toch goed terecht gekomen. Maar bij Nic pakt het anders uit, en het schrijnende is dat hij niet bij machte lijkt om er weerstand aan te bieden, wetend dat hij steeds meer naar de tering gaat. Overigens is de onmacht bij vader hier misschien nog wel belangrijker, en wordt meer benadrukt hoe het als ouder is om je eigen vlees en bloed gewoonweg amper te kunnen helpen, terwijl je ziet dat het een kwestie is van leven en dood. De juiste keuze, wat mij betreft. De focus op de verslaafde hebben we in films als The Basketball Diaries (1995) immers al vaak genoeg gezien.

Het acteerwerk laat me dus naar boven afronden, maar The Broken Circle Breakdown (2012) blijft vooralsnog mijn favoriete film van van Groeningen. Benieuwd wat hij nog meer gaat doen.

4*

De comments onder mijn promo-artikel voor de Nederlandse Filmchallenge waren nog op één hand te tellen toen onze mister blonde riep: Tja. Johan Nijenhuis. Altijd goed. En ik snap volledig waar dat (vermoedelijke) sarcasme vandaan komt, want ik ben maar twee jaar ouder en herinner me ook nog dat zijn debuut Costa uitkwam, terwijl mijn filmliefhebberij al in volle bloei was. Wat vonden mijn vrienden en ik die film kut. Nu waren we als studerende twintigers die in Groningen net Sleaze hadden ontdekt wellicht ook niet meer de doelgroep voor die film, maar het is daarna nooit meer helemaal goed gekomen. Dat er films als Volle Maan, Zoop en Verliefd op Ibiza op volgden zal ook niet hebben geholpen. Van de twintig films die Nijenhuis in zijn carrière regisseerde, peinsde ik er bij geen enkele over om hem te zien. Op één na; de Beentje van Sint-Hildegard zag er zowaar te pruimen uit, en het onderwerp sprak me ook wel aan. En kun je een NL challenge doen zonder Nijenhuis? Eigenlijk niet.

Het was nieuwe info voor mij dat Johan Nijenhuis een tukker is trouwens, maar dat krijg je wanneer je iemands films angstvallig vermijdt. Over de setting van zijn andere films kan ik zoals gezegd niet oordelen, maar bij de beentjes druipt het Twentse er vanaf. Niet iets waar ik heel warm van word, maar Finkers liet me dat gelukkig snel vergeten. Had erg met hem te doen, hoe zijn pogingen om het juiste te doen, weggewuifd werden. Ik snap wel dat dat huwelijk verstikkend voelde.

Ik vroeg me af of ik me niet zou storen aan het plot (doen alsof je alzheimer hebt om ergens aan te ontsnappen), maar dat bleek niet het geval. Je moet een beetje meegaan in de niet geheel realistische, komedie van deze film, en het blijft een beetje een formule film, maar Finkers weet het prima te verkopen. En Nijenhuis scoort zowaar een voldoende bij me na twintig jaar hoofdschudden bij iedere trailer en poster. Wel bijzonder ook om te zien hoe deze film qua gemiddelde met kop en schouders boven de rest van zijn oeuvre uittorent.

Oh ja. En ezeltjes zijn lief.

3,2*

Gisteren zag ik van regisseur Nick Grinde The Man They Could Not Hang (1939), eveneens met Karloff in de rol van wetenschapper die de levenscyclus met dood op het einde niet wenst te accepteren. Gezien de gelijkende titels en zelfde regisseur en ster had ik half verwacht dat het een sequel zou zijn, maar dat blijkt niet het geval, en ook Karloffs rol is hier heel anders; denk Jeremy Irons als bejaarde Esteban in The House of the Spirits, daar deed het me iets aan denken. Alleen dan geen politieke grootgrondbezitter, maar een met levensserum geobsedeerde wetenschapper.

Die gelijkenis met old man make-up Irons verdwijnt overigens enigszins, wanneer de wetenschapper het serum op zichzelf test. Dit is geen klassieke mad scientist, Karloffs karakter zit op death row vanwege een mercy killing, met zijn kalme teneur tezamen 2 zaken waardoor ik als kijker eigenlijk direct sympathie voor de man had, ondanks zijn merkwaardige obsessie; eeuwig moeten leven lijkt me een absolute nachtmerrie. Ook dat duurt niet lang, want de aimabele man krijgt ook qua karakter met een transformatie te maken.

Net als die vorige film een smakelijk tussendoortje, of in dit geval een film om rustig mee wakker te worden tijdens de ochtendkoffie, op de vrije dag. Niet bijzonder, maar aardig om gezien te hebben. Stephen Jacobs schreef een geautoriseerde biografie, Boris Karloff: More Than a Monster, en dat die titel niet uit de lucht is gegrepen realiseer ik me bij iedere film meer.

3*

Ik ben een officieel romkom hater en gelukkig valt Before Sunset daar niet onder, drama/romantiek is een beter label, al ken ik weinig films als deze en ik werd er zeker door gegrepen.

In feite zijn we een nacht getuige van een spattende vonk tussen Julie Delphy en Ethan Hawke, waarvoor ik na het zien van deze film iets meer waardering heb gekregen. Inderdaad wonderlijk hoe een film zo op de magie tussen de twee hoofdrolspelers en de dialogen kan leunen. Voor de rest zijn inderdaad weinig elementen uitzonderlijk, wat wat Before Sunset doet, doet het ook goed, en dat is het voelbaar maken van die vonk.

Ik zal Before Sunrise over niet al te lange tijd ook bekijken. Een van de betere romatische films die ik heb gezien.

Lumets eerste film staat in mijn top tien (hoog), dus het was bijzonder om zijn laatste te zien, met exact 50 jaar ertussen. Dat niveau haalt Before the Devil Knows Your Dead zeker niet, maar ik heb absoluut gebiologeerd zitten kijken, hoe alles steeds meer de schijtberg opging. De niet-chronologische vertelstructuur werkt net niet helemaal lekker voor mijn gevoel, maar problematisch was het evenmin. Hoffmann was in een aantal scènes weer een feest om naar te kijken. Ruime 3,5* ster voor mij

Iedereen die de geboorte van de film en zijn ontwikkeling bestudeerd heeft, zou bekend moeten zijn met Edwin S. Porter. Porter was één van de grote pioniers op filmgebied die net als zovelen in die tijd, min of meer toevallig in met de filmwereld in aanraking kwamen. Porter was er vrijwel vanaf het begin af aan bij, nadat hij drie jaar als elektricien bij de US Navy had gewerkt reisde hij vanaf 1896 rond als projectionist om zich uiteindelijk in 1899 bij Edison Manufacturing Company aan te sluiten, waar hij al gauw aan het hoofd van de filmproductie kwam te staan van Edisons studio in New York. Waar Edison voornamelijk een zakenman en uitvinder was, gebruikte Porter diens uitvinding juist om (langere) verhalen te vertellen en publiek te vermaken. Zoals in die tijd gebruikelijk was werd er volop van elkaar 'geleend' en gestolen, maar Porter heeft met films als Jack and the Beanstalk, Life of an American Fireman en uiteraard The Great Train Robbery. Het was met films als deze dat Porter zijn stempel drukte op de ontwikkeling van deze kunstvorm door verbeteringen toe te passen in verteltechniek en montage.

Before the Nickelodeon: The Cinema of Edwin S. Porter is een uitgave van het British Film Institute en medegeschreven en geregisseerd door Charles Musser, een van de leidende figuren waar het de ontwikkeling van de vroege Amerikaanse film betreft. De documentaire wordt begeleidt door narratie van Blanche Sweet, een van D.W. Griffiths voormalige jonge muzes. In feite kijken we door naar een aantal van Porters films te bekijken (hij heeft er meer dan 200 gemaakt) naar de geboorte van de cinema, ook al is het dan vanuit één bepaald oogpunt.

Deze uit 1982 stammende documentaire is essentieel voor mensen die zich willen verdiepen in het ontstaan van de narratieve cinema en de vroege filmgeschiedenis in het algemeen. Naar huidige maatstaven is dezer documentaire vrij traag, wat tezamen met het specifieke onderwerp zorgt dat dit voor veel mensen bepaald geen aanrader zal zijn. Voor fans van filmgeschiedenis echter is het werk van Porter erg geschikt om naast dat van Méliès en andere pioniers te leggen.

Voor de meer algemene filmliefhebber zal het volstaan om 'The Great Train Robbery' ergens online te bekijken, deze behoort tot het publieke domein en het is een aanrader met stip. In een tijd waarin veel filmmakers hun camera nog op duiven en dergelijke richten, waren het mensen als Méliès en Porter die de grenzen van hun kunstvorm verkenden en verlegden. Voor laatstgenoemde wordt in Before the Nickelodeon: The Cinema of Edwin S. Porter op interessante, zij het enigszins droge wijze, uit de doeken gedaan hoe dit zich ongeveer voltrok.

Eindelijk Begin Again ook kunnen zien, Zwolle84. Once, een aantal jaar geleden, en Sing Street dit jaar, vallen beide in mijn rijtje met beste muziekfilms ooit gemaakt. Begin Again haalt dat niveau voor mij helaas niet. Het heeft zijn charme, maar maakte weinig indruk op me, in tegenstelling tot die andere films.

De echtheid van Once, waarbij je soms niet meer kunt zien waar de fictie eindigt, ontbreekt hier. Dat is niet persé een probleem, want Sing Street heeft dat ook niet, maar voelde voor mij alsnog echter aan. Oprechter ook. Dat in beide andere films de muziek me een stuk beter ligt, valt Begin Again natuurlijk niet zozeer aan te rekenen, maar maakt onmiskenbaar veel verschil bij dit soort films. Ik kan Adam Levine's stem ook niet goed uitstaan, merkte ik weer. Die kopstem laat mijn mond vertrekken. Kan niet in de schaduw staan van een Glen Hansard, wat mij betreft.

Alsnog zitten er een aantal mooie, lieve en soms catchy liedjes in de film en verbaast Knightley met haar zangstem. Maar het is niet genoeg om boven het zeventje uit te stijgen en na die twee andere Carneys is dat toch ietwat teleurstellend. Iets te gepolijst, zoals Scorsese erboven opmerkte. Helaas, voor mij in het rijtje duidelijk de mindere. Des te benieuwder word ik wat jij van Sing Street gaat vinden, Zwolle.

3,5*

Met name visueel vond ik The Beguiled een erg fijne film: ontzadigde pastelkleuren, de lichtval door die oude bomen op de Zuidelijke plantage, en de wat donkere dinerscènes bij kaarslicht. Coppola en haar DOP Phillipe Le Sourd hebben de film echt een unieke look mee kunnen geven, door op 35 mm te filmen met speciale lenzen en een iets afwijkend ontwikkelprocedé. Mocht dat je nieuwsgierig maken naar hoe dat er dan uitziet, klik dan even op deze 1 minuut durende featurette.

Maakt dat de film beter? Voor mij wel. Ik let erop, vind het belangrijk en beleef er plezier aan. Voor mij heeft zulks veel meerwaarde, waardoor de uiteindelijke waardering wat hoger uitvalt. Want hoewel ik een remake met een vrouwelijke invalshoek die nu eens de female gaze uitlicht toejuich, was ik niet zo gebiologeerd door wat zich op het scherm voltrok als ik had gehoopt. De groepsdynamiek is leuk om te zien, en de psychologische spelletjes evenzeer. Toch had ik gehoopt dat het iets meer de diepte in zou gaan, of de narigheid. De film bleef me uiteindelijk net iets teveel aan de oppervlakte, en was erg plots afgelopen.

De ensemble cast doet het uitstekend, en met name Kidman, Dunst en Fanning zijn een plezier om naar te kijken. Farrel ben ik de afgelopen jaren meer gaan waarderen, nadat hij vanaf In Bruges meer interessante rollen aan ging nemen, zoals ook vorig jaar weer in The Lobster, en nu The Killing of a Sacred Deer. Toch vond ik hem hier, met name in de emotionele uitbarstingen, net niet compleet overtuigen. Klein smetje, wat mij betreft, op een verder ingetogen film met steeds verder ontsporende karakters.

3,7*

Wat een performances van Michael Douglas en Matt Damon, beide weten het tot karikatuur verworden te voorkomen, wat gezien de excentrieke personages een enorme prestatie is. Ook Soderbergh's regie en het script helpen hier natuurlijk aan mee, door niet alleen op de excessieve en flamboyante aspecten van Liberace's en Thorsons relatie/levenstijl te focussen, maar ook ruimte voor de kleine, intieme momenten te vinden. Met name Douglas, toch bepaald geen feminiene wattenbol, maakt van Liberace echt een complex en geloofwaardig mens zonder daarbij in 'maniertjes' te vervallen. En dat is toch een risico wat op de loer ligt bij een rol als deze. Maar ook Damon maakt indruk en laat zien dat bij behoorlijke ballen heeft (no worries, we krijgen diè niet te zien) door het aannemen van een rol als deze.

Het verhaal is in feite een biopic over een bizarre, soms tumultueuze relatie, en daarmee niet geheel mijn ding. Toch zijn de bijzondere acteerprestaties (jammer dat Douglas niet in aanmerking komt voor een Oscar), de extravagante aankleding en het bizarre kijkje in de wereld van Liberace genoeg voor mij om de 7,5 naar boven af te ronden, al is het een moeilijke film om te raten na één keer kijken.

Ik denk dat het wel een flinke meerwaarde heeft wanneer je bekend bent met het bronmateriaal, maar

Als langdurig student in Groningen die niet vies was van een avondje uit, en met een aantal jaar achter de bar, val ik ook weer niet in het diepe met dit partyrelaas. The Broken Circle Breakdown vond ik zeer sterk, De Helaasheid der Dingen wat minder. Tornado heeft me Dagen zonder Lief al getipt, maar de beurt was nu eerst aan Belgica, met de 2016 eindlijst in het hoofd.

Tom Vermeir (in een recast omdat Matthias Schoenaerts uitviel) en Stef Aerts zijn het hart van de film, en bij tijd en wijle hun interacties met anderen, al zijn niet alle bijrollen even sterk ingevuld. De soundtrack krijgt een niet onbelangrijke tweede plaats, al is het moeilijk in de voetsporen te treden van het nagalmend succes dat de soundtrack van The Broken Circle Breakdown had. Desondanks is dit de juiste sound voor de film, als je het mij vraagt, en die link die Walter S. plaatste met de muziek tijdens de opening van de Belgica vond ook ik een geweldige scène. Heerlijk. Nothing wrong with a bit of theatricality now and then. Al was het eerder musicality, als je het mij vraagt...

Ik ben zelf blij dat ik uit de horeca ben, om sommige van de redenen die je in deze film ziet: je moet sterk in je schoenen staan om in balans te blijven en je leven naast het feestgedruis in stand te houden (voor de goede orde: zo bont als deze broers heb ik het nooit gemaakt ). De film zelf lijkt daar af en toe ook mee te worstelen, met die balans. Maar er zijn genoeg momenten en kwaliteiten om de minpunten te compenseren.

3,5*

Een half jaar nadat ik hier mijn beklag deed na over het verschijnen van zo'n remake na het zien van de trailer, had ik nu toch een avondje over om met een maat Ben-Hur in een fatsoenlijke bioscoopzaal te zien, in 3-D. Het was me behoorlijk goed gelukt me over mijn aanvankelijke bedenkingen heen te zetten, en de film in te gaan met een 'ook al is het onnodig en niet goed, het zal op zijn minst visueel vermakelijk zijn'-gevoel. Ik had er zowaar zin in gekregen!

Visueel? Tsja. Niet écht. En ook met de rest kon ik niet bijster veel. Bekmambetov schijnt zoveel mogelijk live-action en echte sets te hebben gebruikt, maar zo voelt het niet. Hoewel het meeste in Italie is opgenomen en veel achtergronden er ook echt wel goed en historisch uitzien (and some most likely are), ligt er toch een waas van color grading en CG enhancement overheen, waardoor ik als kijker nooit overtuigd word, dat ik naar iets echts zit te kijken. Een HBO serie als Rome die ook over een flink budget beschikte, deed dat beter. Laat dat garnizoen in hun kostuums lekker door die Romeinse provincies marcheren, maar die hielden zich in met het crane shot waarbij de camera omhoog ging en je er duizenden ziet. Het lijkt niet echt, en maakt dus weinig indruk meer. We hebben al eerder gezien wat software als Massive kan doen, of een Attenborough in Gandhi zonder computer voor elkaar kon krijgen.

En waarom was er eigenlijk een remake nodig? Dat vroeg Bekmambetov zich ook af, tot hij het script las. 'Aaaaah, dit gaat om vergeving, net als het boek!', terwijl de 1959 film met Heston om wraak ging. Heel anders. Anders voelde het inderdaad, maar niet persé op een goede manier.

Jack Huston en Tony Kebbell mag ik allebei graag zien, maar in Ben-Hur lukt het geen van beide om mij emotioneel in hun karakter te laten investeren, al zijn daar vermoedelijk met name de schrijvers verantwoordelijk voor. De tweespalt aan het begin, en de werkelijk potsierlijke vergeving aan het eind zorgen daar echt wel voor. Vooral dat laatste wekte een combinatie van ongeloof en potentieel gegniffel op. Ben-Hur hoopte op box-office love van zowel het jonge blockbuster publiek als de faith based audiences, maar heeft in Amerika pas 26 van de honderd miljoen terugverdiend. Een keiharde flop dus, waar de media gretig stukjes over schreef.

Wanneer je de balans uiteindelijk opmaakt, hou je dan weinig over. De meeste positieve punten gaan naar het production design; locaties, sets, kostuums en props. Marco Beltrami's score is vergeetbaar, maar prima, en hetzelfde geldt voor de cinematografie van Oliver Wood. Eigenlijk was het leukste aan de film Nazanin Boniadi's Esther.

William Wylers Ben-Hur (1959) blijft ontegenzeggelijk de betere film, zelfs met zijn (te) lange speelduur en onnodig rekken aan het eind. Je leeft mee. Tijdens de chariot race schuif je onwillekeurig naar het puntje van je stoel, en je pupillen vergroten zich wanneer Heston (zijn stunt double) bijna uit zijn wagen geslingerd wordt. Daar hoef je bij deze re-interpretatie niet op te rekenen. Misschien dat alles er in 2D echter uitziet. Maar dit was niets.

Ook terugdenken aan een vergelijkbare recentere film als Gladiator (2000) overleeft Bekmabetovs Ben-Hur geenszins. Was alles daar dan echt beter, ook al zijn we nu zestien jaar verder?

Eigenlijk wel.

2*

“What would be the worst thing I could ever do to you? Don't worry... I would never do it. We are a team.”

Mocht je ooit een stormachtige nacht vol passie hebben gedeeld met iemand die je pas net kende, denk dan even terug aan het moment dat je wakker werd ’s, ochtends. Diegene is al naar zijn/haar werk, maar je blijkt opgesloten te zijn in diens appartement. Een vergissing, denk je dan. Maar dat blijkt niet zo te zijn. In Cate Shortlands nieuwe film Berlin Syndrome, komt de Australische backpackende fotografe Clare erachter, dat haar Berlijnse one night stand niet van plan lijkt te zijn, haar ooit nog te laten gaan.

Een psychologische horrorthriller nu dus, van de hand van de Australische Shortland, naar een boek van Melanie Joosten. Ruim vier jaar geleden was ik wel onder de indruk van Shortlands voorlaatste film, Lore (2012). Als ik het niet geweten had, dan had ik niet geraden dat het dezelfde filmmaker betrof. Helemaal eerlijk is dat niet, want Lore had Adam Arkapaw als DP en Max Richter voor de muziek, terwijl Berlin Syndrom ‘het moet doen’ met cinematografie van Germain McMicking en een score van Bryony Marks. Uiteraard vraagt een andere film om een andere aanpak, maar ik kon mijn voorkeur niet helemaal onderdrukken. Al vond ik ook deze film bij vlagen toch wel mooi geschoten.

Normaal zijn het backpackers in Australië die opeens door een zweterige outbackbilly ontvoerd worden. Het is grappig dat Joostens boek dat omdraait, al is het niet de gimmick die Berlin Syndrome de moeite waard maakt. Teresa Palmer doet het érg goed als Clare, en het is moeilijk niet met haar mee te leven. Ook Max Riemelt geeft een ingetogen, ontwrichtte performance als Andi, de ogenschijnlijk charmante leraar Engels, die Clare opeens opsluit in zijn Berlijnse appartement.

Shortlands film is vrij minimalistisch, geen voortdurende plotwendingen die tot spanning leiden, of een in hartkloppingen resulterende score. Toch is Berlin Syndrome niet monotoon of saai, en gebeuren er wel degelijk dingen, met name wanneer Clare een kans tot ontsnappen lijkt te zien. Het is alleen net wat weinig om er de speelduur van 2 uur mee te kunnen vullen.

3,5*

De stadssymfonie die de meeste filmkijkers al eerste zien, is Chelovek s Kino-Apparatom (1929). En aangezien ze beide langere tijd in productie waren krijg ik niet even snel gegoogeld welke nu echt eerder was. Niet betrouwbaar genoeg naar mijn zin in elk geval. Hoe dan ook, het lijkt buiten kijf te staan dat Vertov en regisseur Ruttmann elkaar beïnvloed hebben. Ruttmann was sowieso op de hoogte van de Sovjet montage theorie. Beide kwamen echter sowieso niet als 'eerste' met dit idee, aangezien Charles Sheeler and Paul Strand in 1921 met Manhatta kwamen, en Cavalcanti in 1926 met Rien Que les Heures.

Berlin: Die Sinfonie der Großstadt geeft ons een uniek kijkje in het leven van Berlijn tijdens de Weimar Republiek, in het decennium voor Hitler en de Nazi's het leven aldaar ingrijpend zouden veranderen. Toch is dit geen documentaire over de mensen in Berlijn, maar eerder de stad als functionerend apparaat. Avant-garde, zeker, en dus niet voor iedereen even interessant. Maar liefhebbers van (film)geschiedenis en montage die Man with a Movie Camera konden waarderen, moeten deze korte film zeker eens bekijken. Wat de onvermijdelijke vergelijking betreft, beide films zijn de moeite waard. Maar in mijn persoonlijke beleving is Vertov's film de sterkere.

4*

Edit: de Tronthaim score (waarmee ik ook wel een keer de film wil zien) staat op Spotify. Die kunnen we er desgewenst dus zelf bij draaien ipv de Meisel of Brock score.

Als je momenteel de zoekfunctie van MovieMeter gebruikt voor horrorfilms uit Denemarken van de afgelopen twintig jaar, en sorteert op stemgemiddelde, dan staat Besat bovenaan, titels als Offscreen (2006), The Neon Demon (2016) en Antichrist (2009) achter zich latend. Persoonlijk vond ik die 2 laatste toch echt nog iets beter, maar hij komt zeker in de buurt. Besat is een sterke horrorthriller en dat hij hoger scoort verbaast me ook niet helemaal, aangezien Von Trier en Refn allebei een nogal nadrukkelijke stijl hebben die je een beetje moet liggen. Besat is weliswaar wat groezelig en donker, maar eveneens een stuk minder arty en wellicht daardoor ook toegankelijker.

De film zit sterk in elkaar, is goed gespeeld en in de laatste akte is het flink spannend, met een prettig vleugje watdefuck. Een onderbelichte film dus, die een groter publiek verdient.

3,5*