Opinions

Aan mij de twijfelachtige eer om als achtste persoon in 2012 op deze film te stemmen. Zonde, want The Best Years of Our Lives is een prachtige film. Ik had me enigszins schrap gezet voor een wat saaiïge film, maar ik werd hier eigenlijk van meet af aan door gegrepen.

Direct na de Tweede Wereldoorlog gemaakt, heeft Wyler zijn film zoveel mogelijk een realistische sfeer mee willen geven en dit komt de houdbaarheid duidelijk ten goede. Het is makkelijk met deze karakters mee te leven. Op een paar acteurs na zijn de performances allemaal goed of beter dan dat, met de ongetrainde acteur Harold Russel als uitschieter in een aandoenlijk rol als de 'handloze' veteraan Homer Parrish. Sommige mensen storen zich aan de (oscarwinnende) score van deze film, maar ik heb deze totaal niet als storend ervaren, eerder het tegenovergestelde. Doe daar de mooie deep-focus cinematografie van Gregg Toland bij en je hebt een film die zeer de moeite waard is.

De speelduur is aan de lange kant en zou ertoe kunnen leiden dat mensen de film laten schieten, wat totaal niet nodig is naar mijn mening. De pacing was prima en er gebeurde genoeg om mijn aandacht er continu bij te houden, het voelde helemaal niet als een lange film. De problemen en gevoelens waar terugkerende veteranen mee te maken krijgen (ik spreek niet uit ervaring) worden voor zover ik mij dat voor kan stellen uitstekend verbeeld.

Een welverdiende 4 sterren.

Heftig filmpje. Ik kreeg er zelf bij vlagen de zenuwen en hartkloppingen van, zo leefde ik mee met Menochet, die het als Fransman in Spanje moet zien te rooien, terwijl het dorp (of een aantal bewoners in elk geval) hem niet moet.

De buitenlandse filmliefhebber weet bij die naam al dat het met het acteerwerk wel goed zit, maar ook die rest van de cast levert puike prestaties. De spanning wordt goed opgebouwd. Ik snap wel waarom deze film zo in de prijzen is gevallen.

N.B. As Bestas is ondanks het thriller label wél een traag filmpje. Wie van dat woord terugdeinst, kan wellicht toch beter iets anders opzetten.

4*

Weer een film die al lang klaar lag. Panos Cosmatos' sci-fi horror debuut uit 2010, dat hij kennelijk primair met de royalties van zijn vaders film Tombstone (1993) wist te financieren. Diezelfde vader maakte ooit Rambo: First Blood, en waar je bij Brandon Cronenberg nog wel kunt zien waar hij de mosterd haalde, hadden de films hier bijna niet meer van zijn vaders werk kunnen verschillen. Beyond the Black Bainbow is traag, en arty as fuck. Lekker polariserend filmpje ook, met heel hoog waarderingen van enkele prominente users, en óók een flinke stapel erg lage.

Cosmatos bekommert zich meer om de audiovisuele ervaring dan het plot van de film, en ik kan me goed voorstellen dat dat mensen tegenstaat. Maar alleen thuis en met een goede koptelefoon op, was dit wel een hypnotiserende ervaring. Toch een behoorlijk andere film dan wat ik me van Mandy (2018). Ik ga die ambient synth score nog wel eens opzoeken op Spotify en Tidal. Niet verkeerd. Net als Eva Bourne trouwens. Lief snoetje.

Al met al, een gedurfd debuut.

4*

Oeioeioei. Ik had het niet kunnen vermoeden toen dit project werd aangekondigd met Spielberg aan het roer, dat ik me zo zou vervelen tijdens de film. Ik zakte zelfs even weg, bij een film tussen 14 en 16 uur for christ's sake. Rylance speelt geweldig, ik kan niet anders zeggen, maar de magie waar Chainsaw op hoopt, ontbrak voor mij volledig. Voor de volwassen filmkijker die nostalgische gevoelens bij Dahls voortreffelijke kinderboek heeft, is hier wat de donkere kantjes betreft te weinig te halen. Ik had ook echt het gevoel naar een kinderfilm te kijken, en hoewel Spielberg een hoop films heeft gemaakt die óók geschikt waren voor kinderen, viel er doorgaans voor de wat oudere kijker ook genoeg te halen. Zo niet hier, wat mij betreft. Cg en soundtrack zijn ok, maar ik werd er zeker niet door weggeblazen. Enige charismatische is Rylance wat mij betreft, en ik ben wél benieuwd naar een making of van hoe ze zijn performance hebben gebruikt in het tot leven wekken van de BFG. Hele, hele knappe motion capture is mijn eerste gok.

Big Eyes (2015) – Schilderij van jou, schilderij van mij…

Wat doe je als vrouw in de jaren vijftig als je man met de eer gaat strijken voor jouw schilderijen? Deze echtelijke uitbuiting verkent Tim Burton in zijn laatste film Big Eyes, die een behoorlijk andere toon aanslaat dan zijn eerdere werk.

Stijlbreuk met gebrek aan balans

Oudgedienden uit de Burton-stal Johnny Depp en Helena Bonham Carter ontbreken hier, maar Danny Elfman verzorgt als vanouds de muziek. Ondanks dat is het echter zeker mogelijk dat je even vergeet dat je naar een Burton zit te kijken: de regisseur die zich vaak van een nogal donkere, gothic stijl bedient, levert met Big Eyes zijn meest lichte en kleurrijke film sinds Big Fish af. Dit had net als bij Big Fish uitstekend kunnen werken, maar Big Eyes wordt geplaagd door een gebrek aan evenwicht. Amy Adams speelt een mooie, ingetogen rol als Margaret (bekroond met een Golden Globe), die helaas nooit helemaal in balans wil komen met de steeds clowneske acterende Christoph Waltz. Hoe goed hij als acteur ook is, de schmierende capriolen passen hier simpelweg niet echt. Waltz is te charmant en charismatisch om vervelend te worden, maar het ondermijnt de verankering in de realiteit die Big Eyes toch wel na lijkt te streven.

Uitgebreide recensie

Maakt de verwachtingen helaas niet helemaal waar, ik hoopte op meer.

De film heeft leuke segmenten en voornamelijk de eerste helft is de moeite waard. Het nerd cultuurtje, de school waarop ze zitten en Baymax zijn uitstekend materiaal voor aan aantal leuke en goed gevonden scènes. Ook San Francokyo was leuk om te ontleden.

Het achterwege blijven van liedjes deed ook mij deugd, en de moraal werd nergens echt verstikkend, al is het alsnog jammer dat ze het er met van die dikke vegen op smeren. *Flots*! JHiér! Nog een beetje, voor het geval je het nog niet door had. Ach, het blijft Disney, maar toch.

Het is in de tweede helft dat de film voor mij zijn 7 verspeelde, door bijna alleen nog maar superhero actie te hebben. Erg jammer. Helaas ook geen pluspunten voor de muziek. Als ik dit vergelijk met sommige andere soundtracks, zoals How To Train Your Dragon, dan is dit toch wel beduidend minder. Puberpoprock liedje tijdens de aftiteling(?) spande de kroon. De animatie is niet slecht, maar wat je mag verwachten van een grote productie ($165 miljoen). Toch was ik op dat punt niet onder de indruk, op animatiegebied worden hier geen grenzen verlegd.

Ik heb me al met al wèl vermaakt en het was de moeite om gezien te hebben. Maar terwijl ik veel herkijk, zal deze daar niet direct voor in aanmerking komen.

3*

Mooie film, maar haalt het voor mij niet bij All Quiet on the Western Front. het middengedeelte met het melkmeisje duurt me hier net even te lang al is het afscheid wel een fantastische scène. De loopgraven zien er goed uit maar zijn vergeleken met All Quiet nogal statisch gefilmd.

Ook de anti-oorlogs boodschap van Remarques verhaal geniet mijn voorkeur, de zinloosheid en het gevoel naar een oorlog zijn toe gepraat zijn daar wat sterker verbeeld naar mijn mening. Toch, de muziek was erg mooi en ook de cinematografie mocht er wezen, ook al was deze dan niet dynamisch, Vidor weet wel met licht en kleine bewegingen de emoties te versterken. John Gilbert speelt een mooi genuanceerde rol.

Aanrader voor silent film liefhebbers en WWI buffs

The Big Sleep was bij mijn eerste viewing voornamelijk grijpend als verzameling van scènes, maar als geheel was hij toch behoorlijk verwarrend en het plot deed me daardoor niet bijzonder veel. Wellicht dat ik ooit die twee verschillende versies (Om Bacalls reputatie na slechte kritieken voor een andere film te redden, werden een jaar later extra scenes geschoten en werd de film opnieuw gemonteerd) nog eens ga vergelijken. Wie dat interessant vind, kan ook hier kijken voor een vergelijking tussen de pre-release versie en de aangepaste theatrical release.

Bogart was leuk, typisch Bogart eigenlijk, maar zeker niet zijn beste rol van wat ik tot nog toe heb gezien. Ik denk mijn eerste Bacall film en ik vond er niet super veel aan moet ik zeggen, doe mij de bookstore girl maar... The Big Sleep is vooralsnog zijn IMDb top 250 notering wat mij betreft niet helemaal waard, maar wellicht dat hij nog aan me moet groeien.

“Yes, you’re wet! You got wet! You’re dead, but you’re all wet! The mysteries of life are amazing! Even a corpse can get wet!”

Mocht bovenstaand citaat wat vreemd ogen, vanaf de eerste scène is het gelijk raak met een quote over seks met je vader. En daar blijft het niet bij. Dat is misschien maar goed ook, want dan verliezen de makkelijk geschokte kijkers geen onnodige tijd. Bizar genoeg is het tevens pas mijn derde Miike, na Sukiyaki Western Django en uiteraard Ôdishon, die ik toch zeker een keer of vier, vijf heb gezien. Ichi The Killer heb ik al jaren in de kast heb staan, maar het is er nooit van gekomen, net als The Bird People in China en 13 Assassins. Was hoog tijd dus.

Wel even schrikken hoe dit eruit ziet, na Audition. Cinematografisch valt er weinig te halen. Visitor Q is in 2001 straight-to-video uitgebracht, in drie dagen opgenomen, en was het zesde en laatste deel uit een serie die bedoeld was als low-budget experiment om de voordelen van het schieten op digital video uit te proberen. Het ziet er daardoor wellicht wat documentaire-achtig uit, maar mooier is het er niet op geworden. De inhoud dan, dus? Nu ja, je moet ervan houden. Bizita Q (Visitor Q) - blog - onderhond.com Onderhond legt het beter uit dan ik het ooit zou kunnen, maar dat mag ook wel als je 74 films van een regisseur hebt gezien; kom ik aan met mijn drie filmpjes.

Het verhaal is niet heel belangrijk, en het plot zal niet hetgeen zijn dat mensen voor de film zal winnen. Maar voor wie iets bizars en mogelijk zorgwekkends wil zien, is Visitor Q een aanrader. De humor moet je dan vermoedelijk wel liggen, en dat had ik niet de hele film. Maar in het laatste half uur heb ik alsnog lopen proesten, terwijl Miike een spervuur aan wtf-momenten op me afvuurde. Horror vond ik overigens niet, maar dat label heeft hij ook alleen op IMDb, en het ontbreekt hier mijns inziens terecht. Wat een lol moet Ken'ichi Endô hebben gehad… Het laatste half uur haalt de film voor mij van twee naar drie sterren.

3*

Eigenlijk is het wel verrassend dat ik Bird on a Wire nu pas zie, vooral omdat ik de jaren negentig bijna alle films op video kocht die ik tegenkwam, en ik met Lethal Weapon en Braveheart ook nog eens behoorlijk van de gekke Mel was. Nog steeds wel hoor, die liefde gaat nooit helemaal over.

Ook aardig om weer eens een John Badham film te zien. Mijn vijfde pas, al voelt het als meer met zo'n household name. Ik vind het wel bijzonder dat deze film zoveel heeft opgebracht (hij staat nog steeds in de Adjusted Box Office lijst), want heel bijzonder is het niet. Ze lijken er wel plezier in te hebben, de chemie is prima, en af en toe komt er wat actie die wel te pruimen is. Early Hans Zimmer score voor de filmmuziek afficionados.....

Maar het is een beetje nineties meh. Wel leuk om Joan Severance te herontdekken, die bracht mijn puberhoofd best op hol toen ik Payback (1995) op TV zag. Goldie Hawn deed het nooit zo voor mij (Death Becomes Her vind ik wel leuk)), en dat verandert hier helaas niet.

Doe mij Capra's It Happened One Night (1934) nog maar een keer.

2,5*

Je verloofde meenemen naar een stag party in de Australische Outback... What could possibly go wrong...? Met slechts 7 stemmen en één enkele review (van de Joolz hierboven die 1,5* gaf) geen horror die via MovieMeter op mijn kijklijst is gekomen. Hoe dan wel? Nou, Birdeater staat ondanks die 1,5* in de The Official Top 50 Horror Films of 2024 van Letterboxd, op #23. Dat betekent uiteraard dat hij onder veel van de grotere namen staat, maar alsnog een hoger gemiddelde waardering heeft dan titels als Speak no Evil, Beetlejuice, Beetlejuice, A Quiet Place Day One, Maxxxine en Abigail. Toch maar kijken dus.

Doorgaans haal ik meer uit arty slowburners dan joolstein, maar hier moet ik hem absoluut gelijk geven. Het duurde een goed uur voor er een moment kwam dat ik een beetje interessant vond. Met name over het sound design, de audiomix is onvoorstelbaar ruk met niveautje studentenfilm. De soundtrack overstemd zowat de dialoog, en ik kan niet begrijpen hoe regisseurs Jack Clark en Jim Weir dat niet zelf door hebben gehad... De sfeer is awkward en drukkend, wat op zich aardig is gedaan, maar ook de dialogen voelen niet natuurlijk. Wanneer uiteindelijk de grootste redeeming quality van je film is dat Shabana Azeez een leuk gezicht heeft om naar te kijken, dan sla je de plank toch wel behoorlijk mis.

2*

Birdman, wat moet zeggen. Wat een prestatie. Zowel van Innaritu, als de acteurs en Cameraman Lubezki. Een film zoals ik niet eerder heb gezien. Kritiek op kunst, de maatschappij, hoe we tegen cultuur aankijken en het consumeren daarvan, maar ook hoe we onszelf zien, naarmate we ouder worden. En dan laat ik nog een hoop zaken weg.

Zoals al eerder gezegd is en ook uit de wisselende waarderingen blijkt, is Birdman geen allemansvriend: daar is hij simpelweg te eigenzinnig voor. Mijn aanvankelijke waardering was ook 4* om eerlijk te zijn, maar het nagalmen van deze film is onmiskenbaar en legitimeert een 4,5*. Het niet kunnen meeleven met de personages wat sommigen ervaren is iets dat ik persoonlijk niet herken. Keaton (lees: Riggans) worsteling met zijn tanende carrière en zoektocht naar professionele erkenning in plaats van alleen celebrity status raakte mij wel degelijk, maar ook de momenten met zijn naar liefde en een gezin hunkerende vriendin, en de terugblikkende gesprekken met zijn ex-vrouw, grepen mij zeker aan. Norton en Stones karakters zijn wellicht iets ongrijpbaarder, maar het is natuurlijk niet noodzakelijk dat we binding voelen met ieder karakter in een film. Iedereen speelt de pannen van het theater, inclusief de acteurs waarvan ik het niet direct verwacht had. Ik betrapte me erop dat ik met grote ogen zat te kijken naar wat Stone en Galifianakis neer wisten te zetten. Maar het is met name Keaton die hier echt de show steelt door tot aan het gaatje te gaan.

Technisch is Birdman fenomenaal, wie cinematografie een warm hart toedraagt zal Lubezki al kennen van zijn werk voor Malick en Cuaron, en ook hier is hij duidelijk nog steeds on fire. Hoewel sommige verborgen cuts inderdaad wel te spotten zijn, is dit uiteindelijk niet waar het om gaat. Het vloeiende camerawerk en het one take gevoel, zorgen ervoor dat we als kijker diep in deze blik achter de schermen van de theaterwereld opgaan. Zijn er dan geen minpunten? Natuurlijk wel. Sommige mensen stoorden zich hevig aan de nadrukkelijk aanwezig zijnde percussie-score, en ook in mijn hoofd blijft de twijfel jeuken of een goede meer traditionele score Birdman niet juist net dat beetje meer impact had kunnen laten maken.

Maar hoe zit het nou? Is Keaton gek geworden? Wat zit er in zijn hoofd en wat niet? Kan hij echt vliegen? Magisch realisme, is het label waar Birdman onder valt. Een voornamelijk realistische wereld, waarin toch onverklaarbare dingen in gebeuren, waarvan we niet weten hoe het zit. Ook aan het einde van Birdman blijven we met enkele vragen zitten. Gelukkig maar, wat mij betreft. Mocht Innaritu volgens sommigen weg zijn geweest, dan is hij nu duidelijk terug.

Erg fijne verrassing. Moss' korte film Fry Day (2017) gaf ik slecht een zesje, maar aan haar speelfilm debuut kan ik beduidend meer kwijt. Birth/rebirth legt de vinger op de zere plek van zijn karakters om vervolgens genadeloos te gaan poeren.

De pathologe Rose is geen sociaal bijtje en is obsessief bezig met de reanimatie van overledenen. Celie werkt in de kraamzorg en haar leven draait helemaal rond haar zesjarig dochtertje Lila. Beide vrouwen kruisen elkaars pad na een tragische gebeurtenis en zullen moeten uitzoeken hoe ver ze willen gaan om datgene, wat hen het meest dierbaar is, te beschermen.

Ik mag rustig zeggen dat ik wel wat heb met horrorfilms geregisseerd door vrouwelijk regisseurs. Hoewel dat een behoorlijke generalisatie is, kun je dit merken aan de beeldtaal, soms het tempo en uiteraard waar de focus wordt gelegd. Wanneer Moss in een bepaalde scène bijvoorbeeld focused op iets wat de protagonist doet, gebeurt er ook op de achtergrond iets (zonder woorden) dat absoluut meerwaarde heeft voor de impact van de handelingen, en onze band met deze karakters. Ik vind dat prachtig, er is hier duidelijk over nagedacht wat de maker precies met de scène wil, en wat het voor de karakters inhoudt.

Birth/Rebirth is een horrorfilm in de zin dat het het ons de gruwelen toont van verdriet, en hoever we kunnen gaan om datgene dat ons dierbaar is, te bereiken of beschermen. Moss' film is gruwelijk vooral in het menselijk drama, de ethische kwesties en algehele sfeer. Een horrorthriller met menselijk drama die je ook uitstekend voor de categorie art \ slowburn horror zou mogen kijken, wat mij betreft. Mild qua body horror, maar ik snap wel waar de tag vandaan komt. Een critic darling die het op MovieMeter niet super doet, maar met scherpe regie, ingetogen spel en een fijne score, deel ik met plezier 4* uit.

4*

Chris W. Mitchell schreef (mee) aan Nederlandse titels als Suskind, Frankensteins Army, Brimstone (consultant) en The Windmill Massacre, en regisseerde De Poel (2014). Acht jaar eerder maakte hij deze short, over een kinderfeestje voor een verwend jochie en zijn vriendjes, dat finaal uit de klauw lijkt te lopen.

Geen fijn camerawerk, en sowieso een behoorlijk chaotische short. Bovendien een vrij duidelijke rip-off (JM, dat is een hommage!) van The Game (1997).

Acht berichtjes slechts, in het hele bestaan van MovieMeter en over heel 2015 slechts 4 nieuwe stemmen. Een enigszins onderbelichte film dus, als je het mij vraagt, al is het aantal stemmen (ik voeg bij deze de 50e toe) gelukkig een stukje hoger. Het is ook voor mij mijn eerste Ichikawa, al is dat niet heel verrassend aangezien ik met 22 films op de Kinema Junpo lijst, nog niet zo gek veel Japanse cinema heb gezien. Overigens ontbreekt The Burmese Harp op die lijst, wat mij betreft onterecht.

Slow-paced, maar doorwrocht met menselijkheid, is dit echt een film om over je heen te laten komen. Waar veel anti-war films nogal met ferme slagen op de boodschap hameren, pakt Ichikawa het anders aan door ons de innerlijke reis van Mizushima te tonen. Spiritualiteit, sentimentaliteit en muzikaliteit worden hier probleemloos in verweven, op een manier die bij mij het grootste respect afdwingt. De sfeervolle zwart-wit fotografie is van grote klasse, net als het indrukwekkende landschap.

Al met al een terechte plek in de tip 250, en volgens mij stijgt hij dankzij deze stem door van 3,83 naar 3,84 te gaan weer een plekje of tien, van 123 naar 113, als dat inderdaad zo simpel werkt. La Strada mag er dan met die eerste Oscar voor beste buitenlandse film vandoor zijn gegaan, maar The Burmese Harp heeft op mij meer indruk gemaakt.

Prachtige cover art van Criterion, trouwens.

4.0*

Miss Milton en ik zouden naar Tivoli zijn gegaan om Bitterzoet live te zien, het mocht niet zo wezen. Maar ik heb het album en ‘Het is’ uit 2013 behoorlijk grijsgedraaid afgelopen jaar, en redelijk vaak op YT de videoclips en live opnames opgezet.

Dit is daar in feite de overtreffende trap van; profi opgenomen en met goed geluid. Niets dat je niet eerder zag, maar wel beter geproduceerd dan je het tot nu toe zag, en bijna anderhalf uur ononderbroken. Blijft een van mijn lekkerste nationale ontdekkingen op muziekvlak van de afgelopen jaren. Dat live zien komt later wel een keer.Hopelijk is die platinum blonde background singer er dan ook.

JM is een brunetjesman, maar wat een prettige verschijning. Got some moves as well.

Overigens wel even een nieuw NPO Plus account aangemaakt, paar seconden werk. Wel de moeite om het in HD te kunnen kijken. Maar: als je het missen kunt huur of koop hem dan op Vimeo: ze kunnen het goed gebruiken.

Zo. Dat laat een vieze smaak achter.

Het camerawerk krijgt een voldoende, het gebruik van muziek (al is het niet mijn gebruikelijke smaak) was ook niet onaardig, en Martha Canga Antonio speelt zelfs behoorlijk goed als de steeds verder in een bende verstrikt rakende Mavela. Maar Black heeft een niet gering probleem: die misselijke pisvlekken van een karakters die de rest van de film ontsieren maken het erg moeilijk om je verder te identificeren met al wat er gaande is. Wanneer deze star cross'd interracial ganglovers' liefde goed en wel begint te bloesemen, hebben we Marwan al zien stelen, schelden, op posters met agenten rochelen, vechten, molotov cocktails op politiewagens gooien, zich als een seksistisch zwijn zien gedragen en nog wat ander kleurrijk gedrag. Voor echt medeleven is dan al te laat.

'Ze moeten altijd ons hebben, omdat we Marokkanen zijn', verzucht een van de afgrijselijke crimi-darmpjes. Zou je denken? Zouden die andere dingen er niet misschien ook wat mee te maken hebben? Ik weet het niet hoor. Ik realiseer me dat raciale vooroordelen een pijnlijke realiteit zijn voor dit soort groepen, maar deze jongens zou je toch met plezier... Ik zal de zin niet afmaken. Ik ben erg voor meerdimensionale karakters, en meeleven met een fictief personage dat je in het normale leven een crimineel zou noemen, is me ook niet vreemd. Het is tevens beslist niet zo dat geweld of narigheid in films me tegenstaat, in tegendeel. Black creëert echter door zijn keuzes een uitzonderlijk gebrek aan engagement bij mij als kijker.

Of de film geweld en bendecultuur verheerlijkt, zoals door sommigen is aangekaart, weet ik niet zeker. Ik denk niet bewust. Maar de manier hoe geweld en verkrachting gefilmd worden lijkt inderdaad meer gericht op het spektakel ervan, dan tonen hoe ziek en gruwelijk het is. Een teder moment van moeder die daarna dochter troost onder de douche, valt daardoor vervolgens weer deels in het niet. In Ron Howards A Beautiful Mind zit een scène waarin de wiskundige John Nash zich inbeeldt wat er gebeurt als ze met een groep jongens allemaal hetzelfde blondje zouden versieren. De conflicterende bedoelingen lopen op elkaar stuk, en je ziet de karakters voor je ogen verdampen als sneeuw voor de zon. Het bleek een vergeefse hoop dat zulks ook met de karakters in deze film zou gebeuren. Poef. Weg.

Waar het klassieke verhaal van de onmogelijke, gevaarlijke liefde van zichzelf genoeg drama herbergt, en de criminele bendecultuur zich uitstekend loont voor een goed, interessant drama (het oneindig veel betere Cidade de Deus werd al even genoemd, maar La Haine zou je ook kunnen noemen), blijft daar in Black weinig tot niets van over. De pogingen tot nuance of context zijn belabberd op zijn best, en dat de basis van de film een jeugdboek is, zou nooit een excuus mogen zijn voor een gebrek aan diepgang of nuance. Jongeren die oud genoeg zijn om dit te lezen, zijn ook in staat om meer diepgang te verwerken dan wat hier geboden wordt. Toen het einde zich aandiende was ik blij dat het voorbij was.

Dat het voorspelbaar is, is één ding. Maar wanneer je als kijker met een behoorlijk gelaten desinteresse toekijkt hoe twee jongeren hun laatste adem uitblazen, dan is er toch ergens onderweg iets misgegaan.

2*

Wie bij Annabelle en Chucky altijd gemist heeft dat de pop onze protagonist geen goede veeg gaf, en daarna nog een, die moet beslist Black Devil Doll from Hell (1984)... aanzwengelen. Want deze pop ketst er lustig op los.

Naast de aansprekende titel en het poppengeneuk, is het helaas wel een typische SOV horror. De productiewaarden zijn abominabel, de score bestaat uit voorgeprogrammeerde (?) riedeltjes die uit een 40 euro keyboardje lijken te komen, de dialoog is slecht te verstaan en los van de wtf lijkt er weinig te zijn dat bewondering op kan wekken. Gelukkig is dat wtf gehalte wel dusdanig dat ik alsnog afgerond naar boven op 2 sterren uit kan komen. So not all is lost.

1,8*

“An apocalyptic Alice in Wonderland", zo luidt de tagline van Louis Malle’s Black Moon (1975). Dat klinkt als iets voor JM om wakker mee te worden op zijn vrije dag. Van Malle zag ik een handvol films, en op de docu Le Monde du Silence na, waren die allemaal prima. Histoires Extraordinaires (1968), Lacombe Lucien (1974) en uiteraard zijn klassieker Ascenseur pour l'Échafaud (1958), de enige 4* van het stel. Al is dat heel wat anders dan wat Criterion omschrijft als een ‘Freudiaans verhaal over adolescente seksualiteit in een post-apocalyptische wereld van veranderende identiteiten en pratende dieren.’

Black Moon gaat over de zestienjarige Lily die aan een gender war probeert te ontsnappen door naar het platteland te vluchten. “Onderweg overrijdt ze een das en haar schuldgevoel leidt tot een bizarre confrontatie tussen de dierenwereld en haar eigen seksualiteit. Na een curieuze ontmoeting met een eenhoorn belandt ze in een verlaten huis waarin een oude, aan het bed gekluisterde vrouw woont met een rat - waarmee ze kan communiceren. Verder wonen er ook nog een broer en zus die erg op elkaar lijken en beide Lily heten en een tiental naakte kinderen”, aldus de bijzondere synopsis.

De Tagline mag dan Alice in Wonderland aanhalen, de manier hoe de blonde Lily een aanvankelijk verlaten huis vindt, en haar dorst lest met de melk die in de keuken op de eettafel staat, deed me ook aan Goudhaartje denken. Toch zijn het slechts kleine overeenkomsten met beide films, want Malle’s film heeft toch een geheel eigen, en wat andere sfeer. Je zou eveneens Valerie a Týden Divu (1970) kunnen noemen als companion piece, maar ook die voelt toch anders; nog dromeriger sowieso. En als je surrealistisch zou zeggen, zit je er niet ver naast. Joyce Bunuel (de schoondochter van) schreef mee aan het scenario.

Met zijn raadselachtige verhaal en teenage nudity was Black Moon geen enorm succes. Toch is het wel degelijk een aanrader wat mij betreft, voor wie van dit soort mysterieuze cinema houdt die er een eigen droom logica op na lijkt te houden. Al is zoals Baggerman wat mij betreft terecht aangeeft, Valerie and her Week of Wonders duidelijk de betere (en mooiere) film.

3,5*

Wow, Khalik Allah. Toen Beyoncé's Lemonade uitkwam, zag ik zijn naam in het rijtje staan van de verantwoordelijke cinematographers en als 2nd unit director (de plantage scènes zijn volgens mij van hem). Hoewel ik onder de indruk was van dit 'visual album', zoals de vorm betiteld werd, bleef de naam niet hangen. Bovendien was Lemonade een samenwerking tussen meerdere artiesten. In het niet onthouden van die naam, komt met deze indrukwekkende 'documentaire' (dat woord doet geen recht aan de film, Black Mother is zoveel meer dan dat) vermoedelijk voorgoed verandering.

Ik heb er gelijk een middagje van gemaakt, en terugkijkend is de groei van deze filmmaker de afgelopen jaren duidelijk te zien. Evenzeer fotograaf als filmmaker, is hij jaren bezig geweest met het fotograferen van de mensen die zich ophouden op de beruchte New Yorkse hoek van 125th en Lexington, waar een hoop mensen rondhangen onder invloed van alcohol en drugs, zoals de problematische, synthetische drug K2. Deze foto's zijn in 2017 uitgebracht in het boek Souls Against the Concrete. Tijdens het maken van foto's, iets dat hij zegt altijd te zullen blijven doen, ontwikkelde Allah zich tevens als filmmaker. Eerst met shorts als Urban Rashomon en Antonyms of Beauty (Vimeo), en in het verlengde daarvan kwam zijn indrukwekkende debuut Field Niggas (2015) dat zich op diezelfde problematische hoek in Harlem richtte.

Black Mother is wellicht nog persoonlijker. Khalik Allah mag opgegroeid zijn in New York, maar heeft een Iraanse vader, terwijl zijn moeders familie Jamaicaans is. Deze documentaire werpt licht op de nationale en culturele identiteit van Jamaica, haar postkoloniale geschiedenis en socio-economische staat. Tegelijkertijd krijgen we door alle karakters die in beeld komen een beeld van zaken als religie en genderverhoudingen. Dat klinkt droog, maar de filmmaker doet dit net als in Field Niggas door onder andere de straat op te gaan. Voorbijgangers, prostituees en potentiële cliënten die een mogelijke transactie bespreken, compleet van de wereld zijnde junkies en bezorgde moeders die de staat van hun lekkende hutwoning beklagen; Allah mengt nieuwe met oude beelden, van zwart-wit tot VHS, Super 8, en knallend HD. Hij laat zowel willekeurige vreemden als zijn eigen familie aan het woord, zonder dat hier veel aandacht aan wordt besteed, ze zijn immers allen onderdeel van het grotere verhaal dat hier door de lens van de regisseur wordt getoond.

Khalik Allah hangt zijn film losjes op aan een constructie van een zwangere vrouw, die nu en dan in beeld komt: 'The movie takes its structure from the three trimesters of a pregnancy: the first part assembles the outlines of the island’s colonial history; the second hints at the beauty and tribulations of womanhood; and the final features prayer and baptism as part of a pellucid ode to mortality'. Dit werkt aardig ondanks dat het op sommigen wat gekunsteld of zelfs pretentieus over zou kunnen komen, maar het is geen noodzakelijk onderdeel om van deze film te genieten. Intellectueel, historisch bewust, visionair en bevlogen is Black Mother absoluut, maar pretentieus vond ik het allerminst.

Ik kan nauwelijks wachten op wat deze man hierna gaat doen. Onderaan dit verhelderende interview licht deze veelbelovende regisseur een tipje van de sluier op, en het is goed om te weten dat er meer werk naar ons toekomt van een filmmaker die echt wat te vertellen heeft, en tevens kundig is in de wijze waarop.

De eerste 4,5* van 2019 is binnen.

Als dierenliefhebber kan ik erg geëmotioneerd raken van dit soort documentaires, zo ook bij deze. De film heeft een duidelijke boodschap en een waar ik het erg mee eens ben: Dit soort majestueuze dieren horen niet in een klein bassin trucjes te doen voor klappende mensen. Er wordt misschien op sommige momenten iets te direct op de emotie ingespeeld, maar dat is wat mij betreft makkelijk te vergeven en een kleine smet op een indrukwekkend portret van deze business, al mag het dan niet compleet evenwichtig zijn. Wat ik begreep wilde SeaWorld niet meewerken of reageren, op een enkele trainer na. Niet echt een verrassing. Hoe dan ook, er wordt erg overtuigend duidelijk gemaakt dat de dood van trainer Dawn Brancheau geen geïsoleerd incident was. Wat het dan wel was en in welke mate, dient de kijker zelf in te vullen. Ik maak me helaas geen illusies.

Mooie muziek van Jeff Beal en een goede balans tussen talking heads en archiefmateriaal. 8/10

Ik lees vanaf september 2014 al mee in dit topic, geïnteresseerd in het verschil qua waardering dat er lijkt te zijn tussen mensen die de film gezien hebben, zowel bij critici als publiek. Helaas veranderde het daadwerkelijk zien, weinig aan de verwachtingen die de trailer schiep.

Ik had een stiekeme hoop dat die trailer een verkeerd beeld geschapen had, en dat ik ik volmondig xgogax gelijk mocht geven. 'Blackhat is inderdaad een onbegrepen meesterwerk'. Welnu, als dat zo is, dan gaat het helaas vooralsnog langs mij heen. Ik heb Manns esthetiek en beeldtaal altijd gewaardeerd. Het kleurgebruik in het door mij zo gewaardeerde Heat, de prachtige nachtopnamen van Collateral of zelfs vergeetbare werkjes als Miami Vice. Prachtig.

Helaas moet ik Blackhat in het verlengde van die laatste film plaatsen: Een verhaal wat me niets meer doet en soms zelfs vrij belachelijk overkomt, en erger en schokkender: het gros van tijd visueel niet eens aantrekkelijk is. Misschien is het een kwestie van wennen, en is Mann zijn tijd vooruit, maar het ziet er bij vlagen uit alsof het point en shoot met een consumenten digicam geschoten is, wat me met name bij sommige binnenscènes opviel. Wellicht dat wat extra verdieping in wat Mann precies wil doen met die beeldtaal meer waardering met zich meebrengt, maar mijn eerste reactie is niet positief. Ook de hierboven door xgogax beschreven scène, de boodschap kwam wel over, maar mooi vond ik het niet persé. De manier hoe iedereen een voor een het beeld in kwam lopen van opzij gefilmd, werkte bevreemdend.

Hemsworth als briljante hacker die met hetzelfde gemak drie aanvallers van zich afslaat. Tsja, het zou kunnen. Dolph Lundgren was ook lekker bezig aan MIT tot hij een ander pad verkoos. Maar het blijft wat vervreemdend en hielp de geloofwaardigheid van het karakter niet helemaal, ook al schijnt er zo'n badass hacker te zijn die ergens ver hierboven in een linkje werd gedeeld. En eerlijk is eerlijk, sommige actiescènes waren wel thrilling. De uitwerking en het acteren van Wei Tang als love interest ten slotte, nee...

Vooralsnog houd ik het op 2,5*, maar ik vind het een moeilijke film om op te stemmen. Wellicht probeer ik het nog ooit een keer, we zullen zien.

Ik vond hem erg sterk. Lee balanceert kunstig op de grens tussen (wrange) komedie en schrijnende ernst. Het heden is nooit ver weg, maar is het niet gebruikelijk dat kunst (ook, of misschien zelfs vooral) een reflectie is van wat er speelt in de eigen tijd, dan die waarin het getoonde verhaal zich afspeelt?

John David Washington smaakt naar meer, bijzonder ook dat je bij sommige lines dan toch opeens zo'n vleugje Denzel er tussendoor hoort. Ook de rest van de cast doet het prima, maar het zijn de regie, het verhaal, montage en de soundtrack die de show stelen, niet de acteurs. Het mag niet Spike Lee's beste film zijn, maar nadat ik de afgelopen jaren wat minder van de man heb gezien, vond ik dit weer een heel rake en actuele film, waarvan ik ben blij dat ik hem in de bioscoop heb gezien. Het tempo zakt soms ietsjes in, maar ik verloor de aandacht geen moment. Lee is wat mij betreft hiermee duidelijk te voorbarig irrelevant verklaard door sommige filmliefhebbers, de afgelopen jaren. Misschien moet ik dan maar toch even een inhaalslag maken wat zijn recente werk betreft.

De zaal in Pathé (ik was hierboven wat verbaasd dat hij daar draaide) was overigens bijna uitverkocht. Vrijdagavond weliswaar, maar het was geen kleine zaal. Ik heb (soms besmuikt) gelachen, want het is niet altijd duidelijk of een lach op zijn plaats is. Misschien maakt die ambivalentie het juist zo sterk, die nodigt op zijn minst uit tot reflectie. Maar Lee deelt vlak voor de aftiteling toch nog even een emotionele vuistslag uit. Toen de ondertitels begonnen was de hele zaal even muisstil, en zat JM met gestokte adem en vochtige ogen tegen een behoorlijk onverwachte traan te vechten.

Muisstil. Krijg dat maar eens voor elkaar op vrijdagavond met een volle zaal in Pathé...

4*

Super lijkt me dat, hoe meer ik kijk hoe minder ik soms leuk lijk te vinden. Maar over één dingen zijn we eens, ik kan ook eindeloos kijken naar de Back to the Future films, maar die zijn van een heel andere orde dan Blanck Check en Home Alone vind ik.... Die zitten echt geweldig in elkaar.

On-Topic: Blank Check is inderdaad een kinderfilm, ik ken de poster nog steeds uit mijn hoofd doordat hij kapot geadverteerd werd in de Donald Duck toendertijd (Tagline: Wat zou jij doen met een miljoen? Preston weet het wel...). Als we hem in zijn genre beoordelen is hij wellicht best geslaag, maar er zijn bergen kinderfilms die ook voor volwassenen leuk zijn en dat is deze simpelweg niet echt, hij valt eigenlijk in het rijtje met films als Bingo, Dennis the Menace en Beethoven.. Alledrie van gesmuld als kind, en alledrie hevig van geschrokken als volwassene. Maar: voor kinderen is het absoluut leuk, die kunnen zich er zo in verplaatsen... Mocht je er als ouder ook wat aan willen hebben dan kun je misschien beter een Pixar in de speler knallen, al zijn de recensisten boven mij wat milder...

Ik heb niets met de NFL (maar me desondanks prima vermaakt met Any Given Sunday (1999) destijds), dus ik dacht laten we deze ook eens een kansje geven aangezien Bullock er een Oscar mee won en de film ook genomineerd was voor Best Picture. Zelf zou ik achteraf zeggen dat Bullock met de complexe routines die ze een paar jaar later voor Gravity (2013) moest uitvoeren veel meer heeft laten zien dan hier, en kan ik me nauwelijks voorstellen dat dit in de race was voor een beste film Oscar. En daar hield de teleurstelling niet direct op.

De film was nauwelijks tien minuten bezig toen een geëngageerde coach de woorden sprak: "Forget sports! Look at the wall. “Christian.” We either take that seriously or we paint over it. You don't admit Michael Oher because of sports, you admit him because it's the right thing to do." Het sentiment begint. End scene, cut naar middelbare scholieren die door de poort van hun high school lopen en de camera blijft geduldig hangen op een 'with God all things are possible'-inscriptie. Prima, die staan er nu eenmaal, we hear you. Maar zoals OH al aangaf, je weet bij deze film wel vrij vlot waar het naar toe gaat qua plot op het vlak van sportprestaties en familiebanden (someplace wholesome!), en of dat een beetje je ding is.

Maar ik vond het bij nader inzien helemaal niet zo wholesome. Ik werd herinnerd aan Love Actually die weer op tv kwam laatst, net als ieder jaar met Kerst. En ieder jaar verschijnen er meer artikelen hoe problematisch die film is, 15+ jaar later... Ik heb hem zelf al even niet gezien (maar behoorlijk vaak in de loop der jaren) en kan het dus nog niet beamen of tegenin gaan, maar de in die artikelen aangestipte zaken vielen me toen niet zozeer op (wat NIET wil zeggen dat ze er niet zijn). Maar het white saviour gehalte bij The Blind Side ligt wel érg hoog, wat ondanks de accolades destijds ook door enkele reviewers werd opgemerkt. Een 'ja maar ik vind het inspirerend en zie dat zelf zo niet' is wat mij betreft ook iets te gemakkelijk. Al illustreert de Love Actually anekdote misschien dat zulke inzichten soms pas na lange tijd komen, en wellicht zelfs pas wanneer we erop worden gewezen en opnieuw over nadenken.

F*ck. Kom ik zelf ook met een wholesome message. Must have been my blind side.

Met een miljardair die bekendstaat om zijn ontaarde feestjes op zijn privé eiland, is het moeilijk om niet even aan 'Little Saint James' op de Amerikaanse Maagdeneilanden te denken, maar Zoey Kravitz geeft Blink Twice gelukkig een eigen draai en smoel., en houden de vergelijkingen daar wel een beetje op.

Het is een prima debuut van Kravitz, en ze heeft een fijne cast verzameld hier. Blink Twice kijkt lekker weg, maar maakt helaas niet helemaal de indruk waar ik na de eerste hype toch een beetje op hoopte.

3,6*

Ik ga niet vaak naar komedies, maar het is lang geleden dat ik een volle zaal zó hard heb horen lachen, en daar zelf ook zo aan meedeed.

De American Pie van de millenial generatie, zo wordt Blockers op ICM getypeerd. Ik ben nauwelijks in de positie om daar uitspraken over te doen, maar het zou me niet verbazen. Fijn ook dat de film enige zelfkritiek heeft en beschouwelijk ingaat op wat er gebeurt. De humor is niet altijd subtiel, maar wat heb ik gelachen.

Oh, en John Cena? De man kan komedie. Hell, yes.

3,7*

Een betere keuze voor subgenre Folk Horror leek me voor de 2024 Horrorchallenge nauwelijks denkbaar. De uitstekende docu Woodlands Dark and Days Bewitched (2021) spreekt met respect over de de onheilige drie; Michael Reeves' Witchfinder General (1968), Piers Haggard's Blood on Satan's Claw (1971) en Robin Hardy's The Wicker Man (1973), en dit was de enige van die drie benchmark films die ik (ongetwijfeld om duistere redenen) nog niet zag.

In het zeventiende-eeuwse Engeland wordt een dorpje door duivelse krachten beheerst. Mensen worden plotseling gek en kinderen, onder leiding van Angel (Linda Hayden), participeren in sinistere rituelen. Het is aan de lokale rechter (Patrick Wymark) om de orde en rust te herstellen en de duivelse krachten uit te bannen.

Het is niet moeilijk om te zien waarom deze genoemd wordt met Witchfinder en The Wicker Man als zijnde zo invloedrijk voor het subgenre; Haggards film ademt folk. Hij is fijn geschoten, mooi gerestaureerd en met anderhalf uurtje duurt hij niet langer dan de gemiddelde aandacht spanne kan verdragen. Ik denk vooralsnog niet dan ik boven eender van bovengenoemde titels plaats, maar een fijn werkje is het zeker. En Linda Hayden is een fraaie verschijning in haar witte gewaad.

3,6*

Vergeet ik bijna de Saturday-Night-Bloody-Thanksgiving-Titty-Movie-Night-At-The-Miltons recensie te plaatsen. Dat zou zonde zijn, want die is nog een themapuntje voor de lopende horrorchallenge ook. Blood Rage is zo'n film die totaal niet op mijn radar stond (misschien niet gek aangezien de regisseur maar één andere film op MM heeft staan), maar die ik dan vind door domweg te googelen op 'best holidays horror movies'. Geinige verrassing. Ook een prima kandidaat voor '80s trouwens, want het is absoluut een kind van zijn tijd. Splatter/Gore of slasher zou hij ook onder kunnen, indien je daar nog iets voor zoekt.

Het verhaaltje over de tweeling waarvan een van de twee nogal geschift blijkt (en de ander de schuld krijgt) is misschien niet heel beklijvend, en hetzelfde kan gezegd worden over de relatie met de moeder. Maar de uitvoering is bijzonder vermakelijk. Prima score ook van Richard Einhorn, en ik snap waarom mijn mede-Jeroen hem underrated vind, al ben ik conservatiever in mijn beoordeling.

3,5*

Officieel mijn derde Antonioni, maar feitelijk telt dit niet echt. Il Deserto Rosso heb ik ooit verplicht op een comateuze maandagmorgen gekeken met een filmvak, uiteraard op onchristelijk tijdstip, en ook van l'avventura herinner ik me weinig. Die laatste staat ook al even op de herzieningslijst.

Blowup heeft me nooit heel erg getrokken om te kijken, ondanks zijn plaats in de filmgeschiedenis. Als tijdsdocument is hij nog steeds behoorlijk interessant, maar dezelfde bezwaren die enkele van mijn voorgangers aanhalen, gelden in vergelijkbare mate voor mij: David Hemmings is nogal leeg (volgens mij hadden ze beter Terence Stamp kunnen houden), wat het geheel niet aangrijpender maakt. Maar ook Antonioni's regie doet het niet echt voor mij op het vlak van de filmbeleving. Ik raak nooit echt in zijn film. Zijn visie op filmmaken en het analyseren van zijn films, verschaffen me in die zin meer plezier dan het kijken ervan. En ergens vind ik dat toch zonde.

Als ik kijk naar andere films die dat jaar uitkwamen, zoals The Good, The Bad and The Ugly, Andrei Rublyov, The Battle of Algiers, Persona en Who's afraid of Virginia Woolf, dan blijft Blowup daar voor mij persoonlijk niet tussen overeind. Wel wordt direct duidelijk dat Antonioni's film er (meer dan welke andere titel dan ook) echt tussenuit springt, al zou je met hetzelfde gemak kunnen beargumenteren dat verscheidenheid juist hét kenmerk van bovengenoemde films is.

Op papier intrigeert het ontzettend: een film die niet de relatie tussen de hoofdpersoon en anderen onderzoekt, maar tussen de hoofdpersoon en de realiteit zelf, en wellicht ook over verveling en betekenisgeving. Het is denkbaar dat herziening over tig jaar meer filmisch genot oplevert, maar voor nu overheersen de bezwaren en ennui aan mijn kant.