Opinions

Leuk.

Er valt genoeg op Transformers aan te merken, zo heeft ook hier het verhaaltje niet veel om het lijf, is de rol van John Cena karikaturaal tot en met (en de niet te snuggere wetenschapper eveneens) en is de actie wellicht niet zo goed is beeld gebracht als wanneer Bay regisseur was geweest, in plaats van alleen producent.

Daar staat tegenover dat de actie ook spaarzamer is, dus niet doorgaat tot je murw gebeukt bent, en belangrijker: er zijn stakes. Bij de eerdere transformers films maakte het me echt niet uit welke CG robot na een lang saai gevecht van welke andere CG robot zou winnen. Ik had niks geïnvesteerd in de karakters. Bumblebee en zijn relatie met Charlie (weer erg fijn gespeeld door Hailee Steinfeld) krijgen hier echter genoeg aandacht dat die band voelbaar wordt, en Bumblee’s karakter eentje misschien niet van vlees en vloed, maar wel een met geschiedenis, doelen, gevoel, angst en genegenheid. En niet zelden komisch.

Het blijft een popcornfilm met de nodige dommigheden, en Transformerpuristen die anders denken over de franchise, zijn het misschien niet met me eens. Ik geef niets om autobots vs decepticons en ken slechts enkele transformers van naam. Maar voor mij was dit de eerste in de serie in lange tijd die me weer het kijken waard leek, en dat ook was. Er stond weer iets op het spel waar ik om gaf. En meer Hailee, alstublieft.

3,5* naar boven afgerond.

Ik heb tot nu toe alle byNWR films gezien die op Mubi zijn verschenen, dus het is maar een klein stapje om dat vol te houden als er nu en dan eentje verschijnt. Vooral als het reli-propaganda is, geregisseerd door een beruchte exploitatie filmmaker als Ron Ormond (van wie ik zo te zien nog niks gezien heb, maar de titels en posters geven je wel een idee).

Toevallig heb ik gisteravond weer even de filmpjes gezien van Hans Teeuwen over het belang van het recht te mogen ridiculiseren, en de klassieke sketch van George Carlin, die precies dat in de praktijk brengt. In die geestesgesteldheid The Burning Hell kijken, doet je bijna vermoeden dat we hier met een parodie te maken hebben, ware het niet dat er gevulde megachurches in de VS zijn, tot de nok toe gevuld met mensen die luisteren naar niet wezenlijk anders gebazel. En anders hebben we attracties als Hell House (2001) natuurlijk nog. Parodie van buitenaf lijkt dan bijna niet nodig, ze leveren het zelf al aan. Hoe dan ook zat ik vanaf het begin met opgetrokken wenkbrauwen te kijken naar wat zich op het scherm voltrok, en uitgekraamd werd. Het is een onsympathiek woord om te kiezen, maar ik kan het moeilijk 'zeggen' noemen. Dat dekt de lading niet.

The Burning Hell klokt onder een uur, en daarmee blijft het net behapbaar. Het acteerwerk en de special effects zijn nogal beroerd, maar hoe deze mensen de hel verbeelden, en wat ze preken tot hun volgelingen, welke argumenten ze gebruiken, blijft interessant. Uitstekend voer voor theologische discussies omtrent moraliteit, en welke rol het bestaan van het concept hel/hemel daarin speelt.

Voor mij blijven de percentages van mensen die daarin geloven iets waar ik amper bij kan. Hoe is het mogelijk... Maar dat maakt het alleen maar interessanter natuurlijk, al word ik er vaak niet zo vrolijk van. Net als Chainsaw kan ik sommige aspecten van wat we hier zien en wat het in mijn optiek daadwerkelijk zegt , niet alleen vreselijk onsympathiek en amoreel, maar op een grote schaal ook behoorlijk angstaanjagend vinden.

Bezien als exploitatie, als historische bron en voedingsbodem voor discussie vond ik zeker het uurtje waard. Als stukje entertainment en film is het niet zo geweldig, en duurt het eigenlijk net iets te lang ondanks de geringe speelduur. Wat vond jij, tbouwh? Jij hebt natuurlijk een iets andere blik dan ik

2,5*

Beeldschone animatie. Misschien wat gelikt voor de meer traditioneel ingestelde animatieliefhebber, maar ik vond het werkelijk schitterend. Inhoudelijk was (ook) voor mij het eerste segment het sterkst, gevolgd door het tweede en de derde was het minst. Het is misschien niet heel diepgaand of complex, het uit elkaar drijven van vriendschappen en liefdes, maar op de een of andere manier is het toch wel een sterk iets wat een onuitwisbare indruk op je kan maken als individu. Gevoelens die nooit meer weg gaan, herinneringen aan een band die nooit meer hetzelfde zal zijn, of zelfs gedachten over een band die misschien nooit zal zijn.

5CM laat zien hoe het soms gaat, en zal daarmee bij mensen die zich er deels in kunnen herkennen wellicht een gevoelige snaar raken. Maar de animatie is prachtig genoeg om ook diegenen die er plottechnisch weinig mee aan kunnen vangen van genoeg eyecandy te voorzien, om het een prima besteed uurtje te maken.

De wanstaltige J-pop ballad op het einde haalde helaas minstens een complete ster van de waardering af, denk ik. Zonde... Nu las ik al dat hij daar een handje van heeft in de reacties op een van zijn andere films, The Garden of Words. Ook die ziet er adembenemend uit in de trailer. Ik neem dat liedje wel op de koop toe.
Moet. zien.

Afgelopen oktober herzag ik Neil Jordans Interview with the Vampire: The Vampire Chronicles (1994) weer eens, en andermaal moest ik toegeven dat er een stuk meer te genieten valt dan ik vroeger dacht. Toch was Byzantium helemaal langs me heengegaan toen hij in 2013 hier in de bioscoop draaide, en ook nadien stond hij niet echt op de radar. Aangezien het wederom een vampierfilm betreft van de Ierse regisseur, wilde ik toch eens kijken. Een (spirituele) opvolger is het wat mij betreft echter niet, de sfeer is toch wel behoorlijk anders.

Geschoten in 2010 volgens IMDb, heeft deze film kennelijk toch even op de plank gelegen, en ik snap ook wel een beetje waarom. Het drama en de fantasy zijn duidelijk meer aanwezig dan de horror. Af en toe betrapte ik mezelf er toch op dat de aandacht er niet helemaal bij was en de verveling enigszins toesloeg. De relaties tussen moeder Arterton en dochter Ronan enerzijds, en Ronan en potentieel vriendje Caleb Landry Jones anderzijds intrigeerden mij in elk geval niet genoeg voor de tijd die er toch weer steeds aan gespendeerd werd.

Toch wordt er goed gespeeld, zit er een wat mij betreft duidelijke feministische aanklacht in de film en heeft Ronan er duidelijk veel moeite in gestopt (dat is ze zelf op de piano). Ook zitten er een aantal behoorlijk sfeervolle beelden in de film, met de waterval (klik, klik) als blijvend object van fascinatie. Wat de eenvoudig gebiologeerde innerlijke mens betreft, ik was altijd al wel gecharmeerd van Gemma Arterton. En dat stukje John Milton werd niet teleurgesteld met Byzantium. Toegegeven, het is niet altijd even stijlvol… Maar oh lá lá. ?

3,4*