Opinions

The Crown afgekeken. Ik ben niet zozeer een kostuumdrama fan, maar dit heeft me geen seconde verveeld. Een jonge Elizabeth die worstelt met de troon, Lithgow als de oude Churchill en een prachtig tijdsbeeld van het Engeland van toen, met een ingeleefd portret van de mens achter het icoon. Claire Foy kende ik niet echt, maar ze speelt uitstekend. En wat blijft het heerlijk om Jared Harris (de 'brit' uit Mad Men) aan het werk te zien...

Royalty zal me verder een worst zijn, maar in de handen van schrijver Peter Morgan (The Last King of Scotland, The Queen, Frost/Nixon en Rush) wordt een en ander uiterst invoelbaar. Misschien niet verrassend van een man, die iemand als mij van nota bene een formule 1 film kon laten genieten.

Ik zal de verdere seizoenen dan ook zeker kijken!

8/10

Eigentijdse Peaky Blinders meets Serbuan Maut (2011)?

In feite wel, met Gareth Evans aan het roer. Gangs of London is bikkelhard, lomp hard soms, maar Evans komt met actie choreografieën waarvan Miss Milton en ik het soms uitriepen op de bank van ontsteltenis. 'WTF! Zág je dat...?!? Terugspoelen!'

Joe Cole is niet altijd de meeste verscheidenheid aan emoties uitstralende acteur (al kan hij het wel, en dat laat hij later zien ook), maar hij voelt hier alsnog op zijn plaats. Ook de rest van de cast bevat genoeg interessante namen (Michelle Fairley, Colm Meaney) en (voor mij) leuke nieuwkomers als Sope Dirisu in de rol van undercover agent Elliot. Wie goed oplet herkent meerdere GoT acteurs hier.

Evans, Corin Hardy en Xavier Gens (!) regisseren elk 3 afleveringen, die variëren tussen 45 minuten en bijna anderhalf uur voor epi 1.

Kom maar op met seizoen 2. Hoogstaand schijfwerk is het misschien niet altijd, maar ik heb me geen moment verveeld.

4*

Diegenen die regelmatig een Bollywood film kijken en die dan hier opzoeken, hebben misschien al eens een vernietigend commentaar van mij onder ogen gekregen; doorgaans ben ik er niet dol op. Shah Rukh Khan en vooral Aamir Khan zou ik het liefst gezamenlijk door de plee spoelen. Hoe onaardig van me. Máár er zijn uitzonderingen. Uiteraard is er het werk van Satyajit Ray (Pather Panchali), maar ook de iets minder kolderieke Bollywood producties zoals Drishyam (2015), Kahaani (2012) en Omkara (2006) kunnen me best bekoren. Ik was dan ook nieuwsgierig naar deze Netflix productie, vooral omdat ik vermoedde dat hij daardoor iets beter verteerbaar zou zijn voor een JM. En nog 16+ horror ook, toe maar. De mede door Blumhouse geproduceerde film is weliswaar geregisseerd door een Brit, maar voor de rest is het voor het overgrote deel overduidelijk een Indiase productie. Af en toe hoor je een woord of een zin Engels tussendoor, maar dat is normaal.

Ghoul is een dystopische miniserie in een toekomstig en totalitair India, die zich grotendeels afspeelt in een afgelegen militaire gevangenis. Nida is een ondervrager in dit detentiecentrum, en wanneer sekteleider Saeed wordt binnengebracht die uiterst verontrustende antwoorden geeft, begint ze al snel te realiseren dat er iets vreselijks aan de hand is; er zit een vreemde entiteit in de gevangene. Uiteraard hebben we zulks al vaak gezien, en toegegeven, óók beter. Maar het is verfrissend om zoiets uit een compleet andere hoek te zien, net zoals Djinn (2013) uit de Verenigde Arabische Emiraten dit weekend. Kleine details en actualiteiten waar een film of serie dan op inspeelt, zijn interessant om te zien. Ghoul is gebaseerd op Arabische folklore, maar snijdt thema’s als islamofobie en sektarisch geweld aan.

Ghoul schuwt het geweld niet, een kogel die door een hoofd gaat resulteert in hersenbrokken op de muur en de gevangenis is donker, nat en groezelig. De acteurs doen het schappelijk en de productiewaarden zijn ook prima. Maar dat ze in India ver gekomen zijn met gestileerd camerawerk, belichting en steeds vaker ook speciale effecten, dat wist ik al wel. Er is op zich wel een lekker onguur sfeertje, en als je ondanks dat je de jump scare aan ziet komen alsnog schrikt, dan valt zelf dat nog wel mee. Dan blijft het verhaal over, en daar wringt toch de schoen wel wat. Erg in de gebeurtenissen opgaan zat er niet in, en evenmin kon het me echt veel schelen waar het heenging. Dan houden we een zesje over. Maar ik ben blij dat dit soort producties gemaakt worden, en ik hoop dat we in de toekomst meer van dat soort internationale coproducties krijgen. Misschien dan met een iets meer ervaren showrunner/regisseur aan het roer?

3,2*

Bij: Horrorchallenge 2018

Genoten van alle vier de seizoenen. Aan de hand van de poster zou ik het nooit hebben opgezet, maar dit was een heerlijke serie. Intelligent, grappig, filosofisch, sexy, en uiteindelijk tegelijkertijd verdrietig, hartverwarmend en mooi. Karakters als Tahani en Janet, heerlijk.

Blind opgezet zonder er ooit iets van gehoord te hebben, maar dit is kennelijk gebaseerd op een bekende Japanse manga en anime.

Ik dacht dit is voor de kleintjes, maar Gudetama heeft best donkere humor, is verrassend filosofisch en behoorlijk quirky. Niet voor iedereen wellicht, maar met circa 10 minuutjes per aflevering kun je rustig de eerste kijken en zien of het wat voor je is!

Prachtige balans van warmte, humor en schrijnende tragedie in deze serie over de impact van de AIDS-epidemie op een groep vrienden in de Londense gayscene. Fijn geschreven karakters, en erg goed gespeeld.

Ik ging compleet stuk, grote aanrader deze serie.

4,3*

Ik heb bijzonder weinig met ziekenhuisseries, en vind er doorgaans niet veel aan. The Knick is een uitzondering. We hebben daar echt wel van genoten. Goed geschreven en zoals gewoonlijk bij deze dienst uitstekende acteurs.

Aanrader voor wie doorgaans de serieuzere character driven drama's van HBO goed kan waarderen. Het is een kwestie van tijd voor we dit nog een keer gaan kijken, jammer dat er maar 2 seizoenen zijn. Hoewel het verhaal van deze karakters ook netjes afgerond wordt, had ik die beoogde latere seizoenen verder in de tijdlijn graag gezien.

Bonus: Cliff Martinez heeft de score voor deze serie verzorgd. Je weet wel.... Driven. Only God Forgives. The Neon Demon. En dat past wonderwel bij de jaar 1900 setting en de grensverleggende, 'moderne' karakters die de medische wetenschap (of sociale verhoudingen) naar het volgende level willen duwen.

Period piece? Maybe. Stoffig? Hell no!

Er zitten wat flauwe momenten in, maar Gunn en de cast laten het veelal wel werken wat mij betreft. Wie The Suicide Squad (2021) leuk vond, gaat zich hier ook wel mee vermaken. Leuke dame trouwens, die mevrouw James Gunn.

Normaal geen serie die ik heel snel uit mezelf op zou zetten, maar de ruime 8 op IMDb (inmiddels is hij alweer ietsje gezakt, maar nog steeds een 8,3) haalden me toch over. En ik moet zeggen, Reacher is absoluut een vermakelijke ik-ben-moe-serie. Wanneer je na een lange dag geen zin hebt in iets zwaarmoedigs of iets waarvan het zonde is om door je gare gestel de helft niet mee te krijgen, dan is Reacher je man.

Realisme of geloofwaardige dialogen hoef je hier niet te zoeken, maar als je blij wordt van een lomp gevecht waarin een boomlange pislinke reus een groep bad guys in elkaar rost, dan zul je hier praktisch iedere aflevering aan je trekken komen. Alan Ritchson doet het prima, en ik was best gecharmeerd van Willa Fitzgerald als de bekwame small town cop Roscoe. Finlay was mij iets te cartoonesk, maar ach. Het was verstrooiende televisie. Kom maar op met seizoen 2.

3,5*

Gisteren tijdens avondeten (het was bankvoer) epi 1 van Stranger Things gekeken en dat had ik beter niet kunnen doen. In één ruk uitgekeken!

Een heerlijk, 8 afleveringen tellend sci-fi horrordrama, dat een eigentijdse mix tussen Stand By Me, ET, Poltergeist en It zou kunnen zijn, waarbij van ieder bepaalde aspecten in Stranger Things terecht zijn gekomen. Voor filmliefhebbers die bekend zijn met de films, of de eighties zelf hebben meegemaakt, is het een smorgasbord van referenties en hommages niet alleen naar mensen als Stephen King, Steven Spielberg, Tolkien en diens culturele nalatenschap, maar ook fantasy, horror en de geeky spelcultuur in het algemeen. I'm talking Dungeons & Dragons and Atari, baby.

De kindacteurs zijn boven verwachting goed uitschieters in Millie Bobbie Brown en Finn Wolfhard, maar ik vond dat ook Winona Ryder wegkwam met haar moeilijke rol, al loopt ze op het randje. De jaren tachtig synth beats (grappig na The Neon Demon te hebben gezien) en het strak opgebouwde verhaal praktisch zonder filler, zorgden er verder voor dat we aflevering na aflevering door wilden kijken. Tot het 01.45 uur was en ik nog vier uurtjes had tot de eerste wekker om 5.45 uur. Arghh

But it was worth it.

8.4*

Dat ik niets met voetbal heb, is bekend.

Op vlagen van waanzin en collectieve verstandsverbijstering rondom het EK en WK na, blijf ik er zo ver mogelijk bij uit de buurt. Maar mijn maat had gelijk, Ted Lasso is geweldig. Net zoals Rocky en Rush genietbaar (kunnen) zijn voor wie niet van boxen of formule 1 houd (both also me), is dit primair een serie over mensen. Met veel humor, drama, en bovenal Brits.

Qua series ben ik vaak iets meer van de highbrow, maar dit was precies wat ik nodig had. Erg fijn.