Opinions

A Bay of Blood opent als een giallo, en legt daarna eigenlijk een beetje de blauwdruk voor de moderne slasher voor ons neer. Een film bij uitstek wat mij betreft die je voor beide thema’s zou kunnen kijken, maar omdat ik ze mooi op volgorde afga, parkeer ik hem onder giallo. Ik was erg te spreken over Bava’s Black Sunday en Black Sabbath, en ook deze stelt niet teleur. Goede make-up van Rambaldi, lekker veel kills en een toffe score van Cipriani. Bava stond vanwege het budget zelf achter de camera (ik lees iets over een kinderwagen als dolly), en dat doet hij prima. Alleen jammer dat hij niet met zijn fikken van de zoom af kan blijven. Beetje te.

3,7*

De wat zonderlinge maar niet incompetente Young Gun loopt met een foute snor door Seoul, om op Kick-ass achtige wijze de stad te beschermen tegen alles wat slecht is. Hij redt de mooie Monica van een aantal boefjes en neemt haar mee naar huis. Daar blijkt ze dolgraag met hem naar bed te willen. Maar onze held heeft een kuisheidsgelofte afgelegd dus dat gaat niet door. De begeerlijke deerne die niet helemaal van deze aarde blijkt te zijn, neemt daar echter geen genoegen mee, ze MOET zijn zaad hebben! Desnoods kwaadschiks. Dan weet je een beetje wat voor film je krijgt...

Het is bijzonder knap wat regisseur Young-doo Oh met een budget van $4000 dollar voor elkaar heeft gekregen (en klassieke muziek uit het publieke domein kost niks). Het mag dan net niet helemaal overtuigen, maar ik heb gefascineerd zitten kijken.

2,5*

Na een paar uurtjes bezinken (daar was gisteravond geen tijd voor, it was straight to bed na de film) hoog ik toch alvast een halfje op. Ook voor mij was Elle niet precies wat ik verwacht had, maar dat is bij nader inzien niet iets nadeligs. Integendeel, het zindert behoorlijk na.

Elle is beslist geen whodunnit, en de meeste mensen, waaronder ook ikzelf, zullen niet verrast zijn als we op tweederde van de film de identiteit van de verkrachter leren kennen. Het is met name fascinerend om te zien hoe Michèle (een fenomenale 62-jarige Huppert) omgaat met wat haar is overkomen, omgaat met de mensen om haar heen en de wisselwerking die nadien ontstaat tussen haar en haar verkrachter. We zijn als kijker inmiddels zowat geconditioneerd om wraak te verwachten, maar dat gebeurt dus niet. Het is vaak bizar, zwart en droogkomisch en de woorden die Verhoeven zelf in het NRC interview meermaals uitspreekt, heb ik tijdens en na het kijken van de film ook meermaals gemompeld: 'waarom...waarom...'. Misschien is het ook hier zoals Verhoeven daar antwoorde: 'Er is geen waarom, dat soort dingen gebeuren...'? Ook nu kruipen zaken zoals welke kaasrasper hierboven aanroert, nog door het hoofd.

Op 77-jarige leeftijd nog zo'n film maken is inderdaad iets bijzonders, en ik kan weinig voorbeelden bedenken van regisseurs die that late in the game stug nieuwe paden verkennen. Een Lynch is ook behoorlijk non-conformistisch, maar vindt hij zichzelf ook nog steeds weer opnieuw uit? Ik weet het niet. Verhoeven doet dat hier in elk geval wel. Elle is overigens meer een drama dan een thriller denk ik. Het is af en toe even spannend, maar de droge humor en tegendraadse plotontwikkeling maken het moeilijk te kwalificeren. Mijn aanvankelijke 3,5* gisteravond zijn vermoedelijk illustratief voor de worsteling die ik er even mee had. Veel waaroms en de nog onbeantwoorde vraag wat voor een film ik nu eigenlijk gezien had. Visueel degelijk, maar onopvallend gefilmd, was het naast het acteerwerk vooral de score van Anne Dudley die me positief opviel. Ze schreef eerder de muziek bij Zwartboek en ik vond het erg passen bij Verhoevens stijl. Ik moest af en toe zelfs even vluchtig aan Rogier van Otterloo denken, al is dit toch ook weer behoorlijk anders. It just fits.

Als ik iets meer tijd genomen had om erover na te denken, dan waren we nooit onder de acht uitgekomen. En ik ga Elle beslist dit jaar nog een keer herzien. Aardig is ze niet echt, maar biologerend is ze absoluut.

4*

Toegegeven, ik heb het boek niet gelezen, maar wederhelft Miss Milton is praktisch afgestudeerd op Austen; dus hoewel ik niet direct een fan van period pieces ben, werd wel verwacht dat ik deze met haar zou kijken bij de eerste de beste gelegenheid. Gelukkig kijk ik erg graag naar Anya Taylor-Joy (ik snap niets van Pollypeachum1 hierboven) en vond ik haar ook hier weer erg sterk acteren.

Autumn de Wilde heeft van Emma. (2019) allesbehalve een stoffig en belegen kostuumdrama gemaakt en gekozen voor een frisse, eigenzinnige benadering. De film is mooi geschoten, heeft een fijne score en wist iemand die niets met dit genre heeft, moeiteloos 2 uur te boeien. Ik zal ergens in de komende anderhalve week dat de vrouwelijke regisseurs challenge nog duurt ook Clueless (gebaseerd op hetzelfde boek) maar eens kijken. Schijnbaar een flink hiaat in mijn filmkennis dat ik die nog niet heb gezien, als ik Miss Milton moet geloven. Zij geeft deze verfilming overigens een 9/10. Ik ben iets minder scheutig, maar afkomstig van mij is dit heel wat.

3,8*

Soms kan het geen kwaad om met wat context te beginnen. Stephen Kings/Frank Darabonts The Mist (2007) is een doodenge film. Natuurlijk is er dat einde, en die fucked up shit in de mist, maar dat is niet wat die film voor mij zo angstaanjagend maakt. Wat ik echt doodsbenauwend vond, is dat in die situatie een gek opstaat, die haar radicale interpretatie van een religieus geschrift dusdanig toepast, dat ze een massa met religekkies kan commanderen die niet langer zelf nadenkt, maar simpelweg doet wat er wordt gevraagd. Wat het ook is. Terrifying.

End of the Line speelt met dat idee, waarbij een sekte die overtuigd is dat de Dag des Oordeels eraan komt, meent dat ze weten wat het beste is voor het zielenheil van de rest van de ongelovige mensheid: kapot steken, zodat hun ziel behouden blijft voor God. Stuk voor stuk blijven er mensen op de slachtoffers afkomen, van oude vrouwtjes tot overtuigde adolescenten. ‘God loves you’, roepen ze met een glimlach, terwijl hun mes het lichaam van de andersdenkenden binnendringt. Getverdemme. Daar kan ik dus wakker van liggen. Deveraux verklaarde in interviews dat het massaal bashen van moslimfundamentalisten na 9/11 een directe aanleiding was voor dit verhaal, aangezien radicalisme uit elke religie voort kan vloeien, maar men zich dat in het Westen liever niet altijd lijkt te willen realiseren. De media kan echter een grote rol spelen in onze perceptie van dit soort daden, en de dekking die ze krijgen in het nieuws. Zo dacht ik tot vorig jaar dat het boeddhisme een strikt vreedzame overtuiging was.

Maurice Devereaux heeft hierna (2007) helaas geen film meer gemaakt, en dat is mensen opgevallen. Als ik zie wat hij doet met een mini-budget van $200.000, dan betreur ik dat de man niet meer kansen zijn gegeven. Devereaux heeft ook gewoon nog een eigen Facebook pagina, die teruggaat tot de tijd dat hij deze film nog aan het pushen was. Er gebeurt weinig op, maar toen ik hem een zojuist een berichtje stuurde met wat ik van zijn film vond, kreeg ik binnen een minuut een ontzettend aardige reactie. Dat is toch wat wrang, eigenlijk had ik liever gehad dat hij te druk was voor dat soort dingen… En er staan helaas nog steeds geen films op stapel, meldt hij. Overigens heeft de film ook een bovennatuurlijk horror element, waarover ik niet teveel wil verklappen.

3,5*

Niet op blu-ray zo te zien. Ok, de film is oud, maar ik heb wel oudere films toch van een blu-ray treatment zien profiteren.

Overigens is 7,99 euro niet echt veel geld als je ziet dat de geïmporteerde blu-ray hierboven voor 35 euro in de pricewatch staat. Overigens pluk je die voor 21 euro van play.com, mocht je toch de blu-ray willen.

Wat de film betreft, ik voel me een beetje een buitenstaander als ik alle loftuitingen op ICM en hier op MM lees. Nou ben ik gelukkig niet helemaal in mijn Remi, aangezien Vinokourov en met name starbright boy eigenlijk verwoorden wat mijn gevoelens zijn voor de film: knappe productiewaarden, zeker gezien de omstandigheden waarin de film werd gemaakt, maar toch geen diepe connectie met de film of de personages, op Baptiste na wellicht.

Nou moet ik zeggen dat mijn bloeddruk ook exact hetzelfde blijft bij love triangles en ik een beperkte tolerantie heb voor overmatig theatraal spel, wat hier met name in bepaalde scènes toch wel erg aanwezig is, zoals bij het gevecht op het toneel. Komisch bedoeld neem ik aan, maar voor mij werkt dat dus niet. Ook Arletty kon mij niet overtuigen, al moet ik toegeven dat ze er voor haar leeftijd goed geconserveerd uitziet. Haar spel was dat helaas ook.

Ik zou er graag zo van genieten als sommige users hier. Few achievements in the world of cinema can equal it, schreef Ebert in zijn Great Movie review over Les Enfants du Paradis. Jammer dat ik het niet zie.

Endhiran was mijn eerste Bollywoodfilm en ik moet zeggen dat ik me best vermaakt hebt. Ik verwacht niet dat deze film typerend is voor andere Indiase films, maar hij heeft zeker een een aantal kenmerken zoals bijvoord de muziek en dans 'intermezzo's' en de langere speelduur. De actie is compleet over the top, met name het laatste half uur.

Endhiran is met zijn budget van 40 miljoen de duurste bollywoodfilm ooit en dat zie je er wel aan af, hoewel zeker niet alle effecten overtuigen, zien de meeste er vrij goed uit. De actie is spectaculair maar niet echt realistisch. Camerawerk is erg goed, de beelden zien er fantastisch uit, net als Aishwarya Rai, wat een schoonheid. Ik zal zeker ook een paar serieuze films uit deze hoek gaan

kijken.

Oef wat een moeilijke film om iets over te schrijven als je toch al wel iets moe bent. Hoe Jenkin omgaat met narratief in zijn films heeft daar alles mee te maken. Hoewel Enys Men traag begint, grijpt het je steeds meer naar de strot als audiovisuele ervaring; ondanks dat je als de film op pauze gezet zou worden, desgevraagd vermoedelijk niet precies uit zou kunnen leggen waar het over gaat, en waar de spanning precies zit. Maar wat deze man doet op het vlak van editing en sound design met zijn korrelige 16mm beelden, is een feestje voor wie daarvan smult.

Net als Bait ZEKER geen film voor iedereen, eerder het tegenovergestelde.

Nog wat extra leesmateriaal naast de eerder gedeelde link.

‎Magic Hour Out of Sync: a conversation between Enys Men’s Mark Jenkin and Skinamarink’s Kyle Edward Ball • Journal • A Letterboxd Magazine

3,8*

Het sprak me eerst niet aan, maar toch gekeken aan de hand van een aantal lovende recensies. En ik heb er zeker geen spijt van! Met name de eerste helft van de film kent een aantal heerlijke scènes en Washington en de rest doen het prima. Er zullen geen Oscars vallen voor beste originele scenario, maar oh! Wat is het heerlijk om Denzel kont te zien schoppen.

De film neemt zijn tijd in het begin, en mijn vriendin en ik zeiden tegen elkaar dat het ons aan 'The Guest' deed denken maar dan beter (tweede helft daarvan zonk enorm in). Helaas, helaas... Ook The Equalizer lijdt hieronder, als je het mij vraagt. Het bleef vermakelijk, maar verhaaltechnisch maakt de film er bijzonder weinig van.

De lekkere actie, Baas Denzel en de leuke score zorgen er desondanks voor dat het voor de actie liefhebber een bovengemiddeld sterke prent zou moeten zijn. Ik zag iemand de film afserveren (en dat doen een hoop mensen) met de beschrijving 'Home Alone meets The Bourne Identity'. Feitelijk gezien niet eens zo raar en als je de film gaat analyseren blijft hij vermoedelijk niet overeind. Maar ik ben blij dat die normaal sterk bij me aanwezige neiging tijdens deze film naar de achtergrond verdween.

Film Pegasus, dat zei ik ook meteen tegen mijn vriendin, over Nighthawks. Dat is ook geen toeval, de gelijkenis is te treffend, al hebben ze gelukkig niet geprobeerd het exact na te doen.

"Remember this feeling... Just remember what this feels like..."

De dystopie. We hebben er flink wat voor de kiezen gehad de afgelopen jaren, niet zelden in de gekarameliseerde young adult variant. Persoonlijk heb ik dat altijd onzinnig en zelfs in potentie licht schadelijk gevonden, aangezien kinderen vaak teveel betutteld worden en chronisch onderschat in de concepten die ze kunnen begrijpen. Drake Doremus' nieuwe film Equals , waarin alle emotie is uitgebannen en onderling contact tot uitsluitend het pragmatische is geminimaliseerd, is ondanks zijn PG-13 rating in elk geval niet specifiek voor die jonge doelgroep gemaakt. Daarvoor ligt het tempo te laag en is het niet spannend genoeg.

Wanneer iets in de toekomst speelt kun je uiteraard kiezen hoe je dat vormgeeft. De grittiness van Minority Report, de ongure smeltkroes van Blade Runner met de grote schermen, de kale en urbane strakheid van Equilibrium (waar net als hier ook de emotie was uitgebannen), of een combinatie van die factoren. Doremus' wereld in Equals is hyperstrak en futuristisch gestileerd. Mijn beperkte architectonische educatie zou zeggen het een doorgetrokken lijn van Bauhaus zou kunnen zijn. Strak en ruimtelijk, waarbij design en functionaliteit naadloos in elkaar over lopen.

Dat is dan ook meteen het grootste pluspunt van de film: visueel is het een plaatje, en je ziet niet waar locatieshoots eindigen en production design begint. Het precieze budget van Equals lijkt onbekend, maar de geruchten melden rond de 16 miljoen, niet genoeg om dit soort werelden van te bouwen, dus een hoop zal op locatie opgenomen zijn in Tokyo, Singapore en Japan (bron). Hoe dan ook, it looks gorgeous. DOP John Guleserian die ook Doremus' twee vorige films Like Crazy (2011) en Breathe In (2013) schoot, weet zowel de wereld van Equals mooi vast te leggen, als de oneindig veel kleinere, maar met emotie overladen momenten tussen Silas (Hoult) en Nia (Stewart).

In de kern is Equals weinig meer dan het verhaal van een onmogelijke liefde in een maatschappij die dit niet toestaat, een soort Orwelliaanse Romeo en Juliet met Huxley trekjes, al heeft de film verder niet rechtstreeks met 1984 of Brave New World te maken. Stewarts positie als actrice lijkt soms nog steeds niet helemaal hersteld van Twilight, maar haar rol in Clouds of Sils Maria (2014) heeft bij mij (en gelukkig vele anderen) een terechte herwaardering van haar serieuzere werk als actrice ingeleid. En Equals zet die lijn gestaag voort. De chemie met Hoult (vorig jaar nog in Mad Max, en ver gekomen sinds About a Boy) is voelbaar en je gunt ze die liefde echt. Ook de bijrollen zijn goed gecast met onder andere Guy Pearce en Jackie Weaver, beide oudgedienden van Doremus.

Toch is Equals niet zo denderend ontvangen (een zesje op IMDb, een tomatoscore van 52% en een metascore van 37%), met als grootste commentaar dat het nogal simplistisch is en teveel op de vlakte blijft. Daar valt wat voor te zeggen, de film en meer specifiek de handelingen van deze star cross'd lovers, leveren ons weinig diepgaande inzichten op, naast het feit dat liefde alles overwint. Maar moet dat persé altijd? Wie dat naast zich neer kan leggen, krijgt met Equals een fijne sciencefiction dystopie, waarin de nadruk meer op de onmogelijke romance van de hoofdpersonen ligt, dan het omverwerpen van een dictatuur. Er zullen vast nog vele onvoldoendes volgen, maar voor mij was het een welkome afwisseling.

3,7*

Ik had gehoopt ondanks mijn weekenddienst (of juist daardoor gezien beebie Milton) er minstens 5 te kijken vandaag. Zondag is meestal rustig en alle klusjes waren gisteren al gedaan. Maar JM moet toch aan de bak voor een paar dringende meldingen; het is dus bij drie gebleven, waarvan ik van deze de helft gisteren zelfs al had gezien, tot ik direct na het avondeten ineenstortte op de bank en na een paar uur in coma, zaterdagavond OM HALF TIEN maar naar boven ben gekropen, jonge God die ik ben... Ik moest er om 06:00 uur uit, maar toch.

El Escapulario van regisseur Servando González is een misdaad-fantasy oorlogsdrama, waar ondanks wat donkere trekjes de horror niet heel dichtbij lijkt. Los daarvan is de film mooi geschoten, en wordt hij zo te zien door het Spaanstalige publiek bijzonder goed beoordeeld. Nochtans is mijn stem de eerste voor deze film op MovieMeter.

Dit is tevens een film met een religieuze component, maar hoewel die bij JM weinig beroering veroorzaakt, kan ik me voorstellen dat dat voor anderen anders is. Hoe dan ook, een solide 3,5* is op zijn plaats, al zal ik hem geen enkele horrorbuff aanraden. Zelfs Mexlovaah Alexspy niet, denk ik.

3,5*

Een tip van alexspyforever en onderdeel van Mubi's selectie Spectacle Every Day: De vele seizoenen van populaire Mexicaanse cinema | MUBI. Net als onze organisator ben ook ik gecharmeerd van de Mexicaanse horrorcinema; onze smaken zijn niet heel identiek, maar daar vinden we elkaar toch.

Regisseur Chano Urueta speelde in een aantal Peckinpah films als The Wild Bunch (1969) en Bring Me the Head of Alfredo Garcia (1974), maar had als regisseur niet onverdienstelijk naam gemaakt met deze The Witch's Mirror en in hetzelfde jaar El Barón del Terror (1962). Lekker kneuterig soms, maar een bijzonder sfeervol werkje doordrenkt met Gotiek en fijn belichte shots.

En het doet me deugd dat ik nog genoeg te ontdekken heb. Daar moesten we gelijk maar even werk van maken:

The Inevitable Morbidity of Mexican Cinema

3,5*

“What is a ghost? A tragedy condemned to repeat itself time and again? An instant of pain, perhaps. Something dead which still seems to be alive. An emotion suspended in time. Like a blurred photograph. Like an insect trapped in amber.”

In afwachting van The Shape of Water (2017), leek het me nu eindelijk eens tijd om mijn achterstallige Del Toro’s weg te werken, aangezien ik nog twee van zijn speelfilms moest zien. Ik schreef twee weken terug bij Cronos, dat ik weinig regisseurs kan bedenken, die ik in gelijke mate als een veelbelovend regisseur zie als Guillermo Del Toro, terwijl ik zoveel van zijn films maar zozo vind. Dat heeft alles te maken met El Laberinto del Fauno (2006), wat ik echt als een meesterwerk zie. Dan kun je nog zoveel zesjes en zeventjes als Blade Hellboy, Pacific Rim of Crimson Peak maken, je naam is gevestigd. Normaal gesproken zou je dan verwachten dat iemand na een aantal net-nietjes, een oningeloste belofte wordt, maar in mijn waardering is dat label Del Toro keer op keer bespaard gebleven. Al bleek ook Cronos een zeventje.

Gelukkig doorbreekt The Devil’s Backbone dat patroon, en de ontwikkeling die Del Toro heeft doorgemaakt als regisseur tussen 1993 en 2001 is duidelijk zichtbaar. Bijzonder, aangezien hij tussen die twee films alleen Mimic (1997) afleverde, die ik destijds op koopvideo (jaja) slechts eenmaal gekeken heb, en als weinig bijzonder ervoer. Hoe anders is het met deze film, over een weeshuis in de Spaanse burgeroorlog waar de kinderen van gedode Republikeinse militairen en politici zitten, terwijl er een constante sfeer van dreiging en naderend onheil in de lucht hangt.

Ondanks het beeld van het spookjongetje dat we vaak zien als illustratie, is The Devil’s Backbone geen El Orfanato. Net als bij Pan’s Labyrinth is dat bovennatuurlijke element af en toe aanwezig, maar Del Toro wortelt ook hier zijn karakters, hun problemen en constante dreiging in de realiteit, of het nu andere kinderen, de gewelddadige conciërge (een mooie rol van Eduardo Noriega, wat een naarling) of de oorlog betreft.

De film ziet er prachtig uit door de warme fotografie van Guillermo Navarro, die eerder films als Pan’s Labyrinth en Jackie Brown vastlegde, en ik zou hem graag eens op het grote scherm zien. Maar als dat niet lukt, komt er zeker een tweede kijkbeurt in huize Milton, want dit was een erg fijne verrassing.

4*

Uiteindelijk langer bezig geweest met het vinden van deze film in fatsoenlijke kwaliteit dan met met het kijken ervan. De blu-ray is lastig verkrijgbaar en de dvd is op de meeste plekken vrij pittig geprijsd. Bovendien koop ik liever geen dvd als er een (gerestaureerde) blu-ray beschikbaar is. Het werd uiteindelijk een potje pindakaas, maar wel van goede kwaliteit.

Na die complete speurtocht was het eerste gevoel toch een vleugje lichte teleurstelling. Er gebeurde heel weinig en de rol van de film en het karakter Frankenstein was veel kleiner dan ik had verwacht. Het is meer een katalysator. Beehive is meer een contemplatieve film. Lang aangehouden shots en weinig narratieve voortstuwing. Maar, zoals arno74 al schrijft, tussen de regels door gebeurt heel veel. Zowel in de wereld van het meisje als de politieke symboliek. Nu ben ik opgeleid als historicus, maar van de Spaanse burgeroorlog en de Francotijd weet ik beschamend weinig. Net zoals Vinokourov heb ik me in de eerste instantie bezig gehouden met de wereld van de film zelf, al kun je vermoedelijk uren googlen naar analyses en theorieën over deze film.

Over de cinematografie is veel gezegd, deze is inderdaad erg stijlvol. Soms wat sober, maar met name de kadrering en warme belichting zullen veel mensen bekoren. Het is in elk geval niet flashy. Triest om te horen dat de cameraman tijdens deze film al blind aan het worden was en zich een aantal jaren later, compleet blind, van kant heeft gemaakt.

Het acteerwerk is zeer goed, maar Ana steelt echt de show. Wow. Die grote, onschuldige ogen en de naturelle manier van acteren (hoewel acteren, ik las dat regisseur Erice gezegd heeft dat het zesjarige meisje geloofde dat het monster echt was) maken dit wat mij betreft een van de beste acteerprestaties van een kind van die leeftijd. Compleet geloofwaardig.

Mijn 4 sterren zie ik als zeer voorlopig, en ik acht de kans bijzonder aanwezig dat dit bij een tweede viewing zal stijgen.

Vorig jaar zag ik in de horrorchallenge van het Braziliaanse horroricoon José Mojica Marins de eerste horrorfilm uit dat land: At Midnight I'll Take Your Soul (1964). Gisteren zag ik Exorcismo Negro (1974), en dat smaakte wel naar meer. Op MovieMeter moet de film het doen met een schamele 3,06* gemiddeld, maar dit werkje staat op #72 in de Letterboxd Top 250 Horror Films aller tijden. Dat gaat me ook wat te furrr, maar ik vermaak me prima met de films van Marins. Aan fantasie geen gebrek, en Coffin Joe is wel een diabolisch karakter.

Op zijn allerminst geeft Marins ons hier een bijzonder kleurrijke verbeelding van de Hel, wanneer hij na een uurtje zwartwit overschakelt op Eastmancolor. Tof hoor.

3,5*

Labaki’s debuut Caramel (2007) en deze film liggen al lang op de kijkstapel, maar het kwam er steeds niet van. Uiteindelijk zag ik Capharnaüm (2018) als eerste, en hoewel niet iedereen daar evenveel over te spreken was, beviel die mij heel goed. En dat geld voor deze ook, ik heb me vanaf de mooie openingsscène goed vermaakt. Mooi gefilmd en een fijne score van Mouzanar (meneer Labaki, lees ik). Where Do We Go Now snijdt de zware thema’s van oorlog en religieuze twisten aan zonder te zwaar op de hand te worden, door er de nodige luchtige momenten en wat comic relief in te stoppen.

Caramel binnenkort ook maar eens kijken. Geen vervelende vrouw om naar te kijken, overigens.

3,5*

Kennelijk had JFK het bij de White House vertoning van Blood and Roses na 40 minuten wel gezien en peerde hij hem, schreef Schlesinger in zijn dagboek. Ik had die neiging ook na een minuut of 50, maar de realisatie dat ik meer doorzettingsvermogen had dan Kennedy, gaf me hernieuwde kracht. Of ik heb gewoon niets beters te doen met mijn tijd, maar ik vind de eerste lezing eigenlijk leuker. Vadim's film is overigens niet slecht, er is best een aangename, dromerige sfeer, en de plaatjes zijn soms fraai. Maar het kabbelt maar wat door en de 79 minuten van mijn versie duurden daarmee best even.

Slechts 18 stemmen op MovieMeter, en van ons illustere horrorchallenge gezelschap (de crème de la crème van MovieMeter) zag alleen Alexspy de film, wat in 2* resulteerde, toch wel onder het gemiddelde van de 3,08* waar de film op stond. Ik ga er gebroederlijk tussenin zitten, denk ik. Gulden middenweg. Maar de volgende keer graag weer wat meer Gothic bij mijn Vampier, meneer Vadim.

2,6*

Hij is vooral bekend van Into the Wild, maar ik heb jaren geleden ook Krakauers boek 'Into Thin Air' kapotgeluisterd als audiobook, gedurende enkele weken. Inmiddels ook een papieren versie met de wat matige titel 'De ijle lucht in' in de kast staan. Na de wat lauwe ontvangst van deze film, was het in de bios zien echter geen prio, en het kwam er dan ook niet van. Ik heb me tijdens het thuis kijken gelukkig niet verveeld. De hoeveelheid karakters speelt de film echter wel parten. Je kunt er moeilijk een paar weglaten bij een waargebeurd verhaal, maar op papier werkt dit drama gewoon stukken beter dan op film. Er wordt moeite gedaan iedereen een smoel te geven, maar dit gaat lastig.

Veel mooie beelden, prima muziek, een leuk blik acteurs (al springt niemand er echt uit ondanks enkele emotionele scènes) en een dramatisch verhaal. Toch bleef bij mij het gevoel dat er wat mist. Binding met de karakters is het eerste dat in me opkomt. Dan werkte een Touching The Void voor mij toch stukken beter. En Krakauers why blijft inderdaad wat in de lucht hangen, ondanks dat er wel iets geantwoord wordt uiteindelijk, door een aanwezige klimmer. Maar de film beantwoord met name de why not, als je het mij vraagt.

Gisteren na Ex Machina op Imagine zouden we deze nog even meepakken, maar het werd de veilige iets eerdere trein terug naar huis, Everly in Eye kijken betekende kiele kiele nog thuis kunnen komen met laatste trein.

Het werd dus de versie die al weken thuis klaarlag. Onvoorbereid was ik misschien lager uitgekomen, maar doordat ik reeds de /Filmcast had geluisterd over deze film (of althans een waarin hij werd besproken) wist ik al dat ik een brute pot bullshit tegemoet ging. Vermakelijke bullshit, dat dan weer wel, want ik herinner me dat ze best enthousiast waren. Dus met het oprechte voornemen niet te letten op acteerwerk, logica, karakterontwikkeling, coherentie en al dat soort onzinnige bijzaken waar ik normaal zoveel belang aan hecht, heb ik me op Everly gestort. Niet op dezelfde wijze als al die bloeddorstige Aziaten in deze film, maar thuis op de bank met een spritzertje of wat.

En met de juiste mindset is Everly best genietbaar. Hij valt een beetje in de categorie Shoot 'Em Up wellicht, maar dan met net iets minder onzinnigere kogelbaletten, al scheelt het weinig. Waarom zou je Everly kijken? Dat is simpel: Salma Hayek ziet er nog steed ontzettend hot uit, schopt behoorlijk kont en er zitten wat leuke actiescènes in. De film neemt zichzelf duidelijk niet serieus, en als de kijker dat ook niet doet, zijn het 90 best verstrooiende minuten.

Leuk voor een keer. 3*

"This is not a religion - it's a conspiracy against all non-Jews by a sick, deceitful, poisoned race against the Aryan peoples and their moral laws." - Narrator

Kun je verachtelijke films waarderen om hun technisch vakmanschap? Indrukwekkende staaltjes propaganda als Triumph des Willens (1935), of een racistische film als The Birth of a Nation (1915)? Mag je nog genieten van films wanneer de maker bedenkelijk is, zoals in de gevallen van Roman Polanski, Woody Allen, Nate Parker of Bill Cosby? Het zijn soms moeilijke vragen. Ik meen van wel, al is het soms behoorlijk lastig. Het vereist hoe dan ook een zekere aanpassing in de blik, waarmee we naar een film kijken. In het geval van Der Ewige Jude een flinke.

Na de Kristallnacht in 1938 constateerde Hitler dat er niet genoeg draagvlak onder de bevolking was, om het door hem gepropageerde geweld en antisemitisme effectief uit te kunnen voeren. Film was het middel bij uitstek om die publieke opinie vorm te kunnen geven, en Goebbels lanceerde vervolgens een campagne om antisemitisme te promoten. Het Duitse volk zou op die manier zelf oproepen tot geweld tegen de Joden. In 1937 was er al een tentoonstelling geweest met de naam Der Ewige Jude, en een gelijknamig boek. Deze als documentaire vermomde propagandafilm van Fritz Hippler (die aangeeft dat het meer het kindje van Goebbels en Hitler was) ligt in het verlengde daarvan.

De functie van de film was volgens sommigen tweeledig: het moest de parasitaire natuur van het Joodse ras aantonen, en de drastische maatregelen tegen hen legitimeren. We zien dus een opeenstapeling van beelden waarin Joden worden afgebeeld als vies, onbeschaafd, onbetrouwbaar, manipulatief, abnormaal en verdorven. Zelfs Fritz Langs M (1931) wordt aangehaald, waarbij geponeerd wordt dat ‘de Jood Peter Lorre een kindermoordenaar speelt met de notie dat niet de moordenaar schuldig is, maar zijn slachtoffer, waarmee een normale rechtsgang verwrongen wordt, door een sympathiek portret van een crimineel.’ En dat gaat een uur zo door.

De film werd wat lauw ontvangen na het populaire Jud Süß (1940), dat de walgelijke boodschap slim verpakte in een aangrijpend drama, wat Goebbels verkozen aanpak was. Hitler zelf prefereerde een meer rechtstreekse aanval, zoals in deze film. Het is al met al verachtelijke materie, en hoe beoordeel je dat? Gelukkig maakt Der Ewige Jude het ons makkelijk, want het heeft naast de (film)historische waarde als propagandafilm die je kunt analyseren, niet zoveel te bieden.

2*

Het viel me iets mee, na alle horrorverhalen. Inderdaad, het is alles behalve een meesterwerk, maar ik heb het prima uit kunnen zitten. Visueel zitten er best wat leuke plaatjes bij, al is het geheel wat CGI heavy. Acteerwerk was nergens speciaal en het was inderdaad een opvallend blanke bedoening (Ewen Bremner als Egyptische geneesheer, alsjeblieft), maar dat is reeds uitgebreid besproken.

Je zou bijna zeggen prima popcornfilmpje, als het een wat hogere entertainmentswaarde had. Maar naast de onsympathieke karakters is er ook nog een volkeren teisterende, kinderdodende God. En voor heel even was ik het volledig met Ramses eens. "Is this your God? Killer of children?" onafhankelijk wat eraan vooraf ging, dit blijft voor mij zo verwerpelijk.

Het moge duidelijk zijn dat ik de bijbel waar het op morele vraagstukken aankomt (en georganiseerde religie in het algemeen) niet aan mijn boezem koester. En zonder daar verder over uit te wijden kunnen we rustig stellen dat ook Ridley Scotts verfilming van het verhaal van Mozes daar geen verandering in heeft gebracht. Maar om mijn heidense persoontje zal het ze ook niet om te doen zijn geweest, denk.

Zouden alle doorgewinterde Horrorfanaten ‘ Coffin Joe’ eigenlijk kennen? Ik vraag het me af. Bloody Disgusting schreef een mooi stuk over dit filmische nalatenschap van dit karakter, voor wie benieuwd is.

Marins gaat meta in deze film waarin hij in feite zichzelf speelt, en tegenover zijn creatie ‘ Coffin Joe’ uit de Braziliaanse cult horrorfilms (À Meia-Noite Levarei Sua Alma (1964), Esta Noite Encarnarei no Teu Cadáver (1967)) komt te staan. Ik had deze eigenlijk gepland staan voor haunted house in de eerste ronde, maar dat liep anders. En zoekende naar een kijktip kwam ik hem zojuist weer tegen in het lijstje Religious Horror: Scaring the Hell Out of You. Daar past deze film vol religieuze thematiek eigenlijk veel beter onder. Occult kan ook goed.

Ik ben de eerste stem voor deze titel op MovieMeter trouwens. Zonde, want de man zet best een aantal toffe scenes neer in deze films, met allerlei bezeten mensen. Het heeft wat van een demonische nachtmerrie, voor zover ik me daar wat bij voor kan stellen. Ik ga die ‘This Night I Will Possess Your Corpse‘ uit 1967 over Coffin Joe ook maar kijken, denk ik. Die heeft een 3,9* op Letterboxd. Misschien themaronde 3. Ik heb overigens geen plannen om alles te kijken, want dat is nogal wat.

3,5*

Toen ik in 2019 mijn persoonlijke Top 250 horror films samenstelde, plaatste ik The Exorcist (1973) op # 16. Ik heb geen idee hoe vaak ik Friedkins klassieker gezien heb, maar het is in elk geval niet op één hand te tellen. Wat mij betreft een van de meest baanbrekende horrorfilms ooit gemaakt, en eentje die nog steeds kan shockeren 50 jaar na dato. Weinig films die dat kunnen zeggen.

En dat maakt het voor de sequels niet gemakkelijker. Ik heb deel 2 wel ooit gezien, maar dat is zo lang geleden dat ik hem geen cijfer durfde te geven toen ik in 2012 op MM kwam. En wat er stond was niet denderend. Deel 3 heb ik nooit durven kijken, met nota bene de schrijver zelf in de regiestoel. Dat moet toch wel prut zijn?

Helemaal niet dus. Ik heb gefascineerd zitten kijken, en Tering, wat steelt Brad Dourif sommige scènes. Ik denk dat ik deze nog maar een keer moet kijken, terwijl ik niet zo vaak gestoord wordt tijdens het kijken. En dan wellicht de DC?

3,6*

David Gordon Green probeert het weer met een klassieke horrorfilm, en hij slaagt er wat mij betreft dit keer nog minder in dan bij Halloween. Ik heb de twee lager gewaardeerde sequels daarop niet gezien, dus ik was op deze film met een nòg lager gemiddelde (hij duikt nog onder de 2,42* gemiddels van Halloween Ends) niet helemaal voorbereid. Maar ik snap wel waarom. Als je Leslie Odom Jr. en Ann Dowd in de cast hebt, en zelf Ellen Burstyn hebt weten te strikken, dan moet je wel met een sterk verhaal komen. En dit slappe aftreksel dat wat doelloos ronddwaalt doet de mijlpaal die Friedkin's film is, geen eer aan.

2,4*

-Bij de Horrorchallenge 2024

beloven met je vermoeide kadaver na een namiddag Jopenbier drinken nog coherente verhalen op papier te zetten is waanzin, maar goed. Ik zal een poging doen, vanuit geschiedkundige achtergrond zonder militaire ervaring. Just the evaluation of its uses.

Ik was bang dat ik door die post van jack_inthebox wellicht onevenredig zwaar zou tillen aan het propaganda aspect. Bij Eastwoods American Sniper heb ik daar al leuke discussies over gehad. Maar dat bleek mee te vallen, en het eerste kwartier had ik zelfs even hoop Jack te kunnen vertellen hoe het zat: prima acteurs, rustige opbouw, fijne montage en degelijk camerawerk. Maar dat bleek toch iets te vroeg gejuichd. De film verzandt al snel in een gemakzucht die de daadwerkelijk geïnteresseerde kijker die enigszins geïnformeerd is, afstoot.

Hoe weeg je mensenlevens tegen elkaar af? Wat zou je doen als? Razend interessant voor wie er nooit over nagedacht heeft, maar wie de experimenten als het Trolleyprobleem kent, heeft daar al eerder over nagedacht. Wat is moreel verantwoordbaar, en waarom? Het is dan ook vooral de besluiteloosheid en het afschepen van verantwoordelijk die je ziet in Eye in the Sky. Wanneer heb je een mandaat? Wanneer moet iets terug in 'the chain of command'? Wat is een acceptabele mate van 'Collateral Damage'? De vragen zijn helaas wat mij betreft vooral geschikt voor een goede discussie met weerwoord, hier worden ze te weinig uitgewerkt.

Alan Rickman, Helen Mirren, Aaron Paul, ze doen het geen van allen slecht, maar ik was tevens van geen van allen onder de indruk. De karakters zijn wat van bordkarton, en je leert geen van allen écht kennen. De CGI is bij de drones (soms op vlieg formaat) soms net iets te aanwezig. Het voelt niet helemaal echt.

Uitgerust en zonder Lentebock was er wellicht een betere verwoording uitgekomen, maar het is met name de vereenvoudigde blik die mij stoorde. Kijk eens hoe moeilijk die beslissingen gaan. Zie de drone piloten eens huilen. Natuurlijk treed er trauma op, en worden niet alle beslissingen op een Yeeh-Hah! manier genomen, maar de intricasies van dit soort beslissingen, de dynamiek van de besluitvorming en de gevolgen ervan worden wat mij betreft niet heel genuanceerd verfilmd. De wandaden en uitspraken van soldaten of mariniers, US or not, zijn me bekend. De film laat zich daar wat mij betreft redelijk los van bekijken, maar roept op zijn beurt wellicht weer een andere discussie op.

Dat hoop ik althans. En dan op een iets dieper niveau dan de film gaat... Want Jack's punten over het veroorzaken van terrorisme (hierboven) snijden wel degelijk hout.

3*