Opinions

“By dwelling on both the façade and its cracks, and not just settling for a more conventional, you-are-there genuineness, the film asks us to think through its images and thus evokes a deeper sense of empathy.”

– Robert Greene

Zelden krijgen we een blik in de Noord-Koreaanse staat, en als het al gebeurt, is het maar de vraag wat daarvan precies echt is. Al weten we het intuïtief misschien eigenlijk ergens wel, als erop bedachte westerling. En ook in deze documentaire, die het dagelijks leven van een alledaagse familie uit Pyongyang moet laten zien, zien we al snel dat het tafereel wat in scène gezet lijkt. En niet door filmmaker Vitaliy Manskiy, maar door Koreaanse gedelegeerden die de documentairemakers begeleiden om het hen aangereikte script wel te verfilmen zoals zij willen. Manskiy filmde echter ook door buiten de gescripte scènes om (en smokkelde dat het land uit), wat de kunstmatigheid van wat we zien alleen maar vergroot.

Het is daarmee in feite een documentaire over het maken van een nep-documentaire. Under the Sun is derhalve langzaam, maar tussen de regels door, sijpelt de verstikkende onderdrukking van de totalitaire staat. En als je goed kijkt en wat geduld opbrengt, dan kun je niet anders dan meeleven met de mensen die in deze Orwelliaanse nachtmerrie verblijven. Maar toch is er af en toe een verdwaalde blik van dolende twijfel, een zeldzame lach tussen de alles overweldigende vloedgolven van indoctrinatie door.

Under The Sun is niet heel verhalend, en maakt geen gebruik van een verteller. We zien in principe de plekken en scènes die de Noord-Koreanen gekozen hebben ons voor te schotelen, maar door de lens van de Rus. En dat blijkt alle verschil te maken. Als film riep het bij mij evenzeer meer vragen op dan hij beantwoorde. Hoe bang zijn die kinderen? Hoe bang zijn de volwassenen? Praten ze wel eens met elkaar over hun situatie, met het risico op wegkwijnen in een kamp als er gekletst wordt? Wat weten ze nog van de wereld buiten Noord-Korea om? Laatst lekte informatie over het internet in het land, een situatie die voor ons moeilijk voorstelbaar is. En de belangrijkste vraag blijft natuurlijk helemaal onbeantwoord: op wat voor wijze moet het ooit goedkomen voor het volk van dit land?

Op die laatste vraag na, hoop ik dat Camp 14: Total Control Zone (2012) enkele van de antwoorden kan geven. Maar voorlopig galmt de laatste scène van Under The Sun nog even na.

4*

De film staat op Netflix momenteel. Wie me de muziek kan benoemen tijdens de aftiteling ben ik erg dankbaar

Anthology Horror, een subgenre dat voor mij nooit echt uitblinkt vanwege de wisselende kwaliteit, maar waar ik mezelf praktisch altijd mee weet te vermaken doordat de mindere segmenten ook weer zo voorbij zijn. En dat er daarna weer iets totaal anders kan komen, maakt het wel afwisselend.

Het verbindend plotje van de 5 segmenten is niet heel indrukwekkend. Een groepje buitenbeentjes wordt ingehuurd door een onbekende om in te breken in een verlaten huis op het platteland. Ze moeten er een zeldzame videoband zien te bemachtigen. Ter plaatse ontdekken ze echter een lijk, een aantal oude televisies en een grote partij cryptische videobeelden...

Ik had in 2012 weinig motivatie om V/H/S te kijken, als ik eerlijk ben. Weer een found footage, 5,8 op IMDb... Ik geloofde het wel. Daarna kwamen er sequels, kwam de film in horror toplijsten terecht, en werden enkele van de filmmakers grote(re) namen: o.a. David Bruckner, Matt Bettinelli-Olpin, Joe Swanberg, Ti West en Adam Wingard; stuk voor stuk filmmakers die daarna (min of meer) succesvolle horrors gemaakt hebben. Toch maar eens kijken dus.

Ook bij deze anthology heb ik me niet verveeld, maar eigenlijk vond ik alleen het eerste fragment echt tof. Hannah Fierman maakt van haar karakter Lily van meet af aan iets verontrustends, en als 'het los gaat' is dat ook erg leuk gedaan.

3*

Whoopsie. Nadat ik me bij de vorige challenge best vermaakt heb met V/H/S (2012), leek het me aardig er nu weer een te kijken, maar kennelijk ben ik vergeten om V/H/S/2, V/H/S: Viral, V/H/S/94, V/H/S/99 en V/H/S/85 te kijken. V/H/S/Beyond is namelijk alweer het achtste deel van de franchise, en deze oktober komt met V/H/S/Halloween (2025) alweer het negende deel uit, met segmenten van onder andere Paco Plaza en Alex Ross Perry. Want dat is het format bij deze films; een handvol horrorshorts van verschillende regisseurs (vaak filmmakers on the rise), in een wat lossig raamvertellinkje dat ze aan elkaar praat. In dit geval is dat buitenaardse wezens en sci-fi.

V/H/S/Beyond sprak me aan boven zijn voorgangers vanwege segmenten van Jordan Downey (ThanksKilling (2009), The Head Hunter (2018)), en omdat ik benieuwd was wat Justin Long en Kate Siegel zouden doen in een horror anthology als dit. Downey opent de film gelijk lekker met beklemmend POV shots van een politieteam in een verlaten huis met infected, wat een beetje op een shooter lijkt. But done right. Erg creepy en met toffe special effects. Ik zat er gelijk in!

Het tweede Bollyhorror-achtige segment van de Indiase Virat Pal viel me wat tegen, al heeft het zoals onze joolz zegt wel een paar coole momenten. Het derde segment van Southbound regisseur Justin Martinez, over een groepje skydivers dat het aan de stok krijgt met een alien in de lucht en een boomgaard, maakt dit weer goed. Heel leuk gedaan; ook hier werkt de POV echt uitstekend, en dat komt van iemand die Hardcore henry niet zo vond. Wtf. Ambitieus segment. Helaas kon ik met segment 4 (Long) en 5 (Siegel) weer minder.

All in all komen we dan alsnog op een voldoende uit, maar segment 1 en 3 sprongen er voor mij toch wel uit.

3*

overduidelijke green screen achtergronden, hoe kan dat toch met zo'n gigantisch budget? Ik zag gisteren de nieuwe Blade Runner van Villeneuve, en los van dat het een heel ander soort film is, heb ik daarbij geen enkel moment een gevoel van neppigheid gehad. Hierbij om de haverklap. Als je niet voelt dat ze voor een green screen staan, heb je wel het gevoel dat het praktisch allemaal in de studio is opgenomen. De enige shots die ik wel de moeite waard vond, waren die in de ruimte. Al die lof voor de visuele aspecten snap ik dan ook niet helemaal. Not my style. En de slurfachtige diertjes antropomorfe diertjes zijn dat evenmin. Pratende Donald Duckjes.

Ik ben totaal onbekend met de comics, maar hoe dan ook de mening toegedaan dat dat geen beletsel mag zijn om van een blockbuster te genieten. Dane Dehaan en Cara Delevingne ken ik allebei niet goed, maar ik snap de bedenkingen op het vlak van de casting, met name bij de eerste. Het werkt absoluut niet. Delevingne is... tsja... geen Tessa Thompson in Thor Ragnarok. Mij doet ze helaas niets. Een minder geslaagde versie van Elle Fanning?

Besson's Europacorps heeft het niet makkelijk na een aantal flops, en dat Valerian slechts 40 miljoen opbracht met een budget van 177 miljoen spreekt boekdelen, al is het wel zo eerlijk om te vermelden dat een kritisch gewaardeerde films als Blade Runner 2049 ook geen box office succes is, en Valerian overseas nog wel iets heeft terugverdiend, al zal het niet genoeg zijn.

Sorry Zwolle. Het is niet anders.

2,5*

Wat een fijne, dromerige film. Ik begin steeds vertrouwder te raken met de Tsjechische New Wave, maar Valerie is bij uitstek een film die me doet realiseren hoeveel ik nog niet weet, en derhalve enorm uitnodigt tot verdere analyse, me in de historische context verdiepen en de manieren waarop we de film en wat erin gebeurt kunnen lezen. Thema’s als ontluikende seksualiteit en op de loer liggende corruptie zijn duidelijk zichtbaar, maar daar houdt het natuurlijk niet op, al lijkt zoals het Criterion Essay aangeeft, Jires’ film niet direct een grote politieke component te herbergen.

“A concretely irrational psychic collage freely borrowing from the genre of so-called pulp literature everything belonging to the nethermost regions of our unconscious.”, zo omschreef auteur Vítězslav Nezval zijn roman Valerie and Her Week of Wonders die in 1935 verscheen. En dat zien we inderdaad ook in de film terug, een duidelijke logische plotontwikkeling lijkt afwezig. Soms voelt de film wat als een soort freudiaanse versie van Alice in Wonderland schreef Joolstein, en dat idee had ik ook regelmatig. Zowel de bevreemdende wereld en soms gevaarlijke figuren die ten tonele verschijnen, als het jonge karakter van Valerie deden me vaak aan Alice denken. Maar gelukkig is Valerie a Týden Divu anders genoeg om zijn bestaansrecht te legitimeren.

De kijker anno 2017 kan zich misschien af en toe wat ongemakkelijk voelen bij de manier waarop Valerie in beeld wordt gebracht, wetend dat actrice Jaroslava Schallerová net als haar karakter in de film, nog maar dertien jaar oud was. Ik had dat in elk geval wel. Ik lees dat haar moeder de gehele duur van de opnames op de set aanwezig was, en dat scheelt al iets. Maar toch blijft er iets knagen op het vlak van het spanningsveld tussen het smaakvol tonen van ontluikende seksualiteit van een jonge vrouw en de seksualisering van een kind voor het genot van de mannelijke blik. Van de mogelijkheid dat Jires’ zich hier aan dat laatste schuldig zou maken ben ik allerminst overtuigd, integendeel, maar zelfs de geringste twijfel blijft toch door het hoofd spoken.

Toch vond ik Valerie and Her Week of Wonders een erg fijne film, een dromerig surrealistisch horrorsprookje. Op dit moment bekleedt hij op MovieMeter nr. 4 in de Toplijst van Tsjechoslowakije, net onder Spalovac Mrtvol (1968), die ik ook 4* gaf. Welke ik beter vind, is lastig om te zeggen. Maar de film die Jires hier heeft afgeleverd, is sowieso mooier.

4*

Eens opgezet nadat Woland hem getipt had. Ik vermoed dat ik dezelfde Calvé-versie als Beavis gezien heb, gezien het mooie YLE 2TV logootje rechts bovenin. Toch was de kwaliteit prima, al zal die van de dvd hopelijk beter zijn (beavis?) .

Een horrorfilm is het niet echt, maar dat zal de doorgewinterde (no pun intended) griezelliefhebber die bekend is met horror uit de jaren '20-'60, niet echt verbazen denk ik. Deze draaien veelal op sfeer, of in een enkel geval campyness. Camp is Valkoinen Peura allerminst, maar sfeervol des temeer. De uitgestrekte sneeuwvlaktes van Lapland lenen zich uitstekend voor de contrastrijke zwartwit fotografie van deze film, waarbij de mensen, vele rendieren (hoe kan het ook anders) en de begroeiing scherp aftekenen tegen de achtergrond.

Het is een van de meest gerenommeerde Finse films, die in de in 2012 gehouden poll van Beste Finse Films de derde plek wist te behalen en tevens werd opgenomen in UNESCO's filmerfgoed-lijst, National Cinematic Heritage. Hij draaide in Cannes en won in 1956 een van de Golden Globes (plural!) voor beste buitenlandse film.

Toch had ik tot gisteren nooit van The White Reindeer gehoord, evenmin van de hoofdrolspeelster Mirjami Kuosmanen, die tevens met regisseur Erik Blomberg getrouwd was. Ik lees in Annette Kuhns The Women's Companion to International Film (niks boven gender/feminist filmliterature als je iets wilt weten over een 'onbekende' vrouw in de filmwereld) dat ze 'een van de vergeten vrouwen uit de geschiedenis van de Finse cinema is, maar dat ze desalniettemin een van de populairste sterren van de jaren '40 en '50 was, waarvan minder bekend is dat ze ook meeschreef aan veel van haar films en deze vaak co regisseerde. Zo heeft ze zonder credit ook mee geregisseerd aan The White Reindeer.' Helaas werd ze maar 48 door een gescheurd bloedvat, als ik het goed begrepen uit de summiere Finse info op wikipedia, met behulp van google translate.

Het is misschien geen hoogstandje, maar ik heb me er prima mee vermaakt. Zoals gezegd wordt het nergens echt eng, en zijn er weinig special effects. Blomberg gaat ze liever op een subtiele manier uit de weg met zooms en door zaken off screen te laten gebeuren. Maar de film heeft prachtige landschappen en fotografie, een leuke hoofdrolspeelster en duurt met 65 minuten (mijn versie was geen 74) kort genoeg om je niet te vervelen. En het is weer eens wat anders dan gothic, gore of zombie horror.

Zeker ter afwisseling een mooie aanrader om eens te proberen. 3,5*

Soms komt er iemand op je radar waarvan je daarna meteen oplet op de toekomstige projecten, en die actief opzoekt. Dat had ik destijds met Anya Taylor-Joy, en vorig jaar met Sara Montpetit na het zien van het schitterende Falcon Lake (2022), die ik daarna vanwege het toch ontbreken van een horrorcredit helemaal niet bleek te mogen registreren. Niet iets waar ik lang om treurde natuurlijk, zo vaak deelt JM geen 4,5* uit.

Toen de trailer van Humanist Vampire Seeking Consenting Suicidal Person uitkwam, was ik gelijk benieuwd: een fantasy horror dramedie die in de prijzen viel op Sitges en Venetië. En weer een heel andere rol van Petit. In plaats van coming-of-age met hormonale power dynamics, speelt ze hier de jonge vampier Sasha, die een te groot hart heeft om mensen te kunnen doden. Dit tot grote ergernis van haar ouders die haar bloedvoorraad stopzetten. Sasha’s leven komt plotseling in het gedrang tot ze de eenzame tiener Paul ontmoet. Hij ziet het leven niet meer zitten en wil haar leven helpen redden. Samen sluiten ze een overeenkomst die beide een uitvlucht zou moeten bieden.

Regisseur Ariane Louis-Seize maakte talloze korte films (waarvan ik er geen enkele zag), en levert hier met haar speelfilmdebuut een eigenzinnige, maar ook gewaagde genremix af. Het is uiteraard niet de eerste Comedy-Drama-Fantasy-Horror, maar het is evenmin een vast onderdeel van het filmdieet van de meeste mensen. Weinig scènes voelen overbodig, al zal desondanks het tempo voor sommigen wat laag liggen. De film heeft een lekkere score/muziek en is goed gespeeld. Met name Montpetit en Félix-Antoine Bénard (Het Canadese neefje van Paul Dano) geven een fijne performance.

Zeker niet voor iedereen, maar wie wel in is voor een quirky filmhuis horrortje op zijn tijd, kan Humanist Vampire rustig een kans geven.

Check vooral de trailer.

3,5*

"Humans are nothing more than livestock, we prey on them as they prey on beast! This is the rule of nature!"

Na gisteren Michael Dudok de Wits onvergelijkbare en tevens woordeloze La Tortue Rouge te hebben gezien, kwam Vampire Hunter D. - Bloodlust nogal rauw op mijn dak. Een beetje alsof je 's alsof je onder krekel-getsjirp van een vergezicht staat te genieten, en opeens met je hoofd tegen een steen gekwakt wordt terwijl er twee spitse tanden in je nek gezet worden. 'Hee, dat is niet aangenaam...'

Ik verkondig zelf af en toe dat van een film niet alle aspecten geweldig hoeven te zijn, om ervan te kunnen genieten. Dat zelfs een film waarvan bepaalde aspecten enorm knullig zijn, nog genoeg positieve punten kan hebben op andere vlakken. Dat moest ik tijdens het kijken van deze film herhaaldelijk tegen mezelf zeggen: 'maar de animatie is mooi! Maar de animatie is mooi! Kijk dan!'. Het was echter moeilijk om daarvan te genieten, met het oeverloos geleuter van de meest clunky dialogen. Je zou verwachten van een Japanse animatie die specifiek eerst in het Engels is gemaakt, dat ze juist dát aspect goed op orde zouden hebben. Nog onder de indruk zijnde van gisteren, van hoeveel emotie en informatie je zónder woorden over kunt brengen, leek Vampire Hunter D - Bloodlust bijna een kakafonie aan gewauwel te bevatten. En dat brak de boel toch behoorlijk op.

Wellicht dat het voor anime fans erg meevalt, maar de manier van verhaalopbouw, hoe de karakters met elkaar praten en hoe de actie wordt verbeeldt, lijken mij in een film als deze simpelweg (nog steeds) niet helemaal te liggen. Ik heb het grootste respect voor de films van o.a. Hayao Miyazaki, Satoshi Kon en Isao Takahata, maar een anime fan in hart en nieren zal ik vermoedelijk nooit meer worden. Ik ben wel benieuwd hoe de grote namen van mijn jeugd me nu zouden bevallen, Akira, Wicked City en Ghost in the Shell. Films die ik sinds eind jaren '90 volgens mij niet meer heb gezien. Hopelijk beter dan dit.

2,5*

Wie zich wel eens op het internet buiten MovieMeter begeeft, en dat zal voor de meeste filmliefhebbende forumleden gelden, is waarschijnlijk bekend met Cage's bovenstaande 'overacterende' tronie. Lang heb ik niet geweten uit welke film dit kwam, want ik hoefde het immers niet te onthouden als ik het ergens zag. Want slecht. Dat kon niet anders. Toch? Gek genoeg kwam ik echter steeds vaker meningen tegen die Vampire’s Kiss als een ondergewaardeerde cultfilm bestempelden. Toch maar eens kijken dus. En wat blijkt? Ik heb zitten genieten, dit is hilarisch.

Cage speelt een uitgever die in zin nek gebeten wordt door een vrouw en vervolgens grillig gedrag begint te vertonen. Hij drijft zijn secretaresse tot het uiterste terwijl hij in het reine probeert te komen met zijn waanideeën. De vrouw blijft hem bezoeken en naarmate zijn waanzin toeneemt, begint het erop te lijken dat sommige gebeurtenissen die hij meemaakt hallucinaties zijn. Of verandert hij werkelijk in een vampier?

Vooral liefhebbers van Mary Harron's American Psycho (2000) zou ik Vampire’s Kiss absoluut aan willen raden, want het is een geweldige companion piece. Cage gaat tot het uiterste (en daar voorbij) maar in de context van de film werkt het. Tevens lijkt hij zijn inspiratie uit de silent horrors van de jaren 20 te halen, wat ik een feest vind om naar te kijken.

Absoluut cult, en een film die ik nog eens zal moeten herzien voor een definitief oordeel.

3,7*

-Bij de Horrorchallenge 2024

Net als alexspyforever zag ook ik het vervolg El Ataúd del Vampiro (1958) eerder, in de horrorchallenge van 2018. De beste man had me kort erop al getagged dat diens voorganger ook zeker kijkwaardig was, en nu 5 jaar later leek de tijd me wel rijp. Always keep them in suspense, I always say.

In deze voorloper reist de oude vampier Graaf Lavud (German Robles)aar Mexico om het lichaam van zijn dode broer op te halen. Als hij daar aankomt stelt hij vast dat op de plaats van de crypte nu een hacienda gebouwd is. De graaf verleidt de eigenares van de hacienda en al snel vergezelt ze hem op zijn nachtelijke moordtochten.

Zoals Alexspy terecht opmerkt, speelt Fernando Méndez' film dankbaar leentjebuur bij Universal's Dracula (1931) van een ruime kwart eeuw eerder. Toch is het beslist geen rip-off maar staan deze Mexicaanse tegenhangers voldoende op zichzelf om te worden genoten zonder steeds aan Tod Brownings klassieker met Bela Lugosi te hoeven denken.

Al vond ik zijn vervolg nog iets sterker, is El Vampiro wederom een sfeervolle horror uit Mexico, en een tip voor de vampier-fans onder ons. Kijk ze dan wel in de goede volgorde.

3,4*

Na Roadgames (1981) is de discutabele eer aan Vampyros Lesbos (1971) om de tweede poster te zijn die altijd tot de verbeelding van JM's innerlijke puber heeft gesproken. Wat een lief brunetje, dacht ik iedere keer. Maar het was er nooit van gekomen om Jesús Franco's film een keer op te zetten. Van zijn hand zag ik eerder Gritos en la noche, Marquis de Sade: Justine, Les cauchemars naissent la nuit en Die Säge des Todes. Van die vier scoorde overigens alleen de eerste een zesje, de rest zit lager. Maar met deze poster had ik toch hoop op een goede ervaring!

Die hoop werd vervolgens op brute wijze de kop ingedrukt toen ik op de filmpagina 1* zag van Woland, Alexspy en ikkegoemikke. Anderhalve * van joolstein. En Theunissen en Noodless zijn met 2* zowaar de scheutige Harries. Met een iets bescheidener verwachting en de gordijntjes besmuikt gesloten (Woerdenaren zijn nog puur en onbevlekt), werd deze West-Duits Spaanse softcore vervolgens met gepaste voorzichtigheid aangezwengeld.

Ewa Strömberg speelt Linda Westinghouse, een jonge Amerikaanse advocate die werkt voor een advocatenkantoor in Istanbul. 's Nachts heeft ze dromen waarin ze een sexy brunette (Soledad Miranda) ontmoet en de liefde met haar bedrijft zonder dat ze zichzelf daarvan kan weerhouden. Haar dromen werkelijkheid wanneer ze een zaak krijgt die er voor zorgt dat ze naar één van de kleinste eilanden aan de Turkse kust moet.

Franco's in de Grindhouse Cinema Database opgenomen werkje is op zijn best als kleurrijk psychedelisch jaren '70 werkje met aspiraties. Als drama faalt de film jammerlijk door de afwezigheid van een grijpende narratief en als horror scoort hij weinig punten door de uiterst minimale aanwezigheid van de daarvoor benodigde elementen. Dan blijft de male gaze van geperverteerde veertigjarige pappa's over, is het daar dan een Smörgåsbord voor? Niet echt. De veel te jong overleden Soledad Miranda is zeker geen straf om naar te kijken, maar op wat willekeurig naakt en enkele korte scènes na is Vampyros niet het erotisch hoogstandje dat de suggestieve poster teaset.

Wel is het een verstrooiend seventies niemendalletje met een bij vlagen aardige soundtrack dat niet onaangenaam is om naar te kijken, al fladdert het wat doelloos rond zonder echt ergens heen te gaan.

2,2*

Een slowburner die niet iedereen zal bekoren, en liefhebbers van Palmasons eerdere films Vinterbrødre (2017) en Hvítur, Hvítur Dagur (2019) zijn daar volgens ook niet helemaal van gevrijwaard. Dat was ook geen mainstream cinema, maar voor Vanskabte Land (2022) moet je echt gaan zitten. Wie dat geduld op kan brengen en zich overgeeft aan de in prachtig 4:3 geschoten 35mm pracht waarmee dit Ijsland is vastgelegd, die kan zich een volle twee uur aan de schoonheid vergapen. En anders wordt het een lange, lange zit.

Leuk om dezelfde vertrouwde acteurs weer terug te zien komen. Met name Ingvar Sigurdsson heeft een prachtkop om naar te kijken.

Bolly-horror!

Volgens Wikipedia moeten er Mario Bava invloeden zichtbaar zijn. En... als je goed kijkt... kun je dat wel beargumenteren. Denk ik. Maar toch is Veerana in de eerste plaats zijn eigen ding: Een atypische Bollywood (voor zover ik weet) ratjetoe van kitscherige, gothische horror en blije dansnummers, met wellustige, rondborstige Indiase brunetjes. Net passend binnen de fatsoensgrenzen, uiteraard. De jaren tachtig spatten er hoe dan ook vanaf, mouwloze shirs voor de mannen en uiteraard eighties hair... Matjes enzo... Foute gevechten, begeleid door synthesizers en drum computers.

Als het 90 minuten had geduurd, was het misschien zelfs hoger uitgevallen dan een zesje. Onvermakelijk is het allerminst, maar zoals wel vaker bij Bollywoodfilms, duurt het voor JM net even te lang met 135 minuten. Daarvoor heb ik er dan net weer niet genoeg binding mee.

Maar de 'Trailor' is hoe dan ook de moeite.

3*

Ik ben niet de eerste met het idee om de "Koolhoven presenteert" films te gaan kijken voor de lopende Nederlandse filmchallenge, maar ik bedacht me dat ik als genreliefhebber gek zou zijn als ik het niet zou doen. Dus ik ga ze gewoon inpassen, desnoods ten kostte van enkele andere titels.

Venus (2024) is een Black Mirror achtige Sci-Fi horror waarin een massa extinctie plaatsvindt waarbij alle mannen om onbekende reden zelfmoord plegen. Joyce verliest haar vriend en zoekt troost bij Nostalgyl, een bedrijf dat vrouwen ervaringen uit het verleden laat herbeleven. Gonzalo Fernandez Carmona weet hoe hij moet belichten en ook de cast met Kavus, Zweerman en Smulders doet het goed. Venus lijkt meer een sfeer dan een primair plotgedreven film, al komt dat misschien ook omdat de film daar meer in uitblinkt.

Cosmatos wordt genoemd, maar hoewel ik dat wel snap, vond ik dat nog wel een tandje sterker en nog iets gestileerder. Desalniettemin een fijn genrewerkje van Nederlandse bodem, jammer dat we niet meer van deze kwaliteit hebben. Mooi body horror moment ook. Goed initiatief van Koolhoven!

3,6*

JM is niet zo van de spinnetjes, brrrr. Ouder worden en een volwassen vent zijn met kind en hypotheek heeft daar niets aan veranderd. Ratten, wespen, een grote hond.... alles beter dan een spin. Dat betekent echter niet dat we het uit de weg gaan, Arachnaphobia werd al gruwelend aangezwengeld als kind, en niet één keer. Ik was dan ook benieuwd naar Vermines, na het zien van de trailer.

Ik ben wel verrast dat regisseur Sébastien Vaniček zo debuteert met een langspeelfilm, en eigenlijk ook een beetje dat hij hem mocht maken; zijn drie shorts hebben abominabele waarderingen op IMDb. Maar kennelijk waren een producer aan wie hij het idee pitchte en Netflix zo onder de indruk, dat hij hem mocht maken en de film zelfs een bioscoop release kreeg. Not too shabby.

En eerlijk is eerlijk, Vermines is niet slecht. Het is chaotisch, en de karakters waren niet erg sympathiek, maar de spanning zit er goed in. Het idee dat er een betere spinnenfilm gemaakt kan worden blijft, maar voor nu vond ik dit absoluut wel een aardig genrewerkje.

3,2

Zeggen dat ik opgegroeid ben met Moodysson zou te ver gaan, maar hij neemt een speciaal plekje in mijn filmhart in. Ik was 18 toen Fucking Amal en Vinterbergs Festen) uitkwamen en titels als deze behoorden tot de eerste arthouse films die ik zag. Het was vooral de echtheid die me fascineerde, de uitzonderlijke menselijkheid van deze films, terwijl de meeste ruimte in mijn kast vol koopvideo's nog ingenomen werd door namen als Pacino, De Niro, Nic Cage en Travolta. Dit was even andere koek.

De naam zat meteen in mijn hoofd en ik heb Tilsammans zodra hij uit was meteen gekocht. Mooie, mooie film. Lilja 4 ever heb ik destijds in de bios gezien, en ook die beviel goed. En dat was dat, om onverklaarbare redenen: Ik heb daarna nooit meer een Moodysson gezien, alsof hij van de aardbodem was verdwenen. Het full circle komen met We are the Best gaat aan mij dan ook voorbij, aangezien ik de hierboven genoemde 'verdoolde schaap' fase heb gemist.

We are the Best is voor mij vooral een cinema van momenten. In de eerste plaats natuurlijk het moment in de tijd, 1982, en hoe Moodysson hier kleur aan geeft. Maar het zijn voornamelijk de 'momenten' tussen de karakters in deze voortkabbelende film, die napalm niet op plot drijft. Diezelfde menselijkheid die ook in Moodyssons vroege werk zit, komt hier maar voren. Dit kan het moment zijn dat een van de meiden zich per ongeluk snijdt en verzorgd wordt door de twee anderen, of het met open mond luisteren naar een liedje van een van hen. Of kutten met een muts en eten in de kantine na een openhartig gesprek. De actrices spelen hierin een belangrijke rol, vooral Mira Grosin als Klara ('hanenkam meisje') speelt erg leuk, maar allemaal doorstaan ze de frustrerend-slechte-kindacteur-test met vlag en wimpel.

Beeldschone cinematografie is nooit een reden geweest om naar dit soort films te kijken, maar het is wel effectief. Overigens vond ik shots zoals die op het besneeuwde dak, terwijl de zon al aan het wegzakken is, met mist of rook in de lucht, erg fijn. Wat muziek betreft, ik heb weinig tot niets met punk en wanneer de protagonistjes aan het 'jammen' zijn, resulteert dat nauwelijks in hemelse klanken. Maar daar gaat het ook niet om. Ik heb zelf nooit in een band gezeten of dat gewild op die leeftijd (of welke dan ook), maar Moodysson laat op een natuurlijke manier zien wat deze jonge meiden beweegt, waarbij hij vlagen terugbrengt van hoe het was om 12-13 te zijn.

Voor wie de momenten en sfeer niet genoeg zijn, heeft We are the Best wellicht te weinig plot. Maar Moodysson is dermate goed in die kleine dingen, dat ik met een glimlach op het gezicht heb zitten kijken. En ze gaan zelfs naar Westeros op een gegeven moment , al haten ze het er blijkbaar.

Als hij ooit is weggeweest, staat hij op zijn minst weer flink aan de deur te rammelen. Als je niet al kunt zeggen dat hij terug is. I'd like to think so. Can you feel the warmth again? 7,5/10 ---> 4*

Ik moet zeggen dat ik me er een beetje schuldig aan heb gemaakt gisteren, ik dutte even in, gewoon door pure vermoeidheid. Zal een minuut of tien gemist hebben. Daarna was ik echter weer compleet wakker door weer een bizarre scène en heb ik de rest van de film alert afgekeken. In hoeverre dit mijn uiteindelijke cijfer beïnvloed heeft zal lat moeten blijken, dus laten we mijn 3,5 ster als een voorlopige beschouwen.

Scorsese zei ooit dat er geen enkele filmmaker is die films maakt als Cronenberg. Het lijkt een schot voor open doel, maar het kan natuurlijk een enorm compliment zijn. De fantasie, onwerkelijkheid en fusie van allerlei thema's en werelden is bij geen enkele filmmaker zo aanwezig als bij Cronenberg.

Ik was eerlijk onder de indruk van de special effects en nare sfeer van de film. Toch eens wat meer Cronenberg kijken (deze lag eigenlijk al te lang op stapel), en deze zal zeker een herkansing krijgen.

Niet iedereen heeft wat met de documentaire als filmgenre, maar een goede documentaire kan echt iets raken als je ervoor openstaat, wanneer het over iets gaat wat je iets doet; of dat nu Maradona, kunst of de menselijke natuur is. Faces Places bevindt zich meer op het vlak van die laatste twee, en toont ons de hartverwarmende reis die de grande dame van de Franse cinema, de 88 jaar oude Agnes Varda, en de jonge fotograaf en beeldend kunstenaar JR, samen maakten.

Een vrij unieke roadmovie dus, waarin dit niet direct voor de hand liggende duo op de bonnefooi op zoek gaat naar bijzondere verhalen en herinneringen in de Franse dorpen, veelal op het platteland. Tegelijkertijd een duik in de geschiedenis, het individu en de connectie die we met elkaar en ons verleden hebben, brengen ze dit tot uiting door enorm uitvergrote foto’s aan te brengen op allerlei wisselende plekken, wat een verrassend mooi effect heeft.

Niet al Varda’s film kunnen me in gelijke mate bekoren, maar na Cléo de 5 à 7 (1962) is hier dan toch een tweede welverdiende viersterren waardering.

4*

M. Night Shyamalan. Weinig filmmakers hebben zo’n rise and fall gemaakt in mijn waardering, en kregen het daarna voor elkaar toch langzaam aan weer wat op te krabbelen. Toch had ik The Visit destijds aan me voorbij laten gaan. Niet gek, want het was slechts twee jaar na After Earth, en de wonden waren nog niet helemaal geheeld. Na Split durfde ik het echter aan, mede doordat de reviews van The Visit helemaal zò slecht niet waren. En niet onterecht.

Of het found footage gebeuren en meta geneuzel je ligt, gaat natuurlijk een hoop uitmaken bij een film als deze. Van het eerste houd ik doorgaans niet, op het tweede ben ik juist dol: films over films en filmmaken, die commentaar geven op dat proces, doen het bij mij vaak goed. En ik moet zeggen dat ook het eerste me niet stoorde. Geloofwaardig vond ik The Visit geen moment, maar als modern sprookje met een zieke twist, werkt het meer dan behoorlijk.

Er zijn een paar jump scares, maar niet overmatig. Belangrijker is dat de sfeer goed is, en dat kan Shymalan wel. De wisecracking, veel te volwassen kids doen het prima.

Geen moment verveeld.

3,5*

Het ís een zware zit, en meer dan 'best redelijk' als je het mij vraagt.

Ook voor mij de zwaarste Bergman die ik zag (mijn teller staat hiermee op zeven: de vijf bekendste, Jungfrukällan en Vargtimmen). Het is er eentje die je ziel raakt, maar op een directe, en niet altijd even prettige manier. Dit zou op zich los moeten staan van de kwaliteit van de film, maar anderzijds kan ik me uitstekend voorstellen dat Cries and Whispers voor sommigen een stapje te ver gaat. Ik heb de fout gemaakt alvorens mijn eigen gedachten op papier te zetten, de uitstekende recensie van Ferdydurke hierboven te lezen en die van Ebert. Na die twee schrijfsels heb ik op het moment weinig meer toe te voegen.

Het maakt je ongemakkelijk, grijpt je naar de strot, laat je peinzen over donkere kanten van de menselijke natuur, leven, sterven en disfunctionele familiebanden. Bergman is hier bepaald niet lichtvoetig, maar naast het inhoudelijke wat hij wil zeggen en de manier waarop hij dat doet, maken Nykvists cinematografie en het uitstekende acteerwerk Cries and Whispers tot een ontzettend indrukwekkend onderdeel van een toch al imposant oeuvre.

Voorlopig een 4*, maar ophoging bij herziening is heel denkbaar. Hangt nu op 8.4/10.

Ik heb La Vita è Bella de afgelopen vijftien jaar een keer of vijf gezien, maar de laatste keer was lang geleden. En bij herziening blijkt een drastische bijstelling van het cijfer helaas op zijn plaats.

Een aantal jaar geleden volgde ik tijdens mijn master geschiedenis een kernvak over Auschwitz in ons geschiedbeeld. Dit ging gepaard met een paar handboeken, een berg artikelen en vele discussies over Auschwitz, de holocaust in het algemeen en de manier waarop we dat herinneren, herdenken en ermee omgaan. Films als Schindler's List en m.n. La Vita è Bella werden daar ook besproken. Zelfs in de literatuur. En niet op een positieve manier in de meeste gevallen.

Is er zoiets als de commercialisering van de holocaust, en waar begint dat? Kun je iets afgrijselijks als de holocaust überhaupt verbeelden? Moet je het willen? En hoe doen we dat dan? Documentairemaker Claude Lanzmann (Shoah) noemde films die het ondenkbare en onverbeeldbare probeerden te verbeelden 'pornografie'. Schindler's List en La Vita è Bella bijvoorbeeld. Hij schreef felle kritieken tegen deze films, onder andere in Le Monde.

Ik was het niet zozeer eens met Lanzmann, maar dat vak en de discussies hebben me wel aan het denken gezet. La Vita è Bella is absoluut geen pornografie, maar wanneer je er ècht bij stil gaat staan en je verdiept hebt in de holocaust, is de film bij nadere beschouwing onsmakelijk ongepast. Kolder in het kamp. Geintjes tussen de genocide. Het mag nog zo goed bedoeld zijn, nieuwe generaties in aanraking brengen met wat er gebeurd is, of gezien worden als een vader die zijn zoon beschermd tegen het kwade, maar het feit blijft: La Vita è Bella combineert humor en holocaust. Eerst zag ik daar niet zoveel kwaad in, maar met wat ik nu weet, heb ik me deze herziening behoorlijk zitten ergeren en plaatsvervangend generen. De immens drukke Benigni die me ooit nog wel wist te charmeren werkte nu ook meer op de zenuwen. Nummer 29 in de IMDb top 250 en hier op 47. Bijzonder dat ik daar vroeger zo'n vrede mee had en het nu als schrijnend beschouw.

Een ongebruikelijk hoge daling 4* ---> 2,5 *

“You remember last week when you said that there was an invisible line that separates good from evil and you'd thought you crossed it and I said no no no you're a good boy?”

Op tip van Zwolle84, aangezien ik hem gebaseerd op de poster en het cijfer op IMDb niet snel zelf zou hebben opgezet, ondanks mijn 4,5* voor Satrapi’s Persepolis. En ik ben blij dat ik hem toch heb gekeken.

The Voices is een zwarte, morbide dramadie, en Eigenzinnig met een hoofdletter E. Ryan Reynolds speelt een door schizofrenie geplaagde arbeider in een sanitairfabriek, die het steeds zwaarder te stellen krijgt met zijn ziekte en de stemmen die hij daardoor hoort. Deze krijgen ook nog eens steeds meer invloed op wat hij doet, en wat ze hem vertellen is niet altijd even goed.

The Voices lijkt soms wat uit balans omdat de film schommelt tussen grappig, horror en drama, maar doet dat eigenlijk op een heel erg knappe manier. ‘Here is a pitch-black psycho-horror-comedy to restore one's faith in the “What the eff did I just watch?” genre.’, schreef Eric Snider in zijn Sundance review over deze film, en dat zegt eigenlijk genoeg.

Ik wist verder niets van de film, en was blij verrast Gemma Arterton (in een vrij sexy rol) en Anna Kendrick in een film als deze te zien. Goed gecast voor deze rollen, net als Reynolds eigenlijk. Als je in een krant over Jerry zou lezen, zou je hem waarschijnlijk direct levenslang op willen bergen, maar in de film is het ondoenlijk om een hekel aan hem te hebben. Dat Reynolds de stemmen die hij hoort allemaal zelf ingesproken heeft (hij moest Satrapi zelf overtuigen van de meerwaarde hiervan), deed me behoorlijk versteld staan. Ik heb dat geen moment doorgehad.

Wanneer The Voices afgelopen is heb je wellicht een wenkbrauw wat meer omhoog dan de andere, maar bepaald niet op een onprettige manier, in mijn geval. Zelfs de aftiteling was hilariously insane.

7,5/10  3,5*

Méliès' Le Voyage dans la Lune uit 1902 is een iconische film. Het beeld van de raket die in het oog van de maan boort is een bekende afbeelding voor veel filmliefhebbers. Wie de geschiedenis van de cinema bestudeerd heeft is de film al vele malen tegengekomen en sommigen hebben in de loop der jaren al verscheidene versies van de film gezien. Echter nooit zo'n prachtig gerestaureerd exemplaar als deze door Lobster Films gerestaureerde versie. Deze documentaire interviewt verscheidene filmmakers over het belang van Méliès en laat het fascinerende restauratieproces van de film zien.

uitgebreide recensie

Almodóvars 'Covid-film' (en eerste Engelstalige) stelt niet teleur. Swinton blijkt een uitstekende keus om zijn door eenzaamheid en wanhoop geplaagde protagonist gestalte te geven. Wie de regisseurs edelkitsch eerder niet op prijs kon stellen, zal door The Human Voice niet opeens fan worden; de film ligt in het verlengde van zijn eerdere werk en lijkt er tegelijkertijd, net als Dolor y Gloria (2019) op terug te blikken. Een van de (overigens enorm positieve reviews) noemt het zelfs een deconstructie van de beginselen waar Almodóvar zijn carrière op heeft gebouwd. Dat kun je er zeker wel in zien.

Gebaseerd op het toneelstuk 'La voix humaine' van Jean Cocteau, heeft deze korte film ook zeker iets theatraals; en dat deze eenakter praktisch een one-woman show is, versterkt dat toneelmatige nog. Ik verwacht dan ook zeker een aantal teleurgestelde MovieMeter gebruikers die er weinig mee aan kunnen vangen. Voor mij is naar Swinton kijken echter altijd een klein beetje magisch, en haar talent in full display tussen de decors en kleuren waarin Almodóvar haar plaatst, is een genoegen.

Mijn derde Dreyer, na La Passion de Jeanne D'Arc en Vampyr, en ook deze is erg goed. Weinig zaken zo eng als godsdienstwaanzinnigen, religieuze fanatici, of hoe we ze ook willen noemen.

Fascinerend trouwens, het lijkt alsof het clubje users dat een film als deze wil kijken dat reeds gedaan heeft en toen was het stil. Ruim 2,5 jaar niets gezegd hier, wat je ook ziet in de statistieken van het stemmen, het loopt duidelijk terug. De aanwas van nieuwe liefhebbers kan getalsmatig blijkbaar niet op tegen de 'harde kern' van MM die deze film in een tijdsbestek van een paar jaar allemaal een stem gaven. Ik heb geen idee of die tendens bij vergelijkbare films ook zichtbaar is overigens, zou zomaar kunnen.

Edit: ik praat onzin, de verticale as is hoogte van de stem, niet aantal stemmen. Maar dan nog steeds een interessante tendens, dat de users die de film na een aanvankelijke periode van hoge waarderingen hebben gekeken, hem beduidend lagere cijfers geven. Van 2005 tot 2009 blijft het redelijk gelijk, maar er lijkt zowat in 2009 een kentering op te treden. Kan iemand dat verklaren?

Acteerwerk, cinematografie, (de spaarzame) muziek, het is allemaal erg goed. Ik ben wel benieuwd hoe het maken van deze film ging onder Duitse bezetting, trouwens.

Vredens Dag ligt laag qua tempo, dus houdt daar rekening mee met het moment dat je hem kijkt. Maar het is een excellente film voor een druilerige zaterdagmiddag (beetje onorthodoxe keuze voor Valentijnsdag, maar de vriendin is aan het werk)!

Ordet zie ik een beetje tegenop trouwens, hoewel die in de eerste reviews hierboven zo opgehemeld (no pun intended) wordt. 'De kracht van het geloof' (zoals MatthijsGroot het op Ordets pagina noemt) en vroomheid zijn zaken waar ik een beetje wee gevoel van in mijn maag krijg. En als dat de leidende thematiek of conclusie van die film is, vrees ik dat dat mijn plezier toch zal beïnvloeden. In zijn historische context zoals hier kan (en mag) het niet ontbreken, maar Ordet klinkt in mijn oren toch iets teveel pro-religie (Mark15 noemt het Christelijke propaganda) voor mijn atheïstische persoontje. Of valt dat wel mee? Als ik Wibro daar hoor, bevestigt hij mijn angsten een beetje, maar Montorsi zegt dat het blind geloof aan de kaak stelt. Soit, ik moet hem maar gewoon kijken.

Films als dit, gemaakt een handvol jaren na de val van de muur, maar dan in een land waar die gebeurtenis (en breder: de val van het communisme) meer teweegbracht dan hereniging, zijn voor (film)historici vreselijk waardevol. Het wegvallen van onderdrukking betekent immers niet noodzakelijkerwijs vrede, verlichting en voorspoed, zo zagen we meer recentelijk na de Arabische Lente. Wat een ontgoocheling. En Vukovar, Jedna Prica (1994) laat dat heel goed zien.

We beginnen met een soort Servische Romeo en Kroatische Juliet die met de rest van de stad de val van het communisme toejuichen, maar "Almost overnight, the powder keg of ethnic hostilities that had been held in check by communist rule begins to blow", zoals de New York Times het zegt. Een belangwekkende film dus, want dit is iets van alle tijden. Helaas dat er bijna niet aan te komen valt, laat staan in mooie kwaliteit. Joković heeft een prettig gezicht om naar te kijken, trouwens, en dan bedoel ik niet alleen dat ze een knappie is.

Een film gemaakt op locatie, terwijl de geschiedenis nog gaande was. Lees vooral ook even de review van James Berardinelli voor reelviews.

Die fucking eindscène...

3,8*

Bonkje kwaliteit, maar ik had alsnog het gevoel dat er iets miste. Echter kan dat ook aan de avond hebben gelegen met een in de soep lopende voorpremière voor Elle door prutskoningen van een hamburgermakers (een dik half uur, come on), die ik daardoor heb moeten missen. Dus die zeven voor The Witch die we thuis met onze knorrenkoppen hebben gekeken, is erg voorlopig. Ik acht de kans dat ik hier in niet gefrustreerde staat 4* voor had gegeven, zeker aanwezig.

Maar tot die herziening onthoud ik me toch nog even van een uitgebreid verhaal. Having said that, het is absoluut een aanrader voor fans van atmosferische horror, die niet bang zijn voor een degelijk opgebouwde slow-burner. Wie (o.a.) The Babadook en It Follows goed vond, moet dit zeker even proberen. Maar het is eerder een drama met horrorelementen dan andersom: een film die onder je huid kruipt, makes your skin crawl. De authenticiteit die Eggers hier met zijn zes jaar onderzoek voor deze film in heeft weten te leggen, betaalt zich voor mij zeker terug. Ik heb me dan ook geen moment gestoord aan de oud-Engelse (?) manier van praten, waarvan Eggers veel uit documenten uit die tijd heeft gehaald. Maar ik was blij met de Engelse ondertitels.

Edit: Een film blijft echt hangen bij me. Ik dacht eerst aan een dikke 3,5* maar hij verdient zijn 4*.