La Voz Humana (2020)

Sterke eigentijdse en eigengereide versie van het beroemde toneelstuk door Almodovar met Tilda Swinton in een glansrol. De setting en het decor was fabuleus en was naast Swinton een streling voor het oog. In elke hoek van de kamer was wel iets te ontdekken: van humanistische schilderijen tot boeken op de boekenplank van regisseurs Bergman en Capra tot andere high design fancy meubels. Doordat je met Earpods de ruimte kon rondwandelen kreeg je een erg mooie rondleiding van het knap ingerichte appartement te zien terwijl de vrouw aan het praten was. Visueel dus zeker erg knap gedaan. Op een bepaald moment kreeg je ook een langzame 360° beeld rondom swinton’s hoofd. Dat vatte het eigenlijk allemaal wat samen: de blik en de mimiek van Swinton temidden van haar kleurrijke fancy omgeving. Ook de sterke volle kleuren, vooral rood, kwamen tot uiting. Fijne blik ook op het decor dat temidden een loods werd gezet, surrealistisch en tevens een mooie blik van bovenaf waarbij er geen plafonds lijken te zijn. Rood, de kleur van passie, onverzettelijkheid of wraak staken in schril contrast af tot de aanvankelijk ontredderde bede van de vrouw tegen haar ex. Ze kan het voorval maar niet plaatsen. Tegelijk is ze strijdvaardig en daadkrachtig, sterk dat ze is. Interessant portret en een top Swinton. Mooi!

Vrije bewerking van La Voix Humaine van Jean Cocteau waarin een vrouw [Tilda Swinton] haar frustraties over de abrupte wijze waarop 3 dagen geleden een einde is gekomen aan een liefdesrelatie van 4 jaar. De setting doet denken aan een fabriekshal met een atelier en Almodóvar gebruikt moderne technologie om de indruk te wekken dat dit geen monoloog is, maar een dialoog waarbij we alleen de reactie van de vrouw horen. Swinton is, zoals zo vaak, uitstekend, maar het stuk is weinig opzienbarend en ietwat gedateerd, waardoor het niet beklijft.

De dame draagt een flamboyante rode jurk en plots een luguber zwarte. Een voorteken voor de verandering van toon in de film ? In ieder geval is de dame in het eerste deel van haar telefoongesprek eerder zalvend voor haar ex en zelfkritisch. In het tweede gedeelte slaat dit wel even om ... Een schitterende kortfilm van Almodóvar met een heerlijk en nuancerend script, een sublieme Tilda Swinton, een eenvoudig en ingenieus decor en precies op lengte voor zo iets. 100% intensief genieten.