Opinions

'if you love yourself some hardcore cyberpunk cinema, S-94 won't disappoint', schreef onze Onderhond op Letterboxd. Well, I don't really love it... Maar met The Girl witt the Needle uit de running bij de horrorchallenge, moest ik op zoek naar andere zwart-wit horror, en ik wilde geen oude film. Toen vond ik dit lijstje op Letterboxd, en bij gebrek aan een echt interessante vervanger, besloot ik drie shorts te kijken. Regisseur Shozin Fukui kende ik nog van Tetsuo (1989) (assistent-regisseur) en Rubber's Lover (1996), en wie daar iets van gezien heeft, weet wellicht wat hij kan verwachten... 964 Pinocchio (1991) is ook van zijn film. S-94 is de laatste film van zijn hand, maar de zestiger die de afgelopen jaren als videojockey heeft gewerkt, overweegt een terugkeer.

Dat zou leuk zijn, ik ben wel benieuwd wat hij met de techniek van nu zou maken. Vast iets bizars.

2,8*

Gisteravond begonnen, maar na twee van de drie shorts was de cookie gone, zoals we dat thuis zeggen.

Three... Extremes was ik al een tijdje benieuwd naar, en hij stond al jaren op de watchlist. Een anthology bestaande uit drie korte films uit Hong Kong, Zuid-Korea en Japan, Geregisseerd door niemand minder dan Fruit Chan (segment Dumplings), Park Chan-wook (segment Cut) en Takashi Miike (segment Box). Chan zou datzelfde jaar met Dumplings (2004) ook een feature film van dit verhaal uitbrengen, die ik later nog zal kijken voor deze challenge. Ik kom daar overigens net achter, ik had geen idee dat er daarvan een korte versie in deze anthologhy zat. Wel benieuwd of ze gemonteerd zijn uit hetzelfde bronmateriaal, of er later toe besloten is een langspeler op te nemen met dezelfde cast. Daar kom ik op terug.

Zo door de reviews gaand, lijkt er geen consensus te zijn of de Park Chan-Wook of Dumplings beter is, maar opvallend veel users geven aan dat van de drie segmenten Takashi Miike's Box de sterkste is van de drie. En John Milton is het daar saai genoeg helemaal mee eens. Miike blijft me wel verrassen als filmmaker, en blijkt een talent dat even makkelijk de meest gonzo shit op het scherm kan doen verschijnen, als de ingetogen, poëtische beeldtaal van dit segment. De regisseur lijkt ons en zijn collega filmmakers bijna een spiegel voor te houden, die toont dat wat je niet ziet (maar wel vreest) veel creepier is dan wat je wel snel laat zien. We zijn inmiddels zo gewend dat een stilstaand meisje in een deuropening, of onnatuurlijk staand met haar gezicht tegen de muur, zich vergezeld van een hard geluid opeens omdraait, en afspringt op de degene die haar benaderde. Maar Miike laat overtuigend zien dat beter het kan zijn om het unheimische vast te houden, dan die spanning door een jump scare te releasen.

Mysterieus, sensueel en fascinerend, noemt joolstein dit segment; een statement dat ik volledig kan onderschrijven. En ik ben andermaal overtuigd dat ik toch echt nog steeds meer Miike moet zien. Mijn teller staat pas op 8 films, 9 als we Kuroi Ame (1989) meetellen. Rookie numbers, onderhond zag 88 films van Miike.

Dumplings: 3,2*

Cut: 2,8*

Box: 4*

- - - - - - - -

Saam Gaang Yi (2004) - 3,5*

Salò o Le 120 Giornate di Sodoma is een goed voorbeeld van een kapot bediscussieerde film, waarbij de meningen vaak behoorlijk uiteen staan. Een film die primaire reacties op kan roepen. Pagina 32 en 33 hiervoor zijn daar een goed voorbeeld van.

Salo was me aangeraden met de mededeling 'die moet je gewoon een keer hebben gezien' met een intonatie van 'tsja dat is niet leuk, maar het het moet nu eenmaal'... Ik wist al wel dat Salo heftig was en mijn fantasie had ik het ultiem gruwelijk gemaakt. Uiteindelijk viel het daarna voor 95 % van de film alsnog mee, maar er zaten nog genoeg scènes en shots in waar de meeste mensen (fysiek) onpasselijk van kunnen worden

Het lijkt voornamelijk om het spanningsveld te gaan tussen de intentie van de regisseur, de perceptie van de kijker van de film zelf en wellicht ook nog wat Pasolini hiermee wilde bereiken. Wilde hij inderdaad fascisme en machtsmisbruik aan de kaak stellen of hij was hij slechts een torture-porn maker avant la lettre?

Salo is afgrijselijk om naar te kijken, daar zijn de meeste mensen het wel over eens. De grote vraag die blijft is of het een belangrijke film is. De filmbuff in mij zegt van wel, maar meer vanwege de historische waarde dan dat ik hem nog een keer zou willen zien. Nou schijnt het dat de waardering voor deze film toeneemt naarmate je hem als kijken beter in zijn context kunt plaatsen, bijvoorbeeld door het beluisteren van de commentaren en zien van de documentaires op de (criterion) dvd. Die heb ik niet, dus het is mogelijk dat ik teveel aan achtergrondinformatie mis om hem goed op waarde te kunnen schatten in filmhistorisch verband. Tot die tijd echter moet Salo het doen met een 6 en dat is een compromis tussen intentie van de regisseur, durf aan de ene kant en een bij vlagen saaie maar meestal afgrijselijke filmervaring aan de andere kant.

Enkele bijzonder imposante scènes in de visuele wereld Oz, al word ik van avatar gevechten met antropomorfische konijnen niet echt gelukkig. Wanneer de film zich in de echte wereld afspeelt, geniet ik net als bij de vorige Hosoda’s die ik zag met van de prachtige achtergronden dan van het karakterdesign. Los van de eenvoud en soms statische karakters, blijf ik een afkeer houden van de overdreven manier waarop emoties worden uitgedrukt. De meeste anime fans zullen eraan gewend zijn of het wellicht zelfs waarderen, ik stoor me daar toch een beetje aan.

Sentimenteel einde ook. Ik houd het op een mager zeventje, waar Hosoda er nu 4 stuks van heeft. Alleen Mirai no Mirai mag op 4* rekenen, dat blijft mijn favoriet van deze filmmaker tot nu toe.

Voor deze horrorchallenge is nunsploitation nog geen geldig subgenre, maar volgend jaar is dat wellicht anders. Het zal je misschien verbazen hoeveel films er wel niet verschenen zijn over onze sisters of the cloth. Misschien omdat de filmmakers er extra plezier in schiepen om een verhaaltje te construeren waarbij ze uit de cloth moesten. Dat lijkt in ieder geval wel een terugkerend element in dit subgenre. Mocht de naam bekend voorkomen, dat kan kloppen. Deze film is de naamgever van Salma Hayeks karakter in From Dusk till Dawn: Santanico Pandemonium.

Dit is mijn eerste film van regisseur Gilberto Martínez Solares, al ben ik van plan om wellicht ook Santo el Enmascarado de Plata y Blue Demon contra los Monstruos (1970) te kijken. Ik zal toch een keer iets van het culturele lucha Libre fenomeen El Santo moeten zien en van die omschrijving door wendyvortex word ik al helemaal enthousiast. Hopelijk is die net zo bewaard gebleven als deze Mexicaanse nonnenfilm, want de transfer van Satanicó was uitstekend; beter nog dan deze screenshots doen vermoeden. Dat is ook wel eens anders.

Cecilia Pezet is een leuke verschijning en heeft precies het lieve, onschuldige gezichtje om zuster Maria te spelen, die door Satan wordt verleid. Of is ze buiten haar schuld om bezeten? De film lijkt daarin wat ambigu. Wat horror betreft is er inderdaad wat bloed, maar er is meer bloot borstje dan bloed. Wat mij betreft wel een aardig filmpje, maar veel heeft het niet om het lijf (no pun intended). De blood&gore hounds zullen hier in elk geval niet aan hun trekken komen, en spannend of eng is Solares’ film evenmin.

Daarmee is dit in feite een religieus drama met horrorelementen, wat vermoedelijk niet iedereen zal bekoren. Maar met 87 minuten was dit voor mij prima uit te zitten.

3,2*

Voor de zoveelste keer herzien sinds midden jaren negentig, voornamelijk omdat de wederhelft hem nog niet gezien had. Er waren een aantal grinnik momentjes, ook om dingen die fout zijn, maar toen de aftiteling begon te lopen realiseerde ik me wel meer dan ooit (dat de film onvriendelijke en donkere elementen heeft was als zestienjarige al duidelijk) wat een pot racisme en misogynie/seksisme afgebeeld wordt, gelardeerd met wat homofobie en andere narigheden.

Zoals Gauke zegt (en hij heeft het meegemaakt, ik moest nog geboren worden) was dit ook meer aanwezig in die tijd, en je kunt zeker een benadering hebben zoals Vanity Fair: Though Saturday Night Fever is remembered today as a feel-good disco movie, it’s actually a bracingly honest exploration of what it means to be young, horny, broke, and filled with intense feelings you can’t express and don’t understand. Ik kan er dat zeker in zien.

Maar anno 2019 (nu de tijden veranderd zijn, en wellicht meer in de afgelopen 2 jaar dan de 15 jaar ervoor) voelde het voor mij alsnog niet helemaal lekker. Het kwam niet over alsof louter getoond werd hoe dit specifieke groepje jongens leefde in dat tijdsgewricht, en hoe ze over gays of vrouwen (You are either a Nice Girl or a cunt) dachten; de film maakt er soms bijna een show van, zoals in de openingsscène waarin Travolta op straat een jonge vrouw de weg versperd. Ze gaat er niet op in, en weet uiteindelijk langs hem heen te lopen. Niet getreurd jongen, gewoon even met een breed gebaar je zaakje weer rechtleggen, in die strakke broek. Smile, rinse and repeat. Travolta heeft een jongensachtige, jeugdige charme die het hier wat als geile, puberale ondeugendheid laat overkomen, maar ik kan er niet meer zo naar kijken als vroeger. Vooral omdat noch de film, noch Tony Manero (Travolta’s leader of the gang) oordelen over zulk gedrag. Tony roept minder vaak het N-word, maar Spics floept er soepel uit en van gay bashing kijkt niemand op. Hij gebruikt zijn aanzien geen moment om er iets van te zeggen. Dit is hoe het is, lijkt het.

Na het verliezen van de danswedstrijden dringt hij zich zonder succes op aan zijn danspartner, wat ondanks het niet doorzetten behoorlijk naar verkrachting neigt. De arme Annet die Tony adoreert, wordt onder invloed van drugs (toegegeven, die ze zelf wil) wat losbandig, maar daarna wel terwijl ze huilt en aangeeft niet te willen op de achterbank verkracht onder toeziend oog van de hele groep. Manero vraagt verbitterd of ze nu haar zin heeft... ‘now, you are a cunt...’. Een kut die vervolgens in afgrijzen toe mag kijken hoe de genegeerde, door zorgen opgevroten vriend van de groep zich semi-per ongeluk van een brug gooit. Ik weet niet welke dramatische werking Badham met die aaneenschakeling, maar na deze culminatie voelt het feel-good einde in Manhattan met de let’s be friends wat onverdiend.

De soundtrack blijft iconisch, en de dansscènes eveneens. Ik snap zelfs dat The Library of Congress de film opneemt als zijnde een belangrijk onderdeel van de filmgeschiedenis dat bewaard moet blijven, al is het drama en het acteerwerk niet altijd even beklijvend. Zo rechtlijnig als deze criticus ben ik nog net niet, maar ik kan haar zeker geen ongelijk geven: het schuurt wel flink.

Een problematische klassieker dus.

3*

“In here, we keep our wieners in our packages. That's how it is.”

De eerste R-rated computer gegenereerde animatiecomedy, volgens de hype. En nog kritisch tegenover georganiseerde religie ook. Mijn verwachtingen werden helaas toch een beetje teleurgesteld, want ondanks enkele geslaagde grappen, een behoorlijke portie durf en wat rake observaties, verzandt Sausage Party voor mij alsnog teveel in simpele, puberale seksgrappen om het bedenkelijke niveau te ontstijgen. Er is niet mis met seksgrappen, ook niet wanneer ze puberaal zijn, maar wanneer de ene de andere onophoudelijk op blijft volgen, dan gaat het opvallen wanneer je stopt met lachen.

Sausage Party heeft misschien de pech dat hij bekeken werd tussen Hunt for the Wilderpeople (2016) en Captain Fantastic (2016) in, twee komedies die beide een meer serieuze achtergrond hebben, maar de neiging wél kunnen weerstaan om die boodschap als een harde, bevroren worst bij je naar binnen te schuiven. Pardon my French.

3*

Het duurde anderhalf jaar, maar ik heb deze bijzondere film uit Saoedi-Arabië eindelijk kunnen zien. Het plot had misschien iets strakker gekund, en ook als magisch-realistische parabel met feministische inslag, werkt Scales misschien niet zo optimaal als ik had gehoopt. Maar dan nog: hoe vaak zien we een film als dit uit deze contreien die zo het filmhuis in zou kunnen? Ik ben allang blij dat ik hem heb kunnen zien, na zijn minimale festivalrelease.

Zoals je in de trailer al kunt zien, ziet Scales er prachtig uit. Die sfeervolle zwartwit beelden van Oman (waar de opnamen plaatsvonden) zijn van de hand van João Ribeiro, die eerder al uit dat vaatje tapte voor Cartas da Guerra (2016). Ik zag nu een handvol films uit Saoedi-Arabië, en na Wadjda (2012) kan ik nu ook deze aanraden.

3,3*

Ik blijf helaas wat moeite hebben met de early talkies, zo bleek bij Scarface (1932). De statischere cameravoering en afwezigheid van muziek, maakt het voor mij ondanks de voor die tijd gewelddadige inhoud toch een wat vlakke, weinig dynamische belevenis. Dat klinkt misschien vreemd voor een gansterfilm als dit, maar de momenten dat er even niets gezegd wordt is het gewoon echt stil. Die stilte kun je gebruiken, zoals in 'M', maar hier voelt het voor mij persoonlijk als een gemis. Misschien dat ik bovengemiddeld veel waarde hecht aan de expressiviteit van muziek, but there it is.

Paul Muni is misschien niet heel naturel in deze film, maar je zou datzelfde over een Cagney kunnen zeggen. Het blijft de jaren '30. Scarface is voor mij een film die vooral in filmhistorisch perspectief interessant is, de strijd bijvoorbeeld die producent Howard Hughes heeft moeten voeren met de censors en de personen en gebeurtenissen waar de film op is gebaseerd. En de vergelijking met De Palma's remake natuurlijk, al kun je vraagtekens zetten bij hoe zinvol dat is.

Zeker de moeite om ooit eens gezien te hebben, en er zijn gedenkwaardige scènes (Muni die voor het eerst een Tommy Gun ziet bijvoorbeeld), maar als filmbelevenis is het voor mij ondanks de vlotte dialogen en blazing Guns, net even te statisch om er echt in op te gaan. Little Caesar en The Public Enemy heb ik beide nog niet gezien, en het is zeker mogelijk dat die early gangster flicks niet helemaal mijn ding zijn, al kan ik de latere uitingen in het genre heel erg goed waarderen. We gaan het zien.

JM was 15 toen Screamers uitkwam, en rond die tijd begon bloeide de filmliefde op. Ik zag Screamers in het videojaarboek, maar op de een of andere manier trok het me niet genoeg om te huren. Wellicht was het de poster. Ook in de jaren erop is hij nooit op mijn watchlist gekomen. Pas zoekend voor het subgenre Outer Space Horror kwam hij echt op de radar. Phillip K. Dick? Dan O’Bannon? Peter Weller? En nog een Cult film ook, kennelijk. Nou, toch maar eens proberen dan, dit Canadese genre-werkje.

En dat viel nog niet mee. Gelijk bij de openingcredits schreeuwen de computertitels B-film, en dat gevoel ging tijdens de film niet weg, integendeel! Ik vraag me serieus af of ik in ‘96 of ‘97 meer van deze film had kunnen genieten, of toch nu. Ik heb geen idee, maar volgens mij had het niet veel uitgemaakt. De retro decors zijn nog wel aardig, maar het acteerwerk en de special effects zijn echt wel kont.

Voor sommigen kennelijk een cultfilm, voor mij gewoon wat matigjes.

2,5*

Ik ben geen Christmas Carol- Scroogekenner, noch heb Dickens' verhaal gelezen (al staan er twee exemplaren van in de kast), dus echt vergelijken kan ik niet. In m'n jeugd heb ik er wel iets van gezien (Scrooged) en ik herinner me een versie met Dagobert. Ik had hem deze kerst willen kijken, maar was het vergeten. Deze druilerige, doordeweekse vrije dag bleek echter een prima alternatief. Misschien volgend jaar nog maar eens.

Ik was best onder de indruk. De film heeft behoorlijk wat sfeer, al druipt het moralisme er natuurlijk wel wat vanaf zo nu en dan. Dat hoort bij dit verhaal en eigenlijk ook bij de meeste Kerstfilms, lijkt het. Sim is een uitstekende Scrooge wat mij betreft. In bovenstaande reacties wordt melding gemaakt van theatraal acteren, wat natuurlijk wel een beetje klopt. Het natuurlijke acteren was in 1951 pas net aan het doorbreken, dit was hetzelfde jaar als Brando's A Streetcar Named Desire. Natuurlijk waren er daarvoor ook heus gradaties van theatraal acteren en sommigen in de deze film maken zich er inderdaad wat schuldig aan. Het stond mijn genieten echter niet in de weg. Dan moet ik meer moeite doen me niet aan de Gristelijke toon te ergeren, maar die is gezien het bronmateriaal onontkoombaar, vrees ik.

Goede hoofdrol, mooi (zij het wat moralistisch) verhaal dat sfeervol geschoten is. Prepare for Christmas carols though, er klinken er nogal wat gedurende de film. Hoe toepasselijk. 7,6 ---> 4*

Ik kan me redelijk bij Onderhond voegen, al is mijn waardering een tikje milder. Maar animatiefilms als deze en het eveneens uit 2016 afkomstige Sing (2016) zijn voor mij persoonlijk uitstekende voorbeelden van het gebrek aan kwaliteit van Amerikaanse animatiefilms met blockbuster aspiraties, dat we te vaak zien. Ik ben dol op honden en katten in een mate dat ik me uitstekend kan vermaken met een cute animals binge op YouTube nu en dan, maar dit soort meuk voelt voor mij echt als specifiek voor de (jongere) kijker met een korte aandachtspanne gemaakt.

Ondanks enkele geinige momenten, zijn er minstens evenveel pogingen die niet goed landen. Of zelfs vreselijk irritant zijn, zoals Kevin Harts fluffy konijntje. Nergens origineel, en geen moment voel je de wens van de makers om er verhaaltechnisch werk van te maken.

Met een kind kraaiend van plezier naast je op de bank kijk je er vast minder kritisch naar, maar ik kan geen ander oordeel vellen dan dat dit in de rijke canon van de animatiefilm, tot de meer ongeïnspireerde werkjes behoort. Na Spider-Man: Into the Spider-Verse (2018) gisteren, die wel risico’s durft te nemen en fris te voelen, kan ik hier weinig meer van maken.

Het verbaasde niet dat ik in de laatste twintig minuten opeens een poster van Sing op een busje zag staan. Ilumination entertainment is voor beide films verantwoordelijk. Despicable Me was ook al niet echt mijn ding, al beviel die wel duidelijk beter. Ik zal eraan komend vermaak als The Secret Life of Pets 2, Sing 2, Minions 2 en Despicable Me 4 (!) in elk geval aan me voorbij laten gaan. Dat die titels er überhaupt komen, is wat mij betreft kenmerkend.

Een film als Paddington (2014) die uitermate geschikt is voor kinderen, laat wat mij betreft goed zien dat humor, cuteness, actie en een daadwerkelijk verhaal prima samen kunnen gaan op een niet infantiele, chaotische manier. Oneindig veel beter.

2*

Daisies (Sedmikrásky) is een van de meer anarchistische, feministische films van de Tsjechische 'New Wave' cinema, behoorlijk avant-garde en absurd in vorm. Vera Chytilová was de enige vrouwelijk regisseur in Tsjechië in deze periode, en zeker in zijn historische context is het interessant om te zien, maar het is geen goed voorbeeld van toegankelijke cinema.

De experimentele aard van deze film is soms net iets teveel, althans voor mij. Een non-lineaire narratief kan ik uitstekend waarderen en inventieve montage en kleurgebruik ook, maar met schaapachtig lachende, springende, vervelende meisjes heb ik meer moeite. Uiteraard was het doel om deze meisjes zich te laten misdragen (dit wordt in het begin van de film immers aangekondigd), maar dat maakt het nog niet prettig om naar te kijken. Ik heb me bij vlagen kapot geërgerd aan de slapstick en de nogal aanwezige geluidseffecten.

Hoewel de film met zijn korte speelduur en dynamische scènes niet saai wordt, vermoed ik dat een hoop hedendaagse kijkers niet goed zullen weten wat ze met deze film aanmoeten. Ik ben daar in ieder geval een van. Fallussymbolen in partjes geknipt zien worden was misschien een essentieel onderdeel van het feminisme, maar dat heeft voor mij geen toegevoegde waarde in de cinema. Uiteraard is Sedmikrásky wel interessant als voorbeeld van New Wave en als feministische uiting, maar ik had meer nodig dan dat om te kunnen zeggen dat ik van een film heb kunnen genieten.

Aussie horror short. Verplaatst worden in de beleving van iemand die niet hoort is na A Quiet Place voor de meeste filmliefhebbers niet meer nieuw. Wellicht dat dat een inspiratie was voor de filmmakers, al is het ook mogelijk dat deze short uit 2019 wellicht al in de maak was, voor die film uit was. We kunnen trouwens verder terug voor dat soort scenes, denk maar aan Copland (1997). Die scène maakte behoorlijk indruk in de bios.

Deze Australische short haalt dat niveau niet, maar trapt evenmin op de rem wat beeld en geluid betreft, en mensen met epilepsie kunnen hem beter niet opzetten. Bronek Lemów speelt haar rol sterk en heel naturel.

3,5*

Zelf ben ik niet heel bekend met Gomez' muziek, maar The Fundamentals of Caring (2016) werd instantly beter toen zij ten tonele verscheen. Miss Milton kent haar beter, en die wilde dit graag zien toen we er op Apple TV+ langs zapten, in ons zoveelste free trial.

Ik was huiverig, maar ik snap de degelijke waarderingen van Indiewire en The New York Times wel, moet ik zeggen. Het is geen Amy, maar wel een mooi portret van iemand die worstelt met ziekte, een bipolaire stoornis, en de schaduw van haar verleden als Disney/tienerster en wat dat nog steeds doet het haar huidige artistieke uitingen.

Je hoeft geen groot fan te zijn om hier iets mee te kunnen, wat mij betreft.

3,5*

De afgelopen 13 jaar is er slechts één bericht bij deze film geschreven, dat is niet veel. Die ervoor dateert van 2012, geen ontzettend levend film dus onder de MovieMeter users. De enige reden dat ik hem tegenkwam en op heb gezet, is de BFI's 100 European Horror Films lijst, waar ik er de lopende horrorchallenge in elk geval een handjevol van wil kijken.

We zien een niet al te groot licht langzaam doordraaien en wegzakken in een neerwaartse spiraal van geweld, die hij uit zelfbehoud niet meent te kunnen ontsnappen. Niet vervelend, deze Spaanse misdaadthriller slash horrordrama. Maar hij maakt evenmin een blijvende indruk.

2,8*

Werkt voor mij niet helemaal qua structuur. Tot mijn verbazing lees ik net dat dit van de maker van Perfect Blue is, een film die ik fenomenaal sterk vind. Hij heeft het hart op de juiste plaats en is bij vlagen ontroerend, geeft hommage aan de cinema en sommige van zijn grootheden, maar toch kon ik er nooit echt inkomen. Mede doordat de hoofdpersoon steeds 'wisselt van personage', was het voor mij moeilijk me echt in te leven. De manier waarop de regisseur en zijn irritante sidekick in het verhaal verweven worden is creatief, maar werkte mijn suspension of disbelief wel wat tegen. Ook al is het animatie. Ik moet Paprika ook nog zien, maar hoop wel dat die beter bevalt dan deze. Krappe voldoende.

Mijn eerste film van regisseur Michael Winner, al bestaat het plan om me een keer aan de Death Wish films te wagen met Charles Bronson, die ook van zijn hand zijn. The Sentinel (1977) is zo'n film die naast de grotere namen van de voorgaande generatie in de cast (Ava Gardner, John Carradine, Burgess Meredith, Eli Wallach) in de bijrolletjes acteurs heeft waar ik mee op zou groeien, een piepjonge Jeff Goldblum bijvoorbeeld, en een cocky jong ding van een Christopher Walken.

Het is niet moeilijk om mee te leven met Alison (Christina Raines), die de grip op haar leven langzaam lijkt te verliezen. De onheilspellende sfeer helpt daar overigens een hoop bij. Het is gek, maar na Night of the Eagle (1962) moest ik bij deze film wéér aan Rosemary's Baby denken, en nog meer dan bij die andere. Het acteerwerk is prima (soms iets houterig), en de film duikt lekker diep in het occulte en de misvormde figuren die daar ronddwalen.

Prima jaren '70 werkje dit.

3,5*

Door de afbeelding op de VHS cover heb ik heel mijn leven gedacht dat The Serpent and the Rainbow een vampieren film was, of op zijn minst ondoden die tot leven komen. Ik heb geen moment gedacht dat het met Voodoo op Haiti te maken had, laat staan dat ik ooit heb gedacht: "Hee. dat is Bill Pullman!". Er zitten toffe scènes in, maar Voodoo-rituelen zijn wel wat out there voor deze nuchtere vent. Dan is het toch wat lastig om er echt in te komen.

Maar het moet gezegd worden: dit lijkt me een bijzonder onaangename trip, wat Pullman allemaal moet doorstaan.

3,1*

Phil: Good first day, guys.

Henry: Yeah. If it keeps up like this, we'll all be dead by Monday.

Een klein team van asbestverwijderaars krijgt een klus in een leegstaande instelling voor psychiatrische patiënten. Eigenlijk is dat genoeg synopsis voor een film als deze. We kunnen dan beter aanstippen wat goed was. Of in dit geval, niet goed.

Vroege digitale cinematografie, ik kan er doorgaans weinig mee: alsof je naar een soap zit te kijken. Het ziet eruit als video. Dat geldt helaas ook voor Session 9 (2001). In de eerste tien minuten lopen ze door een locatie (Danvers State Hospital) met een lichtval waar een Lubezki of Deakins met de camera’s van nu een orgastisch visueel schouwspel van had kunnen maken. En nu ziet het er… best aardig uit, als we aardig zijn in ons oordeel. Wat een verspilling. Het doet in die zin denken aan de eerste statische shot uit het talkie tijdperk, waarbij offers werden gemaakt om maar geluid toe te kunnen voegen. Een goede 35 mm camera met een dolly/craneshothad hier wonden kunnen doen. Helaas.

Over David Caruso kan ik helaas ook weinig positiefs zeggen, losstaand van dat hij me hier niet meer ergert dan normaal. Die man heeft helaas een kort lijntje naar mijn ‘niet-kunnen-waarderen’-botje. Als ik hem nu zo opzoek, dan heeft de man zes films die met een voldoende worden beoordeeld op Rottentomatoes, waarvan de meeste uit de jaren’80 en ’90 zijn, en ik me niet herinner dat hij er inzat. Ok, van Kiss of Death wist ik het misschien, maar de enige andere voldoende uit die lijst is Session 9. Gelukkig is er Peter Mullan, een acteur wiens drollen vermoedelijk meer persoonlijkheid hebben dan de gemiddelde line delivery van Caruso. Is het onaardig als ik zeg 'gemaakt voor tv'?

Om eerlijk te zijn schrok ik er een beetje van dat dit een film was van Brad Anderson, wiens The Machinist (2004) ik toch wel erg waardeer. Goed, die is van drie jaar later, maar wat een wereld van verschil. Misschien dat ik dan beter Transsiberian (2008) had kunnen kijken, of The Call (2013). Anderson heeft de afgelopen jaren zo te zien een hoop werk gedaan voor televisie, maar lijkt nu wel weer een aantal projecten in petto te hebben die hem terug zouden kunnen plaatsen in de spotlights. En dat genereert dan hopelijk kansen voor passieprojecten. Maar in de tussentijd kan ik niet uit over Session 9, dat voelt als een project van een groepje bachelorstudenten die bijna weten wat ze doen, en op de een of andere manier Mullan hebben weten te strikken.

2,5*

Soms sta ik er na al die tijd, alsnog een beetje versteld van wat ik soms leuk vind.

Niet dat ik nooit geniet van een musical (dat gebeurt wel vaker), maar van specifiek deze had ik het niet zozeer verwacht gezien het onderwerp. In het begin zat ik er weliswaar niet meteen in, al heeft Keel inderdaad een prettige stem. Maar langzaamaan begon het me steeds meer te vermaken en tijdens die Barn Feast scène zat ik met een grote glimlach én grote ogen van verbazing te kijken. Ik denk toch dat het zien van meer musicals ook langzaam de manier heeft veranderd hoe ik ernaar kijk, en niet in de laatste plaats, de mate waarin ik er open voor sta.

MGM had niet zoveel verwachtingen van Seven Brides, en zette zijn fiches (en budget) in bij Rose Marie (1954) and Brigadoon (1954). Zonde, want dit ontnam Stanley Donen de mogelijkheid om op locatie te schieten. En die geschilderde achtergronden zijn toch niet hetzelfde als het echte werk. Andermaal jammer omdat Seven brides het grotere succes bleek te zijn. Maar dan nog, in de kunstmatigheid die het genre wat eigen is, is het geen dealbreaker.

De film zakte voor mij na die Barn scène wat in, maar alsnog levert Donen hier een hele puike musical af. En ja, zelfs terwijl het niet serieus is bedoeld, is de film uiterst geschikt als voer voor discussies in feminisme en genderstudies.

3,7 *

"Watch them, the villains! They do not comprehend Satan's generosity"

Benjamin Christensen is vooral bekend vanwege zijn indrukwekkende film Häxan (1922), maar het leek me leuk voor de horror challenge om ook een wat minder bekend werk van hem te kijken. De keuze viel op het lang verloren gewaande horrormysterie Seven Footprints to Satan (1929), al is het zoals bij veel oudere films geen moment eng, en op MovieMeter ontbreekt de genre aanduiding horror niet geheel onbegrijpelijk zelfs volledig. IMDb hangt die er echter wel aan, en de film heeft dan ook wel degelijk horror stijlelementen.

Jim en Eve, een jong society stel, worden op de vooravond van Jims vertrek naar Afrika ontvoerd en naar een villa gebracht waar een bizarre sekte gevestigd is. Onder leiding van de mysterieuze Mr. Satan gebeuren hier de meest vreemde dingen. Christensen lardeert zijn film met grote sets, voor die tijd schaars geklede pre-code vrouwen en Lon Chaney-achtige, harige heren, wanneer het geen echte gorilla's zijn die iemand achternazitten.

Het oogt soms allemaal net even te belachelijk om zijn niveau van curiositeit te ontstijgen, maar het is voor de silent liefhebber leuk om een keer te zien, helemaal als je het teleurstellende einde wegdenkt.

3*

Orgasmes. En veel. Steve McQueens Shame is een van de meer gewaagde films van het afgelopen jaar. We zijn getuige van hoe Brandons (Michael Fassbender) leven, dat volledig in dienst staat van zijn seksverslaving, verstoord wordt door de komst van zijn zus Sissy (Carey Mulligan).

Obsessief van orgasme tot orgasme

Shame opent met een shot van Fassbender die in bed naar het plafond ligt te staren. Het is niet direct duidelijk wat er in hem omgaat. Is hij depressief? Maakt hij zich zorgen? Of denkt hij wellicht aan niets specifieks…? Hierop volgt al snel een montage van wat er zoal wél in hem omgaat. We zien hoe hij flirt in de trein met een vreemde, een hoertje ontvangt en naakt door huis loopt terwijl hij de belpogingen van zijn zus negeert en het antwoordapparaat laat opnemen. Brandon gaat van orgasme naar orgasme zonder dat hij hier direct genot aan lijkt te beleven. Sterker nog, we zien hem later in het verhaal klaarkomen met een blik van intense pijn, woede en afschuw. Seksuele bevrediging en genot zijn niet wat hij nastreeft en beleeft met zijn seksuele escapades. Weinig mensen zijn vies van seks, maar Brandons gedrag lijkt eerder hyperseksueel, een vorm van een obsessief-compulsieve stoornis (OCD).

UITGEBREIDE REVIEW VAN NDL

indrukwekkend

In de studententijd gingen Woland en ik altijd pubquizzen, en maandelijks was er ook een filmquiz van de USVA in Groningen. Heerlijke avonden. Een van de momenten die me het meeste bijstaat is dat er in een 'raad de film' rondje een filmfragment voorbij kwam dat de hele zaal deed gieren van de pret. Hoewel JM's filmkennis niet compleet onverdienstelijk is, had ik geen idee (gelukkig wist iemand anders het wel)... Maar wat ik wèl wist, is dat ik deze film ooit in zijn geheel wilde kijken. Want Shark Attack 3: Megalodon is een film die zijn plekje op Badmovies.org's Best B-Movies compleet verdiend.

Wat een cultfilm, alles is slecht. Het is niet van de beruchte productiemaatschappij The Asylum, maar het had zo gekund. Acteerwerk, special effects, montage, verhaal, dialogen.... Allemaal flut. Maar zò flut, dat het voor mij althans weer vermakelijk werd. Met name het laatste half uur komt het tempo er behoorlijk in, en komen de memorabele scènes, al is dat niet vanwege het onmiskenbare vakmanschap. Enige jammere is dat ik deze met koffie kijk in de ochtend, in plaats van in de avond met een beneveld brein.

Een goede reden trouwens om toch een met de podcast How Did This Get Made te beginnen, want ik ben bij zo'n film wel serieus benieuwd.

2* voor de entertainment value

Met 3 minuten wel een erg vrijblijvend portret, al moet ik zeggen dat waar het op priesters aankomt Sharon me een welkome toevoeging lijkt voor de Anglicaanse kerk. Toch voelt het wat oppervlakkig, gezien er zoveel interessante onderwerpen omtrent de plaats van georganiseerde religie in een steeds meer seculiere samenleving te bedenken zijn.

Het is eigenlijk gewoon te kort om iets substantieels mee aan te vangen voor dit onderwerp.

Flinke rij Awards, waaronder Locarno.

Knibbe is regisseur en staat achter de camera, en ik moet zeggen dat zijn visuele stijl me wel bevalt. Op IMDb bleek dat ik die al had mogen aanschouwen in An Impossibly Small Object (2018), waar hij voor David Verbeek achter de camera stond. Tegelijk dromerig maar ook hard en met een stevige voet in de vreselijke realiteit, is Knibbe’s film zeker geen standaard ‘newsreel’ achtige docu. Het maakt me enorm nieuwsgierig naar zijn langspeler Those Who Feel the Fire Burning (2014), die enkele gebruikers hier op MovieMeter erg beviel.

Ghost ex machina exposes Europe’s wretched migrants

Mijn 17e Cronenberg alweer. Vanaf The Brood in 1979 mis ik slechts 3 titels, waarvan Maps to the Stars de bekendste is. Shivers is daarmee de oudste die ik zag van de Canadese Body horror grootmeester, en een niet meer dan logische keuze om dat subgenre voor de themachallenge mee af te strepen. In deze film ontwikkelt een geleerde een 'medische' parasiet waarvan hij hoopt dat de mensheid er beter van wordt; doordat de parasiet de functie van een falend orgaan over zou moeten nemen. Maar de parasiet slaat op hol en infecteert de bewoners van een groot flatgebouw... En dit gaat gepaard met seksuele drift. Oeh la raaaaah!

De effecten zijn natuurlijk wat achterhaald, maar niet zodanig dat het storend is; ik kon me er nog steeds prima mee vermaken. Saillant detail: Cronenberg vindt dat Alien een beetje een rip-off is van deze film. Er zijn inderdaad enige overeenkomsten, maar ik moest bij die parasiet net zo goed aan het beest uit tremors denken. Alleen dan kleiner

3,5*

Bijna tien jaar niets gezegd al, geen filmpje dat erg leeft kennelijk. Jammer, want er valt best iets over te zeggen. Ik heb de Manga (zoals altijd) niet gelezen, maar ik dacht dat ik Shôjo Tsubaki (2016) wel gezien had. Blijkt niet het geval te zien, zal vermoedelijk alleen op mijn lijstje voor een horror challenge hebben gestaan.

Met 50 minuten is het geen lange zit, dus het het is moeilijk Shôjo Tsubaki: Chika Gentô Gekiga (1992) af te raden; het is een bijzonder fucked up filmpje geworden. Wees wel voorbereid dat de animatie bijzonder karig is, maar dan echt. Verwacht geen dynamische cameravoering, want het zijn veelal still, waar de karakters wat Spartaans in bewegen, if at all.

Maakt wel benieuwd naar de live action variant! En misschien de manga stiekem nog wel meer.

3*

"It's not a big picture, just a quiet little story that seemed to have some charm. It didn't cost very much, for such a cast, under $500,000. It was made in twenty-eight days. I hope it has some charm." - Ernst Lubitsch

And boy, does it. Mijn achtste Lubitsch alweer en zeker mijn favoriet. Goed geschreven, uitgewerkte karakters en met zorg verteld. Lubitsch heeft duidelijk empathie voor zijn karakters. Eens met wat TOR bovenaan zegt. They (practically) don't make 'em like this anymore. Vele malen beter dan de remake. The Shop around the Corner is duidelijk gebaseerd op een toneelstuk, maar het kluchtige wat mij regelmatig tegenstaat, is hier grotendeels afwezig. Ik heb me er in ieder geval geen moment aan gestoord.

Als ik heel eerlijk ben echter, had ik wellicht liever een andere actrice in de hoofdrol gehad. Sullavan doet het net niet helemaal voor me. Stewart daarentegen waardeer ik met iedere film die ik van hem zie meer, en dat begon heel anders.

Ik ben behoorlijk positief verrast eigenlijk.

Na de wat gematigde geluiden ging ik uit van een zesje, maar het is voor mij een dikke 7. Sollima is geen prutser, dat wist ik al van Suburra, maar een Villeneuve is hij nu ook weer niet... Toch is dit vervolg op Sicario een rauwe misdaadthriller geworden met enkele bikkelharde actiescènes. Brolin en Del Toro spelen fijn, en Isabela Miner houdt zich prima staande tegenover de oudgedienden. Pompende soundtrack ook van Johannssonn kornuit Hildur Guðnadóttir, die tevens aan de vorige film heeft meegewerkt.

De deur voor een trilogie wordt wel erg nadrukkelijk open gezet (al gaat hij dicht ), maar dat mag van mij. Kom maar op. Het is een bedroevend naargeestige wereld, maar voor een paar uurtjes vertoef ik er graag!

3,7*

P.s. net bij thuiskomst gelijk Sicario herzien, en dat is wel een bijzondere gewaarwording in die volgorde. Fascinerend hoe anders je dan naar de karakters van Brolin en Del Toro kijkt, in de aanwezigheid van het 'morele kompas van Blunt', nadat je ze in deel 2 zonder hebt gezien. En dan snap je Sheridans keuze als schrijver.