Opinions

Met bouwjaar 1980 heb ik Mario 1,2 en 3 helemaal grijs gespeeld, en op de SNES ook nog enkele games. Maar zoals reeds gezegd maakt nostalgie en leuke gameplay (die niet persé afhankelijk is van een sterk verhaal), nog geen goede film. Op een stoel zitten en passief kijken hoe iemand anders gamed, is immers ook niet heel leuk, en dat gevoel had ik een beetje bij deze film.

Qua box office doet Mario het fenomenaal, en als mijn zoontje wat ouder was had ik hem graag meegenomen. Maar voor mij was deze film een beetje een nothing-burger, die ik hoewel niet heel verveeld, wel vrij onaangedaan heb zitten kijken.

2,2*

Niet alle horrorfans waren even blij toen Luca Guadagnino eind 2015 bekend maakte een 'remake' van Suspiria te gaan regisseren. Hoe durfde hij, weer zo'n onnodige remake, en nog wel van Argento's meesterwerk? Nu ben ik de laatste om de remake tendens toe te juichen, en of het ooit nodig is valt te betwisten. Maar na het zien van het meesterlijke Call Me by Your Name (2017) werd ik wel veel benieuwder, en de Italiaanse filmmaker stelt wat mij betreft niet teleur.

Guadagnino had de optie voor deze film trouwens tien jaar geleden al, toen David Gordon Green de film was aangeboden om te regisseren, wat uiteindelijk niet doorging. De filmmaker zelf benadrukt trouwens nooit een remake te hebben willen maken, maar meer een hommage aan het origineel, en meer specifiek het gevoel dat hij had toen hij zelf Argento's film zag. In hoeverre dat voor een criticaster verschil uitmaakt laat ik in het midden, maar voor mij voelt Suspiria (2018) inderdaad niet als een remake in de traditionele zin van het woord en heeft Guadagnino's versie voldoende bestaansrecht.

Visueel is deze eveneens op 35mm geschoten film compleet anders. Argento's film wordt door velen als een stilistisch meesterwerk gezien, waarbij zijn shots baden in weelderig en fel licht. Hier is juist gekozen voor een wat fletsere, winterse look, waarin de zo aanwezige primaire kleuren van het origineel totaal afwezig lijken te zijn. Ik lees dat dat juist weer een eerbetoon naar Fassbender zou zijn, maar hoe dan ook past het uitstekend bij het West-Berlijn van de latere jaren zeventig, dat met fantastisch set design is vormgegeven; ik waande me compleet op die plek in die tijd, die ik zo goed van het vele historische beeldmateriaal ken. Liefhebbers van de visuele stijl van Argento zouden kunnen zeggen dat Guadagnino's film lelijker is, maar ik ben van mening dat het hier uitstekend werkt. Het geeft een compleet ander gevoel dan Argento's film, en dat lijkt me juist wenselijk.

Het narratieve basisgegeven is grotendeels hetzelfde gebleven, met hier Dakota Johnson als Susie Bannion die aangenomen wordt op een prestigieuze dansacademie, die een duister geheim herbergt. De casting van Johnson bleek (tot mijn verrassing, moet ik toegeven) een schot in de roos, en het is duidelijk dat ze zich enorm heeft voorbereid op deze rol. De dansscènes, die in deze film veel meer een integraal onderdeel van het plot blijken te zijn, zijn bijzonder goed uitgevoerd. Tilda Swinton is fenomenaal als altijd, en onze verrassing was groot toen we halverwege de film opeens doorhadden dat ze ook de oude psychotherapeut Klemperer speelt. Tilda...

Met 152 minuten zal de film veel conventionele horrorfans te lang duren, en het feit dat Guadagnino's film wat arty is, zal voor die groep misschien evenmin helpen. Toch was het voor mij absoluut horror; de scène waarin het lichaam van een danseres tegen haar wil verwrongen en gemangeld wordt in een balletzaal, hoort samen met de ijsbeer in Annihilation bij mijn meest verontrustende en ongemakkelijk nare scènes van het jaar. Je hoort de botten en pezen belasting ondergaan waar ze niet voor gemaakt zijn, en dus het onvermijdelijke doen; Stukgaan, lichaamsdeel na lichaamsdeel. Ik kon het zowat zelf voelen.

De laatste akte vliegt voor mij wat uit de bocht, maar toen was mijn waardering voor Suspiria eigenlijk al bezegeld. Renee Soutendijk, Jessica Harper in een cameo als Anke en de fijne score van Radioheads Thom Yorke zijn kersen op de taart.

4*

Het voordeel van een film later pas ontdekken, is dat voor mij inmiddels wél de hierboven meermaals verlangde restauratie beschikbaar was, aan de hand van een nieuwe in Babelsberg opgepoetste 2k scan, en een nieuwe color grading. Ik weet natuurlijk niet hoe hij eerst was, maar kan melden dat de toepasselijke 16mm korrel die er eerst ook was, behouden is. Het ziet er goed uit.

Ik kan me voorstellen dat Suzhou River een film is die meer prijsgeeft bij herziening, maar ik moet zeggen dat ik hem nu ook al erg mooi vond. Zowel visueel als qua vertelling een fijne ontdekking. Prima score ook, viel me op.

4,2*

There is nothing in your mind... nothing in your heart... nothing in your soul... but Svengali... Svengali... Svengali... !

De eerste reactie zijn bij sinds 2008. Hoewel hij sindsdien wel door heen handvol mensen gezien is, is het bepaald geen drukte van belang dus bij deze pre-code Warner. Gebaseerd op schijnbaar een van de meest populaire romans van zijn tijd, George du Mauriers Trilby, met een (toen) superster als John Barrymore in de hoofdrol, is het inderdaad verrassend dat de film niet wat bekender is geworden. Al was er in 1931 met Frankenstein (1931), Dracula (1931) en Dr. Jekyll and Mr. Hyde (1931) natuurlijk stevige concurrentie. Overigens deed de film het prima, Warner Brothers was dermate tevreden over de box office dat ze Barrymore en Marsh datzelfde jaar nogmaals bij elkaar brachten voor The Mad Genius (1931), onder regie van Michael Curtiz.

Svengali gaat over een hypnotiseur die een jonge vrouw op wie hij verliefd is, met zijn krachten tot een succesvolle zangeres maakt. Al snel blijkt echter dat hij niet staat is om Trilby's hart te kunnen beheersen. Tot zijn grote frustratie, want Trilby (gespeeld door een zeventienjarige Marsh) is geen straf om naar te kijken. Niet direct een goede voedingsbodem voor échte horror, en die blijft dan ook uit. Maar als pre-code liefdesdrama met een schurk met horrorelementen, verdient de film wel degelijk zijn sporen.

Wellicht minder direct tot de verbeelding sprekend dan de Universal horrors van dat jaar, maar voor de liefhebbers zeker een kijkje waard.

3,5*

Hunter is getrouwd met Richie, een man die net de CEO taak van zijn vader overneemt, en met wie ze tevens een kind verwacht. Haar harmonieuze bestaan neemt een drastische wending wanneer ze op een dag de neiging om gevaarlijke objecten te eten ontwikkelt, een medische afwijking die bekend staat als Pica. Hunter poogt haar dominante schoonfamilie te ontvluchten om het duistere geheim achter haar obsessie te weten te komen. Best fucked up.

Ik had verder geen idee wat ik precies kon verwachten van Swallow. Carlo Mirabella-Davis kende ik als regisseur alleen van de docu The Swell Season (2011), zijn shorts had ik helaas niet gezien. Toch belandde hij op de wachtlist, want ik vind Haley Bennett een bijzonder leuke verschijning. Niet persé hier trouwens, want ze is een wat verdrietig en eenzaam miesje in 'Swallow'. Mirabella-Davis schreef de film overigens zelf, dat vind ik altijd wel een aardige meerwaarde; dan weet je zeker dat de regisseur deze film echt wilde maken.

Wat ik lees was Bennet tijdens het filmen al ècht zwanger (ik vermoedde dat al tijdens het kijken) van Swallow's producent Joe Wright, wat tot zijn scheiding van Anoushka Shankar leidde. Ik wist dat allemaal niet, maar kennelijk zijn ze nog steeds bij elkaar. Wellicht dat Bennet dat in haar performance gestopt heeft, want die is heerlijk ongebonden; een stuk betere rol dan Kristy, eerder in de challenge. Wellicht haar beste werk. Austin Stowell (die ik me als mijn leven ervan af hing niet kan herinneren uit 12 Strong, Colossal, Bridge of Spies en Whiplash) speelt een prima rol als control freak slash absent husband die zich drukker maakt om de staat van zijn gebit en zijn nieuwe plek in pappa's bedrijf, dan zijn eigen familie. Althans, hij gaat zich druk maken wanneer Hunter af begint te wijken van zijn ideaalplaatje van hoe de vrouw van een executive zich hoort te gedragen.

Swallow had nominaties voor beste film op onder andere Sitges, Fantasia en Tribeca. En ik snap wel waarom, een erg vakkundig gemaakte psychologisch thrillerdrama, dat ondanks alle narigheid geen èchte horrorfilm is... Alhoewel...

3,7*

Wat een heerlijke film. In een uitverkochte voorstelling in Praag mogen zien, waar in een van de vele arthouses een selectie met films van het Karlovy Vary filmfestival gedraaid werd. English friendly, even. Dus niet nagesynchroniseerd en met de Tsjechische subs in een subtiel kadertje onder het beeld. Je voelde de energie van 'dit is echt een unieke film' door de zaal gaan.

Dano en Radcliffe dragen de film op een geweldige manier. Het vereist een bepaald soort acteur om hier mee weg te komen, zonder het louter kolderiek te laten lijken. Want Swiss Army Man heeft naast de ruften, erecties en lijkgrappen wel degelijk wat te melden. De manier waarop hier van de meest banale onderwerpen iets grappigs en zelfs iets moois wordt gemaakt, is buitengewoon knap.

Inventief geschreven, prachtig geacteerd, fijne special effects en een aanstekelijke score, waar Radcliffe en Dano ook hun steentje aan bijdroegen.

Hoe minder je weet hoe beter. Ga zien.

4,2*