Opinions

Side by Side is een documentaire die het medium film zelf in beschouwing neemt, waarin vragen gesteld worden over de toekomst van het medium in het digitale tijdperk. Verdwijnt celluloid of zal hier altijd een plaats voor zijn? Producer Keanu Reeves interviewt een keur aan filmmakers zoals Scorsese, Lynch, Nolan, Von Trier, Boyle en vele andere mensen uit de filmwereld over hun mening over digitale cinematografie.

Bij mijn weten is al deze informatie voor het eerst op één plaats bijeen in documentairevorm en het geeft een uitstekend overzicht hoe een aantal belangrijke filmmakers er tegen aan kijken. Tevens wordt een globale indruk gegeven van de weg die digitale cinema tot op heden heeft afgelegd. Het nadeel is dat Side by Side toch wel een beetje door ons, voor ons-film is geworden: behalve enorme filmliefhebbers kan ik me niemand voorstellen die dit ook maar iets zou interesseren, daar is het onderwerp te specifiek voor en ligt het talking head-gehalte te hoog. Maar goed, het feit dat hij voor een select publiek gemaakt is, maakt een documentaire niet minder goed. Van tevoren wordt immers duidelijk gesteld wat de documentaire beoogt en dit wordt volledig waargemaakt. Toch, het ontbreken van een èchte wow factor en het misschien net iets tè afgebakende onderwerp (zelfs voor een filmliefhebber) houden hem van een 4 sterren waardering af. Maar wat Side by Side doet, doet hij goed.

Aangeraden voor filmliefhebbers die zich ook in de technische aspecten interesseren.

Mijn 30e film van de Bizarro challenge die nu loopt is 50 jaar oud deze maand, en weer eentje van Jennifer Eiss's 500 Essential Cult Movies lijst, en een Sci-Fi klassieker die op Icheckmovies op 8 official lists terug te vinden is. Ik gok dat ik er in mijn jeugd wel eens flarden van heb gezien hier en daar, maar het is niet onwaarschijnlijk dat al mijn herinnering komt van referenties in andere films en series. Iedere keer dat ik Ruth in Six Feet Under deze film zag kijken met haar collega, kreeg ik zin om hem op te zetten. En van alles dat ik nog had liggen, leek deze me het meest geschikt om mee wakker te worden op een zondagochtend.

Silent Running is een behoorlijk product van zijn tijd qua boodschap. Nu ben ik zelf ook behoorlijk van het milieu, klimaatbewust en een faunaliefhebber, maar zoals meerdere users aangeven, het ligt er in Silent Running wel erg dik bovenop. Met de folk liedjes van Joan Baez er nog bij, wordt dat net een beetje te. Voor het acteerwerk van de botanist spelende Dern en zijn kompanen hoef je het ook niet perse te doen, al heeft Dern een paar scenes die hij wel weet te stelen.

Gelukkig gok ik dat iedereen die Silent Running kijkt, dit doet voor de schattige robotjes, of om te zien hoe special effects pionier Douglas Trumbull (2001: A Space Odyssey, Blade Runner) het ervan afbrengt, wanneer hij zelf in de regisseursstoel plaatsneemt. Het resultaat is wisselend, wat mij betreft. Leuk om een keer gezien te hebben en ik snap de cultwaardering, maar hij gaat niet mijn lijstjes in.

3*

Na alle afkeurende geluiden viel het mij mee, moet ik zeggen. De ziel en bevlogenheid van de eerste film ontbreken weliswaar, en ook de evenwichtigheid legt het af tegen Rodriguez' eerdere film. Het verhaal lijkt soms wat warrig en de bizar lange pauze tussen de twee films doet een aantal karakters ook geen goed.

Maar zeker voor de visueel ingestelde kijker valt er genoeg te genieten, of dit nu de noir, comic-achtige composities zijn of tittilating shots van het veelvuldig naakte, vrouwelijk schoon. Waar deel 1 echt indruk maakte en nog steeds een speciaal plekje heeft, is de opvolger slecht een leuke manier om de tijd te verdoen.

Ik vrees dat het juist dát contrast tussen de twee is, dat voor de extra lage waarderingen zorgt.

Inmiddels heb hem ook gezien. En ik moet zeggen, ondanks dat ik het inhoudelijke wel met die eerder gelinkte review van Ehrlich eens ben, neigde ik toch zowat naar een zesje, aangezien ik me niet verveeld heb en er zeker wat glimlachjes en (helaas vaak te korte) swingmomentjes waren. Toch een devil in disguise? Nee, dat lijkt me wel wat overdreven.

Het zal de kinderziel dus heus niet gelijk bederven, maar erg leeg en oppervlakkig vond ik het wel. Mijn vriendin naast me zat overigens wel te genieten. Rationeel snapte ze mijn bezwaren prima, maar ze vond het toch gewoon leuk. En dat zullen een hoop mensen met haar eens zijn, denk ik. Ze is iets beter in haar schouders ophalen en te denken: 'niet zeuren'.

Ik wil meer. En je kunt natuurlijk zeggen: 'JM, je hoort niet bij de doelgroep', maar voor mij snijdt dat argument geen hout. Ook een kinderfilm kan meer bieden dan Illumination Entertainment hier doet. Meer diepgang, betere karakters, maar bovenal meer ziel. Snelle popliedjes en cute animals, niet verrassend dat een hoop kinderen het best leuk vinden, maar is dat de enige maatstaf voor zo'n animatiefilm? Voor mij dus niet. Maar ik heb dan ook geen kinderen, wellicht speelt dat mee.

Wat animatie betreft was 2016 een prima jaar. La Tortue Rouge, Tower en Anomalisa vond ik alledrie heel sterk, maar die zijn wel echt voor een andere doelgroep gemaakt. Wat vergelijkbare films betreft zou ik Moana/Vaiana, Kubo and the Two Strings, Finding Dory en Zootopia allemaal boven Sing plaatsen. Ruim. My Life as a Zucchini en Your Name moet ik nog zien. Ik verwacht dat die 2 films meer in 'mijn straatje' zullen liggen. The Secret Life of Pets, Ice Age: Collision Course en The Angry Birds Movie kan ik misschien beter aan me voorbij laten gaan?

2,5+ *

Holy Crap wat een coole film... Gene Kelly is een eindbaas. Onbegrijpelijk dat ik al die jaren gewacht heb met het kijken van deze film (sinds Leon eigenlijk). Ik houd helemaal niet van musicals, haat alles uit de koker van Albert Verlinde en Endemol, maar Singin' in the Rain vond ik geweldig.

Singin' in the Rain speelt in zich af in de roaring twenties, in1927, wanneer Warner Brothers The Jazz Singer uitbrengt en andere studios min of meer worden gedwongen om ook op de talkies over te stappen als ze een graantje willen meepikken van dit succes. Zoals vorig jaar in The Artist te zien was betekende dit voor een hoop artiesten wiens stem of accent niet bij het door hun gecultiveerde persona paste, het einde van hun carrière. In Singin' in the Rain is dit het geval voor Dons (Gene Kelly) veelvuldige tegenspeelster, de oerdomme verwende diva Lamont (Jean Hagen), die een enorm hoge piepstem heeft. Kelly's vriend Cosmo (Donald O'Connor) komt op het idee om Lamont te laten dubben door een revuedanseresje (gespeeld door Kathy Selden), waar Gene Kelly al snel meer gevoelens voor krijgt.

Normaal associeer ik het in dans en zang uitbarsten altijd met plotseling opkomende cringe-momenten van mijn kant, maar dat heb ik geen enkele keer gehad bij deze film. Natuurlijk is niet elke song of iedere dans even leuk, maar de meesten waren toch echt erg leuk om naar te kijken. Dat er dan een paar tussen zaten waar ik iets onverschilliger tegenover stond maakt dan ook niet echt uit.

Het is echter voornamelijk Gene Kelly die de show steelt, hij heeft de star quality om zijn karakter Don de meest zoete dingen te laten zetten, om wanneer hij zomaar dansjes gaat doen, nog steeds 'the man' te blijven. Vrouwelijk gedrag zoals van Nathan Lane in the Birdcage hoef je hier ook niet te verwachten (al lijkt Donald O'Connor naast Kelly soms wel wat meer het vrouwtje, maar dat zal gerust met zijn blije Vaudeville gedrag te maken hebben).

Singin' in the Rain staat bol van de klassieke scènes, met het titelgevende lied natuurlijk als klapper. Kelly die in zijn eentje door die straat danst terwijl het zeikt van de regen is een instant-smile-on-your-face klassieke scène die niets aan kracht heeft ingeboet. Met een mooie cinematografie, leuke liedjes, ontzettende dynamische dansscènes, een leuk verhaal over Hollywood tijdens de geluidsrevolutie en met erg fijne acteurs, is Singin' in the Rain een film die ik tot mijn verbazing iedereen aan kan raden. Ik kan het niet alleen, ik doe het ook. Die ga ik echt over niet al te lange tijd nog eens kijken 8,5/10

Helaas, voor mij zijn kitscherig en oubollig exact de woorden die mijn gevoel bij deze film perfect omschrijven. Het ziet eruit als een aaneengesloten stroom van bouqetreeks bookcovers. Nou moet ik toegeven dat ik geen enkele affiniteit of fascinatie met adel of vorstendom heb, eerder het tegenoverstelde. Hetzelfde geldt voor de pracht en praal. Waarom dan toch kijken?

Net zoals bij Mochizuki Rokuro was kerst de aanleiding, mijn schoonouders hadden hem opgenomen en tijdens het bezoek een week later werd het opgezet. No escape. Er is een enorme weelde aan kostuums en decors, maar dat was niet genoeg voor mij om er echt plezier aan te beleven. Daarvoor is het niemendalletje van een verhaal toch echt te ver van mijn interessegebied. En waar veel mensen zo gek zijn op Romy Schneider, doet ze mij helaas niets. De kunstmatige dialogen helpen daar ook niet bij. Er zaten gerust een aantal aardige shots in van mooie locaties, maar het was allemaal veel te zoet en te braaf. En ik kan zoet en braaf over het algemeen bijzonder slecht uitstaan.

Nee, dit is niets voor mij, ik moet er niet aan denken de vervolgen te moeten zien.

Gezien op This Is Short, maar ook gratis te zien op Cinetree.

Echt heel bijzonder. Prachtig. Lucker levert met Sisters een dijk van een afstudeerfilm af op het grensgebied van film en dans. Alles klopt, de drie jonge actrices die hun innige band en moeilijke situatie in dans verbeelden, de belichting, de evocatieve muziek, het mooie productie design...

4,2*

Een van de dingen die we tijdens de studie geschiedenis leerden was 'wees je bewust van je eigen blik'. Eurocentrisch, blank... Je bekijkt iets vanuit je eigen kaders van hoe dingen gaan. In mijn geval, de eeuw waarin je leeft, je huidskleur, je sociaaleconomische klasse en de mogelijkheden en onmogelijkheden die dat doorgaans biedt, etc. Je kunt iets niet zien vanuit de tijd of blik van een ander, maar je wel proberen bewust te zijn van die van jezelf, en wat voor invloed dat heeft. Iedereen heeft bepaalde preconcepties en vooroordelen. Ik ook. Jij ook.

Ik moest daar opeens weer een aan denken tijdens Skin, en dan doel ik niet eens zozeer op hen, maar op mezelf. Na vannacht te zijn gaan slapen vlak nadat Trumps account van twitter was geweerd, werd ik wakker met de ideeën van Wilders' nieuwe programma. Van het eerste word ik op zich blij, al is het een complexe kwestie (hoeveel macht wil je tech conglomerates geven) en van het tweede weer triest, al zijn we daaraan iets gewend en kan ik het gezien de geringe macht van de PVV (ondanks de wat mij betreft bedroevende uitspraken) wel relativeren. Ik bekijk het hoe dan ook doorgaans rationeel.

Hierbij lukt me dat niet. Dingen als racisme (of homofobie) die in gedrag resulteren als dat van de rednecks hier in Skin, gaan rechtstreeks naar mijn 'haat' botje. Of hersendeeltje. Wat hier na die kassascène in de supermarkt gebeurt, ik word er zo verschrikkelijk boos van dat ik 2 minuten later ontdek dat ik terug moet 'spoelen' omdat ik van de scènes erna niets meer heb gekregen. En dat is zonde, want de short heeft meer te bieden dan dat, en ook iets te zeggen over het voortbestaan van de cyclus, en wat we als boodschap aan onze kinderen meegeven.

Twintig minuten is misschien te kort voor een onderwerp als dit, maar het nodigt op zijn minst uit tot nadenken. Of dat een Oscar waard is (hij won), laat ik nog even in het midden.

4*

Ik heb me prima vermaakt.

Het is niet zo denderend geschreven en het plot heeft ook de nodige gaten. Sommige karakters (zoals Sondre) hangen er wat voor spek en bonen bij. Maar de film kent een aantal erg spannende set pieces. Dat die soms uit andere films gejat zijn, doet daar weinig aan af; spannend is spannend. Het scheelt dat Kristoffer Joner en Ane Dahl Torp beide prima spelen, en Kathrine Thorborg Johansen is een leuke verschijning.

Het is allemaal een beetje bullshit, maar ik vond het wél vermakelijke bullshit. Special effects waren prima trouwens. Dat het kan voor nog geen 6 miljoen euro... ongelooflijk.

3,3*

Die wat oudere Sundance winnaars zijn niet altijd even makkelijk te vinden, blijkt. Wellicht heeft ook dat wat te maken met het gebrek aan aandacht voor deze film over een 'dichtrapper' (my word for it, hij doet aan Slam) die voor een zakje wiet enkele jaren de gevangenis in moet.

Als inkijkje in de realiteit van een jonge, African-America male from the projects met een kunstenaarshart, slaagt Slam behoorlijk. Ik was dan ook enigszins verbaasd dat regisseur Marc Levin een white guy is (hij speelt de aanklager), net als schrijver Richard Stratton, wat me wel nieuwsgierig brengt naar de inbreng van Saul Williams, Sonja Sohn en Bonz Malone die ook een writing credit hebben gekregen.

Het schijnt dat Slam in negen dagen is geschoten, iets dat ik altijd erg knap vind. Dat een film als deze op een indie festival als Sundance in de prijzen valt verbaast me niet heel erg, maar de prijs voor beste camerawerk in Cannes, daar kan ik niet bij: Ik vond het niet opzienbarend, de cinematografie. Leuk trouwens om Sonja Sohn hier in slechts haar tweede rol te zien, 4 jaar voor Kima Greggs in The Wire. Ze maakt hier al indruk.

Toch snap ik de puntjes van kritiek van Ebert wel op het gebied van focus en niet helemaal aaneensluitende puzzelstukjes. Desalniettemin is dat iets dat ik de film makkelijk kan vergeven.

4*

Ondergewaardeerde film wat mij betreft; lijkt het bij critics beter te doen dan bij het grote publiek. Erg tof om zo’n genrewerkje van een inheemse filmmaker te zien, met een kleinere Inuit gemeenschap als setting, en dan specifiek een groepje jongeren dat daarin opgroeit, in de spagaat tussen hun traditionele cultuur, en Insta en Netflix dat daar evenzeer is doorgedrongen als hier. Shadowed heeft volkomen gelijk dat de kinderen niet altijd even goed acteren, maar dat kon ik de film graag vergeven. Best Freaky, bij vlagen.

Attack the Block meets The Thing, met een vleugje The Goonies?

‎Pang Power: Nyla Innuksuk’s Inuit super squad • Journal • A Letterboxd Magazine

3,5*

Een slasher... Met een luiaard die losgaat op Sorority studentes!

Soms is een idee (en de trailer) zo belachelijk, dat je de film juist wilt zien. Zoals bij Cocaine Bear, of Sharknado. Slotherhouse valt voor mij in die categorie, gelijk bij de aankondiging hoopte ik dat hij rond oktober te zien zou zijn in verband met de horrorchallenge. En gelukkig is dat zo, want de januari 2024 release die ik hier op MovieMeter zie is ruim te laat voor de challenge. Het viel me op dat het een USA / Servië co-productie is, wat je niet dagelijks ziet. Maar de film is ook opgenomen in Belgrado, zo blijkt. Geen moment gemerkt.

Regisseur Matthew Goodhue is mij totaal onbekend, ik zie dat joolstein een van de drie mensen is die zijn debuut Woe (2020) wel heeft gezien.Voor de cast geldt eigenlijk hetzelfde. Nu zijn a-listers zeker bij een film als deze totaal onnodig, dus het was juist leuk om Slotherhouse zonder enige verwachtingen te kijken. Lisa Ambalavanar bleek bovendien een sympathieke hoofdpersoon.

Is Slotherhouse dan ook goed? Allerminst, maar dat moet volgens mij ook niet de verwachting zijn. Wel is het een film zonder pretenties en die precies weet wat het is, en die daar zonde gêne mee aan de haal gaat. Hij is belachelijk, weet dat, en heeft van meet af aan besloten daar lol in te hebben. En de film schroomt niet om compleet over de top te gaan, nog vóór hij een uur bezig is. Als je daarin mee kunt gaan is Slotherhouse juist een vermakelijk anderhalf uurtje. Als je kritisch gaat kijken alsof het een serieuze film is, zal er beduidend minder plezier te beleven vallen.

3,2* - Interview

Van Woodchipper Massacre naar The Slumber Party Massacre. Dat moet een vooruitgang zijn, niet? En dat was het ook, al is ook dit geen meesterwerkje. "The film was originally written by Brown as a parody of the slasher genre but was shot as a straightforward horror film instead. As a result, it contains more humor, both intended and unintended, than usual for the genre at the time." Ik lees ook dat de vrouwelijke regisseur een feminist is, maar dat producer Roger Corman maar naakt toe bleef voegen. Het resultaat is in ieder geval behoorlijk male gazey. Gulzig glijdt de camera geduldig over ingezeepte kontjes, tot het meisje zich onherroepelijk ook nog eens omdraait. Een zin die Jan Cremer of Jan Wolkers geschreven zou kunnen hebben, maar daarom niet minder waar.

2,5*

Tenzij je uitlegt waarom niet, niet echt een toevoeging die mij kan boeien. Wat moeten we hiermee?

Wow. nummer 129 uit de IMDb top 250: Wild Strawberries (1957) (Smultronstället) van Ingmar Bergman.

Bergmans werk heeft de naam zware kost te zijn, en dit is niet geheel onterecht. Zowel 'The Seventh Seal' als 'Persona' waren erg interessant en schitterend gefilmd, maar vergden wel het een en ander van mijn concentratie. Wild Strawberries is dusver mijn favoriet van de drie, waarbij we een oude professor in zijn nadagen zien mijmeren over zijn leven en dood aan de hand van dromen en herinneringen. Dat klinkt wellicht niet gelijk als een intrigerend verhaal, maar in de handen van Bergman wordt het een filmisch kunststukje voor een eenieder die een interesse heeft in leven, ouderdom, dood, dromen, familie psychologie en filosofie. Of als je gewoon van mooie plaatjes houdt: De sfeervolle en contrastrijke beelden van Bergmans vaste cameraman Nykvist zijn geweldig. 4,5 *

erg goed artikel van criterion.com: Where Is the Friend I Seek

Traditiegetrouw (verse traditie, maar toch) starten wij het nieuwe jaar met een 'foute' Nederlandse horror.

Dit begon 2 jaar terug met Amsterdamned (1988), en werd vorig jaar doorgezet met Prooi (2016). We hadden dit jaar De Lift (1983) bedacht om maar in het Dick Maas straatje te blijven, maar die speelde op videoland met zwarte balken aan zowel boven als zijkant, terwijl het toch echt een 16:9 film zou moeten zijn. Dat was geen kijken. Dus ik moest improviseren om 01:00 uur 's nachts, en het werd Sneekweek op Netflix. We hoopten een beetje op een zo slecht dat het goed wordt, maar dat feest ging niet door...

Sneekweek toont de clichés zonder er commentaar op te geven of zelfs maar een twist, en weet niets toe te voegen aan dat summercamp/cabin in the woods subgenre, waarbij een groepje hormonale feestende jongeren een serial killer achter zich aan krijgt. Wat je wel krijgt zijn matige acteurs (Carolien Spoor maakt er nog een beetje iets van), krakkemikkige dialogen en goedkope jump scares die tot overmaat van ramp ook nog eens niet lukken. Van vakkundige spanningsopbouw is geen sprake, en de sfeer waar zo'n film op kan drijven is helaas compleet afwezig.

Het is makkelijk coachen vanaf de zijlijn, en ik heb zelf nog nooit een film geschreven of geregisseerd, dus meestal kun je de gedachte dat je iets 'zelf beter had gedaan', makkelijk weerstaan. Bij Sneekweek lukte me dat echter niet. We zullen het nooit weten, maar dat die gedachte zich aandient, is an sich al veelzeggend genoeg. Het camerawerk is nog het aardigste, als ik dan toch iets moet noemen. Jammer dat we alleen weinig te zien krijgen dat die 16+ legitimeert. Als er niet de nodige drugs en drank doorheen ging, had hij bijna een 12 jaar label kunnen krijgen... Voor een r-rated horrorfilm over feestende tieners is Sneekweek verrassend preuts en bloedeloos...

"Hoe kut is Sneek...?", verzucht een van de acteurs ook in de film. Het zou me niet verbazen te horen dat de ontgoochelde actrice het woord 'week' simpelweg nog in wist te slikken...

Behoorlijk kut, zou dan het antwoord zijn.

2*

Twijfel tussen een 5 en een 6, denk dat ik dan toch naar boven afrond vanwege de mooie cinematografie, locaties en het casten van Ian McShane. Charlize Theron is niet de minste actrice maar overacteerde hier behoorlijk en ook Kristen Stewart was niet goed, maar dat zal de meesten minder verbazen. James Newton Howard heeft ook wel eens mooiere filmmuziek geschreven al was deze op zich best aardig. De Special effects waren goed, maar niet in staat om het rammelende scenario te verbloemen. Uiteindelijk wist Snow White mij niet te grijpen. Zonde.

Herzien in het kader van het voornemen alle 'Disney Classics' in chronologische volgorde te herkijken, vermoedelijk voor het eerst in ruim vijfentwintig jaar dat ik de film in zijn geheel zie. Het zal nooit mijn favoriete animatiefilm of Disneyfilm worden, daarvoor is het bij vlagen té zoet, maar als mijlpaal in de filmgeschiedenis is Snow White eigenlijk niet te missen voor animatiefans.

De natuurlijk manier waarop de karakters bewegen, de details van de wereld, ook bijna tachtig jaar later ziet het er nog steeds goed uit. Vanaf de eerste beelden druipt het vakmanschap eraf. Waarom dan dat behouden cijfer? Mierzoete scènes en dialogen weerhouden mij van het echt opgaan in het verhaal, waardoor het toch voornamelijk bij filmtechnische waardering blijft. En de liedjes doen het voor mij (zoals wel vaker) ook niet echt.

Leuke trivia op IMDb trouwens, met eervolle vermelding voor het feitje dat men 'in het theater steeds noodgedwongen de bekleding van de bioscoopstoelen moest vervangen na iedere voorstelling, omdat ze doordrenkt waren met kinderpis (vanwege de verdwaald in het bos scène).'

Andere tijden....

Frank Marshall's Alive (1993) was een van de films die ik op 'koopvideo' had als tiener. Geen meesterwerk, maar wel een indrukwekkend verhaal dat ik zeker een keer of drie gezien heb.

Bayona's eerste Spaanstalige film sinds El orfanato (2007), is wat mij betreft in alle opzichten superieur. De gebeurtenissen ken in inmiddels zo goed dat de kijkervaring zelf nauwelijks verrassend was, maar het vakmanschap hier kon ik wel degelijk bewonderen. De zware beproevingen van deze groep mensen maakte andermaal indruk en het ongehaaste einde hier maakt de film echt mooi af.

Fijne score van Michael Giacchino ook.

3,8*

In 1989 was John Milton 9, dus het zou pas enkele jaren later zijn dat ik Brian Yuzna leerde kennen, vermoedelijk in 1993-1994 met Return of the Living Dead III (1993), die ik vlot daarna ook op koopvideo had. Hoe dan ook zorgde die film ervoor dat ik daarna geen al te hoge pet op had van deze filmmaker, en tot op de dag van vandaag heb ik geen ander werk van hem gekeken, al was dat niet enorm bewust. Nu ik Society heb gezien, kon daar wel eens verandering in komen. Dit is prima voer voor een horrorchallenge.

Het eerste half uur is tamelijk normaal, met enkele wat vreemde scènes, maar in de tweede helft gaat Yuzna compleet los. Ik was gek op The Blob (1988), en moest daar tijdens deze film ook wel een beetje aan denken. Dit was een prima double bill geweest voor een eighties horroravond met die film. Hoe dan ook een prima horrordebuut dit. Devin DeVasquez is een aangename verschijning, en ik moet zeggen dat ik "An der schönen, blauen Donau" voor een bodyhorror-orgie een geïnspireerde keuze vond.

3,5*

Shorts van slechts 4 minuten zijn me bepaald niet onbekend. Maar dat ik me halverwege de speelduur vertwijfeld afvraag 'waar gaat dit in vredesnaam over', gebeurt toch iets minder vaak. Er zitten enkele prachtige beelden bij, maar verder was dit bepaald niet mijn straatje inhoudelijk, voor zover we daarvan kunnen spreken. Bovenstaande synopsis had ik zelf niet kunnen fabriceren, na het zien van de film.

Even googelen wat dit is uiteraard, en dat verklaarde het enigszins, want Sol Levante blijkt in feite meer een showcase voor een nieuwe techniek, dan een verhaal dat de filmmaker nu zo graag wilde vertellen:

Why Sol Levante is Netflix's Most Important Anime Yet

Ik hoop alleen dat ze er dan iets anders mee gaan maken dan dit.

Als je me vorig jaar had gezegd dat ik te beroerd zou zijn om in 2018 naar de bios te togen om de laatste film in het Star Wars universum te gaan zien met de Unlimited pas die ik heb, dan had ik je niet direct geloofd. Maar het geschiedde wel. Solo: A Star Wars Story is als prequel natuurlijk voor een groot deel gaatjes invullen die je wellicht zelf in je hoofd al had gevuld; in die zin is het geen origineel verhaal dat onverwachte kanten opgaat. Een klein beetje Rogue One (2016) syndroom voor mij dus. Zeker wel vermakelijk, en een komische noot die ik kon waarderen was aanwezig. Maar het Star Wars enthousiasme zoals ik dat bij The Force Awakens voelde, ontbrak.

Het is jammer dat we nooit zullen weten hoe de film geworden was als regisseurs Phil Lord en Christopher Miller niet tijdens de productie waren ontslagen en daarnaast is Ron Howard niet de meest gewaagde keuze om hun schoenen te vervullen. Maar ondanks dat Solo wat inspiratieloos aanvoelt en (wellicht meer dan de andere titels) voldoet aan de standaardformule, heb ik me niet verveeld. Daarbij is het nuttig om te bedenken dat ik geen overdreven Star Wars fan ben, en getemperde verwachtingen had voor Solo. Een zesje voor een film uit deze franchise is niet iets waar ik erg ondersteboven van ben, terwijl sommige Star Wars fans de onverplaatsbare lat flink hoog hebben liggen en misschien meer teleurgesteld zouden zijn.

Solo mag dan niet zo geweldig zijn, het scheelt wel dat er een aantal acteurs zijn die ik graag zie. Woody Harrelson, Donald Glover, Emilia Clarke, Thandie Newton en als kers(je) op de taart Paul Bettany, die zelfs oppervlakkige doorsnee rolletjes vaak wel iets mee weet te geven. Interessant om te horen wat John Powell met de score doet, maar ik ben er niet 100% uit of het werkt. Af en toe die vleugjes choral music er tussendoor, bijzonder. En dan opeens die herkenbare noten die lang geleden uit Williams’ pen zijn gekomen… Dan merk ik toch nog steeds dat ik ermee opgegroeid ben, de nostalgie welt voorzichtig en onmiskenbaar op, maar de haartjes gaan bij Solo helaas niet overeind.

3*

Vreselijke tekeningen?

Zo zie je maar hoe het kan verkeren, ik vond Song of The Sea de meest schitterende animatie die ik in tijden heb gezien. De karakters zijn simpel maar de achtergronden waren zo prachtig dat ik me daar geen moment aan gestoord heb. Er wordt gewerkt met een hoge mate van abstractie die af en toe aan de werken van Miro doet denken, veel prachtige motieven en kleuren.

Daarnaast is Song of the Sea duidelijk niet de kinderachtige film waar ik voor vreesde, het is duidelijk geen Disney film. Jazeker, ook hier is moraal aanwezig, maar de makers weten het te brengen zonder het er overduidelijk in te willen rammen.

Een grote verrassing, waarvan ik verhoging niet uitsluit bij herziening.

Ik heb hier ooit eens een vrij uitgebreide Engelstalige review over geschreven, voor een proefblogje wat nooit iets geworden is. Zie ook nog wel een paar foutjes

Beduidend fijner dan Knight of Cups, wat mij betreft. Toch vereist dit soort cinema wel wat moeite van mijn kant (en de pro-actieve belofte me niet aan ge-twirl te gaan ergeren): Het simpelweg over me heen laten komen is er niet bij, aangezien ik naast de overduidelijke kwaliteiten, toch ook wel mijn bedenkingen heb bij de cinema die Malick de afgelopen jaren heeft gemaakt. Het ziet er fijn uit (hoe kan het ook anders met Emmanuel Lubezki achter de camera), het blik acteurs is prima, daagt zo nu en dan uit en laat de kijker de ruimte voor een grote mate van interpretatie. Anderzijds kan het ook soms nogal lukraak voelen, en snap ik tevens de kijkers die weglopen of het pretentieus noemen ergens wel.

Toch, ik vond het veel makkelijker relateren aan deze film dan aan KoC. Dat komt (groten)deels door Rooney, maar ook door de structuur van de film. Fassbender en Gosling spelen prima, met name die eerste, maar worden voor mij nooit echt mensen van vlees en bloed. En soms weet ik niet helemaal wat ik met die cameo's van Kilmer en Kiedis aan moet.

Desalniettemin zijn 4* gelukkig weer op hun plaats, zij het dan misschien wat afgerond naar boven. Dat gold voor To the Wonder eveneens.

Straks wellicht (en anders sowieso de komende maand) nog even Voyage of Time: Life’s Journey (2016) er achteraan en dan ben ik weer helemaal bij tot eindelijk Radegund (2017) uitkomt, Malicks schijnbare terugkeer naar meer gestructureerde, narratieve cinema

3,8*

Edit: Dit is lang geleden, maar ik heb hem direct nog een keer gekeken. Terwijl ik de laatste hand legde aan dit bovenstaande stukje had ik op de tweede monitor nog even een aantal scènes op staan die ik terugspeelde, wat soms fijn is tijdens het schrijven van je mening. Op dat moment kwam Ms. John Milton thuis, verongelijkt dat ik naar Rooney Mara zat te kijken zonder haar. 'en hee, is dat Natalie? Kom we gaan dit in de woonkamer kijken!'. Zo gezegd, zo gedaan. Ik wilde hem nog wel een keer zien, en nadat ik Knight of Cups van haar uit moest zetten destijds (en later alleen kijken), wilde ik de kans om haar nogmaals recente Malick te laten proeven, niet laten schieten. She loved it.

En ik moet zeggen, ook mijn 4* is niet meer afgerond naar boven, en de karakters worden wel mensen van vlees en bloed, Gosling helemaal. De film bleek na de tweede keer kijken nog een stuk rijker dan ik al dacht.

4,2*

Toen ik het eerste bericht op deze pagina plaatste was ik nog op zoek naar een film uit Costa Rica voor mijn De Wereld Rond: Een film uit ieder land op aarde-idee. Dit was de eerste die op de radar verscheen, maar destijds onvindbaar.

Inmiddels heb ik alweer 4 films uit Costa Rica gezien, dus El Sonido maakt het een handvol, ook wel iets bijzonder. En net als Del Amor y Otros Demonios (2009) en Viaje (2015) vond ik ook deze weer de moeite waard. De meeste aandacht gaat vaak naar Brazilië en Argentinië, maar wat mij betreft loont het zeker om landen als Costa Rica, Venezuela, Uruguay, Paraguay en Guatemala ook af en toe even in de gaten te houden.

Ariel Escalante levert hier een genuanceerd portret van rouw en innerlijk verdriet af, dat voor de omgeving niet altijd aan de oppervlakte zichtbaar is. Ingetogen en naturel gespeeld, had deze het prima kunnen doen in de Nederlandse filmhuizen, maar het lijkt alsof hij niet verder is gekomen dan World Cinema Amsterdam. Jammer.

Eveneens betreurenswaardig is het dat Escalante hierna nog niet een nieuwe film heeft af kunnen leveren, al zien we hem terug op de credits van Ceniza Negra (2019), waar hij de montage voor deed. Hopelijk mogen we in de nabije toekomst wel weer een project van hem verwachten.

3,7*

De cirkel is rond. In 2012 had ik weliswaar 11 jaar een IMDb account, volgde ieder film vak dat ik kon vinden op de Letteren faculteit, en deed met veel enthousiasme mee aan iedere filmquiz, maar ik was hier in geen velden of wegen te bekennen. Via via leerde ik Cwk kennen, en die vond het een schande dat ik Clouzots Le Salaire de la Peur (1953) nog niet had gezien. Ik werd uitgenodigd voor een hapje, drankje en het rechtzetten van die onverteerbare lacune in mijn opvoeding. En voor we gingen kijken liet hij even MM zien, een site die ik eigenlijk altijd links had laten liggen. Ben ik dankbaar voor, want ik heb er een hoop lol uitgehaald in de bijna tien jaar dat we inmiddels verder zijn. Hij is niet zo actief meer, maar ik des te meer. Hoe dan ook hoog tijd dat ik de Engelstalige remake van Friedkin een keer zag, aangezien mijn MM avontuur met de Franse versie van dit verhaal begon.

Wat de film betreft, Wages of Fear duurde best even om op gang te komen. Ik herinner me goed dat ik dacht: ‘moest ik dit nou zo nodig zien? Het enige dat hier nagelbijtend aan is, is mijn afwachting…’. Maar toen begon het, en oioi wat werd dat geduld beloond. Friedkins Sorcerer tapt uit datzelfde vaatje, het begint wat gefragmenteerd. Nergens saai, maar het voelt wel wat richtingloos. Zodra de twee duo’s echter in hun vrachtwagens stappen om het zwetende dynamiet door de jungle te transporteren, zijn die staven niet het enige dat zweet. Phew, wat een spanning.

Mooi gerestaureerd, mooi gefilmd, goed gemonteerd, fijne Tangerine Dream score, en prima rollen van Scheider en Cremer.

De scenes in de regen op die touwbrug zijn filmgeschiedenis. Oh la la.

4*

Sommige regisseurs glippen er ondanks dat je veel films kijkt en zelfs lijstjes 'afwerkt', toch grotendeels doorheen om een of andere reden, ook al staan ze wel degelijk (soms zelfs prominent) op je radar. Hirokazu Koreeda is er voor mij zo een. Like Father, like Son wilde ik al zien vanaf dat hij uitkwam en eigenlijk heb ik de regisseur vanaf toen toch een beetje in de gaten gehouden, en voorgenomen om zijn werk te kijken.
Toch heb ik sinds dat moment slechts één film van de man gezien, het oudere Nobody Knows (2004).

Met de neiging om Shoplifters te gaan kijken en de aankomende MovieMeter top 250 project 2010's - Editie 2020 lijst in het verschiet, was er een mooie aanleiding om er toch eens werk van te gaan maken; en dan beginnen we beter hier waar mijn aandacht voor de man ooit begon. En Koreeda stelt niet teleur, of misschien slechts een heel klein beetje.

De kracht van Like Father, like Son was voor mij tegelijk een beetje zijn zwakte; de film in ontzettend ingetogen en wars van melodrama, terwijl de situatie zich daar uitstekend voor zou lenen. Daar houd ik aan de ene kant erg van, maar anderzijds kabbelde het soms wel wat erg rustig door. Uiteraard zijn Japanners geen Italianen met geschreeuwde dialogen bij de minste vorm van onenigheid, maar toch. Gelukkig weet Koreeda dat wel te compenseren met allerlei kleine touches (denk aan de gekauwde rietjes in het restaurant, of simpelweg de camera die even op de blik van de vader blijft hangen; en je ziet de twijfel groeien en zijn gevoelens langzamerhand veranderen. Hij blijft het grootste gedeelte van de film een beetje een onsympathieke zak hooi wat mij betreft, maar Koreeda blijkt geen grote affiniteit voor zijn personages te hoeven creëren om je hart te winnen.

4*

Aardige korte Franse film uit 1923. leuk om te plaatsen in de historische context, met name wat gender betreft. Terwijl een hoop landen al vrouwenkiesrecht hadden ('zelfs' de VS), was dit in Frankrijk nog lang niet het geval (pas in 1944 werd dit toegekend). Ik benieuwd in hoeverre een dergelijke situatie voor vrouwen In Franrijk zijn weerslag heeft gehad in de films uit die tijd. Uiteraard waren er niet zoveel vrouwelijke regisseurs, maar toch.

De film zelf is behoorlijk geschoten, al was het verhaal niet helemaal mijn ding. De man was een beetje Caligari-achtige 'schurk' en ik werd nooit echt meegesleept door de ontwikkelingen. De score van Mafred Knaak uit 2005 was ik wel verrast over, erg leuk!

My dear children... do not fear cremation. - Kopfrkingl

Het was oorspronkelijk de bedoeling om Spalovac Mrtvol in de zomer van 2016 te kijken, voor de horrorchallenge toen, maar ik zag in plaats daarvan Herz’s Morgiana (1971). Het is dan ook niet meer dan toepasselijk dat ik The Cremator, zoals hij onder de Engelse titel ook wel bekend is, bij deze horrorchallenge wel eindelijk eens zie. Ik ben nog niet heel bekend met de Tsjechoslowaakse New Wave, al zag ik naast Morgiana (eigenlijk natuurlijk te laat om erbij gerekend te worden) wel films als Sedmikrásky (1966), Ostre Sledované Vlaky (1966) en Horí, Má Panenko (1967). Na zijn première in 1969 werd de film door het communistische regime verboden en bleef in de kluis tot na de val hiervan in 1989. Aldus wiki. Maar je snapt wel waarom, als je de geschiedenis een beetje kent.

The Cremator is een compleet andere film dan Morgiana, meer dromerig en visueel beduidend minder druk, ook los van de afwezigheid van kleur. Ook hier is er het groteske, maar het oogt toch anders. Wederom expressionistisch, maar met een ander gevoel. Tijdens de openingsscènes wordt reeds duidelijk, dat we binnentreden in de geest van een gestoorde man. De horror hier is psychologisch en meer verontrustend, ondersteund door het soms desoriënterende camerawerk van Stanislav Milota. De film krijgt hierdoor soms een wat surreëel, verwrongen tintje, waarbij we als kijker regelmatig geconfronteerd worden met gevoelens van ongemakkelijkheid. Ik sta er vaak van versteld, hoezeer we als mens op zoek zijn naar samenhang; hoe we verlangen naar een totaalplaatje. En Herz speelt daarmee door het ons hier grotendeels te ontzeggen, bijvoorbeeld door het gebruik van close-ups, jump cuts en in te zoemen op lichaamsdelen.

En het moet gezegd, wat een rol heeft Rudolf Hrusínský hier als Kopfrkingl. Een soort gevoelloze, doodenge versie van Peter Lorre's rol als Hans Beckert in M (1931). Ze doen andere dingen, maar iets in de vertolking (en vermoedelijk het uiterlijk) deed me er toch aan denken.

Natuurlijk is de horror niet alleen psychologisch, maar ook een kwestie van historisch besef. De hoofdpersoon van de film werkt in een crematorium in het Praag van de jaren ’30, overtuigd dat hij de doden niet louter cremeert, maar vooral hun zielen bevrijdt. Dit alles terwijl de Nazi’s hun troepen concentreren aan de grens, en op het punt staan om het land binnen te vallen. Toch wordt The Cremator ook vaak als een komedie gezien, waarbij Herz specifiek Nederland noemt als een land waar de films als zodanig werd ontvangen. Tevens geeft hij in dat interview aan wat volgens hem zijn grootste horrorfilm is: Zastihla Me Noc (1986), omdat het écht is. En ik denk ook dat Spalovac Mrtvol op zijn sterkst is, wanneer we wat we in de film zelf zien, combineren met onze historische kennis.

"The wall around us has fallen. Stars and eternal light are before us. Now you will save the world"

"I'll save them all"

Brrrr. 4*

Zo. Daar heb ik dus jaren voor niets tegenaan zitten te hikken.

184 minuten jaren '60 swords ands sandals, ook al is het Kubrick. Het heeft me de afgelopen 15 jaar nooit als muziek in de oren geklonken. Ik meen dat ik Spartacus zelfs nog steeds ergens op een verdwaalde VHS band heb staan uit de jaren '90. Maar nooit gekeken, tot gisteravond. Uiteraard wel in de mooie Blu-ray restauratie. Die drie uren vlogen gelukkig voorbij.

Laat ik met de deur in huis vallen en toegeven dat Spartacus voor mij geen moment als een Kubrick film voelt; ik zou eerder zeggen David Lean, of een regisseur van die orde. Geinig, want nadien kwam ik erachter dat Lean het aanbod om de film te regisseren, heeft afgewezen. Vervolgens werd Anthony Mann na de eerste week van de opnames ontslagen, waarna een dertigjarige Kubrick werd ingehuurd om de film te regisseren. Ster Kirk Douglas, die tevens de film produceerde (naar het schijnt omdat hij zielsgraag de hoofdrol in Ben-Hur had willen spelen), had zich opgeworpen om de blacklist gezette screenwriter Dalton Trumbo met naam en toenaam op de credits te krijgen. Trumbo en Kubrick waren het tijdens de productie naar verluidt vaak oneens, wat regelmatig tot conflicten zou hebben geleid. Kubrick vond dat de figuur Spartacus geen fouten of eigenaardigheden had.

Gelukkig zien we weinig van die ruzies terug op het scherm, al wordt naar huidige maatstaven de leider van de slavenopstand inderdaad wat weinig uitgediept. Wat je wel krijgt zijn prachtige panorama shots, mensenmassa's die niet uit de computer komen rollen, een grootschalige veldslag, een blik fijne acteurs (Ustinov is bijzonder vermakelijk), een beeldschone Jean Simmons en zelfs wat gore hier en daar. Ik herinner uit de extra's van LOTR dat Peter Jackson het shot waarin Lutz's arm eraf getjoept wordt, niet door de keuring kreeg met het bloed dat eruit spoot, althans niet met PG-13. Leuk om te zien dat het in Spartacus met een gelijkaardige wond wel vrolijk gutst.

Verder zijn bij de restauraties scènes toegevoegd die destijds niet te zien waren, zoals een prachtige scène waarin Laurence Olivier Tony Curtis probeert te verleiden, met een 'do you eat snails'? metafoor. Een scène waarbij later bleek waarom ik 'thanks to Anthony Hopkins' bij de aftiteling had zien staan, aangezien hij de door detritus verloren gegane dialoog van Olivier heeft gedubd voor de restauratie. Ik moet toegeven dat het me tijdens de film niet is opgevallen, respect voor Hopkins dus. Alex North's score is hier gelukkig voor hem wel behouden, en ook voor ons. Strauss en Ligeti hadden hier toch wat minder goed gepast

Spartacus is uiteindelijk ver van Kubricks beste, maar laten we eerlijk zijn: dat zegt alsnog niet zoveel. En inderdaad is zelfs met die kanttekening Spartacus bijna zeker drie uur van je leven waard, als filmliefhebber.

4*